ဒီရြာမွာ အပို္င္း (၂)

ဒီရြာမွာ အပို္င္း (၂)
ေရးသားသူ📝📝📝 #နတ္ေဆး
တင္ဆက္သူ MoeNya
လီးကတေခ်ာင္းလုံး ဖင္ထဲဝင္သြားေသာ္လဲ ဦးဘခက္ကဗူးထဲကလက္က်န္အုံးဆီေတြအားလုံး ေလာင္းခ်လုိက္ျပီး စစခ်င္ဖင္ဖြင့္ကာစမွာပဲ ျပင္းျပင္းထန္ထန္တြယ္ေတာ့သည္။
ေဒၚရီရီခင္မွာလဲ ေအာ္ပင္မေအာ္ႏုိင္ေတာ့ ေခါင္းအုံးအစြန္းေလးကုိ ပါးစပ္နဲ႕ကုိက္ကာျဖင့္ ဖင္ကုန္းကာခံရေတာ့သည္။ အခ်ိန္မွီေလးပဲ အိမ္ေအာက္မွ သူ႕သမီး အိဝါရဲ႕ အသံႀကားရျပီးေနာက္ ဦးဘခက္ရဲ႕ လရည္ေတြ ရီရီခင္ဖင္ထဲ ပန္းထည့္ကာပီးသြားေတာ့သည္။ သူ႕မိန္းမ ပီးမပီးေတာင္မေမးႏုိင္ေတာ့ ပုဆုိးေကာက္ဝတ္ကာ ဘုရားစင္ေရွ့… ႀသကာသ… ႀသကာသ ရြတ္ဆုိကာ ဘုရားရွိခုိးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလုိက္သည္။
ရဲေလး ညေနေစာင္ေတာ့ ႏွင္းရည္ ဆီကုိ ထြက္ခဲ႕လုိက္တယ္။ မနက္ပုိင္းကသြားတုန္းက ႏွင္းရည္တုိ႕ဆုိင္မွာ ရြာထဲကအားယားေနတဲ႕ မိန္းမတသုိက္ ဟုိလူ႕အေျကာင္း ဒီအေျကာင္း ေစာက္တင္းတုတ္ေနႀကတာေတြ႕တာနဲ႕ လူရႈပ္တာေျကာင့္ မဝင္ပဲလွည့္ျပန္ခဲ႕လုိက္တာ ညေနက်မွ ေအးေအးေဆးေဆးေတြ႕မယ္ဆုိျပီး ထြက္ခဲ႕လုိက္သည္။ သူ႕ကုိျမင္ေတာ့ ႏွင္းရည္က အျပဳံးနဲ႕ဆီးျကုိးရင္း ေမးလုိက္သည္။
"မနက္ကလာျပီး ဘာလုိ႕မဝင္ခဲ႕တာလဲ''
"လူရႈပ္ေနလုိ႕''
"ဘာျဖစ္လဲ… ဝင္ခဲ႕လုိ႕ရတာပဲ''
"ငါကႏွစ္ေယာက္ထဲေတြ႕ခ်င္တာကုိ ႏွင္းရည္ရဲ႕ ခ်စ္သူေတြပါဆုိေနမွ လူအမ်ားႀကီးေရွ့ေတြ႕လုိ႕ ဘယ္ေကာင္းမလဲ… ဟီးး''
"နင္ေနာ္… ငါတုိ႕ကေရာဘာလုပ္မွာမုိ႕လုိ႕လဲ ပီးေတာ့ သူတုိ႕မွမသိတာ လာေလ… အထဲဝင္''
ရဲေလး အိမ္ထဲဝင္လုိက္ျပီး ႏွင္းရည္ရဲ႕ေဘးမွာ ဝင္ထုိင္လုိက္ေတာ့ ႏွင္းရည္က သူနဲ႕ခပ္ခြာခြာကုိ ေရႊ႕တယ္။ ရဲေလးလဲ ႏွင္းရည္ေရႊ႕တဲ႕ဘက္ကုိ လုိက္ကပ္တယ္။ ႏွင္းရည္ကေနရာေရႊ႕ရင္ ရဲေလးက လုိက္ကပ္တယ္။
"ဘယ္လုိျဖစ္ေနတာလဲ… ဒီမွာျပဳတ္က်ေတာ့မယ္''
"နင္ကေရာ ဘာလုိ႕ေရႊ႔ေနလဲ''
"အရမ္းကပ္ေနလုိ႕ေပါ့''
"ကပ္တာဘာျဖစ္လဲ အရင္ကလဲဒီလုိပဲထုိင္ေနျကကုိ''
"တူမွ မတူတာဟ အဲ႕တုန္းကအေျခအေနနဲ႕ လူေတြရိပ္မိကုန္မွာ ေျကာက္တယ္''
ဒီတခုကုိ ရဲေလးမျကုိက္ ရြာေတြမွာက ျမဳိ႕မွာလုိ႕မဟုတ္ ျမဳိ႕ကအတြဲေတြကေတာ့ သြားခ်င္တဲ႕ဆီသြား လာခ်င္တဲ႕ဆီ လာ ဘယ္သူ႕မွဂရုစုိက္စရာမလုိ ဘယ္သူကမွလဲ ကုိယ့္ကုိဂရုမစုိက္ ေတာရြာေတြမွာကေတာ့ သမီးရည္းစာအတြဲေတြဆုိလဲ လူသိမခံဝံ ဘယ္မွလဲ အတူမသြားရဲ တေရာက္ေရာက္ကမ်ား ေတြ႕သြားလုိ႕ကေတာ့ သြားပုတ္ေလလႊင့္ ေလ်ွာက္ေျပျကတာပဲ။ အထူးသျဖင့္ မိန္းကေလးေတြက နာမည္ပုိပ်က္ရသည္။ အဆုိးဆုံးကေတာ့ ေခ်ာင္းဖမ္းတတ္ျကတာပဲ။ အေလ်ွာ္အစားကလဲ ဘာမ်ားသလဲမေမးနဲ႕ အဲ႕ဒါေျကာင့္ တုိးတုိးတိတ္တိတ္ လႈပ္ရွားႀကရတယ္။ တခ်ဳိ႕ေတြဆုိရင္ ျဖစ္ေနမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ရ မဂၤလာေဆာင္ဖိတ္စာႀကီးေရာက္လာမွ ေအာ္ ဒီလုိပါလားဆုိသိႀကရသည္။ အေျကာက္လြန္ေနတဲ႕ ႏွင္းရည္ကုိ ရဲေလး သူ႕အနားဆြဲကပ္လုိက္ျပီး
လက္ေလးဆုပ္ကုိင္ထားလုိက္တယ္။
"ဟယ္ … ရဲလုိက္တာ မေနကမွ အေျဖေပးထာတယ္ လူကုိပုိင္စုိးပုိင္နင္းနဲ႕''
"ရဲဆုိ… နာမည္ကုိက ရဲေလးကုိဟ ''
"လႊတ္ပါ… လူေတြျမင္ကုန္လိမ့္မယ္''
"လႊတ္ဖူးး ဘယ္သူမျမင္ပါဘူး ႏွင္းရည္ရယ္ နင့္ကုိ ငါခ်စ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ျကာပီလဲ… ငါ့မ်က္လုံေတြကုိ ျကည့္ရင္ နင္သိမွာပါ ''
"မသိဘူး… ငါမွနင့္မ်က္လုံးေတြကုိမႀကည့္တာ''
"ဒါဆုိ ဘယ္ဟာကုိျကည့္တာလဲ''
"ျကည့္စမ္း ယုတ္မာတယ္ ''
ႏွင္းရည္းက ရဲေလးပခုံးကုိ သူ႕လက္သီးဆုပ္ေလးနဲ႕ထုေနသည္။
"ငါစိတ္မခ်ဘူး ႏွင္းရည္ရယ္… နင္တေရာက္ထဲဆုိေတာ့''
"ႏြယ္နီ လာအိပ္ပါတယ္ …ငါမေျကာက္ပါဘူး''
"ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ဟာ… မိန္းကေလးတေရာက္ထဲဆုိေတာ့ ေရ႐ွည္မေကာင္းဘူေလ… နင့္ငါ့ကုိ ျမန္ျမန္လက္ထပ္လုိက္ပါလား''
"အံမယ္ …အေကာင္းေျပာေနတယ္ထင္တာ ကုိယ့္ဘက္ကုိယ့္ယက္တတ္တယ္ …လိပ္ျကီး''
"လိပ္ျကီးကထိပ္လဲျကီး …အဲေလ …လိပ္ျကီးက စိတ္လဲျကီးတယ္... ရႊတ္ ..''
"ဟယ္ ....''
ရဲေလး အခုမွခ်စ္သူေတြျဖစ္တဲ႕ေန႕မွာပဲ အနီးကပ္ႏွစ္ေယာက္ထဲေတြ႕ေနရတာေျကာင့္ စိတ္မထိန္းႏုိင္တာနဲ႕ ႏွင္းရည္ရဲ႕ပါးေလးကုိ နမ္းလုိက္တယ္။ ႏွင္းရည္ အငုိက္မိသြားသည္။
"ေတာ္ပီ… ျပန္ေတာ့ဟာ ''
ႏွင္းရည္မ်က္နာေလးရဲေနကာ ရဲေလးကုိ ႏွင္လႊတ္ေနသည္။
"ျပန္ဘူး''
"လူမိေတာ့မွာပဲ ျပန္ေနာ္… ေနာက္ရက္မွျပန္လာ ေနာ္ …ငါရင္တုန္လုိက္တာ ''
"ဟင့္အင့္ အေစာျကီးရွိေသးတာ''
"ငါ့ကုိခ်စ္ရင္ ျပန္ပါ ရဲေလးရယ္ … တေရာက္ေရာက္ျမင္သြားလိမ့္မယ္''
"ဒါဆုိ တံခါးပိတ္လုိက္''
"ပိတ္စရာလား''
ထုိအခ်ိန္ ဆုိင္ေရွ့မွ ႏြယ္နီ႕ေခၚသံကထြက္လာသည္။
"မမႏွင္း''
ႏွင္းရည္ ရဲေလးအနားမွထကာ ဆုိင္ေရွ့သုိ႕ အျမန္ေျပးထြက္သြားသည္။ ႏွင္းရည္ အိမ္ထဲျပန္ဝင္လာေတာ့ ႏြယ္နီ႕ကုိပါေတြ႕ရ၍ ရဲေလးမ်က္ျကီးက ရႈံ႕တြေနသည္။ သူမျပန္ခ်င္လဲ ျပန္ရေတာ့မည္ ႏွင္းရည္ကေတာ့ ရဲေလးျဖစ္ေနကုိ ျကည့္ျပီး ရီခ်င္ေနသည္။ ဒီေန႕မွ မုိးေတာင္မခ်ဳပ္ေသး အေစာျကီးေရာက္လာတဲ႕ ႏြယ္နီ႕ကုိလဲ ရဲေလး စိတ္ထဲမွျကိမ္ဆဲေနသည္။ သူအိမ္ထဲက ထြက္ခါနီ ႏွင္းရည္အနားကပ္ကာ မနက္ျဖန္ေစာင့္ေနဆုိျပီး တုိးတုိးေလးေျပာသြားျပီး ေခါင္ငုိက္စုိက္ခ်ကာ ထြက္သြားေတာ့သည္။
ဒီလုိနဲ႕ ရဲေလး နဲ႕ႏွင္းရည္ ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားျကျပီး ရဲေလးကလဲ ေန႔စဥ္ ေန႕တုိင္ႏွင္းရည္ဆီကုိ သြားသည္။ လူလစ္ရင္လစ္သလုိ ဖက္လုိက္ နမ္းလုိက္ျဖင့္ ျကာေ့တာ့ရဲေလး တဏွာစိတ္ေတြ ထျကြေသာင္းျကမ္းလာသည္။ ႏွင္းရည္အိမ္ထဲမွာမုိ႕လုိ႕ အခြင့္အေရးကလဲ မရျပန္။ ျမဳိ႕တက္ျပီး တည္းခုိခန္းသြားမလားအထိ စဥ္းစားမိေသးသည္။ ကုိယ့္ရြာပတ္ဝန္းက်င္မွာလဲ ေနရာေကာင္းေကာင္း ျခဳံေကာင္းေကာင္းကုိလဲ အရွာမပ်က္ ဒီေန႕ေတာ့ ရဲေလး လူအေရာက္နည္းျပီး ခ်က္ကာ ေကာင္းတဲ႕ေနရာႏွစ္ခုကုိ မွတ္ျပီးျပန္ခဲ႕လုိက္တယ္။
ေနာက္တေန႕ ညေနေရာက္ေတာ့ ႏွင္းရည္ကုိ ရြာျပင္ ေခ်ာင္းစပ္နားကေစာင့္ေန အဲ႕မွာေတြ႕ရေအာင္ ေျပာေတာ့ အစပုိင္းမွာ ႏွင္းရည္က အသဲအသန္ျငင္းေပမဲ႕ မလာမခ်င္းမျပန္ဘူး။ သူေစာင့္ေနမွာဆုိျပီး ရဲေလး ရြာျပင္ေခ်ာင္းစပ္မွာ ေစာင့္ေနသည္။ တကယ္တမ္းက်ျပန္ေတာ့လဲ ႏွင္းရည္း ခ်ိန္းထားတဲ႕ဆီကုိေရာက္လာသည္။ ရဲေလး ေပ်ာ္သြားျပီး သူ႕ႀကည့္ထားတဲ႕ ေညာင္ပင္ျကီးေအာက္ကုိ ႏွင္းရည္လက္ေလးဆြဲကာ သြားေနတုန္း ေညာင္ပင္ေအာက္က လူ အသံျကားတာနဲ႕ ေျခလွမ္းေတြကုိ ရပ္လုိက္သည္။
"ကုိကုိ႕ အက်ီၤ ၤေလးကလွတယ္ေနာ္''
အသံရွင္ေျကာင့္ ရဲေလး နဲ႕ႏွင္းရည္ မ်က္လုံးျပဴးရျပန္သည္။ ဒါ ႏွင္းရည္အိမ္ကုိ ညေစာင့္လာလာအိပ္ေပးေနတဲ႕ ေဒၚသုန္႕သမီး ႏြ
္နီ႕ အသံ ေကာင္မေလးက အခုမွ ၁၃ ႏွစ္ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိအုံမည္။
"လွဆုိ …ဒါကုိရီးယားမင္းသာေတြဝတ္တဲ႕အက်ီ ၤပဲ ေလ ႏြယ္ေလးရဲ႕''
ရဲေလး နဲ႕ႏွင္းရည္ ပုိျပီးအ့႕ျသရျပန္သည္။ ေယာက်္ားေလးကာအျခားမဟုတ္ သူတုိ႕ရြာရဲ႕ ရြာ့မ်က္နာဖုံးသူေဌးစားရင္းဝင္ ဦးတင္ျမဳိင္ရဲ႕သား အသက္ ၃၀ ခန္႕ရွိ႕မည္႕ ေျကာင္ေတာင္ေတာင္ ေကာင္ တင္အုန္းျဖစ္ေနလုိ႕ပင္ တင္အုန္းက မိဘပုိက္ဆံရွိေသာ္လဲ စာမတတ္ စာမသင္ ျမဳိ႕ေပၚကုိ တခါတေလ သူ႕အေဖနဲ႕ပါပါသြားျပီး အဂၤလိပ္ေက်ာင္းပဲ တက္လာသလုိလုိ ဘာလုိလုိနဲ႕ ရြာကုိျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႕နာမည္တင္အုန္းေရွ့မွာ မုိက္ကယ္ တပ္ကာ မုိက္ကယ္တင္အုန္း ဆုိျပီး သူ႕ေပးကမ္းစာစားေနရတဲ႕ရြာမွ ကာလသားတခ်ဳိ႕ကုိ အရက္တုိက္ ထန္းရည္တုိက္ကာ နာမည္ေပးကင္မြန္းတပ္ျပီး မုိက္ကယ္တင္အုန္းဟု အေခၚခုိင္းရာမွ နာမည္တြင္သြားသူတေရာက္။ အခုလဲ အပ်ဳိေတာင္မျဖစ္တတ္ေသးတဲ႕ ႏြယ္နီ႕ကုိ ခ်ဳပ္ေနသည္။ ဘာေတြမ်ား ဆက္ေျပာျကမလဲ ရဲေလးနဲ႕ ႏွင္းရည္အကြယ္မွ ဆက္နားေထာင္ေနမိသည္။
"တကယ္ ကုိရီးယားမင္းသားေတြ ႏြယ္ သိတယ္ ဘယ္သူဝတ္တာလဲ ဂူဂ်ြန္ျဖဳိးလား …ရိန္းလား … လီေျဗာင္ဟြန္းလား … ဂ်ြန္ေစာလား ဘယ္သူဝတ္တာလဲ ကုိကုိ''
"ေသးတယ္… အဲ႕ေကာင္ေတြက နာမည္မရွိေတာ့ဘူး ခ်စ္ရဲ႕ အခုနာမည္ျကီးေနတဲ႕ ကုိရီးယားမင္းသားသစ္ေလးေလ ဘာတဲ႕… သူ႕နာမည္ေတာင္''
"ဘယ္သူလဲ''
ႏြယ္နီကလဲ သိခ်င္ေဇာျဖင့္ေမးေနသည္။
"ေအာ္ …သိျပီ ရွာရြတ္ခန္း ဆုိတဲ႕မင္းသာေလးေပါ့ သူဝတ္တာ မင္းသားသစ္ေလးေပါ့ႏြယ္ရဲ႕''
"ဟုတ္လား… ႏြယ္ေတာ့ အဲ႕မင္းသားနာမည္ ျကားဖူးေသးဘူး သူလဲကုိရီးယားပဲလား''
"အစစ္ပဲေပါ့ ''
"အင္း… အက်ီၤ ၤကေတာ့လန္းတယ္ေနာ္ ကုိကုိ''
"လန္းဆုိ …ဒီအက်ီ ၤကုိဒီဇုိင္းဆြဲေပးတဲ႕ ဒီဇုိင္နာ အဖြားျကီးကုိလဲျကည့္အုံးေလ … တကယ့္နာမည္ျကီး အေမရိကန္ဒီဇုိင္နာျကီးေလ နာမည္က ဘရက္ပစ္တဲ႕ အဲ႕မိန္းမျကီး ထြင္ေပးတဲ႕ဒီဇုိင္းေပါ့''
"တကယ္''
တင္အုန္းကေတာ့ သိသေယာင္တတ္သေယာင္နဲ႕ ႏြယ္နီ႕ကုိ ရႊီးေနျပီ။ သူကုိယ္တုိင္လဲ တယ္ဆုိ ဘာမွေရေရရာရာမသိ။
"အင္းပါဆုိ… ဒါနဲ႕ …ကုိကုိမေန႕က တီးေပးတာ ေကာင္းရဲ႕လား ဘယ္လုိေနလဲ… ခြိခြိ…''
"အုိး … လူကုိျပဳိင္းသြားတာပဲ …ေတာ္ေသးတယ္ ညက မမႏွင္းရည္ မရိပ္မိလုိ႕ …ခစ္ ခစ္ ခ္''
မုိက္ကယ္တင္အုန္း နဲ႕ႏြယ္နီတုိ႕ေျပာေနတာကုိ ျကားရျပီး ႏွင္းရည္ ရွက္ရွက္နဲ႕ ရဲေလးကုိပင္ မေစာင့္ေတာ့ပဲ လွည့္ထြက္သြားလုိ႕ ရဲေလး ေျပးလုိက္သြားသည္။
"ႏွင္းရည္ ဘယ္ကုိသြားတာလဲ… ငါ့ကုိေတာင္ မေစာင့္ဘူး''
"အိမ္ျပန္မယ္''
"ဟာ… ေတြ႕ဖုိ႕လာတာကုိဘာလုိ႕ျပန္မွာလဲ''
"နင့္ေနရာ ႏြယ္နီတုိ႕ဦးသြားျပီေလ …ေနရာမရွိေတာ့ဘူး မဟုတ္လား''
"ဟဲ… ဟဲတေနရာရွိေသးတယ္''
ရဲေလး ႏွင္းရည္လက္ကုိဆြဲကာ သူျကည့္ထားတဲ႕ ဒုတိယေနရာျဖစ္တဲ႕ ပဲစင္ငုံတန္းေတြဆီကုိ ေခၚသြားသည္။ ေျပာရရင္ ဒီေနရာက ေညာင္ပင္ေအာက္ထက္ေတာင္ ေနရာေကာင္းေသး အျမင့္ ၇ေပ ၈ေပအထိရွိျပီး တစ္တန္းနဲ႕တစ္တန္း သုံးေတာင္အကြာရွိတဲ႕ ပဲစင္းငုံတန္းေတြက အထဲဝင္လူိက္တာနဲ အုပ္အုပ္ဆုိင္းဆုိင္းနဲ႕ အျပင္ကလူ ေတာ္ရုံမျမင္ႏုိင္ ျမက္ႏုႏုေေလးေတြ ေပါက္ေနတဲ႕ ပဲစင္းငုံအတန္းႀကား ႏွစ္ေယာက္သား ထုိင္လူိက္ျကျပီး ႏွင္းရည္က စကားစေျပာလာသည္။
"ႏြယ္နီကလဲေနာ္ …လူကျဖင့္ ပုဇြန္ဆိတ္ေလာက္ေလး ရွိေသးတာ ရည္းစာေတာင္ထားေနျပီ… မလြယ္ဘူး''
"ႏွင္းရည္ကလဲ ပုဇြန္ဆိတ္ကေလး ဘယ္လုိငယ္ငယ္ ပင္လယ္ကူးတတ္တယ္ဆုိတာ မျကားဖူးဘူးလား …ကဲပါ သူမ်ားေတြအေျကာင္း မေျပာနဲ႕ေတာ့… ကုိယ္•အလုပ္ကုိယ္ပဲ လုပ္ႀကရေအာင္''
"ဘာအလုပ္ရွိလုိ႕လဲ''
"ျပြတ္… ျပြတ္''
ရဲေလး ႏွင္းရည္ကုိသူ႕ေပါင္ေပၚဆြဲလဲလုိက္ျပီး နခမ္းခ်င္းမိတ္ဆက္လုိက္သည္ ။ ႏွင္းရည္ကလဲ သူတုိ႕အိမ္မွာလဲ နမ္းတာေလာက္က လုပ္ေနက်မုိ႕ ရဲေလးကုိ ျပန္နမ္းသည္။ ရဲေလးရဲ႕လက္ေတြကလဲ အျငိမ္မေန ႏွင္းရည္ရဲ႕ႏုိ႕အုံေလးေတြကုိ အက်ၤ ီေပၚကေန ဖြဖြေလးဆုပ္ကုိင္ေနတယ္။ ႏွင္းရည္ဖက္က မျငင္းမွ အားထည့္ကာ ညစ္ေခ်ေပးေတာ့ ႏွင္းရည္ရဲ႕အနမ္းေတြက ပုိ၍အသက္ပါလာျပီး ရဲေလး လည္ပင္းကုိပင္ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႕သုိင္းဖက္လာသည္။
ရဲေလးလက္ေတြက ႏုိ႕ေတြေပၚကေန တျဖည္းျဖည္း ေအာက္ကုိေရာက္လာျပီး ထဘီေအာက္ ထုိးသြင္းလာေတာ့ ႏွင္းရည္ ရဲေလးလက္ကုိကုိင္ကာ တားေနေသာ္လဲ ရဲေလး ဇြတ္အတင္းတုိးေနျပီ။ ႏွင္းရည္ စကားနဲလဲ႕တားခြင့္မရ ရဲေလးက သူမနခမ္းေတြကုိ မလႊတ္တမ္းဖိစုပ္ေနလုိ႕ ရဲေလးလက္က ႏွင္းရည္ေပါင္ရင္းနားေရာက္ကာနီးအထိ သူမ လက္နဲ႕ထိန္းကုိင္ထားေသာ္လဲ အတြင္းခံေဘာင္ဘီထဲထိ လက္ေခ်ာင္းတေခ်ာင္းက ေရာက္လာျပီး ေစာက္ပတ္နခမ္းသားေလးေတြကုိ ထိေတြလာတဲ႕အခ်ိန္မွာ ရဲေလးလက္ကုိ ထိန္းကုိင္ထားတဲ႕ ႏွင္းရည္ရဲ႕လက္ေတြက အနည္းအားေလ်ွာ့သြား တယ္လုိ႕ ရဲေလးလဲထင္မိသည္။
အခြင့္အေရးကုိ အမိအရအသုံးခ်တဲ႕အေနနဲ႕ ရဲေလးသူ႕လက္ခလယ္တေခ်ာင္းကုိ ႏွင္းရည္အဖုတ္ေလးထဲထုိးသြင္းလုိက္ေ့တာ့ ႏွင္းရည္ကုိယ္ေလးတခ်က္တြန္းသြားသည္။ အဖုတ္ထဲမွ လက္ေခ်ာင္းကုိ တဇြပ္ ဇြပ္ ဆက္တုိက္ ထုိးထုိးေမႊေပးေတာ့ ႏွင္းရည္ရင္ဘတ္ေလး ေကာ့လာျပီး ရဲေလးလက္ကုိကုိင္ထားတဲ႕ သူမလက္ကလဲ အခုေတာ့ရဲေလးခါးကုိ တင္းတင္းျကီးဖက္လုိ႕ထားေနျပီ။ နခမ္းလဲ မစုပ္ႏုိင္ေတာ့ ရဲေလးရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းေလးနစ္ကာ လက္ျဖင့္ လုိးေပးမႈ႕ကုိခါးေကာ့ခံေနျပီ။ သူ႕ရင္ခြင္ထဲ မ်က္နာအပ္ကာေနလုိ႕ ႏွင္းရည္မ်က္နာကုိလဲ ရဲေလးမျမင္ရ ႏွင္းရည္အရွိန္တက္လာမွန္းသိေတာ့ သူမကုိ သူ႕ရင္ခြင္ထဲကေန ထုတ္ကာျမက္ခင္းျပင္ေပၚ အသာခ်ေပးလုိက္သည္။
ႏွင္းရည္ကေတာ့ ရဲေလးကုိ မျကည့္ သူမ ပုံမွာပင္လယ္ျပင္ျကီးကုိ လက္ပစ္ကူးလာသူတေရာက္ပမာ ေမာဟုိက္ေနပုံရသည္။ ရဲေလး မတ္တပ္ထရပ္လုိက္ျပီး ပုဆုိးခ်ြတ္၍ ႏွင္းရည္ရဲ႕ ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းကုိဆြဲကားကာ ထဘီေလးကုိ ခါးေပၚအထိလိပ္တင္ အတြင္ခံေလးကုိ ဆြဲခ်ြတ္တဲ႕အထိ ႏွင္းရည္ ရဲေလးကုိမျကည့္ ရဲေလး သူ႕လီးကုိ အေမႊးႏုႏုေရးေရးေလးေတြျဖင့္ ေဖာင္းျကြေနတဲ႕ ႏွင္းရည္ရဲ႕ အဖုတ္ေလးထဲ ထုိးသြင္လုိက္သည္။ လက္နဲ႕ကလိထားလုိ႕ ေစာက္ရည္ေတြျဖင့္ ရႊဲေနသည့္အဖုတ္ထဲ လီးက သိပ္ခက္ခက္ခဲခဲမသြင္းလုိက္ရ သူမေစာက္ပတ္ထဲ လီတေခ်ာင္းလုံးဝင္သြားမွ ႏွင္းရည္ ရဲေလးကုိ ျကည့္မိသည္။ ဘာမွေတာ့ မေျပာ ရဲေလးမွာလဲ မ်က္နာေလးးတခ်က္တခ်က္မဲ႕မဲ႕သြားျပီး သူ႕ကုိ ျကည့္ေနတဲ႕ ႏွင္းရည္ရဲ႕မ်က္နာေပးေျကာင့္ေရာ မက္ေမာစရာ ပ်စ္ႏွစ္ေနတဲ႕ သူမရဲ႕ ေအာက္ပုိင္းအလွတုိ႕ေျကာင့္ ရမၼက္စိတ္တုိ႕ ငယ္ထိပ္တက္ကာ ဖိဖိေဆာင့္လုိးေတာ့သည္။
ႏွင္းရည္ကလဲလူျကားမွာစုိးလုိ႕လားမသိ နခမ္းေလးစိကာ ျကိတ္ခံသည္ ဒါေပမဲ႕ သူမလဲ ေကာင္းေနတယ္ဆုိတာ ရဲေလးသိသည္။ ရဲေလးပီးခါနီးေတာ့ သူ႕လီးကုိအဖုတ္ထဲမွ ဆြဲထုတ္ကာ အျပင္မွာပဲပီးလုိက္တယ္။ ဗုိက္ျကီးသြားမွာစုိးလုိ႕ ႏွင္းရည္ကေတာ့ သူ႕ထက္ အရင္ပီးသြားပုံရသည္။ သူထင္တာမမွားရင္ ႏွင္းရည္ႏွစ္ခ်ီေတာင္ ပီးတယ္လုိ႕ရဲေလး ထင္သည္ ။ လက္နဲ႕လုပ္တုန္းကတခါ ယခုလီးျဖင့္တခါ။
ရဲေလး ပုဆုိးျပန္ဝတ္ေနတုန္း ႏွင္းရည္ကလဲ သူ႕ထဘီေလးကုိ ဆြဲခ်ျပီးထလာသည္။ ရဲေလး ႏွင္းရည္ပခုံးေလးကုိဖက္ျပီး သြားစုိ႕ ဟုေျပာေတာ့ ႏွင္းရည္က သူ႕ကုိ ဒါလုပ္ခ်င္လုိ႕ေခၚလာတာ မဟုတ္လားေမးေတာ့ ရဲေလး သြားျဖဲျပကာ အဲ႕တခုထဲအတြက္ မဟုတ္ပါဘူး ႏွင္းရည္ဟုဆုိကာ ပဲစင္းငုံတန္းထဲကေနျပန္ထြက္ခဲ႕ျကသည္။
"ေနာက္တခါ အက်ၤ ီပါခ်ြတ္ေပး''
လုိ႕ေျပာေတာ့ ႏွင္းရည္က...
"ဘယ္သူက ေနာက္တခါေတြ႕မယ္ေျပာလုိ႕လဲ ''
လုိ႕ေျပာကာ မ်က္ေစာင္းေလးထုိးေနေသာ္လဲ ရဲေလး ဘာမွနပူဂ်ပူျပန္မလုပ္မိ သြားဖူးပီးသားလမ္းကုိ ေနာက္တျကိမ္ျပန္သြားဖုိ႕ရာ မခက္ဟုယူထားလုိ႕။ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ေလ်ွာက္လာခဲ႕ႀကျပီး ရြာအဝင္နားေရာက္မွ သတိရတာတခုကုိ ရဲေလး ႏွင္းရည္ကုိ ေမးလုိက္တယ္။
"ႏွင္းရည္ …ပြဲလာျကည့္အုံးမွာလား''
"မသိေသးဘူး''
"ငါလာေခၚမယ္ …အတူတူျကည့္ရေအာင္ဟာ''
ႏွင္းရည္ကေတြးေတြးဆဆေလးစဥ္းစားေနျပီးမွ
"သေဘာပဲ …''
လုိ႕ေျပာလာသည္။ ပြဲရာသီေရာက္လာျပီေလ ေနာက္ႏွစ္ရက္ဆုိရင္ စျပီ အခါတုိင္းႏွစ္ေတြကေတာ့ ဇာတ္ပြဲေတြထည့္ေပမဲ႕ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူျကီးဘခက္က ရန္လဲမမ်ားရေအာင္ ကုိယ့္ရြာကလူေတြပဲ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႕ တက္ကခုိင္းမယ္ ဆုိခုိင္မယ္ စီစဥ္ထားလုိ႕ လြန္ခဲ႕တဲ႕ႏွစ္ပတ္ေလာက္ထဲက ပါဝင္မဲ႕သူေတြအကတုိက္တဲ႕သူကတုိက္နဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနျကျပီ။ က်ြန္းေတာင္ရြာမွာ ရြက္ပုံးသီဂီတဝါသနာအုိးေတြရွိတယ္ဆုိတာလဲ သူျကီးဘခက္ သူ႕သမီးကုိလာလာဝႈိက္ျပီး ဂီတာတီးသီခ်င္ဆုိေနႀကတဲ႕ လူငယ္ေတြကုိ ျကည့္ျပီး သူေကာင္းေကာင္းသိသည္။
ႏွင္းရည္က သူနဲ႕အတူတူႀကည့္မယ္ဆုိလုိ႕ ရဲေလးေပ်ာ္သြားတယ္။ ရြာထဲကုိဝင္ခဲ႕ႀကေတာ့ ႏွင္းရည္ကုိ အရင္လႊတ္လုိက္ျပီး သူကေတာ့ ၁၅မိနစ္ေလာက္ခြာျပီးမွ ဝင္သြားတယ္။ အတူတူေတြ႕သြားရင္ မသကၤာျဖစ္ေနမွာစုိးလုိ႕။
ေနာက္ရက္ကစျပီး ပြဲစမည့္ညမတုိင္မွီ ေနခင္ေန႕လယ္ပုိင္းထိ ရဲေလးတုိ႕ လူပ်ဳိကာလသားေတြ အလုပ္မ်ားေတာ့သည္။ မ႑ပ္ထုိး ဇာတ္စင္ေဆာက္နဲ႕ တေနကုန္သြားသည္။ ညေနေစာင္းအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ထမင္စား ေရမုိးခ်ဳိးျပီး ရြာထိပ္မ႑ပ္သုိ႕ ဖုိးေထာင္ ေအာင္ေမာင္းတုိ႕နဲ႕အတူ ရဲေလး ထြက္ခဲ႕လုိက္တယ္။ ႏွင္းရည္ကုိလဲ အဲ႕ဒီကပဲ ေစာင့္ဆုိျပီး မနက္ထဲက ရဲေလးျကုိေျပာထားသည္။ ရြာထိပ္ကုိသူတုိ႕ေရာက္ေတာ့ အရင္ေန႕ေတြထဲက ျကုိေရာက္ေနျကတဲ႕ ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေစ်းသည္ေတြနဲ႕ စည္ကားလုိ႕ေနျပီ။ တခါတရံ ပြဲရက္ေတြျပီသြားတာေတာင္ မျပန္ပဲ တစ္လႏွစ္လ ရြာမွာပဲ ဆက္ေနျပီး အနီးအနားရြာေတြထိသြားျပီ ေစ်းေရာင္ျကတဲ႕ ေစ်းသည္တခ်ဳိ႕လဲ ရွိတတ္ျကသည္။
ရဲေလးတုိ႕ပြဲေစ်းခင္းထဲေရာက္သြားေတာ့ အရင္ျကုိေရာက္ႏွင့္ေနတဲ႕ ႏွင္းရည္က ရဲေလးအနားေရာက္လာျပီး ရဲေလး ဖုိးေထာင္ ေအာင္ေမာင္းတုိ႕နဲ႕အတူပြဲေစ်းတေရွာက္ ေလ်ွာက္ျကည့္ျက မုန္႕ဝင္စားလုိက္နဲ႕လုပ္ေနတုန္း ေအာင္ေမာင္းက ရဲေလးကုိလက္တုိ႕လုိက္လုိ႕ ဘာလဲလုိ႕ေမးေတာ့ ေအာင္ေမာင္းက ႏွင္းရည္မျမင္ေအာင္ တဖက္သုိ႕ေမးေငါ့ျပသည္။ ရဲေလး ေအာင္ေမာင္း ေမးေငါ့ျပရာဖက္သုိ႕ ျကည့္လုိက္ေတာ့ သူ႕ကုိ စူပုတ္ပုတ္မ်က္နာေလးနဲ႕ ေအာက္နခမ္းေလး ျပတ္ထြက္လုမတတ္ ကုိက္ထားျပီး ႀကည့္ေနတဲ႕ အိဝါကုိေတြ႕ရလုိ႕ မ်က္နာလႊဲလုိက္ျပီူး ေရွာင္ထြက္ခဲ႕လုိက္တယ္။ ေအာင္ေမာင္း နဲ႕ ဖုိးေထာင္ကုိလဲ ရဲေလး မေက်နပ္ ဒီေကာင္ေတြ ေခ်ာက္ခ်ထားလုိ႕ အိဝါ အခုလုိျဖစ္ေနတာ သူ႕ကုိနမ္းျပီး ကုိယ္က တျခားမိန္းကေလးနဲ႕တြဲေနတာကုိ ဘယ္မိန္းကေလးမွ ေက်နပ္ႏုိင္မယ္မထင္။
"ဦးေလး ဝင္ထုိးသြားပါအုံးလား …လွံထမ္းလာတာပဲ ျမင္ရတာေနာ္ ကံထမ္းလာတာမျမင္ရဘူးဗ် … အားေပးသြားပါအုံး''
အရင္က ဂိန္းဂလုံးဂုံးလုိ႕ေခၚတဲ႕ လိပ္ ဆင္ က်ား ေတြေနရာမွာအခုေတာ့ မင္းသမီး ေမာ္ဒယ္ အဆုိေတာ္ မိန္းကေလးပုံေတြျဖင့္ အစားထုိးေနရာယူထားျပီ။ ဆုိင္ရွင္ေကာင္ေလးက သူတုိ႕ရြာသား ဦးဖုိးတုတ္ကုိ ဖိတ္ေခၚေနသည္။ ဦးဖုိးတုတ္ကလဲ သူ႕အက်ၤ ီကပ္ထဲက ပုိက္ဆံထုတ္ျပီး ထုိးမယ္ဟန္ျပင္ေနလုိ႕ ရဲေလးတုိ႕ခဏရပ္ႀကည့္ေနမိသည္။
"ဦးေလး ဘယ္သူ႕ကုိထုိးမလဲ … ခင္ဝင့္ဝါကုိ ထုိးမလား သင္ဇာဝင့္ေက်ာ္ေလးထုိးခ်င္လား… ဒါမွမဟုတ္ နီနီခင္ေဇာ္ျကီးေဆာ္ခ်င္လား… အဲ … ထုိးမလားေျပာတာ''
"ေဟ့ေကာင္ …မင္းေျပာတဲ႕ေကာင္မေတြတေရာက္မွ မထုိးဘူး အိေခ်ာပုိပဲခ်မယ္''
ပထမအျကိမ္မွာ ဦးဖုိးတုတ္ အိေခ်ာပုိနဲ႕ ကံစပ္လုိ႕ပဲလားမသိ အိေခ်ာပုိက်လာသည္။ ေနာက္အျကိမ္ေတြမွာလဲ ခင္ဝင့္ဝါကုိထုိးလုိက္ သင္ဇာဝင့္ေက်ာ္ကုိတြယ္လုိက္ နီနီခင္ေဇာ္ျကီးကုိ ေဆာ္လုိက္ျဖင့္ ရႈံးတလွည့္ႏုိင္တလွည့္ျဖင့္ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေသာ္လဲ ပြဲခ်ိန္နီးလာတာေျကာင့္ ရဲေလးတုိ႕အားလုံး ရုံထဲဝင္သြားလုိက္ျကသည္။ ဖ်ာတခ်ပ္ထဲမွာ အားလုံးစုထုိင္ျကျပီး ၁၅မိနစ္ေလာက္ ေစာင့္လုိက္ရျပီးေနာက္ ပြဲစေတာ့သည္။ အစပုိင္းအဖြင့္မွာ ကန္ေတာ့ခ်ဳိးနဲ႕ ဆုိင္ရာပုိင္ရာေတြကုိ ပူေဇာ္ပသျပီးေနာက္ လူငယ္ေတြစိတ္ဝင္စားတဲ႕ စတိတ္ရႈိးအစီအစဥ္ျဖင့္ စဖြင့္ေတာ့သည္။ ရြာထဲမွ ကာလသားေခါင္းနက္ေက်ာ္က ပထမဆုံးေဖ်ာ္ေျဖေပးမည့္ သူရဲ႕နာမည္ကုိ ေျကျငာေပးလုိက္သည္။
"ပထမဆုံး အလွည့္က်တဲ႕သူကေတာ့ … ခ်စ္ႀကမ္းေမာင္ ပါခင္ဗ်''
နာမည္ေျကျငာလုိက္တာနဲ႕ စင္ေအာက္က လူထုျကီးကလဲ ေဝးးကနဲဝုိင္းေအာ္ျကသည္။ ခ်စ္ျကမ္းေမာင္ မွာ ရြာေတာင္ပုိင္းမွလူပ်ဳိျကီးျဖစ္ျပီး နာမည္အရင္း ခ်စ္ေမာင္မွ ဂစ္တာတီးတာရတာကုိ ရူးသြပ္သူျဖစ္ျပီး i.c အဖြဲ႕မွခ်စ္စမ္းေမာင္ကုိ အားက်ရာမွ သူ႕နာမည္ကုိ ခ်စ္ျကမ္းေမာင္အျဖစ္ ခံယူထားသူျဖစ္သည္။ ဆံပင္ျကီး ေက်ာလယ္ေလာက္နဲ႕ ခ်စ္ျကမ္းေမာင္က ထြက္လာ၍ ပရိတ္သတ္ကုိ ဦးညႊတ္နႈတ္ဆက္လုိက္သည္။
"အခုလုိ… မဂၤလာက်က္သေရ အေပါင္းနဲ႕ျပည့္စုံတဲ႕ ညခ်မ္းအခ်ိန္အခါေလးမွာ… အတိတ္နမိတ္နဲ႕ ျပည့္စုံတဲ႕ သီခ်င္းေလးတပုဒ္နဲ႕ ဧည့္ခံပါရေစ …ခင္ည''
"ဘယ္သီခ်င္းနဲ႕ဧည့္ခံမွာလဲ ဗ်ဳိ႕''
စင္ေအာက္က ပရိတ္သတ္က ေမးႀကေတာ့ …ခ်စ္ျကမ္းေမာင္က
"ဟုတ္ကဲ႕ …ကုိမ်ဳိးျကီးရဲ႕ …အဆိပ္ခြက္… နဲ႕ပါ''
"ေဖလုိးမသားျကီး… အခြက္လာေျပာင္ေနတယ္''
ရြာမွ သူနဲ႕ရြယ္တူမိန္းမမ်ားက ခ်စ္ျကမ္းေမာင္ကုိ ဝုိင္း၍ေမတၱာပုိ႕ႀကေလျပီ။ ခ်စ္ႀကမ္းေမာင္ က သူ႕ရဲအသံဝါျကီးနဲ႕ ပရိတ္သတ္အား အဆိပ္ခြက္ျဖင့္ ဧည့္ခံျပီးတဲ႕ေနာက္မွာေတာ့ ရြာမွရြက္ပုန္းသီး အႏုပညာရွင္ေလးေတြက တေရာက္ျပီး တေရာက္ သီဆုိေျဖာ္ေျဖေနျကသည္။ စတိတ္ရႈိးအစီအစဥ္ ျပီးခါနီးမွာ ရဲေလး ႏွင္းရည္ကုိ ႏွစ္ကုိယ္ျကားတုိးတုိးေျပာလုိက္သည္။ ႏွင္းရည္က အစပုိင္းမွာေခါင္းခါျပျပီးျငင္းေနေပမဲ႕ လက္ဆြဲကာ အတင္းေခၚေနလုိ႕ မထခ်င္ထခ်င္နဲ႕ ႏွင္းရည္ ရဲေလးေနာက္ ပါသြားသည္။ ဖုိးေထာင္တုိ႕ကုိလဲ သူတုိ႕သြားႏွင့္မယ္ေျပာေတာ့ သူတုိ႕သေဘာေပါက္တယ္ ဆုိတဲ႕ပုံစံနဲ႕ စပ္ျဖီးျဖီးလုပ္ျပတယ္ ။ မ႑အေရွ႔ အျပင္ကုိေရာက္ခဲ႕ႀကေတာ့ ႏွင္းရည္က..
"ဘာလုပ္မလုိ႕လဲ''
ေမးလုိ႕ ရဲေလးက...
"ႏွင္းရည္တုိ႕အိမ္သြားရေအာင္ ''
ေျပာေတာ့ ႏွင္းရည္က...
"မျဖစ္ပါဘူး တေရာက္ေရာက္ျမင္သြားမယ္ ''
ဆုိျပီးျငင္းေသးသည္။ ရဲေလးကလဲ ဒီအခ်ိန္ဘယ္သူမွ မရွိေျကာင္း တရြာလုံး ပြဲႀကည့္ေနျကေျကာင္း စုိူးရိမ္စရာမရွိဘးူဆုိျပီး ဇြတ္ေခၚျပန္ေတာ့လဲ ႏွင္းရည္ ခ်စ္သူအလုိကုိ လုိက္ေလ်ာမိျပန္သည္။ ရြာလမ္းတေလ်ာက္ လူရိပ္ လူေယာင္ကုိ သတိထားျပီး ေလ်ွာက္လာခဲ႕ႀကတယ္။ လူရွင္းသည္။
ႏွင္းရည္တုိ႕ အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ အိမ္တံခါးေသာ့ခတ္ကာ အတြင္ထဲေရာက္တာနဲ႕ ရဲေလး ႏွင္းရည္ကုိ ဖက္နမ္းလုိက္ျပီး သူမအက်ၤ ီေလးကုိ ဆြဲခ်ြတ္ေတာ့သည္။ ႏွင္းရည္ဘာမွမေျပာ လက္ေလးႏွစ္ဖက္ေျမာက္ေပးကာ ကူပင္ခ်ြတ္ေပးလုိက္ေသးသည္။ ေဘာ္လီခ်ိတ္ေလးပါ တခါထဲ ခ်ြတ္ေပးလုိက္ခ်ိန္ မႏုိင္မနင္းထုတ္ပုိးခံထားရတဲ႕ ႏွင္းရည့္ရဲ႕ ႏုိ႕အုံျကီးႏွစ္လုံးက ဖေယာင္းတုိင္ မီးေရာင္ေအာက္မွာ ဝါဝင္းတင္းကားထြက္ေနသည္။ ျပည့္ျပည့္ေဖာင္းေဖာင္းႏုိ႕ႀကီးေတြကုိ အရင္းမွ ကုိင္ကာ ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ရဲေလး ကုန္းစုိ႕ေတာ့သည္။ ညစ္လဲညစ္သည္။
ေပါင္ျကားက လီးကအလုပ္လုပ္ရန္ အသင့္အေနအထားေရာက္လာမွ ႏွင္းရည္ကုိ သူမအိပ္ခန္းထဲ ေပြ႕ေခၚသြားျပီး ေဆာ္ေတာ့သည္။ ပက္လက္လုိးျပီးေနာက္ ဖင္ကုန္းခုိင္းေတာ့ ႏွင္းရည္က ရွက္သလုိလုိျဖစ္ေနေသးတာနဲ႕ ရဲေလးကပဲ အေနအထားမွန္ေအာင္ ပုံစံသြင္းေပးျပီး အေနာက္ကေန ခါးကုိင္ကာလုိးသည္။ ယခုတျကိမ္မွာေတာ့ ႏွင္းရည္ အားး အားးး အင့္ နဲ႕ အသံေလးေတြထြက္လာျပီး ပဲစင္းငုံတန္းမွာတုန္းကလုိ ျငိမ္မေနေတာ ့ ကုန္းေပးထားလ်ွက္နဲ႕ ရဲေလးကုိပင္ သူ႕ဖင္ျကီးနဲ႕ တခါတခါေနာက္ျပန္ေဆာင့္ေပးေနျပီ။ ရြာထိပ္ကပြဲက တီးလုံးသံေတြကလဲ တဝုန္းဝုန္း တဒုန္းဒုန္းနဲ႕ ဆူညံ႕ေနတာေျကာင့္ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ လူရွိေနေတာင္ အသံမႀကားရႏုိင္ဆုိျပီ ရဲေလး အားကုန္ေဆာင့္လုိးေတာ့သည္ ။
ပထမတခ်ီျပီးသြားပီးေနာက္ ရဲေလးက ေနာက္အျကိမ္ေတြထပ္ဆြဲခ်င္ေသးေပမဲ႕ ႏွင္းရည္က မိန္းကေလးတေရာက္ထဲေနတဲ႕အိမ္လဲျဖစ္ျပန္ မေတာ္တဆျမင္သြား သိသြားႀကပါက ႏွင္းရည္ဆုိတဲ႕ မိန္းမက ရည္းစားကုိ သူ႕အိမ္ေပၚထိေခၚျပီး ခံေပးတယ္ေျပာခံရမွာစုိးတယ္ ေျပာလုိ႕မျပန္ခ်င္ျပန္ခ်င္နဲ႕ ရဲေလး ျပန္သြားေတာ့သည္ ။ရဲေလး ႏွင္းရည္ဆီက ျပန္ခဲ႕ေတာ့ နံနက္ ၃နာရီပင္ထုိးေနျပီ ။ ပြဲကလဲျပီးခါနီးျပီမုိ႕ သူ႕အိမ္ကုိပဲ ျပန္သြားျပီး သူ႕အေဖ အေမ ေတြအသံမျကားေအာင္ ေျခဖြနင္းျပီး အခန္းထဲဝင္အိပ္လုိက္ေတာ့သည္။ ေနာက္တည ဒီညကေနာက္ဆုံးည ရဲေလး မေန႕ညကလုိပင္ ႏွင္းရည္နဲ႕ဆြဲခ်င္ေသးမဲ႕ ႏွင္းရည္က ေနာက္ဆုံးညျဖစ္လုိ႕ အျပီးထိျကည့္ခ်င္တယ္ဆုိလုိ႕ ရဲေလး ီဒညအတြက္ ညစာငတ္ရေတာ့သည္ ။
ေနာက္တရက္ပြဲႀကီးျပီးသြားေတာ့လဲ ရဲေလးတုိ႕ကာလသားတေတြ အလုပ္မ်ားႀကရျပန္သည္။ မ႑ပ္စင္ျပန္ဖ်က္ မႊစာျကဲေနတဲ႕ အမႈိက္ေတြသိမ္း ပစၥည္းေတြသိမ္းဆဲရနဲ႕ တေနကုန္ရျပန္သည္။ ပြဲျပီးသြားေပမဲ႕လဲ ထုံးစံအတုိင္း ေစ်းလာေရာင္ျကတဲ႕ ေစ်းသည္တခ်ဳိ႕ေတာ့ သူတုိ႕ရြာမွာက်န္ခဲ႕ျပန္သည္။ ကုိယ့္ရြာမွ ျပီးသြားေပမဲ႕ တျခားရြာေတြက အခုမွစမဲ႕ ပြဲေတြရွိေသးရင္လဲ အဲ႕ဒီရြာကုိကူးသြားလုိက္ျကျဖင့္ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနျကရသည္က ဆယ့္ႏွစ္ပြဲေစ်းသည္တုိ႕ရဲ႕ ဘဝတခုပင္။
ဦးဘခက္ လက္ထဲကကုိင္ထားတဲ႕ ဖိတ္စာကုိျကည့္ျပီး သြားသင့္ မသြားသင့္စဥ္းစားေနသည္။ သူ ျကုိက္ကုန္းရြာကုိ မသြားမျဖစ္ကိစၥမွလႊဲ၍ ဘယ္ေတာ့မွမသြား အခုေတာ့ မသြားမျဖစ္သြာရမဲ႕အေျကာင္းက ေပၚလာျပန္ျပီ။ ငယ္သူငယ္ခ်င္းအရင္းႀကီးေတြ ျဖစ္ႀကတဲ႕ ေက်ာ္ေဝနဲ႕ ခ်ဳိခ်ဳိခုိင္တုိ႕ရဲ႕ အလႈဳျဖစ္ေနလုိ႕ပင္ ။ ေက်ာ္ေဝ နဲ႕ခ်ဳိခ်ဳိခုိင္ က သူတုိ႕လင္မယား ျမဒင္နဲ႕ ဝါဝါျမင့္တုိ႕လင္မယားနဲ႕ပါ အေျကာင္းသိ ငယ္ေပါင္းေတြ ။ ပုိဆုိးသည္က ေက်ာ္ေဝတုိ႕အိမ္နဲ႕ ျမဒင္တုိ႕အိမ္က အိမ္ခ်င္ူကပ္လ်ွက္ ။ ေက်ာ္ေဝတုိ႕လင္မယားမွာ သားသမီးမရွိ မထြန္းကားခဲ႕ျကတာေျကာင့္ ရြာထဲကခ်ဳိ႕တဲ႕တဲ႕ ကေလးေတြကုိရွင္ျပဳ နားသျပဳလုပ္ေပးတဲ႕ပြဲ အေျကြးအေမႊးနဲ႕ဆုိ သုံးရက္ျကာမယ္လုိ႕ ဖိတ္စာထဲ ေရးထားသည္။
ေက်ာ္ေဝတုိ႕လင္မယားက ေငြေျကး ျပည့္စုံျကေသာ္လဲ ျကြားျကြားဝါဝါမေနတတ္ သုိသုိသိပ္သိပ္နဲ႕ ေအးေအးေဆးေဆးပဲေနတတ္ျကတဲ႕ သူတုိ႕ကုိ ဘခက္ကလဲခင္သည္။ ေနတဲ႕အိမ္ေတာင္ ထရံကာႏွစ္ထပ္အိမ္ေလး ။ မလႊဲသာတဲ႕အဆုံး ဦးဘခက္တုိ႕လင္မယား ျကုိက္ကုန္ူးရြာကုိ ေနမေစာင္ခင္း စက္ေလွနဲ႕ ကူးသြားႀကသည္။ ေနာက္သုံးရက္ေနရင္ ျပန္လာျကုိဖုိ႕ လုိက္ပုိ႕ေပးတဲ႕ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား ခ်စ္ဖြယ္ကုိမွာျပီး စက္ေလွကုိ ျပန္လႊတ္လုိက္သည္။ ရြာလယ္ေလာက္ထိ အထုပ္အပုိးဆြဲျပီး လင္မယားႏွစ္ေယာက္ေလ်ွာက္လာျကတာ ေက်ာ္ေဝတုိ႕ အိမ္ေရွ့ေရာက္ေတာ့ ေက်ာ္ေဝနဲ႕ ခ်ဳိခ်ဳိခုိင္က သူတုိ႕လင္မယားကုိဆီးျကုိကာ အိမ္ထဲေခၚသြားျကသည္။
မေတြ႕တာျကာျပီျဖစ္တဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံျပန္ေတာ့လဲ ေလးေရာက္သား စကားလက္ဆုံက်ေနလုိက္ႀကတာ ညေနပင္ေစာင္း သြားသသည္။ ညေနေစာင္းေတာ့ ခ်က္ကူျပဳတ္ကူမဲ႕ ရြာထဲကလူေတြကလဲ တဖြဲဖြဲ ေရာက္လာႀကျပီး ျပင္ဆင္စရာျပင္ဆင္ေနျကသည္ကုိ အိမ္ထဲက ဧည့္ခန္းကေနေရေႏႊးျကမ္းေသာက္ရင္း ေက်ာ္ေဝနဲ႕ ဦးဘခက္ျကည့္ေနမိသည္။ သူ႕မိန္းမ ရီရီခင္ကလဲ ခ်ဳိခ်ဳိခုိင္နဲ႕အတူ လုပ္ကူကုိင္ကူေနသည္။ ဖက္ျကမ္းေဆးလိပ္ေလးဖြာရင္ ေက်ာ္ေဝနဲ႕ စကားစျမည္ေျပာေနျကရင္ ျခံထဲဝင္လာတဲ႕ လူတေရာက္ေျကာင့္ ဦးဘခက္ မ်က္နာျကီးက တင္းမာလာသည္။
ဝင္လာသူက တျခားသူမဟုတ္ သူ႕ရဲ႕ ရန္သူေတာ္ေဟာင္းျမဒင္ ။ ေက်ာ္ေဝက ့ျမဒင္ကုိ လက္ယပ္ေခၚလုိက္ေတာ့ ျမဒင္ ဘခက္တုိ႕အနား ေလာက္လာသည္ ။ ဘခက္ ကုိျမင္ေတာ့ ျမဒင္လဲ မ်က္နာပ်က္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အေျကာင္းကုိ အားလုံးသိထားတဲ႕ေက်ာ္ေဝက သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ျကား စကားကုိ ေဖးေဖးမမ ေျပာေနေသာ္လဲ ဘခက္ နဲ႕ျမဒင္ကေတာ့ စကားေျပာဖုိ႕ေဝးစြ မ်က္နာခ်င္းပင္မဆုိင္။
ည၇နာရီေလာက္ျကမွ ျမဒင္ျပန္သြားသည္ ျမဒင္ျပန္ေတာ့ ျခံထဲမွာ ဘယ္အခ်ိန္ထဲက ေရာက္ေနမွန္းမသိတဲ႕ ဝါဝါျမင့္ကုိလဲ ဘခက္ေတြ႕လုိက္ျပီး ဝါဝါျမင့္ကလဲ ဘခက္ကုိ ေတြ႕သြားတဲ႕အခုိက္ ဦးဘခက္ရဲ႕ မ်က္နာေပၚမွာ ေဆြးရိပ္သန္းလာသည္။ သူငယ္ငယ္က အသဲအသန္ ခ်စ္ခဲ႕ရတဲ႕မိန္းမ။ ျမဒင္နဲ႕ ဝါဝါျမင့္ထြက္သြားေတာ့ ေက်ာ္ေဝက ထမင္းစားႀကရေအာင္ ရီရီ႕ကုိ သြားေခၚလုိက္အုံးမယ္ဆုိျပီး ျခံေရွ့ထြက္သြားသည္။
ေက်ာ္ေဝနဲ႕ ရီရီခင္ ခ်ဳိခ်ဳိခုိင္ တုိ႕ျပန္ဝင္လာျကျပီး ေက်ာ္ေဝတုိ႕လင္မယားက ထမင္းစားပြဲဆီသုိ႕ ေရွ့ကေနဦးေဆာင္ေခၚသြားသည္။ ဦးဘခက္နဲ႕ ရီရီခင္အေနာက္ကေန လုိက္သြားေနတုန္း ျခံေရွ့ကုိ ေနာက္ျပန္လွည့္ျကည့္ေနတဲ႕ သူ႕မိန္းမ ရီရီခင္ ကုိ ဦးဘခက္ ေလသံမာမာနဲ႕ေမးလုိက္တယ္။
"နင္က ဘယ္သူ႕ကုိေမ်ွာ္ေနတာလဲ''
"ဟင္… ဘယ္သူ႕မွမေမ်ွာ္ပါဘူး''
ဦးဘခက္က ငါသိတယ္ေနာ္ ဆုိတဲ႕ပုံစံနဲ႕ ႀကည့္ေနလုိ႕ ရီရီခင္ ေခါင္းေလးငုံ႕ျပီး လုိက္လာသည္။ စားေသာက္ျပီးျကလုိ႕ အိပ္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ခ်ဳိခ်ဳိခုိင္က သူတုိ႕လင္မယားကုိ အိမ္အေပၚထပ္က အခန္းတခုမွာ ေနရာခ်ေပးျပီး ေအာက္ထပ္ျပန္ဆင္းသြားသည္။ ဦးဘခက္ အဲ႕ဒီညက သူ႕မိန္းမ ရီရီခင္ကုိမလုိးျဖစ္ခဲ႕။
ေနာက္တေန႕ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၇နာရီေလာက္ထဲက ရွင္ေလာင္းစလွည့္ေ့တာ့သည္ ရွင္ေလာင္းဦးေရ ၅ဝခန္႕ရွိသည္။ ရြာတပတ္လွည့္ျပီး ဘုန္းျကီးေက်ာင္းမွာေရစက္ခ် ဓမၼာရုံေပၚမွာ ထမင္းေက်ြးျပီးသိမ္းခဲ႕ႀကေတာ့ မြန္းတည့္ခ်ိန္ပင္ေရာက္ေနျပီ။ က်န္တဲ႕ေနာက္ႏွစ္ရက္က အလႈဳထမင္းေက်ြးရုံသပ္သပ္ မေန႕ကလုိပဲ ညေနေစာင္းေရာက္ေတာ့ ေက်ာ္ေဝတုိ႕အိမ္ကုိ လူေတြေရာက္လာျပီး ျပင္ဆင္စရာရွိတာျပင္ဆင္ ဒယ္အုိး ျကီးေတြနဲ႕ဟင္းခ်က္ ျကက္သြန္ႏႊာသူကႏႊာ ထင္းခြဲသူကခြဲျဖင့္ အလုပ္ရႈပ္ေနျကသည္။
မီးမရသည့္ ေတာရြာျဖစ္လုိ႕ ညေရာက္သည့္ အခါမွာေတာ့ မီးစက္ႏုိးကာ ခ်က္ျကျပဳတ္ျကရတယ္။
"ရီရီခင္ ေရခ်ဳိးေတာ့ မုိးပင္ခ်ဳပ္လုျပီ''
ျခံေရွ့ကမီးေရာင္က သူေရခ်ဴိးေနတဲ႕ အိမ္ေနာက္ဖက္ ဘုံဘုိင္အနားထိ အနည္းငယ္ဖ်ာက်ေနလုိ႕သာ အဆင္ေျပေနသည္။ သူ႕ေယာက်္ား ဘခက္ကေတာ့ သူ႕ထက္အရင္ ခုဏကမွခ်ဳိးျပီးတက္သြားသည္။ ထဘီရင္လ်ွားျပီး မတ္တပ္ရပ္ကာ ႏုိ႕အုံႏွစ္လုံးႀကား ဆပ္ျပာတုိက္ေနတုန္းေျခသံျကားလုိ႕ ရီရီခင္ လွည့္ျကည့္လုိက္တယ္။
"အကုိ… အဲ … ကုိျမဒင္ ဘာလာလုပ္တာလဲ''
သူ႕ကုိ ေငးျကည့္ေနတဲ႕ ျမဒင္ကုိ ရီရီခင္ေမးလုိက္တယ္။
"ေသးလာေပါက္တာ''
"ေအာ္ … ဟုိမွာေလ… အိမ္သာက''
ရီရီခင္ ကအိမ္သာကုိလက္ညဳိးထုိးျပလုိက္တယ္ိ။ မ္သာနဲ႕ သူမ ေရခ်ဳိးတ႕ေနရာက သိပ္မေဝးလွ။
"အရင္လုိ အကုိလုိ႕ ေခၚလဲရပါတယ္… ရီရယ္ ''
"အဲ႕ဒါ …အကုိ႕ …မိန္းမ အဲ … ကုိျမဒင္မိန္းမေခၚရမွာေလ''
"ရီရီလဲ ကုိျမဒင္မိန္းမျဖစ္ခဲ႕ဖူးတာပဲမဟုတ္လား''
ျမဒင္ ရည္းစားဦးကုိ ေရခ်ဳိးလ်ွက္ ဝတ္လစ္စလစ္ပုံနဲ႕ ေတြ႕ရေတာ့ ေျပာသင့္ မေျပာသင့္ မစဥ္းစားမိေတာ့ပဲ ေျပာထြက္သြားသည္။ သူ႔မ်က္လုံးေတြကလဲ ရီရီခင္ရဲ႕ တစြန္းတစ ေပၚေနတဲ႕ရင္သားမုိ႕မုိ႕ေလးေတြျကား ေရာက္ေရာက္သြားတတ္သည္။ ရီရီခင္ကလဲ ဒါကုိသိေတာ့ သူ႕ထဘီစေလးကုိ အေပၚဆြဲတင္သည္။ သူ႕ေယာက်္ား ဘခက္ေတြ႕သြားမွာလဲ စိတ္ပူေနသည္။
"မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ …အဲ႕ဒါေတြ ျပီးခဲ႕ပါျပီ''
ရီရီခင့္ အသံေလးတိမ္ဝင္သြားသလုိ႕ သူမ မ်က္လုံးေတြကလဲ အိမ္ေရွ႔သုိ႕မလုံမလဲ ႀကည့္မိသည္။
"ရီကလွတုန္းေနာ္ … အရင္အတုိင္းပဲ''
"လွလဲ အ …ကုိ … ကုိျမဒင္… ပစ္သြားတာပဲ မဟုတ္လား''
ဒီစကားကုိေတာ့ ရီရီခင္ တမင္ေျပာဖုိ႕ မရည္ရႊယ္ပဲ ထြက္သြားသည္။ ျမဒင္ ဝါဝါျမင့္ကုိ ခုိးေျပးသြားတုန္းက သူငုိခဲ႕ရတယ္မဟုတ္လား။ ခံစားခ်က္ေတြက ပြင့္ထြက္လာသည္။
"ရီရယ္ ကုိယ္ဘယ္လုိျဖစ္သြားမွန္မသိဘူးကြယ္ ဝါဝါ႕အေပၚခဏတာ သာယာမိသြားတယ္ထင္တာပဲ … အခုခ်ိန္ထိ ဘခက္ကုိ အားနာေနတုန္းပါကြာ တကယ္… တကယ္''
"ျပီးခဲ႕တာေတြေျပာမေနပါနဲ႕ေတာ့ရွင္ …သြားပါေတာ့ ကုိဘခက္ျမင္သြားပါအုံးမယ္… နဂုိကမွ စိတ္ျကီးရတဲ႕အထဲ သြားေတာ့ေနာ္''
ျမဒင္ ေခါင္းျငိမ့္ျပလုိက္ျပီး အိမ္သာေဘးသြား ေသးေပါက္ကာျပန္ထြက္ခဲ႕လုိက္သည္။ အိမ္ေရွ့ထြက္ကာနီး ပုဆုိးကုိလဲျပင္ဝတ္လုိက္သည္။ သူ႕ကုိျကည့္ကာ ပုဆုိးဝတ္ေနတဲ႕ ျမဒင္ကုိလဲ ရီရီခင္ အမွတ္တမဲ႕ျပန္ျကည့္မိေတာ့ ပုဆုိးေအာက္ေပါင္ျကားက လီးမဲမဲရွည္ရွည္ျကီး တြဲေလာင္းက်ေနတာကုိျမင္ေတာ့ ရင္တုန္ပန္းတုန္ ျဖစ္သြားျပီး မ်က္နာလႊဲလုိက္တယ္။ သူမ ဒီလီးျကီးနဲ႕ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ေတာင္ အတြယ္ခံခဲ႕ျပီးျပီလဲ မွတ္ေတာင္မမွတ္မိေတာ့ ။
ျမဒင္ ျခံေရွ့ျပန္ထြက္ခဲ႕ေတာ့ ေက်ာ္ေဝတုိ႕လင္မယားနဲ႕အတူ ရြာထဲထြက္သြားတဲ႕ ဘခက္ကုိ ေတြႈ႕ရ၍ ရီရီခင္ေရခ်ဳိးတဲ႕ဆီကုိ ျပန္ထြကိခဲ႕လုိက္တယ္။ ရီရီခင္က ေရကန္နားမွာ မရွိေတာ့ ျမဒင္ သူတုိ႕အိမ္ဖက္ကုိ ျကည့္လုိက္ေသးသည္။ သူ႕မိန္းမ ဝါဝါျမင့္မ်ား ဒီဘက္ျခံထဲေရာက္ေနျပီလားလုိ႕ ျခံေရွ့သြားျကည့္ေတာ့လဲ သူ႕မိန္းမကုိ မေတြ႕ရေတာ့မွ ျမဒင္ အတင့္ရဲလားသည္။ ခူဏက ေရခ်ဳိးေနတဲ႕ ရီရီခင့္ကုိျမင္လုိက္ထဲက ငယ္ငယ္က ျဖစ္ခဲ႕ႀကတဲ႕ဟာေတြက ပုံရိပ္ေယာင္လုိ ျပန္ျမင္ေယာင္လာျပီး ျပန္လည္တမ္းတမိသလုိ ျဖစ္လာသည္။ တဒုိိင္းဒုိင္းျမည္ေနတဲ႕မီးစက္သံ အလုပ္ရႈပ္ေနတဲ႕ ျခံထဲကလူေတြကုိ တခ်က္ျကည့္လုိက္ျပီးမွ ျမဒင္အိမ္ေပၚကုိ တက္လာသည္။ တခန္းထဲရွိတဲ႕ အခန္းတံခါးကုိ တြန္းဖြငိ့လုိက္သည္။
"အုိ …ကုိျမဒင္ ဘာလာလုပ္တာလဲ''
ရီရီခင္ အံ႕ျသသြားသည္။ ကုတင္ေပၚမွာ သနပ္ခါးလိမ္းလုိ႕ျပင္ေနတဲ႕ရီရီခင္က အက်ၤ ီပင္မဝတ္ရေသး ခုဏကအတုိင္းပင္ လုံခ်ည္ေလးပဲလဲထားသည္။
"အကုိ… ရီရီနဲ႕စကားေျပာခ်င္လုိ႕ပါကြာ''
တကယ္လဲ ျမဒင္ သံေယာဇဥ္မျပတ္စြာနဲ႕ စကားေျပာဖုိ႕ဆုိျပီးလာခဲ႕ျခင္းပင္။ သုိ႕ေသာ္ ဆံပင္ေလးျဖန္႕ခ်ထားျပီး ဒူးဆစ္ဖုံးရုံေလာက္ပဲ ဝတ္ထားတဲ့ထဘီေအာက္က ေျခသလုံးသား ဝင္းဝင္းေလးေတြ အေနာက္ကုိပင္ ေကာ့ေကာက္ေနတဲ႕ တင္သားထည္ထည္ျကီးေတြကုိေတြ႕ရ ျမင္ရေတာ့လဲ တဏွာစိတ္က ခ်ြန္းအုပ္မရျဖစ္လာသည္။
အရြယ္တင္လြန္းတဲ႕ ရီရီခင္ကလဲ ရွိရင္းစြဲ အသက္ထက္ပင္ ပုိငယ္သည္ဟု ထင္ရေလာက္သည္။ ျမဒင္ ရီရီခင့္အေမးကုိ ျပန္မေျဖမိ သူမအနားကပ္သြားကာ ရီရီခင့္ကုိယ္လုံးေလးကုိ ဆြဲဖက္ကာ နခမ္းခ်င္း မိတ္ဆက္ေပးလုိက္သည္။ အတင္းဖိကပ္ထားတဲ႕ နခမ္းေတြကုိ ခြာဖုိ႕ျကုိးစားရင္းက ရီရီခင္ စကားေျပာဖုိ႕ ျကုိးစားျကည့္သည္။
"ကုိ … ကုိျမဒင္… မသင့္ေတာ္ပါဘူး …လႊတ္ … အြန္႕… ျပြတ္ ျပြတ္''
ရီရီခင္ကစကားေျပာဖုိ႕ ျကုိးစားေလ ျမဒင္နခမ္းကုိ ဖိစုပ္ေလ။
"ကုိဘခက္… ေတြ႕ … ေတြႈ ႕ ျပြတ္ … ျပြတ္…''
ဒီတခါေတာ့ ျမဒင္… နခမ္းခ်င္းခြာေပးလုိက္ျပီး ေျပာလုိက္သည္။
"ဘခက္ ရြာထဲသြားတယ္ မရွိဘူး အခ်စ္ ''
ဟုဆုိကာ နခမ္းျပန္စုပ္ျပန္သည္။ ရီရီခင္ျပန္ေျပာခ်ိန္ေတာင္ မရလုိက္ ျမဒင္က ႏုိ႕ညစ္… ဖင္ကုိင္… အဖုတ္ႏုိက္… ဆက္တုိက္လုပိေနေတာ့သည္။ ထဘီေလးပင္ ေျပက်လုလုျဖစ္ေနျပီ။ ရီရီခင္မွာလဲ ျမဒင္ရဲ႕ အကုိင္အတြယ္အပြတ္အသပ္ေတြေအာက္မွာ သူမစိတ္ေတြက ငယ္ဘဝကုိ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့သည္။ ဘခက္မရွိဘူးဆုိတဲ႕ အသိကလဲ သူမကုိတြန္းအားေပးေနသလုိပင္ မျဖစ္သင့္မွန္းသိေပမဲ႕လဲ သူမရဲ႕စိတ္အစဥ္က ျမဒင္နဲ႕ ကဲခဲ႕ ျဖဲ႕ခဲ႕ျကတာေတြကုိ စဥ္းစားမိျပန္တဲ႕အခါ ျမဒင္ကုိယ္လုံျကီးကုိ တင္းတင္းျကပ္ျကပ္ဖက္ထားမိကာ ထဘီေလးကုိပင္ ေျဖခ်ေပးလုိက္မိေတာ့သည္။
ဘခက္ ဘူန္းျကီးေက်ာင္းကေန ရြာလမ္းတေလ်ွာက္ဓါတ္မီးေလးထုိးကာ ေက်ာ္ေဝတုိ႕အိမ္သုိ႕ျပန္ခဲ႕လုိက္သည္။ ေက်ာ္ေဝတုိ႕လင္မယားကေတာ့ ဘူန္းျကီးနဲ႕ တုိင္ပင္စရာရွိေသးတယ္ျကာအုံးမယ္ဆုိတာနဲ႕ ကုိယ့္ရြာလဲမဟုတ္ ကုိယ္လဲမသိတဲ႕ကိစၥေတြမုိ႕ အရင္ျပန္ခဲ႕လုိက္တယ္။ သူျပန္ခါနီး ေက်ာ္ေဝတုိ႕ေျပာသံျကတာက အခုိးခံရတယ္ဆုိလား ျကားလုိက္ရေသးသည္။ ဦးဘခက္ ေက်ာ္ေဝတုိ႕အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ျခံထဲမွာ လူေတြကခ်က္ျကျပဳတ္ျကတုန္း သူ႕မိန္းမကုိ ျကည့္ေတာ့လဲ မရွိ အိမ္ေပၚတက္ျပီး သူတုိ႕အိပ္ခန္းဆီ ေလ်ွာက္လာတုန္း တံခါးဆြဲဖြင့္မယ္ျပင္တုန္း ပုံမွန္မဟုတ္တဲ႕အသံလုိလုိျကားတာနဲ႕ မဖြင့္ေသးပဲ ထရံေပါက္ကေနအရင္ေခ်ာင္းျကည့္လုိက္သည္။
သူျကီးဘခက္ ေက်ာက္ရုပ္ျဖစ္သြားသည္။ ေဒါသေတြ ငယ္ထိပ္မွ ေပါက္ထြက္ေတာ့မတတ္ျဖစ္လာသည္။ သူတုိ႕အိပ္တဲ႕အခန္းထဲမွာ သူ႕မိန္းမရီရီခင္က ပက္လက္လွန္အိပ္ေနျပီး တကုိယ္လုံးလဲ အဝတ္အစားလဲမရွိ ျမဒင္ကေတာ့ သူ႕မိန္းမ ရီရီခင့္ မ်က္နာေပါ ေဆာင့္ေျကာင့္ခြထုိင္ကာ ေစာက္ဖုတ္ကုိ လုိးသလုိ ရီရီခင့္ပါးစပ္ထဲ လီးထညိ့ကာ ခြေဆာင့္ေနသည္။ သူ႕မိန္းမကလဲ ျမဒင္ရဲ႕တြဲက်ေနတဲ႕ေဂြးဥႏွစ္လုံးကုိ ဆုပ္နယ္ျပီး လီးစုပ္ေပးေနသည္။
ဘခက္ ေသြးေတြဆူပြက္လာျပီး ႏွစ္ေယာက္စလုံး ဓါးနဲ႕ခုတ္သတ္မယ္အျကံနဲ႕ ေအာက္ထပ္သုိ႕ ျပန္ဆင္းေနတုန္း အေတြးတခုဝင္လာလုိ႕ ဓါးမယူေတာ့ပဲ ျခံအေနာက္သုိ႕သြားကာ လူရိပ္လူေျချကည့္ျပီး ျမဒင္တုိ႕ျခံဘက္ကုိ ခုန္ေက်ာ္ဝင္သြားသည္။ အေနာက္ေဖးတံခါးဖြင့္ထားတာေတြ႕တာနဲ႕ ဝင္ခဲ႕လုိက္သည္။ ဘခက္အိမ္ေရွ့ခန္းကုိ ေလ်ွာက္လာတုန္း အေပါထပ္ကဆင္းလာတဲ႕ ဝါဝါျမင့္ သူ႕ကုိျမင္သြားသည္။
"ဟယ္ … ကုိဘခက္''
အံ႕ျသေနတဲ႕ ဝါဝါျမငိ့ကုိ ဘခက္ ရႈဳးတိုးတုိးလုိ႕ေျပာျပီး လက္ယပ္ေခါလုိက္သည္။ ဘခက္ရွည္ရွည္ေဝးေဝး ေျပာမေနေတာ့ ဝါဝါျမင့္ကုိ ဟုိဖက္အိမ္ကုိလာခဲ မလာရင္ ေနာင္တရလိမ့္မယ္လုိ႕ ေျပာျပီး လာရာလမ္းအတုိင္း ျပန္ထြက္သြားသည္။ ဘခက္ ေက်ာ္ေဝတုိ႕အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေပၚတက္သည့္ ေလွကားထစ္ကေန ေစာင့္ေနသည္။ ခဏျကာေတာ့ ဝါဝါျမင္ေရာက္လာျပီး ဘာလဲလုိ႕တုိးတုိးေမးေတာ့ ဘခက္က ျခံေရွ႔ကလူအေျခအေနကုိျကည့္ကာ ဝါဝါျမင့္လက္ကုိဆြဲျပီး သူတုိ႕အိပ္ခန္းေရွ့ ေခၚသြားေတာ့သည္။ ဝါဝါျမင့္မွာလဲ ေျကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႕ ဘခက္ေနာက္က ပါသြားသည္။
ဘခက္က ထရံေပါက္ကေန သူအရင္ျပီးမွ ဝါဝါျမင့္ကုိျကည့္ခုိင္းသည္။ ကုိယ္ေလးကုိင္းကာ ဝါဝါျမင့္ေခ်ာင္းျကည့္လုိက္သည္။ ဝါဝါျမင့္ ပါးစပ္ေလးဟသြားျပီး အသံထြက္ေတာ့မလုိ ျဖစ္သြားတာေျကာင့္ ဘခက္ ဝါဝါျမင့္ပါးစပ္ကုိ လက္နဲ႕ပိတ္လုိက္သည္။ ဘခက္အခန္းထဲကုိ ျပန္ျကည့္လုိက္ေတာ့ ျမဒင္က သူ႕မိန္းမကုိ ဖငိေထာင္ျပီး တဘုန္းဘုန္းေဆာ္ေနတာကုိ ခဏေလာက္ျကည့္ေနျပီးမွ ဝါဝါျမင့္ကုိ သူတုိ႕အိမ္ကုိျပန္ခုိင္းလုိက္ျပီး သူလဲ ခုဏကသြားခဲ႕တဲ႕လမ္းအတုိင္း လုိက္သြားေတာ့သည္။
#Crd