ေရစက္မကုန္ေသးသေရြ႕(၈)
ခ်စ္ႏိူင္ တစ္ေယာက္ လယ္ေတာထဲ ေရာက္ေနသည္။
မေန႔က ျဖဴေလး အေဖ ရြာထဲလာၿပီး အလုပ္သမားလာရွာသည္။
ခ်စ္ႏိူင္လည္း သူငယ္ခ်င္းအိမ္ဆိုေပမယ့္ ဘာမွမလုပ္ပဲ အၾကာႀကီးထိုင္စားေနလို႔မေကာင္းတာေၾကာင့္ ဒီမနက္ေစာေစာ ရြာသားအခ်ိဳ႕နဲ႔ လယ္ထဲလိုက္လာခဲ့သည္။
လူေအးရဲ႕လယ္ေတာက ရြာနဲ႔ေတာ့ သိပ္မနီးလွဘူး ။
ႏွစ္ႏွာရီနီးပါးေလာက္ေတာ့ လမ္းေလ်ွာက္ရမည္ထင္သည္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ျဖဴေလး အေဖနဲ႔အေမ အိမ္မျပန္ေတာ့ပဲ လယ္ေတာမွာ ညအိပ္ေနၾကတာျဖစ္မည္။
လယ္ထဲေရာက္ေတာ့ ခ်စ္ႏူိင္က လယ္ယာအလုပ္ လုပ္ဖူးတာမဟုတ္ေတာ့ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ဘူး။
"ကြၽန္႔ေတာ့္ကိုလည္း ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ေျပာၾကပါဦးဗ်"
"မလုပ္တတ္ရင္မလုပ္ပါနဲ႔ ကိုခ်စ္ႏိူင္ရယ္ တဲမွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး နားေနပါ ဒီမွာလူမ်ားပါတယ္"
ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္လည္း နဲနဲပဲၿပီးၿပီး တတ္ႏိူင္သေလာက္ကူညီခ်င္လို႔ပါ။
"မခက္ပါဘူး ဒီမွာၾကည့္ ရိတ္ထားတဲ့အပံုထဲက စပါးပင္နဲနဲယူလိုက္ ၿပီးေတာ့အဲဒီဟာနဲ႔ ေကာက္လိႈင္းကို စည္းခ်ည္လိုက္ရံုပဲ"
"ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ႕လြယ္လြယ္ေလးပဲ ဒါနဲ႔ ဘာလို႔ဒီလို စည္းရတာလဲ"
"သယ္ရတာလြယ္ေအာင္ေပါ့ဗ်ာ"
အလုပ္သမားက ကိုထြန္းဦးနဲ႔ ခ်စ္ႏိူင္အပါအ၀င္ ခုႏွစ္ေယာက္႐ွိသည္။
လုပ္ရတာမခက္ခဲလွေပမယ့္ ကုန္းလိုက္ကြလိုက္နဲ႔ လုပ္ေနက်မဟုတ္တဲ့ခ်စ္ႏိူင္တစ္ေယာက္ ခါးေတြနာလာၿပီးပင္ပန္းလာသည္။
လူေအးပိုင္တဲ့ လယ္ကြက္ေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ထင္တယ္။
ခုမွလယ္တစ္ကြက္ပဲၿပီးေသးသည္။ ရြာသားတစ္ေယာက္က ေခြၽးေတြရႊဲၿပီး ႐ႈံ႕မဲ့ေနတဲ့ခ်စ္ႏိူင္ကို
"ကိုယ့္လူက ႐ုပ္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔ တယ္ႏုသကိုး ကဲပါဗ်ာ တဲမွာသြားနားပါ က်ဳပ္တို႔လုပ္လိုက္ပါ့မယ္"
"ဟုတ္တယ္ဗ် ကြၽန္ေတာ္ခါးေတြနာေနၿပီ ဒါနဲ႔အိမ္သာသြားခ်င္လာလို႔ အိမ္သာဘယ္နား႐ွိလဲဗ်ာ"
"ဟား ဟား..ကိုယ့္လူရယ္ လယ္ေတာမွာအိမ္သာ႐ွိမလား အိ္မ္သာကေတာ့ ရြာထဲမွာပဲ႐ွိမယ္ ေတြ႔ရာျခံဳတိုးၿပီးသာ႐ွင္းလိုက္"
ခ်စ္ႏိူင္လည္း နီးစပ္ရာျခံဳထဲတိုးၿပီး ကိစၥ႐ွင္းလိုက္ရသည္။
ကိစၥၿပီးလို႔ ျခံဳထဲက ထြက္မည္အလုပ္မွာ ခ်စ္ႏိူင္႐ွိရာျခံဳဘက္ ကိုခပ္သြက္သြက္ ေလ်ွာက္လာေနတဲ့ ျဖဴေလးရဲ ႕အေမ မစိန္ေမကိုေတြ႔ရသည္။
ခ်စ္ႏိူင္လည္း ျခံဳထဲက မထြက္ေသးပဲ အသာၿငိမ္ေနလိုက္သည္။
မစိန္ေမက အလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူေတြဘက္ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေ႐ွ႕ကထမိန္စကို ဆြဲမလိုက္သည္။
အေမႊးေတြနဲ႔႐ႈပ္ပြေနတဲ့ ေစာက္ဖုတ္ေဖာင္းေဖာင္းႀကီးကို ခ်စ္ႏိူင္႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရသည္။
မစိန္ေမက ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို နဲနဲခ်ဲၿပီး မတ္တပ္ရပ္လ်က္ အတိုင္း ေသးေတြ တျဗန္းျဗန္းေပါက္ခ်တယ္။
အေမႊးထူထူ နဲ႔ အဖုတ္ႀကီးထဲက ၀ါက်င္က်င္ ေသးေတြထြက္က်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ၿပီး ခ်စ္ႏိူင္ရဲ႕ကာမပိုးေတြ ထႂကြကာ ေအာက္ကလီးကေထာင္ထလာတယ္။
ေသးေပါက္ၿပီး လွည့္ထြက္သြားတဲ့ မစိန္ေမရဲ႕ ဖင္ႀကီးေတြၾကည့္ရင္း တက္လိုးပစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြက္ို ခ်စ္ႏိူင္ မနဲထိန္းထားရတယ္။
မစိန္ေမက ခ်စ္ႏိူင္ထက္ေတာ့ ေလးငါးႏွစ္ႀကီးေလာက္သည္။
ခ်စ္ႏိူင္စိတ္ထင္ ေလးဆယ့္ငါး ေလးဆယ့္ေျခာက္ေလာက္ျဖစ္မည္။
႐ုပ္ရည္ကသိပ္မဆိုး ျဖဴေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာေပါက္ဆင္တယ္။
အသားကေတာ့ျဖဴေလးလိုမျဖဴဘူး ေနေလာင္ထားလို႔ အသားေရာင္က အညိဳေရာင္ဘက္သန္းေနတယ္။
ခါးကအဆီေတြထြက္ၿပီး တုတ္ေနေပမယ့္ ႏို႔ႀကီးေတြ ဖင္ႀကီးေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။
ျခံဳထဲက မထြက္ေသးပဲ ေစာနက ျမင္လိုက္ရတဲ့ အေမႊးဖားဖားနဲ႔ အဖုတ္ုႀကီးကို ျမင္ေရာင္ၿပီး လီးႀကီးကိုဆုပ္ကိုင္ကာ တစ္ခ်ီၿပီးေအာင္ထိ္ ဂြင္းတိုက္လိုက္တယ္။
"ကဲ.. တစ္နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္ ထမင္းစား နားၾကရေအာင္ေဟ့"
ရြာသားတစ္ေယာက္က
"က်ဳပ္က ကိုထြန္းဦးပါးစပ္ကေန ဒီစကားေျပာမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတာဗ်"
တဲဖက္ကို ထမင္းစားဖို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။
"ယားလိုက္တာဗ်ာ ေကာက္လိႈင္း ေတြက"
"ကိုခ်စ္ႏိူင္က လုပ္ေနက် မဟုတ္လို႔ပါ က်ပ္တို႔ေတာ့ဘယ္လိုမွမေနဘူး"
တဲနားေရာက္ေတာ့ မစိန္ေမက ထမိန္ရင္လ်ားၿပီး တဲထဲက ထြက္လာတယ္။
"ကိုထြန္းဦး က်ဳပ္ ထမင္းပြဲျပင္ထားခဲ့ၿပီးၿပီ ငါးေလး ဘာေလး ႐ွာရင္း ေရခ်ိဳးလိုက္ဦးမယ္"
ကိုထြန္းဦးက
"ကိုခ်စ္ႏိူင္ ခင္ဗ်ား ယားေနတယ္ဆို က်ဳပ္မိန္းမနဲ႔လိုက္သြားၿပီး ေရခ်ိဳးလိုက္ ညေနပိုင္းဆက္မလုပ္နဲ႔ေတာ့တဲမွာပဲနားေန"
ခ်စ္ႏိူင္လည္း သေဘာေတြ႔ မေနာေခြ႔သြားၿပီး
"ဟုတ္တယ္ ကြၽန္ေတာ္ ေရခ်ိဳးလိုက္မွ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္"
"တဲထဲက က်ဳပ္ပုဆိုးကို ေရလဲဖို႔ယူသြား"
ေ႐ွ႕ကသြားေနတဲ့ မစိန္ေမရဲ႕ ဖင္လံုးႀကီးေတြၾကည့္ရင္း အတြင္းခံထဲက လီးက မာေတာင္ေနျပန္ၿပီ။
စမ္းေခ်ာင္းေလးက ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာက ေပါင္လယ္ေလာက္ထိနက္လို႔ ၀ပ္ခ်ိဳးလို႔ရတယ္။
"ကိုခ်စ္ႏိူင္ ႐ွင္ေရခ်ိဳးေနေလ ကြၽန္မ ငါး႐ွာလိုက္ဦးမယ္"
"ကြၽန္ေတာ္လည္း ငါး႐ွာကူမယ္ေလ"
မစိန္ေမက ေရတိမ္တဲ့ေနရာသြားၿပီး ေရစီးကို အထက္ေအာက္ပိတ္လိုက္တယ္။
ေရအိုင္တစ္ခုလို ျဖစ္သြားတာနဲ႔ အထဲက ေရေတြကို ခမ္းသြားေအာင္ ပါလာတဲ့ ပံုးနဲ႔ပက္ေနတယ္။
ေရကုန္းပက္ေနတဲ့ မစိန္ေမရဲ႕ ေနာက္ကေန ဖင္ႀကီးေတြၾကည့္ရင္း စိတ္က မထိန္းႏိူင္ေအာင္ထန္ေနၿပီ။
ေနေရာင္ေၾကာင့္ ထမိန္ပါးပါးကို ထိုးေဖာက္ျမင္ေနရလို႔ ေပါင္တံ တုတ္တုတ္ႀကီးေတြက ရင္ဖိုစရာေကာင္းလွသည္။
အတြင္းခံ ခြၽတ္ထားၿပီးၿပီမို႔ လီးက ပုဆိုးကိုထိုးၿပီး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ျဖစ္ေနတယ္။
"ေပး..ေရပံုးေပး...မစိန္ေမ ကြၽန္ေတာ္ပက္မယ္"
ေရပံုးအယူ မွာ မစိန္ေမရဲ႕ေပါင္လံုးနဲ႔ လီးႀကီး ထိတိုက္မိေအာင္ သိသိသာသာပင္ တမင္လုပ္ယူလိုက္သည္။
မစိန္ေမက ေမာ့ၾကည့္ေပမယ့္ ပါးစပ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။
ခ်စ္ႏိူင္ေရပက္ေနရင္း ခါးနာလာလို႔ ခဏထိုင္နားလိုက္သည္။
ေရလည္းေတာ္ေတာ္ ခန္းေနပါၿပီ။
မစိန္ေမက ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး ငါးရမ္းေနတယ္။
သူေရပက္ေနတုန္း ေျခာက္ေကာင္ေတာင္ရေနၿပီ။
"အယ္...ငါးရံ႕ႀကီး ...ငါးရံ႕ႀကီး...ကိုခ်စ္ႏိူင္ ျမန္ျမန္လာ ေက်ာက္တံုးၾကားထဲ၀င္သြားတာ အႀကီးႀကီးပဲ.. လာ..လာ"
ခ်စ္ႏိူင္အျမန္ေႁပးသြားလိုက္ၿပီး ကုန္းႏိႈက္ေနတဲ့ မစိန္ေမဖင္ႀကီးကို လီးနဲ႔ေထာက္ထားၿပီး ေက်ာက္တံုးၾကားေတြ ရမ္းေနသည္။
"ဟိုနားကေန ပိတ္...ဟိုဘက္က ပိတ္ထား"
မစိန္ေမက ငါးေဇာနဲ႔ ေနာက္ကေထာက္ထားတဲ့ အေျမႇာက္ႀကီးကို သိျပဳမိဟန္မတူ။
ခ်စ္ႏိူင္က ငါးကို အာရံုမရ လက္က သူပိတ္ခိုင္းတဲ့ေနရာပိတ္ထားၿပီး
ဖင္ႀကီးကိုသာ ရသေလာက္ ထမိန္ေပၚကေန ေဆာင့္ေနတယ္။
ေနာက္မွ ေနာက္ကေနေဆာင့္ေနတဲ့ အေခ်ာင္းႀကီးကို မစိန္ေမက သတိျပဳမိသြားၿပီး
"ကိုခ်စ္ႏိူင္ ေနာက္မွာဘာလုပ္ေနတာလဲ ဟိုနားကိုသြားေလ"
"ၿငိမ္ၿငိမ္ေန ...ငါးလြတ္သြားလိမ့္မယ္ ..ဒီတိုင္းၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေန မလႈပ္နဲ႔"
မေန႔က ျဖဴေလး အေဖ ရြာထဲလာၿပီး အလုပ္သမားလာရွာသည္။
ခ်စ္ႏိူင္လည္း သူငယ္ခ်င္းအိမ္ဆိုေပမယ့္ ဘာမွမလုပ္ပဲ အၾကာႀကီးထိုင္စားေနလို႔မေကာင္းတာေၾကာင့္ ဒီမနက္ေစာေစာ ရြာသားအခ်ိဳ႕နဲ႔ လယ္ထဲလိုက္လာခဲ့သည္။
လူေအးရဲ႕လယ္ေတာက ရြာနဲ႔ေတာ့ သိပ္မနီးလွဘူး ။
ႏွစ္ႏွာရီနီးပါးေလာက္ေတာ့ လမ္းေလ်ွာက္ရမည္ထင္သည္။
ဒါေၾကာင့္လည္း ျဖဴေလး အေဖနဲ႔အေမ အိမ္မျပန္ေတာ့ပဲ လယ္ေတာမွာ ညအိပ္ေနၾကတာျဖစ္မည္။
လယ္ထဲေရာက္ေတာ့ ခ်စ္ႏူိင္က လယ္ယာအလုပ္ လုပ္ဖူးတာမဟုတ္ေတာ့ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ ဘူး။
"ကြၽန္႔ေတာ့္ကိုလည္း ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ေျပာၾကပါဦးဗ်"
"မလုပ္တတ္ရင္မလုပ္ပါနဲ႔ ကိုခ်စ္ႏိူင္ရယ္ တဲမွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး နားေနပါ ဒီမွာလူမ်ားပါတယ္"
ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္လည္း နဲနဲပဲၿပီးၿပီး တတ္ႏိူင္သေလာက္ကူညီခ်င္လို႔ပါ။
"မခက္ပါဘူး ဒီမွာၾကည့္ ရိတ္ထားတဲ့အပံုထဲက စပါးပင္နဲနဲယူလိုက္ ၿပီးေတာ့အဲဒီဟာနဲ႔ ေကာက္လိႈင္းကို စည္းခ်ည္လိုက္ရံုပဲ"
"ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ႕လြယ္လြယ္ေလးပဲ ဒါနဲ႔ ဘာလို႔ဒီလို စည္းရတာလဲ"
"သယ္ရတာလြယ္ေအာင္ေပါ့ဗ်ာ"
အလုပ္သမားက ကိုထြန္းဦးနဲ႔ ခ်စ္ႏိူင္အပါအ၀င္ ခုႏွစ္ေယာက္႐ွိသည္။
လုပ္ရတာမခက္ခဲလွေပမယ့္ ကုန္းလိုက္ကြလိုက္နဲ႔ လုပ္ေနက်မဟုတ္တဲ့ခ်စ္ႏိူင္တစ္ေယာက္ ခါးေတြနာလာၿပီးပင္ပန္းလာသည္။
လူေအးပိုင္တဲ့ လယ္ကြက္ေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္ထင္တယ္။
ခုမွလယ္တစ္ကြက္ပဲၿပီးေသးသည္။ ရြာသားတစ္ေယာက္က ေခြၽးေတြရႊဲၿပီး ႐ႈံ႕မဲ့ေနတဲ့ခ်စ္ႏိူင္ကို
"ကိုယ့္လူက ႐ုပ္ၾကမ္းႀကီးနဲ႔ တယ္ႏုသကိုး ကဲပါဗ်ာ တဲမွာသြားနားပါ က်ဳပ္တို႔လုပ္လိုက္ပါ့မယ္"
"ဟုတ္တယ္ဗ် ကြၽန္ေတာ္ခါးေတြနာေနၿပီ ဒါနဲ႔အိမ္သာသြားခ်င္လာလို႔ အိမ္သာဘယ္နား႐ွိလဲဗ်ာ"
"ဟား ဟား..ကိုယ့္လူရယ္ လယ္ေတာမွာအိမ္သာ႐ွိမလား အိ္မ္သာကေတာ့ ရြာထဲမွာပဲ႐ွိမယ္ ေတြ႔ရာျခံဳတိုးၿပီးသာ႐ွင္းလိုက္"
ခ်စ္ႏိူင္လည္း နီးစပ္ရာျခံဳထဲတိုးၿပီး ကိစၥ႐ွင္းလိုက္ရသည္။
ကိစၥၿပီးလို႔ ျခံဳထဲက ထြက္မည္အလုပ္မွာ ခ်စ္ႏိူင္႐ွိရာျခံဳဘက္ ကိုခပ္သြက္သြက္ ေလ်ွာက္လာေနတဲ့ ျဖဴေလးရဲ ႕အေမ မစိန္ေမကိုေတြ႔ရသည္။
ခ်စ္ႏိူင္လည္း ျခံဳထဲက မထြက္ေသးပဲ အသာၿငိမ္ေနလိုက္သည္။
မစိန္ေမက အလုပ္လုပ္ေနတဲ့လူေတြဘက္ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး ေ႐ွ႕ကထမိန္စကို ဆြဲမလိုက္သည္။
အေမႊးေတြနဲ႔႐ႈပ္ပြေနတဲ့ ေစာက္ဖုတ္ေဖာင္းေဖာင္းႀကီးကို ခ်စ္ႏိူင္႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရသည္။
မစိန္ေမက ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ကို နဲနဲခ်ဲၿပီး မတ္တပ္ရပ္လ်က္ အတိုင္း ေသးေတြ တျဗန္းျဗန္းေပါက္ခ်တယ္။
အေမႊးထူထူ နဲ႔ အဖုတ္ႀကီးထဲက ၀ါက်င္က်င္ ေသးေတြထြက္က်ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ၿပီး ခ်စ္ႏိူင္ရဲ႕ကာမပိုးေတြ ထႂကြကာ ေအာက္ကလီးကေထာင္ထလာတယ္။
ေသးေပါက္ၿပီး လွည့္ထြက္သြားတဲ့ မစိန္ေမရဲ႕ ဖင္ႀကီးေတြၾကည့္ရင္း တက္လိုးပစ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြက္ို ခ်စ္ႏိူင္ မနဲထိန္းထားရတယ္။
မစိန္ေမက ခ်စ္ႏိူင္ထက္ေတာ့ ေလးငါးႏွစ္ႀကီးေလာက္သည္။
ခ်စ္ႏိူင္စိတ္ထင္ ေလးဆယ့္ငါး ေလးဆယ့္ေျခာက္ေလာက္ျဖစ္မည္။
႐ုပ္ရည္ကသိပ္မဆိုး ျဖဴေလးနဲ႔ မ်က္ႏွာေပါက္ဆင္တယ္။
အသားကေတာ့ျဖဴေလးလိုမျဖဴဘူး ေနေလာင္ထားလို႔ အသားေရာင္က အညိဳေရာင္ဘက္သန္းေနတယ္။
ခါးကအဆီေတြထြက္ၿပီး တုတ္ေနေပမယ့္ ႏို႔ႀကီးေတြ ဖင္ႀကီးေတြကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္။
ျခံဳထဲက မထြက္ေသးပဲ ေစာနက ျမင္လိုက္ရတဲ့ အေမႊးဖားဖားနဲ႔ အဖုတ္ုႀကီးကို ျမင္ေရာင္ၿပီး လီးႀကီးကိုဆုပ္ကိုင္ကာ တစ္ခ်ီၿပီးေအာင္ထိ္ ဂြင္းတိုက္လိုက္တယ္။
"ကဲ.. တစ္နာရီေတာင္ထိုးေတာ့မယ္ ထမင္းစား နားၾကရေအာင္ေဟ့"
ရြာသားတစ္ေယာက္က
"က်ဳပ္က ကိုထြန္းဦးပါးစပ္ကေန ဒီစကားေျပာမယ့္အခ်ိန္ကို ေစာင့္ေနတာဗ်"
တဲဖက္ကို ထမင္းစားဖို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။
"ယားလိုက္တာဗ်ာ ေကာက္လိႈင္း ေတြက"
"ကိုခ်စ္ႏိူင္က လုပ္ေနက် မဟုတ္လို႔ပါ က်ပ္တို႔ေတာ့ဘယ္လိုမွမေနဘူး"
တဲနားေရာက္ေတာ့ မစိန္ေမက ထမိန္ရင္လ်ားၿပီး တဲထဲက ထြက္လာတယ္။
"ကိုထြန္းဦး က်ဳပ္ ထမင္းပြဲျပင္ထားခဲ့ၿပီးၿပီ ငါးေလး ဘာေလး ႐ွာရင္း ေရခ်ိဳးလိုက္ဦးမယ္"
ကိုထြန္းဦးက
"ကိုခ်စ္ႏိူင္ ခင္ဗ်ား ယားေနတယ္ဆို က်ဳပ္မိန္းမနဲ႔လိုက္သြားၿပီး ေရခ်ိဳးလိုက္ ညေနပိုင္းဆက္မလုပ္နဲ႔ေတာ့တဲမွာပဲနားေန"
ခ်စ္ႏိူင္လည္း သေဘာေတြ႔ မေနာေခြ႔သြားၿပီး
"ဟုတ္တယ္ ကြၽန္ေတာ္ ေရခ်ိဳးလိုက္မွ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္"
"တဲထဲက က်ဳပ္ပုဆိုးကို ေရလဲဖို႔ယူသြား"
ေ႐ွ႕ကသြားေနတဲ့ မစိန္ေမရဲ႕ ဖင္လံုးႀကီးေတြၾကည့္ရင္း အတြင္းခံထဲက လီးက မာေတာင္ေနျပန္ၿပီ။
စမ္းေခ်ာင္းေလးက ခပ္က်ဥ္းက်ဥ္ပါ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာက ေပါင္လယ္ေလာက္ထိနက္လို႔ ၀ပ္ခ်ိဳးလို႔ရတယ္။
"ကိုခ်စ္ႏိူင္ ႐ွင္ေရခ်ိဳးေနေလ ကြၽန္မ ငါး႐ွာလိုက္ဦးမယ္"
"ကြၽန္ေတာ္လည္း ငါး႐ွာကူမယ္ေလ"
မစိန္ေမက ေရတိမ္တဲ့ေနရာသြားၿပီး ေရစီးကို အထက္ေအာက္ပိတ္လိုက္တယ္။
ေရအိုင္တစ္ခုလို ျဖစ္သြားတာနဲ႔ အထဲက ေရေတြကို ခမ္းသြားေအာင္ ပါလာတဲ့ ပံုးနဲ႔ပက္ေနတယ္။
ေရကုန္းပက္ေနတဲ့ မစိန္ေမရဲ႕ ေနာက္ကေန ဖင္ႀကီးေတြၾကည့္ရင္း စိတ္က မထိန္းႏိူင္ေအာင္ထန္ေနၿပီ။
ေနေရာင္ေၾကာင့္ ထမိန္ပါးပါးကို ထိုးေဖာက္ျမင္ေနရလို႔ ေပါင္တံ တုတ္တုတ္ႀကီးေတြက ရင္ဖိုစရာေကာင္းလွသည္။
အတြင္းခံ ခြၽတ္ထားၿပီးၿပီမို႔ လီးက ပုဆိုးကိုထိုးၿပီး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ျဖစ္ေနတယ္။
"ေပး..ေရပံုးေပး...မစိန္ေမ ကြၽန္ေတာ္ပက္မယ္"
ေရပံုးအယူ မွာ မစိန္ေမရဲ႕ေပါင္လံုးနဲ႔ လီးႀကီး ထိတိုက္မိေအာင္ သိသိသာသာပင္ တမင္လုပ္ယူလိုက္သည္။
မစိန္ေမက ေမာ့ၾကည့္ေပမယ့္ ပါးစပ္ကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘူး။
ခ်စ္ႏိူင္ေရပက္ေနရင္း ခါးနာလာလို႔ ခဏထိုင္နားလိုက္သည္။
ေရလည္းေတာ္ေတာ္ ခန္းေနပါၿပီ။
မစိန္ေမက ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး ငါးရမ္းေနတယ္။
သူေရပက္ေနတုန္း ေျခာက္ေကာင္ေတာင္ရေနၿပီ။
"အယ္...ငါးရံ႕ႀကီး ...ငါးရံ႕ႀကီး...ကိုခ်စ္ႏိူင္ ျမန္ျမန္လာ ေက်ာက္တံုးၾကားထဲ၀င္သြားတာ အႀကီးႀကီးပဲ.. လာ..လာ"
ခ်စ္ႏိူင္အျမန္ေႁပးသြားလိုက္ၿပီး ကုန္းႏိႈက္ေနတဲ့ မစိန္ေမဖင္ႀကီးကို လီးနဲ႔ေထာက္ထားၿပီး ေက်ာက္တံုးၾကားေတြ ရမ္းေနသည္။
"ဟိုနားကေန ပိတ္...ဟိုဘက္က ပိတ္ထား"
မစိန္ေမက ငါးေဇာနဲ႔ ေနာက္ကေထာက္ထားတဲ့ အေျမႇာက္ႀကီးကို သိျပဳမိဟန္မတူ။
ခ်စ္ႏိူင္က ငါးကို အာရံုမရ လက္က သူပိတ္ခိုင္းတဲ့ေနရာပိတ္ထားၿပီး
ဖင္ႀကီးကိုသာ ရသေလာက္ ထမိန္ေပၚကေန ေဆာင့္ေနတယ္။
ေနာက္မွ ေနာက္ကေနေဆာင့္ေနတဲ့ အေခ်ာင္းႀကီးကို မစိန္ေမက သတိျပဳမိသြားၿပီး
"ကိုခ်စ္ႏိူင္ ေနာက္မွာဘာလုပ္ေနတာလဲ ဟိုနားကိုသြားေလ"
"ၿငိမ္ၿငိမ္ေန ...ငါးလြတ္သြားလိမ့္မယ္ ..ဒီတိုင္းၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေန မလႈပ္နဲ႔"