ေရစက္မကုန္ေသးသေရြ႕(၅)
အေပၚတက္သြားတဲ့ သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕ ဖင္တုန္တုန္အိအိေတြကို ၾကည့္ရင္း ရင္တစ္ခုလံုး ရင္တံုလႈိက္ေမာကာ ရပ္ေနမိသည္။
သူထမင္းမဆာေသး၊ စိတ္ထဲမွာဆာေနတာက ခုနက ျမင္လိုက္ရတဲ့ သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕ ဖင္သားအကိ္တ္ႀကီးကို ၊ လိုးခြင့္မရရင္ေတာင္ ဖင္ႀကီးေတြကို အားရပါးရနမ္း႐ႈလိုက္ခ်င္တယ္။
အဖုတ္ ႀကီးကို အရည္ထြက္ေအာင္ထိ အားရပါးရလ်က္ေပးရင္း ေစာက္ရည္ေတြကို တဂြတ္ဂြတ္ အကုန္ၿမိဳခ် ေသာက္သံုးခ်င္တယ္။
ဖင္၀ေလးကို လ်ွာနဲ႔ထိုးကေလာ္ၿပီးလ်က္ေပးျခင္တယ္။
အဖုတ္ေတြ အမ်ားႀကီးစုပ္လ်က္ဖူးေပမယ့္ အားလံုးက ေၾကးစားေတြ ၊ျပည့္တန္ဆာ ေတြ နဲ႔ သူ႔မိန္းမ ဖက္တီးႀကီးသာျဖစ္သည္။
အရည္ေတြေတာ့မေသာက္ဖူးဘူး၊ သ်ွားလဲ့ျဖဴ သာဆိုရင္ေတာ့ အရည္ေတြ တစ္စက္မက်န္ေအာင္ ေသာက္စို႔ေပးမိမည္။
အရက္ပုလင္းကို ေဘးခ်ၿပီး အနားကထိုင္ခံုေပၚ လွဲအိပ္လိုက္ကာ ပုဆိုးေပၚကေန လီးႀကီးကို ဆုပ္ကိုင္မိတယ္။
မိန္းမေတြရဲ႕ တြင္းထဲ မေအာင္းရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ လီးႀကီးက မာထန္ေနၿပီး တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။
ေစာနကျမင္လိုက္ရတဲ့ သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕အိုႀကီး ၊ ဘစ္ရာေလးေတြထင္ေနတဲ့ ဖြံ႔ဖြံၿဖိဳးၿဖိဳး အိုးႀကီးကို မ်က္စိမိွတ္ကာ ျပန္ျမင္ေရာင္မွန္းၿပီး ပုဆိုးေအာက္လက္ႏႈိက္ လီးႀကီးကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ဂြင္းတိုက္ေနလိုက္သည္။
သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕ ဖင္ႀကီးေတြ အဖုတ္ႀကီးေတြကို နမ္း႐ႈေနရတယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး လက္ကို အ႐ွိန္တင္ကာ အထက္ေအာက္ ခပ္သြက္သြက္ လႈပ္႐ွားေနမိသည္။
စိတ္ပါလြန္းလို႔လားမသိ သိပ္မၾကာခင္ပဲ လေခ်ာင္းက က်ဥ္တက္လာလို႔ ဖင္သားေတြပါလိုက္႐ႈံ့မိသည္။ လရည္ေတြ တျဗစ္ျဗစ္ ပန္းထြက္ကာ ၾကမ္းျပင္ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းထိေရာက္သည္။
တစ္ခါမွဒီေလာက္သုတ္အားသန္သန္ မထြက္ဖူးဘူး ။
မလိုးရတာၾကာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ေရာ ၊သ်ွားလဲ့ျဖဴ ေၾကာင့္စိတ္အရမ္းထန္ေနတာေၾကာင့္ေရာျဖစ္မည္။
လက္နဲ႔တစ္ခ်ီၿပီးလိုက္မွ ကာမစိတ္ကနဲနဲက်သြားသလို ႐ွိၿပီး ေနသာထိုင္သာ႐ွိေတာ့တယ္။
ေစာနကလို သိပ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္မ႐ွိေတာ့ ၊ လူလည္းအားေလ်ာ့ကာ ပန္းသြားတာေၾကာင့္ ထိုင္ခံုတန္းလ်ားေနာက္မီွေပၚ ေျခေထာက္တစ္ဖက္တင္ရင္းမိွန္းေနမိသည္။
ခ်စ္ႏိူင္စိတ္ထဲမွာ လူေအးကို ေတာ္ေတာ္မနာလို ၀န္တိုမိသည္။ ခ်စ္ႏိူင္တို႔ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ လူေအး လို မိန္းမ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာရထားတဲ့သူ တစ္ေယာက္မွမ႐ွိ။
ဖက္တီးမေတြနဲ႔ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ေတြသာမ်ားသည္။
ခုေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက မစြံတဲ့ လူေအးက ကိုေတြအရြယ္ထက္ ထက္၀က္ေလာက္ေတာင္ အသက္ငယ္တဲ့ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးကို ဇနီးအျဖစ္ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။
ေဘာ္ဒီ တည္ေဆာက္ပံုကလည္း ေျပာစရာမ႐ွိ၊ သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕ ပံုစံနဲ႔ဆို သူနဲ႔ရြယ္တူေတြ ကိုေတာင္ ေခါင္းေခါက္ ေရြးယူလို႔ရတယ္။
ဘာလို႔ လူေအးလို အသက္ႀကီးႀကီး ႐ိုး႐ိုးအအ ႀကီးကိုလက္ထပ္ရသလဲမသိ။
တကယ္ဆို သ်ွားလဲ့ျဖဴ ေလးက သူ႔လို မိန္းမေက်ာနပ္ မိန္းမက်မ္းေက်ၿပီး မိန္းမေတြအႀကိဳက္ကို အလိုက္သိတတ္တဲ့ သူနဲ႔ ျငားသင့္သည္လို႔ထင္သည္။
ကိုယ့္အတၱနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ ဒီအေတြးဟာ မွန္တယ္လို႔ပဲ သူထင္တယ္
ဖဴေလးက ဟိုလူႀကီးနဲ႔ မေတြ႔ခ်င္တာေၾကာင့္္ ကိုႀကီးရဲ႕ ေလ်ွာ္ၿပီးသားအ၀တ္အစားေတြကို မီးပူတိုက္ေနလိုက္သည္။
မီးပူတိုက္ၿပီးေတာ့ ဘာမွလုပ္စရာ ေထြေထြထူးထူး မ႐ွိတာေၾကာင့္ အိပ္ယာထဲ၀င္ကာ ခဏမိွန္းေနတယ္။
ခဏေနေတာ့ ဗိုက္ဆာလာလို႔ ထမင္းစားဖို႔ ေအာက္ဆင္းလာခဲ့တယ္။
ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ျမင္လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ပါးစပ္အေဟာင္သားျဖစ္သြားမိတယ္။
ဟိုလူႀကီးေလ ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းကို ထိုင္ခံုေနာက္မီိွေပၚတင္ၿပီးအိပ္ေနတာ ေအာက္စကလြတ္ေနေတာ့ သူ႔လီးမဲမဲႀကီးကို ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရတယ္။
နဂိုကတည္းက လူက အသားမဲေတာ့ သူ႔လီးႀကီးဆိုတာ မဲတူးေနတာပဲ ။
ေတာင္မေနပဲ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ျဖစ္ေနတာေတာင္ လီးႀကီးက အေတာ္႐ွည္ၿပီးႀကီးတယ္။
အုမဲမဲႀကီးေတြကလည္း ေရာ္ရြဲၿပီး ေအာက္ကို တြဲတြဲႀကီးက်ေနတယ္။
ဆီးခံုကိုမျမင္ရလို႔ အေမႊးဘယ္ေလာက္ထူလဲမသိေပမယ့္ လႁပြတ္ႀကီးေပၚမွာေတာင္ အေမႊးေတြ ဟိုတစ္စဒီတစ္စ ေပါက္ေနတယ္။
ျမင္ေနရတဲ့ဖင္ၾကားထဲကေတာင္ အေမႊးထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ေတြထြက္ေနတာ ျမင္ရတယ္။
ေတာ္ေတာ္အေမႊးေပါတဲ့သူႀကီး၊ ရြံစရာေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။
ျမင္ကြင္းကို ဆက္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့၊ အန္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာလို္႔ မ်က္စိလႊဲလိုက္တယ္။
မ်က္စိက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ ခပ္ျဖဴျဖဴ ပစ္ပစ္ အရည္ေတြကို သြားေတြ႔တယ္။
ဟင္!.. ဒါ..ဒါ...ဟိုလူႀကီးရဲ႕လက္ခ်က္ပဲျဖစ္မယ္။
ေတာ္ေတာ္စုတ္ပဲ့ၿပီး ယုတ္မာတဲ့သူႀကီး၊ သူ႔ကိုျပန္သုတ္ခိုင္းရမွာလည္း ႐ွက္စရာေကာင္းတယ္။
ကိုႀကီးျပန္လာလို႔ေတြ႔ရင္ တစ္မ်ိဳးထင္ကုန္မွာေၾကာင့္ အ၀တ္စုတ္ယူၿပီး အျမန္သုတ္လိုက္ရတယ္။
ဟိုလူႀကီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပါးစပ္ေထာင့္က သြားရည္ေတြစီးက်ၿပီး
အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။
ေတာ္ေတာ္ရြံစရာေကာင္းတဲ့လူ ၊ သူ႔ျမင္ရတာ အန္ခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။
လက္ကိုဆပ္ျပာနဲ႔ေသခ်ာ ေဆးၿပီး ထမင္းစားေနတယ္။
ထမင္းက စားလို႔မ၀င္ ဟိုလူႀကီးရဲ႕ လီးမဲမဲႀကီးနဲ႔ ေဂြးအုမဲမဲေတြ သုတ္ရည္ပစ္ပစ္ေတြက မ်က္စိထဲကမထြက္။
စားရင္းေသာက္ရင္းပ်ိဳ႕လာလို႔ ထမင္းစားလက္စသတ္ၿပီး ပန္းကန္ေဆးလိုက္တယ္။
ဟိုလူႀကီးက ခုထိ ထမင္းစားေသးပံုမေပၚဘူး။
အိမ္မွာ ဟိူလူနဲ႔ႏွစ္ေယာက္ထဲ တူတူမေနခ်င္တာေၾကာင့္ ရြာထဲ အလည္သြားဖို႔ အိမ္ကထြက္လာခဲ့တယ္။
အေမတို႔အိမ္က မ်က္ႏွားဆိုင္နီးနီးေလး ျဖစ္ေသာ္လည္း အေဖနဲ႔အေမက ေတာထဲမွာပဲ တဲထိုးၿပီး ေနတယ္။
အလုပ္ပါးခ်ိန္ေရာက္မွသာ အိမ္ျပန္လာေလ့႐ွိတယ္။ အိမ္သြားလည္းတစ္ေယာက္ထဲေနရမွာမို႔ အိမ္ေတာ့မျပန္ခ်င္ဘူး။
အလည္သာထြက္လာရတာ ဘယ္သြားရမွန္းမသိေသးဘူး။ လယ္ယာသိမ္းခ်ိန္ဆိုေတာ့ ရြာထဲမွာအလုပ္အားတဲ့သူက ခပ္႐ွား႐ွားရယ္
သူထမင္းမဆာေသး၊ စိတ္ထဲမွာဆာေနတာက ခုနက ျမင္လိုက္ရတဲ့ သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕ ဖင္သားအကိ္တ္ႀကီးကို ၊ လိုးခြင့္မရရင္ေတာင္ ဖင္ႀကီးေတြကို အားရပါးရနမ္း႐ႈလိုက္ခ်င္တယ္။
အဖုတ္ ႀကီးကို အရည္ထြက္ေအာင္ထိ အားရပါးရလ်က္ေပးရင္း ေစာက္ရည္ေတြကို တဂြတ္ဂြတ္ အကုန္ၿမိဳခ် ေသာက္သံုးခ်င္တယ္။
ဖင္၀ေလးကို လ်ွာနဲ႔ထိုးကေလာ္ၿပီးလ်က္ေပးျခင္တယ္။
အဖုတ္ေတြ အမ်ားႀကီးစုပ္လ်က္ဖူးေပမယ့္ အားလံုးက ေၾကးစားေတြ ၊ျပည့္တန္ဆာ ေတြ နဲ႔ သူ႔မိန္းမ ဖက္တီးႀကီးသာျဖစ္သည္။
အရည္ေတြေတာ့မေသာက္ဖူးဘူး၊ သ်ွားလဲ့ျဖဴ သာဆိုရင္ေတာ့ အရည္ေတြ တစ္စက္မက်န္ေအာင္ ေသာက္စို႔ေပးမိမည္။
အရက္ပုလင္းကို ေဘးခ်ၿပီး အနားကထိုင္ခံုေပၚ လွဲအိပ္လိုက္ကာ ပုဆိုးေပၚကေန လီးႀကီးကို ဆုပ္ကိုင္မိတယ္။
မိန္းမေတြရဲ႕ တြင္းထဲ မေအာင္းရတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ လီးႀကီးက မာထန္ေနၿပီး တဆတ္ဆတ္တုန္ေနသည္။
ေစာနကျမင္လိုက္ရတဲ့ သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕အိုႀကီး ၊ ဘစ္ရာေလးေတြထင္ေနတဲ့ ဖြံ႔ဖြံၿဖိဳးၿဖိဳး အိုးႀကီးကို မ်က္စိမိွတ္ကာ ျပန္ျမင္ေရာင္မွန္းၿပီး ပုဆိုးေအာက္လက္ႏႈိက္ လီးႀကီးကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ဂြင္းတိုက္ေနလိုက္သည္။
သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕ ဖင္ႀကီးေတြ အဖုတ္ႀကီးေတြကို နမ္း႐ႈေနရတယ္လို႔ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး လက္ကို အ႐ွိန္တင္ကာ အထက္ေအာက္ ခပ္သြက္သြက္ လႈပ္႐ွားေနမိသည္။
စိတ္ပါလြန္းလို႔လားမသိ သိပ္မၾကာခင္ပဲ လေခ်ာင္းက က်ဥ္တက္လာလို႔ ဖင္သားေတြပါလိုက္႐ႈံ့မိသည္။ လရည္ေတြ တျဗစ္ျဗစ္ ပန္းထြက္ကာ ၾကမ္းျပင္ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းထိေရာက္သည္။
တစ္ခါမွဒီေလာက္သုတ္အားသန္သန္ မထြက္ဖူးဘူး ။
မလိုးရတာၾကာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ေရာ ၊သ်ွားလဲ့ျဖဴ ေၾကာင့္စိတ္အရမ္းထန္ေနတာေၾကာင့္ေရာျဖစ္မည္။
လက္နဲ႔တစ္ခ်ီၿပီးလိုက္မွ ကာမစိတ္ကနဲနဲက်သြားသလို ႐ွိၿပီး ေနသာထိုင္သာ႐ွိေတာ့တယ္။
ေစာနကလို သိပ္ျပင္းျပင္းထန္ထန္မ႐ွိေတာ့ ၊ လူလည္းအားေလ်ာ့ကာ ပန္းသြားတာေၾကာင့္ ထိုင္ခံုတန္းလ်ားေနာက္မီွေပၚ ေျခေထာက္တစ္ဖက္တင္ရင္းမိွန္းေနမိသည္။
ခ်စ္ႏိူင္စိတ္ထဲမွာ လူေအးကို ေတာ္ေတာ္မနာလို ၀န္တိုမိသည္။ ခ်စ္ႏိူင္တို႔ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ လူေအး လို မိန္းမ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာရထားတဲ့သူ တစ္ေယာက္မွမ႐ွိ။
ဖက္တီးမေတြနဲ႔ ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ေတြသာမ်ားသည္။
ခုေတာ့ ေက်ာင္းတုန္းက မစြံတဲ့ လူေအးက ကိုေတြအရြယ္ထက္ ထက္၀က္ေလာက္ေတာင္ အသက္ငယ္တဲ့ ငယ္ငယ္ေခ်ာေခ်ာေလးကို ဇနီးအျဖစ္ပိုင္ဆိုင္ထားသည္။
ေဘာ္ဒီ တည္ေဆာက္ပံုကလည္း ေျပာစရာမ႐ွိ၊ သ်ွားလဲ့ျဖဴရဲ႕ ပံုစံနဲ႔ဆို သူနဲ႔ရြယ္တူေတြ ကိုေတာင္ ေခါင္းေခါက္ ေရြးယူလို႔ရတယ္။
ဘာလို႔ လူေအးလို အသက္ႀကီးႀကီး ႐ိုး႐ိုးအအ ႀကီးကိုလက္ထပ္ရသလဲမသိ။
တကယ္ဆို သ်ွားလဲ့ျဖဴ ေလးက သူ႔လို မိန္းမေက်ာနပ္ မိန္းမက်မ္းေက်ၿပီး မိန္းမေတြအႀကိဳက္ကို အလိုက္သိတတ္တဲ့ သူနဲ႔ ျငားသင့္သည္လို႔ထင္သည္။
ကိုယ့္အတၱနဲ႔ကိုယ္ေတာ့ ဒီအေတြးဟာ မွန္တယ္လို႔ပဲ သူထင္တယ္
ဖဴေလးက ဟိုလူႀကီးနဲ႔ မေတြ႔ခ်င္တာေၾကာင့္္ ကိုႀကီးရဲ႕ ေလ်ွာ္ၿပီးသားအ၀တ္အစားေတြကို မီးပူတိုက္ေနလိုက္သည္။
မီးပူတိုက္ၿပီးေတာ့ ဘာမွလုပ္စရာ ေထြေထြထူးထူး မ႐ွိတာေၾကာင့္ အိပ္ယာထဲ၀င္ကာ ခဏမိွန္းေနတယ္။
ခဏေနေတာ့ ဗိုက္ဆာလာလို႔ ထမင္းစားဖို႔ ေအာက္ဆင္းလာခဲ့တယ္။
ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ျမင္လိုက္ရတဲ့ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ ပါးစပ္အေဟာင္သားျဖစ္သြားမိတယ္။
ဟိုလူႀကီးေလ ေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းကို ထိုင္ခံုေနာက္မီိွေပၚတင္ၿပီးအိပ္ေနတာ ေအာက္စကလြတ္ေနေတာ့ သူ႔လီးမဲမဲႀကီးကို ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရတယ္။
နဂိုကတည္းက လူက အသားမဲေတာ့ သူ႔လီးႀကီးဆိုတာ မဲတူးေနတာပဲ ။
ေတာင္မေနပဲ ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ ျဖစ္ေနတာေတာင္ လီးႀကီးက အေတာ္႐ွည္ၿပီးႀကီးတယ္။
အုမဲမဲႀကီးေတြကလည္း ေရာ္ရြဲၿပီး ေအာက္ကို တြဲတြဲႀကီးက်ေနတယ္။
ဆီးခံုကိုမျမင္ရလို႔ အေမႊးဘယ္ေလာက္ထူလဲမသိေပမယ့္ လႁပြတ္ႀကီးေပၚမွာေတာင္ အေမႊးေတြ ဟိုတစ္စဒီတစ္စ ေပါက္ေနတယ္။
ျမင္ေနရတဲ့ဖင္ၾကားထဲကေတာင္ အေမႊးထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ေတြထြက္ေနတာ ျမင္ရတယ္။
ေတာ္ေတာ္အေမႊးေပါတဲ့သူႀကီး၊ ရြံစရာေတာ္ေတာ္ေကာင္းတယ္။
ျမင္ကြင္းကို ဆက္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့၊ အန္ခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာလို္႔ မ်က္စိလႊဲလိုက္တယ္။
မ်က္စိက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ႐ွိတဲ့ ခပ္ျဖဴျဖဴ ပစ္ပစ္ အရည္ေတြကို သြားေတြ႔တယ္။
ဟင္!.. ဒါ..ဒါ...ဟိုလူႀကီးရဲ႕လက္ခ်က္ပဲျဖစ္မယ္။
ေတာ္ေတာ္စုတ္ပဲ့ၿပီး ယုတ္မာတဲ့သူႀကီး၊ သူ႔ကိုျပန္သုတ္ခိုင္းရမွာလည္း ႐ွက္စရာေကာင္းတယ္။
ကိုႀကီးျပန္လာလို႔ေတြ႔ရင္ တစ္မ်ိဳးထင္ကုန္မွာေၾကာင့္ အ၀တ္စုတ္ယူၿပီး အျမန္သုတ္လိုက္ရတယ္။
ဟိုလူႀကီးၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပါးစပ္ေထာင့္က သြားရည္ေတြစီးက်ၿပီး
အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။
ေတာ္ေတာ္ရြံစရာေကာင္းတဲ့လူ ၊ သူ႔ျမင္ရတာ အန္ခ်င္စရာေကာင္းလွသည္။
လက္ကိုဆပ္ျပာနဲ႔ေသခ်ာ ေဆးၿပီး ထမင္းစားေနတယ္။
ထမင္းက စားလို႔မ၀င္ ဟိုလူႀကီးရဲ႕ လီးမဲမဲႀကီးနဲ႔ ေဂြးအုမဲမဲေတြ သုတ္ရည္ပစ္ပစ္ေတြက မ်က္စိထဲကမထြက္။
စားရင္းေသာက္ရင္းပ်ိဳ႕လာလို႔ ထမင္းစားလက္စသတ္ၿပီး ပန္းကန္ေဆးလိုက္တယ္။
ဟိုလူႀကီးက ခုထိ ထမင္းစားေသးပံုမေပၚဘူး။
အိမ္မွာ ဟိူလူနဲ႔ႏွစ္ေယာက္ထဲ တူတူမေနခ်င္တာေၾကာင့္ ရြာထဲ အလည္သြားဖို႔ အိမ္ကထြက္လာခဲ့တယ္။
အေမတို႔အိမ္က မ်က္ႏွားဆိုင္နီးနီးေလး ျဖစ္ေသာ္လည္း အေဖနဲ႔အေမက ေတာထဲမွာပဲ တဲထိုးၿပီး ေနတယ္။
အလုပ္ပါးခ်ိန္ေရာက္မွသာ အိမ္ျပန္လာေလ့႐ွိတယ္။ အိမ္သြားလည္းတစ္ေယာက္ထဲေနရမွာမို႔ အိမ္ေတာ့မျပန္ခ်င္ဘူး။
အလည္သာထြက္လာရတာ ဘယ္သြားရမွန္းမသိေသးဘူး။ လယ္ယာသိမ္းခ်ိန္ဆိုေတာ့ ရြာထဲမွာအလုပ္အားတဲ့သူက ခပ္႐ွား႐ွားရယ္