အခ်စ္ ေလ်ာ္ေၾကး
အခ်စ္ ေလ်ာ္ေၾကး
ကမၻာေက်ာ္ ရတာနာဝင္းထိန္
ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ
အရိႏၵမာပူရ အရွင္ၾကီး…
ယုတ္မာ ၾကျပန္ျပီ..သမထီးအရပ္ အရည္းၾကီးဂိုဏ္း ေက်ာင္းဝင္းၾကီးအတြင္း ၾကားေနက်ျဖစ္ေသာ ေၾကးစည္သံ တံပိုးခရာသံ မ်ားက နားထဲသို႕သံရည္ပူမ်ား ေလာင္းခ်ဘိသို႕ စူးစူးနစ္နစ္ ဝင္ေရာက္ လာေလသည္။ သမထီးတပ္ဝန္းရဲ႕မုခ္ဦးဆီက တေဝါေဝါ လူအုပ္ၾကီးက ေအာင္ေသေအာင္ သား စားၾကမည့္ပြဲမို႕ ယဇ္ပူေဇာ္သမွဳ ျပဳျပီးေသာ အမဲ သားငါးမ်ား ေသက်ည္ေတာက္မ်ားကို ကိုင္ ေျမွာက္ဟစ္ေၾကြးရင္း အသံကြဲ အသံေၾကာင္မ်ားကို တိရစၦာန္မ်ားႏွယ္ ေအာ္ဟစ္လာေနတယ္။
လူအုပ္အလယ္...ထမ္းစင္ထက္၌မူ...ေတာင္ေျမာက္ေလးပါး...ကယ္တင္မည့္သူကို...အငိုမ်က္နွာ ေလးျဖင့္ လွည့္ပတ္ ၾကည့္လ်က္...မ်က္ရည္မိုး ျဖိဳင္ျဖိဳင္သြန္းလ်က္ လိုက္ပါလာရရွာေလေသာ... မိန္းမငယ္...နုနုေလးတစ္ဦး..ဆယ္ေက်ာ္သက္...အရြယ္ျမစ္ပ်ိဳ...ပန္းငံုသဖြယ္...မပြင့္ၾကြယ္ေသး.. ငယ္ငယ္ေလး မွ...တကယ့္ငယ္ငယ္ေလး ပါဘိ။
ရွင္ၾကီးမာတိကၡ ရွင္ၾကီးေဂါသကၠ ရွင္ငယ္တိတၱသ တို႕ ဦးေဆာင္လာေသာ ေသရည္ယစ္ေနသူ တစ္သိုက္သည္ကား ငရဲသားမ်ားႏွယ္ နက္ျပာေရာင္ သင္တိုင္းရွည္ကိုယ္ရံုၾကီးမ်ား တဖြားဖြား မုတ္ဆိတ္ေမြး ဖာရလ်ားျဖင့္ အက်ဥ္းတန္ အရုပ္ဆိုးလွ၏။ သမထီးဂိုဏ္း၏ တရားဝင္ ေသာင္း က်န္းၾကမည့္ ကာမသုတ္လႊတ္ပြဲၾကီးအတြက္ သင္းတို႕ အူျမဴးေပ်ာ္ရႊင္လာေနၾကျပီပဲ…
ဤမွ်ငယ္ရြယ္နုနယ္...သိမ္ေမြ႕လွသည့္...လံုမပ်ိဳသည္...ၾကမ္းတမ္းယုတ္မာၾကမည့္ အရည္းၾကီး... မ်ားအလယ္၌ ဤတညဥ့္တာလံုး ေသြးတလူးလူး...သုတ္ရည္နံ႕ တေထာင္းေထာင္းၾကား တြင္... မ်က္ရည္ပူမ်ား သြန္ခ်ရင္း... နာက်င္ စပ္ဖ်င္းေသာေ၀ဒနာကို ခံစားရဦးမည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ ေသာ အရည္းၾကီးက...ယင္းအပ်ိဳစင္ေလးအား သားတစ္မ်ားထြက္မတတ္...ကာမစပ္ယွက္ ျပဳ က်င့္ေနစဥ္အတြင္း အျခားသံုးေယာက္ေသာ အရည္းၾကီးမ်ားကား... ကိုယ္ခ်ည္းသီးျဖင့္ ပတ္၀ိုင္း က ခုန္လ်က္... စပ္ယွက္မႈအရိွန္ကို ျမွင့္တင္ေပးသည့္ ဂါထာမနၱာန္မ်ား ရြတ္ဆိုၾကဦးမည္။
တစ္ေယာက္လိင္အဂၤါကို တစ္ေယာက္...ပြတ္သပ္နိႈးဆြရင္း ကာမဂုဏ္ခံစားရန္ အလွည့္က် ေစာင့္စားရင္း ပထမဦးဆံုး ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ၾကီး၏...ပန္းဦးလႊတ္ျခင္း...နည္းနိသွ်ကို.. အရသာခံ... ၀ိုင္း ၾကည့္ေနၾကမည္။ သည္အခါမွာ...က်ားရဲ လက္သည္း...ဘယ္ညာနွစ္ဖက္ျဖင့္ ကုတ္ျဖဲျခင္းကို ေသြးသံရဲရဲျဖင့္...ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ေနရွာေသာ သမင္မငယ္ေလး၏ စူးရွေသာ ေအာ္သံမိ်ဳး ေလးျဖင့္...ကညာပ်ိဳ၏ေအာ္ဟစ္သံ... နာက်င္ေၾကကဲြစြာ...ျငီးတြားငိုရိႈက္သံကို...မဂၤလာအေပါင္း နွင့္ျပည့္စံုေသာ...ကညာစင္...ေတးသြားအျဖစ္ သူတို႕ေအာင္ျမင္စြာ လက္ခုပ္တီးၾကေခ်ဦး မည္။
အသို႕လွ်င္...နွလံုးသည္းအူေပါက္မတတ္...ေအာ္ျမည္ဟစ္ေၾကြးကာ...ကယ္ပါယူပါ..ေအာ္ဟစ္ေစဦး..သမထီး တပ္၀င္းအတြင္း ၾကားေနၾကအသံမို႕...သူမဆိုထားဘိ..အိမ္ေမြးတိရစာၧန္တစ္ေကာင္ ေသာ္မွ်...ထူးျခားေသာ... နား အာရံုခံစားျခင္း အမူအယာကို ေတြ႕ကာရလိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။ ေလးေယာက္ေသာ...ပုဂၢိဳလ္ျမတ္ၾကီးမ်ား ေရႊစင္မွ် မေရာေနွာသည့္...စင္စစ္အပ်ိဳကညာငယ္အား.. အလွည့္က်...ပန္းဦးလႊတ္ျခင္း...ျပဳျပီးသကာလ အၾကိမ္ၾကိမ္ေသာ နာက်င္စပ္ဖ်င္းမႈ ေ၀ဒနာကို... အသက္ေအာင့္ ခံစားေနရရွာေသာ မိန္းမငယ္၏ ...သားအိမ္အတြင္းမွ... သုတ္ေရ မ်ား... နီရဲ ေသာ ေသြးစိမ္းမ်ား ေရာေနွာသြန္က်လာသည္ကို... ေငြဖလားျဖင့္ခံယူလ်က္...မိႆံမ မယ္၀ဏၰ နွင့္ အျခား ကညာပ်ိဳနွစ္ဦးက...ေဆးေက်ာသုတ္သင္...ယစ္ပလႅင္...ရင္ျပင္သို႕ ယူေဆာင္လာ ကာ...အရည္းငယ္မ်ားေရွ႕၌ ''ပန္းဦးလႊတ္ပဲြ'' ေအာင္ျမင္ျခင္း အခမ္းအနားကို က်င္းပၾကမည္။
သမထီးတပ္၀င္းအတြင္း၌...အက်င့္ၾကမ္းၾကီးမ်ားကို မီး-ေရ-ေလ...နိုင္နင္းစြာက်င့္ေဆာင္ နိုင္ျပီး ျဖစ္ၾကေသာ... အရည္းပ်ိဳမ်ား ပညာအရာအားျဖင့္ ဧကဒသမေျမာက္ အဆင့္အထိတက္ေရာက္ ျပီးသူ...လူ...အရည္းငယ္မ်ားက...ယင္းေငြဖားမွ...သုတ္ရည္းေသြးေနွာေသာ ပန္းဦးရည္ကို... ကိုယ္အဂၤါအနံွ့ သုတ္လိမ္းျခင္းျဖင့္ ပညာအဆင့္... ကို တိုးတက္ရယူၾကလိမ့္ဦးမည္။
သို႕ျပီးလွ်င္...လည္းမိမိတို႕နိုင္နင္းအပ္ေသာ...သမထသိုင္းကြက္မ်ားထဲမွ...အကြ်မ္းက်င္ဆံုး...မီးသိုင္း...ေလသိုင္း ေရသိုင္းတို႕အား...မ်က္ေစ့မွလႊတ္၍ဣင္း၊ နားတြင္းမွလႊတ္၍ဣင္း၊ ပါးစပ္ နား တြင္း စသည့္ ဒြါရေပါက္တို႕မွ... လႊတ္ ထုတ္ကစားျခင္း မ်ားျပဳ၍ သမားဂုဏ္ကိုျပၾကလိမ့္ဦးမည္။ ယင္းေနာက္တြင္္ကား...သမထီး ေက်ာင္းပရ၀ုဏ္ မုခ္ဦး ေရွ ့၌ ...ေပါင္းလွည္းျဖင့္ လာေရာက္ ၾကိဳငံ့ေနၾကေသာ ကညာစင္၏မိဘ...ေဆြမိ်ဳး သားခ်င္းမ်ားလက္သို႕... စနၵကူး.. နံ႕သာ..ပန္းေပါင္း ဆီကို သုတ္လိမ္းေမႊးသင္းေနေသာ...ကညာစင္၏ေမ့ေျမာေနသည့္ ခနၶာကိုယ္ေလး အား... အ ခမ္းအနားျဖင့္ေပးအပ္ၾကမည္။
သမီးျဖစ္အင္...ခ်စ္သူ...ေ၀ဒနာကို...မ်က္ေစ့နားတို႕ျဖင့္ၾကားသိ...ျမင္ေတြ႕ေနပါလ်က္... မကယ္ ယူ နိုင္ေသာမိဘမ်ား...သတို႕သားေလာင္းတို႕သည္...အသင့္ေခၚေဆာင္လာေသာ သမားအေက်ာ္ မ်ားနွင့္ ခရီးနွင္စဥ္မွာပင္ အသက္ လုယူၾကရလိမ့္မည္။ ယင္း...အယူ၀ါဒ...အစဲြၾကမ္းတို႕...ျဖိဳဖ်က္ေခ်မႈန္းရန္အတြက္ ထီးလိႈင္ကိုယ္စား ကိုယ္ ေတာ္ ဘုရားနွင့္...ငယ္ကြ်န္ရင္းခ်ာသံုးဦးပါ ။
သက္ဦးဆံပိုင္ဘုရင္ထီးဘုရား...မသိ...မရိပ္မိခင္မွာပင္...ၾကိဳးပမ္းတပ္စဲြ...လူစုခဲြ၍ သမထီးတပ္ ၀င္းထဲ၌...ခမံု နယ္သား...ငစြာေတ၊ အင္း၀သား...၀ဗ်စၥ...ေယာအမႈထမ္း...ငယ္မွူးနွင့္ မိမိ... ပုဂ ံစစ္ၾကပ္အမႈ...အရာ...တပ္မွူးငယ္...သူရသီဟတို႕သည္...အလြန္...ကဆုန္လျပည့္ စကတည္း က...၀င္ေရာက္ေရာေနွာၾကျပီး...က်င့္စဥ္မ်ား... ဗ်ဴဟာ ေသနကမ်ား...လိွု့်၀ွက္သမထ... က်င့္စဥ္ အတြင္းအဂၤါ...အင္အားက်င့္စဥ္မ်ား ေရာေနွာ ေလ့က်င့္ေနခဲ့သည္မွာ... ေနွာင္းမိုး လြန္၍ တေပါင္း ပ်ိဳးခဲ့ၾကျပီ။
ပန္းဦးလႊတ္...အခမ္းအနား၏ အနိဌာရံုမ်ားကို ေတြ႕ျမင္ၾကားသိရသမွ်...အရွင္ဘုရားထံသို႕ စာခြ်န္ မ်ားလည္း လူ လႊတ္ပို႕ေဆာင္ခဲ့သည္မွာ...ယခုပါနွင့္ဆိုလွ်င္ (၈)ေစာင္ရိွကျပီ။
''အသို႕လွ်င္...ၾကံေဆာင္ရန္အမိန္႕ေတာ္...လာသလဲဗ်...အကြ်န္တို႕ ျဖင့္...လက္ယားလွျပီ... တပ္မွူးရဲ့။''
''ဟဲ့...ငစြာေတ...အသင့္ကိုေျပာရတာ တယ္လဲလက္၀င္သကိုး... သမထီး၀င္းထဲမွာ...အေခၚ အ ေျပာေတြ... သတိထားပါလို႕... အခါခါ...မွာထားရက္ကနဲ႕...တယ္ခက္သကိုး။''
''မွန္ပါ...အမွတ္မဲ့ေၾကာင့္ပါ...ဘုရား''
''ဟာ...တယ္ခက္သကိုး...ငစြာေတ...ရဲ့''
နွစ္ရက္ျခားေတြ႕ေနက်...သမထီးတပ္၀င္း...လူရွင္းေသာ...အင္း၀စား (ငဗ်စၥ၏ အရည္းငယ္ ေဆာင္) ၌ ေတြ႕ဆံုၾက သည္။ အေသခံ... အေထာက္သား...တပ္ဖြဲ႕၌...အသက္အငယ္ဆံုးျဖစ္ေသာ္လည္း...တက္ၾကြ...ထက္သန္ေသာ... ခမံုသားငစြာေတ အား...ဗိုလ္သူရတို႕ မ ၾကာခဏ ၀ိုင္း၀န္းသတိေပး ၾကရတတ္သည္။ ေယာမႈထမ္း... ငယ္မွူးသည္ကား... အရည္း ငယ္အျဖစ္ အေဆာင္တြင္းသန္႕ရွင္းေရးတာ၀န္ယူရျပီး အစဥ္နိုးၾကားေသာ ငယ္ကြ်န္ရင္းျဖစ္ေလ ရကား...သူရ အားကိုးေလာင္ထားသူ...
အင္း၀သား...ငဗ်စၥကား...နုပ်ိဳသန္စြမ္း၍...အရည္းက်င့္စဥ္မွ မီးလႊတ္သိုင္း ကိုပင္ မေမွ်ာ္ လင့္ပဲ... ရရိွထားသူျဖစ္သည္။ သူရသည္ လည္း ပင္ကိုယ္စရိုက္ကိုက...စစ္ေရးစစ္ရာ အတိုက္အခိုက္ပညာကို ေလ့လာလိုက္ စား ခဲ့သူ ျဖစ္ေလရ ကား-အထြာ...ဆယ့္တစ္ေတာင္အျမင့္ ခုန္...ေလ၀ဲ...လံွလ်င္ကစားေသာအရာတြင္...အရည္းဆရာအျဖစ္သင္... ဆရာတြင္ပင္ ေရာက္ထားခဲ့သူျဖစ္သည္။ အသို႕ဆိုေသာ္လည္း အရည္းဆရာ(သင္တန္းမွူး) အဆင့္မွ်နွင့္ သမထီး ဂိုဏ္းအတြင္း...က်ယ္ျပန္႕ ေသာေထာက္လွမ္း မႈကို...မျပဳနိုင္ရာေသး။ ထို႕ေၾကာင့္...မီး.. .ေရ...ေလ... လႊတ္ျခင္း... အဂၤါဒြရ...အသံုးခ်ပညာကို... ညဥ့္နွစ္ခ်က္တီးေက်ာ္၌...ညစဥ္က်င့္ေနရဆဲ
ယင္း...အား...ေသြးေသာက္တို႕နွင့္ အတူ...နက္ျပာေရာင္ ၀တ္ရံုျခံဳထည္ၾကီးမ်ား၀တ္ဆင္၍... မုတ္ဆိတ္...ပါးျမိုင္မ်ား ရွည္လ်ားစြာ ထားတာ...ဖီးသင္ျခင္း ကင္းေသာ ဆံႏြယ္ဥေသွ်ာင္တို႕မွာ ဆီေ၀း၍နီက်င္ေနၾကရျပီ။
အမႈတာ၀န္ကို...မကင္းမျပတ္ထမ္းေဆာင္သတင္းပို႕ရင္း...မၾကာခဏ...ၾကံဳရေသာ...ပန္းဦးလႊတ္ပဲြသည္...သူရ... ေအာ္ဂလီ အဆန္ဆံုး...သမထီး၏ အစဥ္အလာၾကီးျဖစ္ ေခ်သည္။
ငစြာေတး..ေပါက္ေပါက္ရွာ..ၾကံေဆာင္မႈ ေၾကာင့္ ပန္းဦးလႊတ္...ကညာေဆာင္ကို...ေကာင္းမြန္ ၾကည္ လင္စြာ ျမင္သာေသာ... ကုကၠိုပင္ၾကီးတစ္ပင္ကိုလဲ... သူတို႕ေတြ႕ထားၾက၏။
ယခု...ယင္းပုကၠိုပင္ထက္တြင္...ငစြာေတ...အားပထမအေစာင့္ထားကာ...ငယ္မွူး...ဗ်စၥတို႕နွင့္အတူ...သူရ...ကိုယ္တိုင္...ေလ့လာေထာက္လွမ္း ေနၾကျပီျဖစ္သည္။ အဦးဆံုး...ကညာေဆာင္မွူး ေမာင္းမ...မိႆံ မယ္၀ဏၰနွင့္ ဆယ္နွစ္နွစ္အရြယ္...ကညာငယ္တို႕က...ထမ္းစင္ထက္မွ ကညာ စင္အား...အျဖဴေရာင္ပိတ္သား ခင္းထားသည့္ သလြန္ ထက္သို႕ ပို႕ေဆာင္ကူတဲြၾကသည္။
အားငယ္ေၾကာက္ရံြ႕စြာ...မ်က္ရည္အျဖိဳင္ျဖိဳင္ က်ေနရွာေသာ... မိန္းမငယ္ ေလးမွာ...ဟိုမွ... သည္မွ လည့္ပတ္ၾကည့္ရင္း...အဘယ္... အကူ... လူသူေလးပါး...ၾကည့္ရွာသည္။
မိႆံမယ္၀ဏၰမွာ...စင္စစ္...အရည္းတို႕၏ဘံုမယားၾကီးျဖစ္သည္။ အေဆာင္အေယာင္နွင့္ ေနရ သည္။ အရည္းမ်ား စိတ္နိႈးဆြေသာ ကာလမ်ားတြင္...မယ္၀ဏၰသည္ ပညာအစံုအလင္ျဖင့္... ကာ မေျဖေဖ်ာက္မႈ... တာ၀န္ကိုထမ္း ေဆာင္ရသူျဖစ္ျပီး... အရည္းေလးေယာက္တို႕ အား တစ္ျပိဳင္ တည္း...သုတ္ေစနိုင္ေအာင္... ကာမစပ္ယွက္နည္း အ ဖံုဖံုကို...တတ္ကြ်မ္းထား သူလည္းျဖစ္ သည္။ အကူ...ကညာငယ္ေလးမ်ားကိုလည္း ယင္းပညာတို႕ကို... အစဥ္မ ျပတ္...ပို႕ခ်ရေသာ... သမထီးဂိုဏ္း၏ အဇိကဇာတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္သည္။
ဆက္ရန္
အနီွ...မိန္းမငယ္...ငယ္တြင္းပါ...ရင္စည္း...ရင္ဖံုး...ထမီ...ေပါင္ကာ...ဖင္အုပ္...အစရိွေသာမိန္းမ...တန္ဆာမ်ားကို တစ္လႊာခ်င္းခြ်တ္ယူ...စုပံုထားလိုက္သည္။ အ၀တ္ခ်ည္းနီွးျဖင့္...ေဖြးဥေသာ စေနနံနွစ္လံုးနွင့္...အဖံုးအကာ...ကင္းမဲ့စြာေသာ...အဂၤါစပ္ခံုးခံုးမို႕မို႕... တို႕အား...ေသြးၾကြဆူေ၀...မေနနိုင္...လႈပ္ပါး ယားယံျခင္း...ျဖစ္ေစေသာ... ၀ံသိုဆီ...ဖံ်သိုဆီနွင့္စနၵကူး...ပန္းေပါင္းနံ႕သာတို႕ေရာစပ္ လိမ္းကံ်ရင္း...တစ္ကိုယ္လံုးေနရာအနံွ့ပြတ္သပ္ဆုပ္ နယ္ၾက၏။ ကာမအဂၤါ...နိႈးဆြရာ... အဂၤါအစိပ္အပိုင္းေလးမ်ားကိုလည္း တယုတယ...ဖြဖြ
ၾကင္ၾကင္...ပြတ္သပ္ေပး ၾကသည္။
အပ်ိဳစင္...မေလးနႈတ္ခမ္းမွ တအင္းအင္း...တဟင္းဟင္း...ကညာအဂၤါေလး...လႈပ္ရွားပြလာ ခိ်န္ တြင္မွ... သမထီးဂုိဏ္းအုပ္...ရွင္ၾကီးစကၠထံ...အလ်င္စြာသတင္းပို႕ေပး ေလသည္။
ေသရည္မူးယစ္...သားတစ္ထြက္မွ်...ကာမေသာင္းကြ်မ္း လီးသရမ္းၾကီး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ျဖင့္ ကညာေဆာင္အတြင္း... ေျခနင္းလိုက္ သည္နွင့္... မိႆံမ နွင့္အေပါင္းပါမ်ား ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ ေပ်ာက္...ေပ်ာက္သြားၾကသည္။
ေသရည္...အဆီျပန္ေသာ...နွာေခါင္းနီနီ...ပါးျပင္အသားဆိုင္မ်ား...တလႈပ္လႈပ္...တံုရီေသာမ်က္ နွာၾကီးျဖင့္ နက္ျပာေရာင္...၀တ္ရံုၾကီးတစ္လႊာကိုသာ... ခြ်တ္ျပစ္လိုက္သည္နွင့္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ... ေရမိုးသန္႕စင္ျခင္းကင္းေသာ အရည္းၾကီးကိုယ္နံ႕ ေအာက္သိုးသိုးက...ေထာင္းကေထာင္း နံသြား ၏။
အထူးေလ့က်င့္...လက္သပ္ေမြးယူထားေသာ ဘြားဘက္ေတာ္...လိင္တန္ၾကီးမွာလဲ..နုသစ္ပ်ိဳလြင္ ကညာခင္ေလး၏ အတြင္းအဂၤါ...၀င္း၀င္း၀ါကို ေတြ႕ရံုမွ် ျဖင့္ ရုန္းကန္ထေနသည္။
သည္ကေနာက္...အနိႈးအဆြခံထားရရွာေသာ...မိန္းမငယ္အဂၤါစပ္ကို...ပါးစပ္နွင့္ေတ့စုပ္...လွ်ာလႈပ္ထိုးသြင္း... အဂၤါအတြင္းသား...ျပဴးျပဲကားလာေအာင္...ျပဳမႈက်ဳင့္ၾကံျပန္၏။ ရင္နွစ္မႊာ ထက္... လက္ကို...ယွက္၍...သြက္သြက္ ခါခါလႈပ္ရမ္းလာေအာင္... စြမ္းေဆာင္သမူျပဳေနခိ်န္၌... လိင္တန္ ထြားရွည္...ပဲလင္းေျမြသို႕...ပ်ိဳပ်ိဳအံတက္... ကညာပ်ိဳ...နႈတ္ခမ္းထက္၌... ထိုးသြင္းအမႈ... သူျပဳ ေလျပန္သည္။
ကာမ...စြမ္းအား..ထၾကြျငားမို႕...လွ်ာဖ်ားစို႕စို႕... နို႕သို႕ မျခား စုပ္ေပးထားလွ်င္... ကညာစင္...ခမ်ာ..ရိုက္နွက္ျခင္းရန္မွ သက္သာရွာေလသည္။
အမယ္ေမြးသည္မွသည္...ေသြးေပၚသားတင္ ကညာစင္ျဖစ္ခါဘိလည္း...ေယာက်ာ္းလိင္တန္ကို တစ္ရံတစ္ခါမွ်... မျမင္ဖူးရွာေသာ မိန္းမငယ္သည္...ထိတ္လန္႕တၾကည္ ေအာ္ျမည္ျခင္းအမႈ.. ျပဳ သည္ရိွေသာ္.. နားထင္နားရင္း မီး ၀င္း၀င္းေတာက္စြာ...မညွာမတာ...ရိုက္နွက္
တတ္ျပန္သည္။
ယခု...မယ္မင္းသည္ကား...ေပါင္သားေဖြးနုေသြးေခ်ဥမွ်...ယုယၾကင္ၾကင္...နိႈးဆြျခင္းခံထားရေလရကား... မ်က္ေစ့ကိုစံုမိွတ္ခါ...အံ
ၾကိတ္...တင္းခံရင္း အသံတစိုးတစိေသာ္မွ်...မၾကားရပဲ... ၾကိတ္ ခံေနဘိေတာ့၏။
''ဘဲ့နွယ္...ဗ်စၥ...တယ္...ျငိမ္သပ...ငါ့လူ...နွယ္''
သူရက...ဗ်စၥအား...ကုကၠိုကိုင္းေပၚအလ်ားေမွာက္ထားရင္း...ေလျပင္းနွင့္အတူ...သစ္ကိုင္းထက္၌ လႈပ္ရမ္းေနေသာ... ဗ်စၥ...အား...ေလသံျဖင့္ျပံုးရင္း...ေျပာလိုက္၏။
''အမယ္မ...ပန္းဦးမွ...ဟုတ္ပါေလစ...သူရရယ္''
''အို...ကိုရင္ကလဲ...အဘသို႕မွ်...မျပဳရေသးသကိုး နႈတ္ေစာင့္လွ်က္...ရႈစမ္းပါအံုးေတာ့''
ငယ္မွူး...စကားမွန္သည္။ မိန္းမငယ္၏ ကိုယ္တြင္းအဂၤါထဲသို႕...အရည္းဂိုဏ္းခ်ဳပ္ၾကီး၏ မဲၾကဳတ္ လဆက္အဆီ၀င္း ေနေသာ...လိင္တန္
ၾကီး...ထိုးသြင္းလိုက္ေသာအခါ...
''အား...ေမြးေမ့ေလ''
''အား...အား...အား''
ဆက္ခါဆက္ခါ...ငယ္သံပါေအာင္...ေအာ္သံစူးစူးနစ္နစ္က...(ထံုးစံအတိုင္း)သမထီး၀င္းအတြင္း...ကီ်းျပိဳသံမ်ားနွင့္အတူ...ေရာေနွာေထြးယွက္...ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ေပၚထြက္လာဘိေတာ့သည္။ ခြ်န္ျမေသာ...ဒါးေျမွာင္ျဖင့္...အသားနုကို...ထိုးေထာက္ေမႊေနွာက္သျဖင့္...နာက်င္စြာ...အာေခါင္ ျခစ္ေအာ္ေသာအသံ။
''အီး...ဟီး...အား...အား...နာလွခ်ည့္...ေမြးေမ့ေရ''
''အူး...အဟီး...ကယ္ေတာ္မူပါ...အား...အား...အား''
အေဆာင္ငယ္အတြင္းမွ...လိႈက္လဲွနာက်င္စြာ...သည္းအူျပတ္မတတ္...ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးသံကို... ေခြ်းသီးေပါက္ ၾကီးမ်ား တလိမ့္လိမ့္က်ဆင္းလ်က္... သမထီးတပ္၀င္းကို...ေက်ာေပးကာ... ဆူး သမန္းတြင္းသို႕...ေျခာက္ျခား စြာ ေငးေၾကာင္ၾကည့္ ေနေသာ...အမိအဘတို႕ၾကားၾကေ
လမယ္။ လင္မယားနွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဆုပ္ကိုင္ထားေသာ...လက္ဖ၀ါး အစံုမွ...ေခြ်း ေစးမ်ား ျပန္လာသည္အထိ
လည္း မလႈပ္မယွက္ ျငိမ္သက္ေနၾကေပ မည္။ သူရရင္၌...က်င္စို႕ နာ က်ည္းလြန္းလွ၏။
''အသို႕လဲ...ေရာင္းရင္း...က်န္လူ႕တိရစၧာန္တို႕ဘယ္အရပ္၌ရိွေနၾက သည္ကို...ကိုရင္တို႕... သိပါစ''
''နံုလွဘိျပီေကာ...ကိုရင္နွယ္...အရည္းၾကီးေဆာင္ ကာမေလ့က်င့္ စဥ္အတြင္း...မယ္မိႆံတို႕... အနိႈးအဆြကို ခံယူ ေနသည္ေကာ... ကိုရင္''
အလွည့္မက်ေသးေသာ...အရည္းတို႕သည္လိင္တန္ၾကီးမ်ား...အစြမ္းကုန္...ၾကီးထြားမာေတာင္ လာေစရန္ ေဆး ျပစ္ ခဲြ်ရည္...၀က္ဆီ
သုတ္လိမ္း...လ်က္ နွမ္းလံုးၾကိဳင္ျမစ္ ေသြးျခစ္...လိမ္းကံ်.. အက္ကဲြလာဟန္အထိ... ၾကီးမားပြထလာေအာင္... စြမ္းေဆာင္ေနၾကေလ
သည္။ မိႆံမ၏... ၾကြားရြားဖုထစ္ေသာ... ကိုယ္နွစ္အေသြး မထိတထိ ...နိႈးဆြေပးျခင္းကို ခံယူေနၾကသည္။
အကယ္စင္စစ္...ဘံုမယားျဖစ္ေသာမယ္၀ဏၰသည္...ကိုယ္၌အေမႊးလိမ္းလူး...ၾကည္နူးစိတ္ထန္...ခံခ်င္လာဟန္... နူးနပ္ထားရစ္ျခင္းမို႕
ပန္းဦး လႊတ္ျခင္း အေဆာင္တြင္း၀င္ခိ်န္၌...အစြမ္းကုန္... ကာမထၾကြေနေသာ အရည္းၾကီးမ်ား၏ ၾကမ္းတမ္းစြာစပ္ယွက္မႈကို...ကညာနု
အပ်ိဳစင္ေလးမ်ား... ေန၀င္မွသည္...မိုးေသာက္တိုင္ထိ... မခိ်မဆန္႕ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္... အလွည့္က်... ပန္းေခြသည္အထိ...
စပ္ယွက္ၾကေလရကား...ေသလုေမ်ာပါး ခံစားရင္း...အျပန္လမ္း၌ အသက္ ေငြ႕ေငြ႕ျဖင့္...မ်က္လံုးေလးေၾကာင္စီစီျဖင့္ ေျခာက္ျခားတံုရီစြာ... အသက္လု ကုယူရသည္ခ်ည္း...
သူရ...ေထာက္သားဘ၀မွ...အေသခံတိုက္ခိုက္ခ်င္လာေသာ...ဇာတိေသြးဇာတိမာန္တို႕ၾကြရြ...အံုထလာဘိသည္။
''အေထာက္သားျဖစ္တာ...တယ္ခ်ဳပ္တီးရသကိုး...ေတာက္''
သူရ...သြားၾကားမွ...ေလသံျဖင့္ညီးညူျပစ္လိုက္၏။
''မွန္သပ...ကိုရင့္နွယ္...က်ဳပ္လက္ယားပါဘိေတာ့''
ငယ္မွူး...လက္အတြင္းမွ...ၾကက္ေပါင္းေစးသားေရတက္...ဂြငယ္ျဖင့္...ငါးျမွားထစ္ပါ...မွ်ားငယ္ျဖင့္ လွမ္းခိ်န္သည္။
''ဟိတ္...ငယ္မွူး...အခိ်န္မက်ေသးသပ...ေသြးေသာက္ရယ္''
ဗ်စၥက...ေလးကိုင္လက္ကိုဆဲြေျမွာက္လိုက္၏။
''အို...ငစြာေတ...တက္ခ်င္...တက္ခဲ့ပ...ေရာင္းရင္း''
''မတက္လိုပါဘူး ကိုရင္ရယ္...တယ္ဆီးက်င္တဲ့အလုပ္''
ငစြာေတ အေျဖစကားေၾကာင့္ သူတို႕အားလံုးျပံဳးလိုက္ၾက၏။ မွန္ပါသည္...သူတို႕အားလံုး၏... လိင္ေခ်ာင္းမ်ား အေငြ႕ေျခာင္းေျခာင္းထမ
တတ္ ပူျပင္းေသာ ကာမဓါတ္မ်ား စီး၀င္ေနျပီပဲကိုး။
သည္ေတာင္ရိုးတစ္ေလ်ာက္...လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း...၀ဲယာ...အကဲခပ္လာေသာ... အရည္းငယ္ ၀တ္စံု မုတ္ဆိတ္ က်င္စြယ္...
ဆံႏြယ္ဖားလ်ား...အဆင္တန္ဆာမ်ားေၾကာင့္ သူ႕အား အဘယ္သူ တစ္ေယာက္မွ်... တပ္မွူးငယ္ သီဟ မွန္းမရိပ္စားမိ ၾက...
ဆူးသမန္းကြင္းကို...အထက္စီးမွျမင္ေနရသည္။ က်ည္းပင္ေတာ ရြာဇနပုပ္ေလးကား...ကြင္း အ လည္၌ ေအးခ်မ္းျငိမ္သက္စြာ...
ရပ္တည္ေနသည္။ ဆည္ေဘာင္ကို လြန္၍ ဆူးသမန္းကြင္းစပ္ အ၀င္...အလိုေလးျခံဳတစ္ျခံဳတြင္...အ၀တ္အစားလဲလွယ္...ျပစ္လိုက္
ကာ...နက္ျပာေရာင္၀တ္ရံု သင္တိုင္းကို...ေျမ တူး ျမုပ္နံွထား ရစ္ခဲ့သည္။
လံုကြင္းေအာက္ပိုးၾကိဳက္...အေပၚအ၀တ္ခ်ည္းသည္းျဖင့္က်ည္းပင္ေတာ...ရြာငယ္ေလးထဲ သြက္လက္ စြာ၀င္ခဲ့သည္။
''အမယ္...ကိုရင္...ရင္အုပ္ကား...လက္ေမာင္းကားနွင့္ပုဂံသား စစ္သည္မို႕...လူကိုနႈတ္မဆက္ ေတာ့ကိုး''
ထန္းေတာမွထြက္လာေသာ...ငယ္ခ်င္း...ငေပြး တစ္ဖက္မွစကားစမွပင္...သတိ၀င္လာသည္။
''ခြင့္လႊတ္ပ...ကိုရင္ငေပြးနွယ္...အက်ဳပ္...အခိ်န္အနည္းငယ္သာရတာမို႕...အမယ္တို႕ထံ...အ လ်င္လိုေနလို႕ပကို ရင္''
''အာ...ဟာ...စကားမဖြယ္ပါလင့္...ကိုရင္ရယ္...အမိအဖတို႕ထက္ အိုပန္းအိ ထံ...လွမ္းေန မဟုတ္လား... လို႕ ဟား... ဟား''
''ကိုရင္...နႈတ္အေတာကြ်မ္းသပဗ်ာ''
''ကိုင္း...ကိုင္း...သြားေပအံုး...သြားေပအံုး...ဟိုကလည္း...ညေနတိုင္ရင္...ဆည္ေတာင္၀ရိုးထြက္...ထြက္ေမွ်ာ္ရတာ...ေ၀သာလီ
ဗိ်ဳင္းမေလးျဖစ္ေနကျပီ...ကိုရင္ရဲ့''
''အသို႕ဆိုရင္...ကိုရင့္နွယ္...က်ဳပ္ကိုယ္စားေခ်ာ့ထားပါဘိ''
''အိုး...က်ားသားမိုးၾကိဳး...မျပစ္မွား၀ံ့ပါ...စစ္သားရယ္...အေတာ္ၾကာ...သူ႕ခ်စ္သူ...လြန္က်ဴးရ ေကာင္းလားမို႕... တိုက္ပဲြ၀င္...
နာမည္ရ...သူရိယေဆာင္ဓားနွင့္ ပိုင္းလိုက္မွ ငုတ္တိုေလးက်န္ ေန...လူျဖစ္ရံႈးရမွာပ...ကိုရင္''
''ဟား...ဟား...ဟား...ကိုရင္...ေက်ာင္းေတာ္တုန္းကအတိုင္းပါပဲ...ငယ္ခ်င္းရယ္...ကဲ...အျပန္မွ ေတြ႕ပါစံ''
''အပိုမဖြာစမ္းပါနဲ႕ကိုရင္အျပန္လည္း...ကိုရင့္နွမနဲ႕ဆည္ေတာင္ရိုး ေက်ာ္တဲ့အထိ... ဟိုက လိုက္ပို႕အံုးမွာပေလ''
''ဟဲ...ဟဲ...ဟဲ...ကိုရင္ကေကာ...မယ္ဆံုနွင့္...ရည္ငံေနမဟုတ္လား...ကိုယ္ခ်င္းစာပ...ဗ်ာ''
''အမေလး...မယ္ဆံုကိုသြားမေျပာနဲ႕ကိုရင္...က်ဳပ္ကိုအစိမ္းသရဲလို...ထင္ေနပဗ်ာ...လင္ေနရင္...ပန္းဦးလႊတ္ရမွာ မို႕...တစ္သက္
လံုးလင္မေနဘူးတဲ့...ကိုရင္ရဲ့...''
ငေပြးက...လက္ထဲမွထန္းလီွးဓားကို...က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကိုင္ထားရင္း...အံၾကိတ္ကာ...သမထီးအရပ္သို႕ စူး စူး၀ါး၀ါးၾကည့္ေနေလရာ...သီဟသူရ...ၾကက္သီးေမႊးညင္းမ်ား ထသြားရ၏။
''အင္း...ဒါလဲ...အသူ႕ဘက္က...မွန္ေပသကိုး''
''က်ဳပ္...ေမးပါရေစအံုးကိုရင္...ကိုရင္တို႕လို...အရာထမ္းေတြ ထိမ္းျမားရင္ကေရာဗ်ာ''
''က်ဴပ္လား...က်ဳပ္က်...အဲဒီအရည္းၾကီးေတြ...စံုးစံုးကုန္မွ အိုပန္းအိ ေလးနဲ႕ လက္ဆက္မွာ ပ...ကိုရင္''
''တနယ္သားလံုး...ေယာက်ာ္းမွန္သမွ်...အရည္းၾကီးေတြကို ထယ္ထိုးျပီး ေျမလွန္ျပစ္ခ်င္ေန သပ...ကိုရင္ရာ''
''စိတ္မေလာပါနဲ႕ကိုရင္...အခိ်န္တန္ေတာ့...တစ္ရြာတစ္ေယာက္ စာခြ်န္ေစေတာ္မူမယ္လို႕ ကိုယ္ေတာ္ေလး အမိန္႕ ေတာ္ထားရိွထား
နွင့္ျပီးသားပါ''
''အို...အသို႕ဆိုလ်င္...ငယ္ကြ်န္၀င္စာရင္း...ခုပင္သြင္းခ်င္စမ္း ပါဘိ...ကိုရင္ရယ္...ေတာက္''
ငေပြး ...လက္ေမာင္းေၾကာ ၾက ီးမ်ားေထာင္ ထလာသည္ ... အ ံၾကိတ္ထားသျဖင္ ့ ေမးေၾကာၾကီး မ်ား တင္းထေန သည္။
''ငံ့လင့္ပါ...ငယ္ခ်င္း...က်ဳပ္...စာခြ်န္ေစပါမယ္''
''နႈတ္လံု...စိတ္ခ်...ကာယေတာင့္တင္းသူေတြ...က်ဳပ္အခုထဲက...တပ္စုထားမယ္ပ...မပ်က္မ ကြက္ စာခြ်န္ေစပါပဲ''
''ေကာင္းလွပါျပီ...ကိုင္း...ခဲြၾကဦးစို႕...ကိုရင္ေရ''
ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ
ဆံုေနက်...ေနရာ...က်ဥ္းပင္ေတာ...ေတာင္ဘက္ရိွ...အံုးနဲွျခံဳၾကီးေအာက္
အိုပန္းအိ...ကိုယ္လံုးေလးကို...ရင္ခြင္ထဲ...ေထြးထား၏။ ဒိတ္ဒိတ္ခံုေသာ...ရင္အံုေလးထက္... သူရလက္ကို တင္စမ္းေစျပီး...ရဲရဲ
နီေသာမ်က္နွာေလးျဖင့္ဆိုသည္။
''ရင္ခံုတာ...ဘာလို႕လဲ...ဟင္''
''အခ်စ္ရဲ့...နရည္စီးတစ္မိ်ဳးေပါ့...ပန္းအိ...ရယ္''
''အတို႕ကြ်န္...တခါဖူးမွ်...ေမာေလာက္ေအာင္ရင္မခံုဘူး...အခု...သူ႕ရဲ့ရင္ခြင္ထဲမွာ...ေမာလြန္းလို႕...မရုန္းခ်င္ဘူး ကြယ္''
တိုးတိုးညွင္းညွင္း...အသံေလးက သူ႕...နွလံုးသည္ပြတ္ထဲသို႕စူးနစ္...စိုက္၀င္သြားကာ... ၾကည္နူး က်ပ္စိမ့္သြားရ၏။
''ေမာင့္မွာလဲ...သနပ္ခါးထူထူ...လိမ္းထားတဲ့...ဒီပါးေလးကို...နမ္းရိႈက္လိုက္တိုင္း...အသက္ရွူမ၀ဘူး...သိလား''
''အို...ရွက္ဖြယ္...စကား...မျမြက္ပါနဲ႕လား...ေမာင္ရယ္''
ပါးအစံုကို...ဖေယာင္းပံု...လက္ေခ်ာင္း သြယ္သြယ္ေလးမ်ားျဖင့္ကြယ္ ကာရင္း...မ်က္ေတာင္ ေကာ့ၾကီးမ်ား ညႊတ္ေကြးကာ ဆိုသည္။
သူရထံမွ...ပူေႏြးေသာ သက္ျပင္းရိႈက္သံၾကီးနွင့္အတူ အိုပန္းအိ ကိုယ္လံုး...ေထြးေထြး အိ အိ...ေလးအား...အင့္ကနဲ...ေနေအာင္...
ဆဲြညွစ္ျခင္းကို ခံ လိုက္ရသည္။
''ေလ်ာ့ပါအံုးေမာင္ေမာင္ရယ္...အသက္ရွူၾကပ္လွပါဘိ''
''ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲ...အသို႕လ်င္...အေနၾကပ္ေပမဲ့...ေနတတ္ေနျပီလို႕...ေျပာခဲ့ဖူးသားမဟုတ္လား...ခ်စ္သူရယ္''
''အာ...ကြယ္...အနည္းအပါးပါပဲ...ဖက္ေရာ့ေလကြယ္...ၾကာရင္...အမယ့္မွာ...အသက္ရွူ ရပ္ရပါ လိမ့္မယ္ေလ...''
''အၾကည္စားသန္ခဲ့ျပီ...မွတ္တယ္...ခြင့္လႊတ္ပါနွမရယ္''
''အင္း...ေရႊစိတ္ေတာ္ညို...အလိုမက်ဟန္က...ေရႊျမို႕ေတာ္ေရာက္မွ နန္းတြင္းသူမ်ား...အသင္ေပး လိုက္မွတ္တယ္''
သူရက...မ်က္နွာညိုးငယ္စြာသူမအား...လႊတ္ေျပာေသာအခါ...အိုပန္းအိ...စကားနာထိုးေခ်သည္။
''ဟြန္း...မယ္မင္း...အက်ဳပ္...တာ၀န္က်ရာ...သမထီးမွာ နန္းတြင္းသူထမီပင္...မျမင္ရ... မွတ္ပါစံ့ အိုပန္းအိငယ္''
ခ်စ္သူ...စိတ္ညို...အလိုမက်ျပန္ေတာ့...ျပန္ေခ်ာ့ရသည္ကလဲ အိုပန္းအိတို႕တာ၀န္...ဤသည္ ကလ်င္လည္း ၾကည္နူး စရာ...
''ေတာင္းပန္ရတာပါ့ ေမာင္ေမာင္ သည္ကေန့ ေမာင္ေမာင္လာ မယ္ဆိုလို႕...အျမင္တံုးေမႊးေမႊး ကို...ဆြမ္းခံမ၀င္ခင္က...မယ္မင္း..
.ေသြးထားခဲ့ရတာေလ...ဒီေလာက္ထူထားမွ ျပဳအားကိုခံ နိုင မယ္...ဆိုတာ...ပန္းအိ...အသိပါ...သူ႕ကိုခ်စ္လို႕ အျပစ္ဖို႕မိတာကို ေရႊ
စိတ္ေတာ္ညိဳ တယ္လား.. ဟင္''
စိုးရိမ္မ်က္နွာ...အၾကင္နာစကား...ၾကားရျပန္ေတာ့ တျပန္တေက်ာ့...ေခ်ာ့ေမာ့ရသည္က သူရတို႕ ေယာက်ာ္းေလး မ်ား တာ၀န္ျဖစ္
ခဲ့ျပန္ေခ်ေရာ။
''အကဲပါ...အကဲခတ္တာမဟုတ္ဖူး...ပန္းအိ..ခ်စ္သူအထင္လဲြမွာ..ေမာင္ေမာင္အေၾကာက္ဆံုးမို႕ပါ''
''ေယာက်ာ္းေကာင္း ေမာင္းမတစ္ေထာင္...ဘုရင္ထီးဘုရားေတာင္...ေတာင္နန္း...ေျမာက္နန္း... အလယ္နန္း... ထိပ္ေခါင္တင္ၾကီး
ဘုရားတို႕နဲ႕စံေနေသးတာ...ေမာင္ေမာင္ကိုလဲ...အိုပန္းအိက ၾကိဳက္တာေတြ...ေပးစားျပစ္ မွာ... ဒါေပမဲ့...အိုပန္းအိ ကေတာ့...
တစ္ညမွ...ခြာမွာ မႈတ္ဖူး...သိ လား... ဟြန္း''
ေက်ာထဲစိမ့္က်င္...သိမ့္သိမ့္ငင္ေသာ...ခ်စ္သူ႕စကားေၾကာင့္...ငသူရ...လက္အစံုက...ေျမြငန္းၾကီးပမာရစ္တား ဖက္တြယ္...ဆုပ္နယ္..
.ေခ်မြမိျပန္သည္။
''အဆင့္ကဲ...နယ္မလြန္ပါနဲ႕လား...ေမာင္ေမာင္''
''အခ်စ္ရဲ့နယ္စပ္...ျဖတ္သန္းမိလို႕ခ်စ္သူအျပစ္ေပးလဲေၾကေအးျပီးသားပဲနွမရယ္...ေမာင္ေတာ့... ခ်စ္မွာပဲ''
''အို႕အိုး...ေမာင္ရယ္...စေနရင္နွစ္မႊာကို...အတြင္သာကိုင္ဆဲြေနမွျဖင့္...ပန္းအိ...ႏြမ္းေၾကရေတာ့မယ္ထင္တယ္''
''တစ္နွစ္မွတစ္ခါျပန္...ရြာခံသူ...မယ္မင္းကမၾကည္ျဖူလို႕ေျပာ တာလား...နွမရယ္''
''ေမာင့္အတြက္ဆို...အသက္ေတာင္ေပး၀ံ့သူပါ...ေမာင္ေမာင္မယ့္ပန္းဦး...ေမာင္ပန္ရမယ္လို႕...အ ျမဲတေစ ၾကိမ္း၀ါးေနမိသူပါ..
.ေမာင္ရယ္''
''ဒါျဖင့္...''
''အို...အဲလို...အာ...မဟုတ္ေသးဘူးေလ...ထမီအနားကို...အားနဲ႕ မဆဲြပါနဲ႕ေမာင္ရယ္... အရွက္ၾကီးရွက္လို႕...''
အိုပန္းအိ...အသံေလး တုန္ခိုက္လာသည့္နည္းတူ...ငသူရ ရင္အံုၾကီးမ်ား လိႈင္းထတက္ၾကြလာ ကာ...အသက္ရွူသံမွာ လည္းျပင္း
ထန္လာ၏။ အိုပန္းအိ...စိုးထိတ္မႈေလး ၀င္လာသည္။ ကျပာက သီ လူးလဲထျပီး...သူ႕ခ်စ္သူ...ရင္အုပ္ က်ယ္ၾကီးကို...လက္ျဖင့္
ဆီးတြန္းထားလိုက္၏။
ငသူရ...လက္ေမာင္းအိုးၾကီးမ်ား... ၾကြက္သားအေျမာင္းေျမာင္း ထလာ၏။ တင္းတင္းၾကီး ဆဲြဖက္ ခါ...တစဟင္းဟင္း ျမည္တမ္း
သျဖင့္လည္း...အိုပန္းအိ...ရင္တံုပန္းတံု...ဖိုလိႈက္... ေမာ၍ ေဇာေခြ်း ေလးျပန္လာ၏။ နႈတ္မွမူ...တခြန္း တပါဒေသာ္မွ်...မျမြက္ဆို
နိုင္ေတာ့...အုန္းနဲွျခံဳေလး သိမ့္က နဲ... သိမ့္ကနဲ...ခါရမ္းသြားသည္...ျပင္းျပေသာ အသက္ရွူသံနွစ္ခုက...အေမွာင္တစ္ေနရာသို႕...
ဦး တည္ခုတ္ေမာင္းေနေသာ ျမင္းရထားနွယ္...ခပ္ၾကမ္းၾကမ္း...
''ေတာ္ေတာ့...ေမာင္ေမာင္...ပန္းအိ...စိတ္ဆိုးမိမွာ...မဟုတ္တာ''
ကတိုက္ကရိုက္...မ်က္နွာအိုေလးျဖင့္...ပန္းအိ ျငင္းဆန္ဘိ၏။ အသံက တိုးညွင္းတံုခိုက္ေန၍ အ နည္းငယ္က်ယ္ သြားသည္။
၀ါသနာအိုး...ငသာဇံ ငေပြးတို႕ကာလသားနွစ္ေယာက္...အုန္နဲွျခံဳကိုမ်က္ေတာင္ မခတ္တမ္း ေခ်ာင္း ေျမာင္းေနၾကသည္။ သူတို႕
နွစ္ဦးပင္လ်င္...အသက္ရွူသံမ်ားက ဖားဖိုထိုး သည့္နွယ္...
''ဘဲ့နွယ္...ငေခြး...ငဲ့...အသက္ရွူမႈျပင္းလွပါဘိ''
''အမယ္မယ္...ေမာင့္ရင္မလဲ...နွာသီးဖ်ားေခြ်းသီး သူဟာေတာင္ မသုတ္သင္နိုင္ကျပီ... မဟုတ္ ေလ...အသို႕ေၾကာင့္...သူခိုးျခင္း
ဟိတ္ေျခာက္ရဘိသနည္း''
''အိုး...ကိုရင္နွယ္...အသံမထြက္ပါစံ...အခင္းပ်က္ယြင္းေလမွ...ေခ်ာင္းရကို်းမနပ္...ျဖစ္ရေခ်ဦး မယ္''
''အနို႕...ကိုရင္က...အရင္...အေၾကာစကားဆိုသဟာကိုး''
''ၾကည္စားသည္မွတ္ပါစံ့...ကိုရင္...အေဟာ...အုန္းနဲွျခံဳၾကီးအသို႕ေၾကာင့္...သိမ့္သိမ့္ခါေနသနည္းကိုရင္...ၾကည့္ပါစံ့''
''အပိုစကား...ရြတ္ဆိုရန္...သင့္ေခ်ျပီ...ေကာ''
ဆက္ရန္
နွစ္ေယာက္သား...ေမ်ာက္ေခ်ာပင္...ပင္စည္ၾကီးအား ရွက္ကြယ္ေခ်ာင္းေျမာင္းေနေလရကား အေနာက္တူရူမွ ခနၶာသြယ္လ်...
အိေျနၵျပည့္၀ေသာ အလွတစ္ပါး မိန္းမသားတစ္ေယာက္... သင္း တို႕နွင့္ လ်င္စြာနီးကပ္လာ သည္ကို ပင္သတိမမူနိုင္ေအာင္..
.ေဇာကပ္ေနၾကပါဘိေတာ့သည္။
ငသူရက...ခ်စ္သူ႕ပါးတို႕သာ...အတြင္သားနမ္းရံႈ့လ်က္မွလက္အစံုတို႕သည္...အိုပန္း အိငယ္၏... ရင္...တင္...ခါး ေပါင္ၾကား
မ်ားသို႕ေရြ႕လ်ားပြတ္တိုက္...ေခ်ာ့ျမဴေနခိုက္...
''ဟဲ့...ငေပြးနွင့္ငသာဇံ...ေတာၾကက္ေခ်ာင္းသလား...အသို႕ေသာ... အရာၾကည့္ရႈေနၾကပါစံ''
''အမယ္မင္း...ကလူ...ကလူ...ကလူ''
ငသာဇံ...ထခုန္ျပီး...ေမ်ာက္ေခ်ာပင္ေျခမွ...ေျပးေလဘိ၏။ မ်က္စိမ်က္နွာ...ရဲကာျဖင့္...ငေပြး... ျပံဳးရမလို...ရယ္ရ မလို...ဖင္
ပြတ္လိုက္...ေခါင္းကုတ္လိုက္ျဖစ္ဘိသည္။
''မယ္ဆံု...အနီွကိစၥ...ရိွရိုးလားမယ္မင္း...အဟင္း...ဟဲ''
''ဆိုစမ္းပါငဲ့...ငေပြးနွယ္...ထစ္တီးထစ္အ...ရိွသေကာ''
မယ္ဆံုက..အုပ္လံုးသြင္းျပီးစ..ဆံႏြယ္မ်ားကို ဟန္ပါပါ...သပ္တင္ရင္း လူၾကီးသူမဟန္.. စံြ႕ကား ေသာ ခါးေအာက္မွ တင္ပါး
ၾကီးေပၚသို႕ လက္ကေလးေထာက္...ခါးေလးညႊတ္... ရင္းေလးခီ်၍ေမး သည္။
''ဒီမွာ...ထိုင္ပါအံုး...မယ္ဆံု''
''အဲ့နွယ္...က်ဳပ္က...ဘာေၾကာင့္...ထိုင္ရအံုးမွာလဲ''
''ေျပာ...ေျပာ...ေျပာစရာေလး...ရိွေသးတယ္မယ္စံု''
''အို႕...နားမေထာင္ခ်င္ေပါင္ေနာ္...ေနရစ္ပါဘိ...ကိုရင္''
မယ္ဆံု...သမင္ပ်ိဳမေလးနွယ္...လ်စ္လူ်ရႈထြက္သြား၏။ ငေပြး...ကတုန္ကရင္ျဖင့္...အုန္းနဲွျခံကို တစ္လွည့္... မယ္ဆံု
ေနာက္ေက်ာ...တင္ပါးအံုၾကီးမ်ားတစ္လွည့္ၾကည့္ကာ...ဗ်ာမ်ားသြား၏။
''မယ္...မယ္ဆံု...ေခတၱ...ငံ့လင့္စမ္းပါဘိ''
''စံုဖက္ရန္စကားမွလဲြ၍...အျခားျမြက္လိုရာျမြက္ေရာ့...ေနာ္''
''အင္းပါ...မယ္ဆံုရဲ့...ဟဲ...ဟဲ''
ငေပြးမ်က္နွာၾကီးက...၀မ္းသာအယ္လဲ...ေရႊလည္ဆဲြ...ေကာက္ရသူလို ၾကည္လင္၀င္းပ... အသာၾကီး သာေနဘိ သည္။
''အဲဟို...အုန္းနဲွျခံဳ...ေတြ႕သည္ေကာ...နွမ''
''အမယ္...လူကိုျခံဳထဲ...ဆဲြမယ္ပ...ကိုရင္ေပြး''
''ဟာ...မအပ္မရာ...မယ္မင္းရယ္...ေနျပည္ေတာ္ကေခတၱျပန္ လာတဲ့...ငတို႕ငယ္ခ်င္းငသူရနဲ႕ အိုပန္းအိတို႕... ခ်စ္ ရည္
တူညီ ခ်စ္ခြန္းသီေနၾကလိမ့္...မယ္မင္းရဲ့''
''ဘဲ့နွယ္...အိုပန္းအိကို...အက်ဳပ္လိုက္ရွာေနပါဘိ...နဲ႕ေတာ္''
စိတ္ဆတ္သေလာက္လူ...သြက္လွေသာ မယ္ဆံုတစ္ေယာက္ အုန္းနဲွျခံဳေနာက္မွ ပတ္၀ိုင္း တိုး၀င္ ေခ်ာင္းေျမာင္း ေလ လွ်င္...
''အလိုေလး...အိုပန္းအိ...ျပားခ်ပ္ေနပါဘိျပီေကာ''
မွန္သည္...အိုပန္းအိတစ္ေယာက္...ငသူရ...ရင္ခြင္က်ယ္ၾကီးေအာက္ ပက္လက္ကေလး...ျပားေန ဘိသည္။
''ပန္းအိ...ကို...သနားပါအံုး...ေမာင္ေမာင္ရယ္''
''ေမာင့္ကိုေရာ...ညွာတာပါစံ့...နွမငယ္ရယ္'' ''နွမက...မခံ၀ံ့သူမို႕...ဆိုသဟာ...ၾကင္နာပါဘိဦး...ေမာင္ေမာင္''
''အမ်က္ရွလို႕...အရွက္ရတာလဲ...ေနျပည္ေတာ္မွာပဲ...ေခါင္းခ်ေတာ့မယ္ပ...မယ္မင္း...ပိတ္ပင္လို႕မရေကာင္းျပီ...ပန္းအိ''
ျမင္ကြင္းက...အလင္းေရာင္မလံုေလာက္မႈေၾကာင့္ ေမွးမိွန္ေနေလရကား မယ္ဆံု အားမလိုအားမ ရ... ျဖစ္ေရလွေခ် သည္။
''အို႕အိုး...ေပါင္ကိုၾကိတ္မိျပီေကာ...ေမာင္ေမာင္''
''ဥံဳဖြ...ဥံဳဖြ...နွမငဲ့...ေမာင္အလြန္ရိွအံ့''
''ရင္စည္း...ပတ္နက္...ေျဖအခက္မို႕...မရက္စက္သင့္ပါ''
စကားသံေလးမ်ား အခီ်အခ်၀ယ္...မယ္ဆံု နစ္ေျမာသြားသည္။ အုန္းနဲွျခံဳအ၀န္းအ၀ိုင္းက... ေယာက်ာ္းၾကီး ေျခာက္ေယာက္မွ်
လက္၀ိုင္းပတ္၍ မမီွေကာင္းေအာင္လံုျခံဳလွသည္။ မယ္ဆံု...ငေပြး...ပန္းအိ...ငသူရတို႕ငယ္စဥ္က ဤ ျခံဳၾကီးေအာက္...ေပါက္
တတ္ကရ...ကစားခဲ့ၾက ဘူးသည္။ ေအာက္ေျခက...လူငံု႕၀င္လိုက္လွ်င္... ေပါင္းပင္ကင္း ရွင္း လဲွက်င္းထားဘိသကဲ့သို႕...
ေျပာင္စင္ေနသည္။
ဤေနရာ၀ယ္ ပိတ္ၾကမ္းတစ္၀ိုင္း ခင္းက်င္းယွဥ္ထိုင္ရင္း... ခ်စ္တင္းဆိုခဲ့ၾကသည့္ သူတို႕အတဲြ ကို... မယ္ဆံုတို႕လူေစာင့္ေပးရ
စျမဲလည္း ျဖစ္သည္။
ယခု...ရက္ပိုင္းအတြင္းမွာမူ...မယ္ဆံု...သရက္ေတာသို႕...လိုက္သြားခဲ့ရသျဖင့္ အိုပန္းအိနွင့္မဆံု ျဖစ္... ငသူရ လာမည္မွန္း
လည္းမသိခဲ့...ယခုမူ...သင္းတို႕နွစ္ဦး အခ်စ္မူးေနခိုက္... ၾကံုၾကိဳက္၍ ေျခာက္လွန္႕ရင္း...အုန္းနဲွေနာက္ဖိုးမွ ျခံဳတိုးလာခဲ့မိေလ
ရာ...တိုးရခက္...ဆုတ္ရခက္... ျဖစ္ေန ေပျပီ။
အိုပန္းအိ..ဒူးေခါင္းေလးမ်ား... ေဖြးေဖြးလႈပ္လႈပ္...ေတြ႕ရ၏။ အတင္းအၾကပ္ဖိနိွပ္... ခ်ဳပ္ေနွာင္ေန ေသာ...ငသူရ...ေက်ာျပင္ၾကီး
လဲေတြ႕ရ၏။ မယ္ဆံု...ရင္ေတြ...ခံုလိႈက္ပူေလာင္လာ၏။ ဒိတ္ ဒိတ္... ေသြးခံုနႈန္းမ်ားလည္း ျမင့္မားလာေနသည္။ သည္မွာ...
ေခြ်း ျပန္ေနေသာ ငသူရေက်ာျပင္ အား ေငးေနခိုက္ လႈပ္လႈပ္လဲွလဲွ...ျဖဲကာ...ျပန္စု...အမိ်ဳးမိ်ဳးျပဳေနေသာ အိုပန္းအိ ေပါင္လံုး
ေဖြး ေဖြးၾကီးမ်ားကိုၾကည့္ေနခိုက္...
''ေမြးေမ့...''
ဟု လႊတ္ကနဲ ေအာ္လိုက္မိရွာသည္။ မာေက်ာက်စ္လ်စ္ေသာ ငေပြး၏ လက္ၾကီးနွစ္ဖက္က... ေရႊရင္အစံုကို ေနာက္မွ သိမ္းဖက္ျခင္း
ကို မယ္ဆံုခံလိုက္ရသည္။ တခိ်န္တည္းမွာပင္... ထန္းတက္ သမား ငေပြး၏ မာေတာင္ ေနေသာလိင္တံၾကီးက...မယ္ဆံုဖင္ၾကား
သို႕ တည့္တည့္မတ္မတ္ၾကီး တိုး၀င္သြား၏။
လိပ္ျပာ လြင့္စင္သြားသလား မသိ...မယ္ဆံုမေအာ္မိ...အသက္ရွူရန္ပင္ ေမ့ေလ်ာ့ကာ မိမိ နို႕ေလး နွစ္လံုးကို ပိုင္ပိုင္ၾကီး နယ္
ဆြေနေသာ ငေပြး ရင္ခြင္၌...မိန္းမူးေတြေ၀ သြားသည္။ ငေပြးကလည္း လူပ်ိဳရိုင္းပီပီ...သြက္လက္ၾကမ္းတမ္းစြာ လႈပ္ရွားေဆာင္
ရြက္သည္...
ေက်းေတာသူ မယ္ဆံု၏ထမီ ေအာက္နားသည္ တေကာက္ခြက္အထိ...တို၀တ္ထားရာ ဆဲြယူမ လွန္ လိုက္သည္နွင့္ေနမထိ...ေလ
မထိ...ေသာမယ္ဆံု၏ ဖင္ဖံြ႕ဖံြ႕ထြားထြားၾကီးက ဘြားကနဲ... ေပၚထြက္လာသည္...ဇက္ ကို...ဖိနိွပ္...ခါးကိုဆဲြယူ... မလိုက္ေသာ
အခါ...ခါးခြက္ဖင္ေကာ့... ခပ္ ေက်ာ့ေက်ာ့ေလး အေနအထားကို ရလိုက္ ၏။ ငေပြးလီးက...မိုးဆီသို႕ေမွ်ာ္လ်က္သီးေသာ မိုး
ေမွ်ာ္ျငဳပ္သီးကဲ့သို႕ မတ္မတ္ေတာင္ေနေလရာ...ေပါင္နွစ္လံုး ၾကား၌ပံုး ကြယ္ေနေသာ မယ္ဆံု ေစာက္ဖုတ္ေလးအား...ေအာက္
မွေကာ္သြင္း ေပးလိုက္ေလရာ... မထင္မွတ္ပဲ...ျပြတ္ ကနဲ... အရည္စိုစြတ္ သံနွင့္အတူ...တန္းတန္းမတ္မတ္ၾကီး ၀င္သြားေလသည္။
''အလယ္လယ္...ေမရိုေလ''
မယ္ဆံု...ငေပြး၏ဆီးစပ္ၾကီးကို လက္ျပန္တြန္းလိုက္ရာ မာေက်ာရႈပ္ေထြးေနေသာ လေမႊးအံုၾကီး မ်ားအား စမ္းမိ သြားေလသည္။
ပထမေသာ္...စူးစမ္းဟန္...ဆုတ္ဆဲြ ပြတ္သပ္ၾကည့္ျပီးမွ အထိတ္တလန္႕လႊတ္ခါ...ေရွ့မွ... ျခ ေတာင္ပို႕ဆီ လက္ကိုေထာက္ကူ...
အားျပဳ...ယူလိုက္ရေခ်သည္။ မ်က္ေစ့ထဲ...ေ၀၀ါးေနသည့္ ခံ စားမႈမ်ားက လည္းရႈပ္ေထြးေနသည္...တင္းျပည့္...က်ပ္ျပည့္ၾကီး
ထိုးသြင္းထားေသာ ငေပြးလီး ဒါဏ္က...အေကာင္း အဆိုး... ေ၀ဒနာနွစ္မိ်ဳးကို ေပးေနသည္...
''ျဗြတ္...ျပြတ္...ျပြတ္...ဖတ္ဖတ္''
''အင့္...အင့္...အ...ကြ်တ္...ကြ်တ္...အ''
ငေပြးဆီးစပ္က ဖင္သားၾကီးမ်ားကို...တဖတ္ဖတ္စီစီ ၾကိတ္ေဆာင့္ရိုက္မိၾကသျဖင့္... မယ္ဆံု... တစ္ကိုယ္လံုး...စက္ရဟတ္နွယ္...
ခါရမ္းကာ...ေရွ့သို႕...ငိုက္ခနဲ...ငိုက္ခနဲ...တိုးတိုးသြားေန၏။ ဆံေတာက္သိမ္းစ...အုပ္လံုးဆံႏြယ္သည္...၀ါးအစည္းေျပသကဲ့သို႕... ဖရိုဖရဲ...ေျပက်...ဖြာလံ ကဲ်သည္။
''ငေပြး...အ...အင့္...နင္...လူယုတ္...ကြ်တ္အ''
''ျပြတ္...ျပြြတ္...စြတ္...ဖတ္ဖတ္ေဖါက္...ေဖါက္''
''ဟီး...အီး...အ...အ...အ...အအ''
ထန္းထက္သမား...ထန္းလ်က္ခ်က္သမားငပြး ခါးသန္သည္မွာ...အံ့ဖြယ္ေကာင္းလွေခ်သည္။ ဒ လစပ္...တစ္ခ်က္ ကေလးမွ် တံု႕
ဆိုင္းမသြားပဲ...ဆက္တိုက္...အျပီးတိုင္ လိုးေဆာင့္အားၾကား၌ မယ္ဆံုခမ်ာ...ေစာက္ေခါင္းေလး အတြင္း က်င္ထက္ပူေႏြးလာျပီး
သုတ္လႊတ္မိေတာ့သည္။
ကဲ...ဘာျဖစ္လဲ...ငေပြးတို႕ပန္းဦးရလိုက္ျပီ...ကြ...ငေပြးစိတ္ထဲမွ...ဇြတ္ၾကီး...စိုစြတ္...အံက်လာ ေသာ ေစာက္ေရ မ်ားကိုငံု႕ၾကည့္
ရင္း ေၾကြးေၾကာ္မိလိုက္သည္။ မယ္ဆံုခမ်ာ...ျပင္းထန္ေသာ ငေပြး၏ လ်ပ္တပ်က္ရိုက္ခ်က္ကို... ပသို႕မွ်...ေရွာင္လဲြမရလိုက္ပဲ..
.ေက်ာပိုး...တက္လိုးျခင္း ခံ လိုက္ရသျဖင့္ ခံလိုက္ရေသာ္လည္း...ကာမအရသာထူး ၏စြမ္းအင္ကို...နဖူးေတြ႕...ဒူးေတြ႕...ေတြ႕
လိုက္ေသာအခါ...ေနာင္တြင္...ငေပြးမွငေပြး...တေရႊးသားမ်ားမွ်မတြက္ေသာ သစၥာတရားျဖင့္ ခ်စ္ခင္တြယ္တာ...မိခဲ့ရွာသည္။
ယင္းသို႕...သူတို႕နွစ့္ဦးအဆင္ေျပျခင္းသည္...ငသူရနွင့္ပန္းအိတို႕အတြက္...ပဲြပ်က္ခဲ့ရျခင္းလည္းျဖစ္သည္။ တအင့္အင့္...တအအ...
အသံမ်ား...စြတ္စြတ္...ျပြတ္ျပြတ္အသံမ်ားက...အုန္းနဲ႕ပင္ေျခ... ျခေတာင္ပို႕တစ္ဖက္နွင့္နီးကပ္စြာ လာေလရကား...ကဲ့ၾကည့္မိ
ၾကေလသည္။
''အို...ငေပြးနွင့္မယ္ဆံု...ရည္ငံလင့္ၾကျပီ''
ငသူရ...ေက်နပ္၀မ္းသာစြာ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ေနခိုက္ အရွက္အိုးမေလး...အိုပန္းအိ...ေလးညိွု႕မွ လႊတ္လိုက္ေသာ မွ်ားတစ္စင္းေလး
အလား လွစ္ကနဲ...အုန္းနဲွျခံဳၾကီးေအာက္မွ ေျပးထြက္သြားခဲ့ ေလသည္။
ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ
ဆက္ရန္
'ဟင့္...ေရာင္းရင္းပံုျပင္က...ဟုတ္မလိုလိုနဲ႕...အလကားပဲကိုး''
ခမံုသား...စကားၾကြယ္သူ...အငယ္ဆံုး...ငစြာေတကဆို၏။
''သယ္...တပ္မွူးကိုမခန္႕ေလးစား...ဂုပ္ေပၚဓား၀ဲ...ကျပီငဲ့''
''ဟဲ့...ဗ်စၥ...ခုခိ်န္ဟာ...စစ္ေရးစစ္ရာ...တိုင္ပင္သာမဟုတ္ရန္ေကာ...ရင္းနီွးစြာ...ဆက္ဆံပါေစ ေလ...ကဲ...ငစြာေတ...မင္း ရြာ
အျပန္...ဘယ္လို...ဘယ္လို...ဟန္ခဲ့တယ္ဆိုတာလဲ...စကားအဆာမက်ယ္...အၾကြား၀ါငယ္ငယ္နဲ႕...စားျမံု႕ျပန္စမ္းပါအံုးဟ''
ငစြာေတ...အနည္းငယ္ တည္သြားသည္။ ေမးေၾကာမ်ားေထာင္လာ ေအာင္လဲ...အံကိုတင္းတင္း ၾကိတ္သည္။
''ေသြးေသာက္...ခ်င္းမို႕သာ...ဆိုရမွာ...အျဖစ္က...အၾကြားပိုစရာထက္...ရွက္ဖြယ္...ၾကံုခဲ့ရတာပ...ေရာင္းရင္းတို႕ ရယ္''
''အင္း...အင္း...ၾကားစမ္း...ပါရေစလားငစြာေတဗ်ား...''
''အသစ္ျဖစ္ျဖစ္လာလို႕ခံစားရ...ျပင္းပလွဘိတယ္အကိုတို႕ရာ...က်ဳပ္ရြာအျပန္...မလွခဲ့သူပါ...ဗ်ာ။ အဲသည့္ေန့က က်ဳပ္ရြာအနီး
ကိုေရာက္ေတာ့... မိုးခ်ဳပ္စျပဳျပီးေန၀င္ျပီးေပမဲ့... အရီးေက်ာ္လယ္ တဲ နားအထိ အလင္းရိွေသး တယ္... တစ္နွစ္တစ္ခါ ျပန္ေရာက္
လာတဲ့...က်ဳပ္ေလ...ရြအနံ႕ေလးကို ေတာင္မွ...ေျခစံုရပ္ျပီးတ၀ၾကီးရွူျပစ္လိုက္ေသး သ ဗ်ာ၊ အရီးေက်ာ္တို႕သားအဖ က်ဳပ္ကိုေတြ႕
ေတာ့ သူရဲ ေျခာက္ခံရသူေတြလို... မ်က္နွာေတြျဖူေရာ္ေန ၾကတယ္... ၀င္ပါအံုးလား... လို႕ ေတာင္ မွ...မဖိတ္ေခၚဘူး ေလ...''
''အရီးစံေက်ာ္...က်ဳပ္...ငစြာေတပါဗ်ာ...ဘယ္နွယ္...တလင္းထဲ စပါးလဲကုန္ေနမွ ရြာထဲျပန္ မေျပာင္းေသးဘူးလား''
''ဟင္း...ေျပာင္းေတာ့ေျပာင္းခ်င္ပါရဲ့ငစြာ...ရယ္''
''အနို႕...ေဘာက္မဲ့ေၾကာင့္မေျပာင္းျဖစ္တာတုန္းအရီးရဲ့''
''တလန္ၾကီးသား...မဲေက်ာ္...ေၾကာင့္ပါပဲကြယ္''
''အရီးေက်ာ္ဟာေျပာရင္း...မ်က္ရည္ေတြ၀ဲလာေနတယ္...က်ဳပ္...မဲေက်ာ္ကို ေကာင္းေကာင္းသိ သဟာပဲ ယစ္က်ည္ေတာက္ တ
ကိုင္ကိုင္နဲ႕ အရပ္လည္ၾကက္တိုက္ေနတဲ့...အေကာင္ေလ... ဖေအက...ကလန္ၾကီးဆိုေတာ့...သူက...အာဏာရိပ္နဲ႕ေသာင္းၾကမ္း
လာသဟာပေလ''
''အေၾကာင္းစံု...သိပါရေစလား...အရီးေက်ာ္''
''ရြာထဲအရင္၀င္ပါလားကိုရင္...ငစြာေတ''
အရီးေက်ာ္သားခ်က္ေဖာင္းက...စကား၀င္ပိတ္ျပစ္တယ္
''ဒါနဲ႕က်ဳပ္လဲ...စိတ္တိုတိုနဲ႕...ရြာထဲကို...ဘီလူးေျခလွမ္းနဲ႕၀င္ခဲ့တယ္...အခို်အိမ္ေတြ...၀က္၀ံဆီ နဲ႕မီးတိုင္ေလး ေတြ ထြန္းထားၾကျပီ...
ကလန္ၾကီးအိမ္မွာသာ...ကညင္ဆီထြန္း...ေရႊျမိဳ႕ေတာ္က... မီးတိုင္ၾကီး တထိန္ထိန္နဲ႕... အ မယ္၀င္းေပါက္မယ္...အေစာင့္နဲ႕အသူမ်ားလဲ... အနားကပ္ ၾကည့္ ေတာ့...
''ဟိတ္...ဘယ္သူလဲ...ရပ္'' တဲ့ ရယ္...ရယ္ခ်င္ေသး...
''ေဟ့...ေမာင္ရင္တို႕ကို...ဘယ္သူ...ခန္႕ထားသလဲကြ...ေဟ''
“အံမာအနို႕... မင္းက...ဘယ္ရြာသားတံုး...''
''ဟား...ေသလိုက္ပ...သံသပိတ္ရယ္...ငါ...ငစြာေတပါဟ''
“ေရႊျမို႕ေတာ္...အိမ္ေရွ့စံကိုယ္ေတာ္ေလးရဲ့...အတြင္းသားရဲမက္...အေထာက္သားအၾကပ္စစ္ သည္ပေလ...ဟဲ...ဟဲ''
က်ဳပ္ရာထူးလဲၾကားေရာ...သံသပိတ္...က်ားသံၾကားတဲ့ ေခြး၀ဲစားလို...တအီအီနဲ႕...လက္ထဲက လံွတံၾကီးယိုင္လဲ လုလု ပါပဲ...။
''ေမာင္ၾကီး...ေမာင္ၾကီး...ငစြာ...ကယ္ပါ''
အံုး...ကနဲ...က်ဳပ္ငယ္ထိပ္...ေျမြေပါက္လိုက္ျပီ...ေလ့က်င့္ထားတဲ့ အရိွန္အဟုန္နဲ႕ က်ဳပ္ ကလန္ ၾကီးအိမ္... အေပၚ ထပ္ျပဴတင္းကို
လႊားကနဲခုန္တက္ဆဲြလိုက္ျပီး...ျပဴတင္းေဘာင္ကို ေက်ာ္၀င္ လိုက္တယ္ ဆိုပဲ...က်ဳပ္မ်က္လံုး ေတြျပာကနဲ...မိုက္ကနဲ...က်ဳပ္နွမေလး.
..နွမေလး... အိုလွျဖဴ...
အ၀တ္ခီ်းသီးနဲ႕...လက္ျပန္ၾကိဳး...တုပ္ထား ၾက တယ္...ေျခက်င္း၀တ္ကို ထိပ္တုန္းခတ္ျပီး... ကား ထားေတာ့..ျမင္မေကာင္းဘူး..
အသက္(၁၆) မနွစ္ကမွေျမာက္တာပါ... အေမႊးအေတာင္ မစံုေသး တဲ့ အရြယ္ပါ
ကလန္ၾကီးဟာ... က်ဳပ္ကိုပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႕ ေငးေနတုန္း ျဖဳန္းဆို...ညာေျခနဲ႕၀ိုက္ ကန္ျပစ္ လို္က္တယ္။ ကလန္ၾကီး...ခါးစည္းပုဆိုး...စြန္ေတာင္ဆဲြျပီး... စူးစူး၀ါး၀ါးနဲ႕ ေအာ္ ေျပးပါေလေရာ... က်ဳပ္...က်ဳပ္နွာေခါင္းထဲမွာ အနၻရာယ္အနံ႕ေတြရေနတယ္.. ဒါ...
တစ္နည္းအားျဖင့္ သမထီး စခန္း က အရည္းၾကီးေတြရဲ့ေက်းဇူးေပပဲ...ေနာင္တို႕။ အနံ႕ခံအာရံုေလ့က်င့္ထားတဲ့ က်ဳပ္နွာေခါင္းထဲကို ဓါး
တစ္ေခ်ာင္းရဲ့အနံ႕ဟာ လက္၀ဲဘက္က စူးစူးရွရွ၀င္လာေနတယ္...က်ဳပ္...ဆံုးျဖတ္ ခ်က္မွန္ တယ္...တင္းတိမ္ၾကား ကို...က်ဳပ္ ေက်ာက္
ဓါးခြ်တ္ျပီး...ဆတ္ထိုးထည့္လိုက္တယ္။
''အား...အီး...အီး''
ကလန္ၾကီး သက္ေတာ္ေစာင့္ထင္ရဲ့...ေနရာတင္ပဲြခ်င္းျပီးေရာ...အိုပန္းျဖဴကို...အ၀တ္လႊမ္းေပး ျပီး... ျခံ၀န္းအျပင္ က်ဳပ္ေရာက္တဲ့အခါ
မွာ...၀င္းေစာင့္...ေျခာက္ေယာက္...က်ဳပ္ကို၀ိုင္းထားၾက တယ္...က်ဳပ္...ရယ္တာေပါ့။
''ဟား...ဟား...ဟား...လက္ေရြးစင္...အိမ္ေရွ့စံကိုယ္ေတာ္ေလးရဲ့...အတြင္းသား...ရဲမက္ကြ...ေဟ့...ငါ့ကို...စမ္း သလား...ငါ့ဓားက
တိုက္ပဲြေခၚသံၾကားရင္ခုတ္ရမွေဟ့''
က်ဳပ္ဓားနဲ႕ဓားအိမ္ကို...ဘယ္ညာထိုင္ျပီး...၀င္းေစာင့္တစ္ေယာက္ကို ၀ိုင္းဟန္ျပတယ္...သူက တစ္ကြက္အဆုတ္ ဘယ္လူ တစ္ကြက္အ၀င္...က်ဳပ္...နွစ္ထပ္ေျခ...ဇရက္ခုန္နဲ႕၀င္လာတဲ့ဓားကို... ဓားအိမ္နဲ႕ပုတ္ခ်ျပီး ဓားဦးနဲ႕ လက္ ျပန္ ထိုးလိုက္တယ္...
''အား...''
ပဲြခ်င္းျပီးတာပဲ။ ကလန္ၾကီးရဲ့ ၀င္းေစာင့္ဆိုတာေတြက...လက္ပါလို႕သာ ဓားကိုင္ေနၾကတာ... က်ဳပ္သိတာေပါ့... ထိန္ကုန္ရြာသား...
ငစံေခြး...ပဒပ္ကုန္းက...ငစံေလ...ဇီးေတာက ငထြန္းသစ္ နဲ႕... သရက္တစ္ပင္က... ငသစ္တို႕ ဟာ ႏြားခိုးေတြၾကက္သမား...ေသရည္
သမားေတြ...က်ဳပ္လို ရဲမက္ငယ္တစ္ေယာက္ မဆိုထားနဲ႕ သာမန္သိုင္း သမား တစ္ဦးေတာင္မွ နာရီတစ္ေမာင္း မျပည့္ ခင္...အကုန္လဲွ
လို႕ ရတဲ့အေကာင္ေတြပါ...
အခုလဲ တစ္ေယာက္ က် တာနဲ႕..ငွက္ၾကီးေတာင္ဓားေတြခ်ျပီး..အေမွာင္ထဲ၀င္ ေျပးၾကေလရဲ့... က်ဳပ္ခံစားရတယ္။ က်ဳုပ္...အိုလွျဖဴကို
ဆဲြျပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ က်ဳပ္အနံ႕ခံၾကည့္တယ္...ခိ်ဳအီ တဲ့... သရက္သီးမွည့္ရနံ႕ပဲ။
က်ဳပ္တို႕...ေမာင္နွမ...အိမ္ေရာက္ ေတာ့ ဘၾကီးေဒြး...အိမ္ေရွ့ဘုရားခန္းမွာ ပုတီးစိပ္ေနတယ္ ေလ... က်ဳပ္ေဒါသ ငယ္ထိပ္ေရာက္ေရာ
''ဘၾကီးေဒြး...ရက္စက္လိုက္တာ...ဘၾကီးေဒြးရာ...အိုလွျဖဴကို ကလန္ၾကီးအိမ္က က်ဳပ္ျပန္ေခၚခဲ့ရ တယ္ဗ်''
''ဘ...ဘၾကီးဘာမွမသိဘူးငစြာ...ကလန္ၾကီး အေခၚလႊတ္တယ္ဆိုလို႕သာ အသာတၾကည္ ထည့္ လိုက္မိတာ... မိုး ခ်ဳပ္လို႕မွျပန္
မေရာက္ရင္...မီးအုပ္နဲ႕လိုက္ေခၚမလို႕ပဲကြယ္''
''ဟုတ္တယ္...ေမာင္ၾကီးရဲ့...ကလန္ၾကီးသားအဖ ရန္ရွာလြန္းလို႕ အရီးေက်ာ္တို႕သားအဖလဲ ရြာထဲ ျပန္မ၀င္ရဲဘူး''
''က်ဳပ္သိျပီး...အရီးေက်ာ္သား...ခ်က္ေဖာင္းနဲ႕က်ဳပ္နွမအိုလွျဖဴတို႕စံုမက္ေနတာ...ေရႊျမိဳ႕ေတာ္မ သြားခင္ကတဲက က်ဳပ္ရိပ္မိတယ္... အခု...အိုလွျဖဴကို...မတရားၾကံစည္ခ်င္ေတာ့...ခ်က္ေဖာင္းကို ရြာထဲအ၀င္မခံဘူးေပါ့''
''အခုငမဲေက်ာ္...ဘယ္မွာရိွမလဲ...အိုလွျဖူ''
''ရြာလယ္စမ္းေခ်ာင္းတံတားနားက...အိမ္ၾကီး''
''ငါ့ကို...ရွင္းေအာင္ေျပာစမ္း...အိုလွျဖူ...မယ္မင္းေျပာတဲ့အိမ္က...ခင္သစ္ တို႕အိမ္အဟုတ္လား''
အိုလွျဖူ...ေရွ့မွာ...က်ဳပ္...ဟန္မေဆာင္နိုင္ေတာ့ဘူး...ကတံုကရီနဲ႕ေဒါသေတြ...ေထာင္းေထာင္းထလာတယ္ က်ဳပ္...ဘာမွ...မစဥ္း
စားေတာ့ဘူး...၀င္းအျပင္ကို...လႊားကနဲ...ခုန္ထြက္ခဲ့တယ္... ခင္သစ္ ဆိုတာ...က်ဳပ္ရည္း စားဗ်။
ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ
ဆက္ရန္
ခင္သစ္အသံ...ဟုတ္တယ္..ဒါ...ခင္သစ္ရဲ့အသံ...
''ျပြတ္...ျပြတ္...စြတ္...စြတ္...ဖတ္''
''အ...အင့္...ေမး...အင့္...အင့္...ေမးေနတာေျပာအံုးေလ''
''အ...အ...ေကာင္းလိုက္တာ...ခင္သစ္ရယ္...အင္း...အင္း...ခင္သစ္ကို...ပထမဆံုး...ပန္းဦးလႊတ္တာပါ...ယံုပါ...''
''စြတ္...ျပြတ္...ျဗစ္...အင့္...အင့္...အား...အား''
''ဟုတ္မယ္...အားၾကီး...အိုလွျဖဴကို...လႊတ္ျပီးပါျပီေနာ္...မဟုတ္လားလို႕...အ...အ...ေျဖးေျဖးလုပ္စမ္းပါ... အ...အား''
ပန္းဦးလႊတ္သတဲ့ သေဘာက္မသား...ဒီစကားကို က်ဳပ္နားခါးလြန္းလွတယ္... သည္ကေန့.. ေန ျပည္ေတာ္က အိမ္ေရွ့စံ
ကိုယ္ေတာ္ေလး ကိုယ္တိုင္...ျဖိဳဖ်က္ေနတဲ့ကိစၥ...
ခင္သစ္ဟာ..သလြန္ငယ္ထက္မွာ.. ေတာ္သလင္း ေခြးမ တစ္ေကာင္လို ေလးဘက္ၾကီး ကုန္းျပီး ခံေနတယ္...အေနာက္က
ပုဆိုးခ်ည္းသည္းနဲ႕ ငမဲေက်ာ္ဟာ... သားတစ္ ထြက္မတတ္ ခင္သစ္... အဂၤါစပ္ထဲကို...သူ႕လိင္တံမဲမဲၾကီး လိုးသြင္းေနတယ္...
မဲေက်ာ္ရဲ့ ဆီးစပ္ဟာ ျဖဴေဖြးေန တဲ့ ခင္သစ္ ဖင္သားၾကီးေတြနဲ႕ဖိကပ္နစ္ ျမႈပ္သြားတိုင္း...က်ဳပ္ရင္ေတြ...တေျဖးေျဖးကဲြဟ
လာေနတယ္... နွ လံုး သည္းပြတ္ေတြ...အရည္ေပ်ာ္ကုန္ျပီ...ေဒါသ..အစား ျပံဳးရယ္ရႊင္ပ်ေနတဲ့...ခင္သစ္ မ်က္နွာ ေလးကိုျမင္
တယ္ဆိုရင္ပဲ... က်ဳုပ္ရင္ထဲမွာ...နွေျမာတသမႈ...၀မ္းနည္းေၾကကဲြမႈေတြ...အစားထိုး ၀င္ေရာက္လာတယ္။
က်ဳပ္...အျမတ္တနိုးေလးသိမ္းထားတဲ့ပစၥည္း...က်ကဲြသြားမွာစိုးတဲ့ ဖန္ထည္ပစၥည္းလို.. မတို႕ ရက္... မထိရက္... ခဲ့တဲ့
ပစၥည္းေလးကိုမဲေက်ာ္က...ဖေနာင့္နဲ႕အမႈန္႕ၾကိတ္ျပစ္ေနျပီေကာ...
''ဟင့္အင္းကြယ္...ျပန္ေသးနဲ႕အံုး...ခင္သစ္...မ၀ေသးဘူးဆို''
''သံုးခါေတာင္ရိွေနျပီပဲ...မေမာေသးဘူးလားခင္သစ္ရယ္''
''ဟင့္အင္း...ဟင့္အင္း...ဒီလို..ဒီလို...လုပ္ေပးအံုး...ေနာ္...ေနာ္လို႕''
ေျခနွစ္ေခ်ာင္းကို မိုးေပၚေ၀ဟင္ေပးရင္း ငမဲေက်ာ္ကို အညုခရာေတြနဲ႕စကားဆိုေနတဲ့ ခင္သစ္ ဟာ... အရင္ ခင္သစ္နဲ႕လံုး၀မ
တူ ဘူး...ကာမဂုဏ္အရသာကို မက္ေမာစံုမက္ တတ္ေနျပီးျဖစ္ ေသာ...ခင္သစ္။ ခံပံု...ခံနည္းပင္...ဦးေဆာင္...လုပ္ျပေနတဲ့...
ခင္သစ္...
သူတို႕ဆီကပံ့်လြင့္လာတဲ့...သုတ္ရည္အနံ႕ကို... စူးစူးေထာင္းေထာင္း ေ၀့ပံ် လာစဥ္မွာ...က်ဳပ္ ေက်ာခိုင္းလိုက္တယ္။
''အနို႕...မင္းနွမ...အိုလွျဖဴ...ကေရာ...ငစြာေတ...ရဲ့''
''ခ်က္ေဖာင္းနဲ႕...ေပးစားရစ္တယ္ေလ...အရီးေက်ာ္ ရွင္းျပခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြေတာ့... ခင္သစ္ မိဘေတြရဲ့ လယ္ေတြ..
.ႏြားေတြ...ဥယ်ာဥ္ျခံေတြကိုယခင္က အခြန္မေဆာင္ခဲ့တာေတြနဲ႕ ေပါင္းျပီး သိမ္းမယ္အလုပ္မွာ... သမီး ကို...ထိုးေပးခဲ့ရတာပါ
တဲ့...ခင္သစ္ကို အျပစ္မရိွရွာပါ ဘူး လို႕...ဆိုေသးတယ္...အစ္ကိုတို႕ရဲ့''
''ထားပါေလ...သည္ကိစၥ...ျပီးခဲ့ျပီပဲ...သို႕ေသာ္နယ္စည္းနယ္ ၾကပ္...ကင္းအလွည့္က် တပ္ေတြ ကို... ဒီလို ကလန္ သံပ်င္မိ်ဳးေတြ...
ရွာေဖြဆံုးမစီရင္ဘို႕...ေမာင္ရင ္မတိုင္တမ္းခဲ့သေလာ... ''
''ဒါ...တာ၀န္ပိုင္းေလ တပ္မွူးရဲ့ ဗိုလ္မွူးေလး သူရိယကို... အကုန္အစင္ေလ်က္ထားလို႕... အရီး ေက်ာ္ကို ကလန္ တစ္သင္းတို႕သားအဖ...ထိပ္တံုးခပ္...ျမိဳင္ရပ္မွာ... တစ္နွစ္ထားေစဆိုတဲ့ မင္းၾကီး ဘုရားအမိန္႕နဲ႕ရွင္းကျပီးပဲ...''
ေယာအမႈထမ္း...အေထာက္သား...ငယ္မွူး တစ္စံုတစ္ရာကို အေလးအနက္စဥ္းစားေနရင္း
''ခင္သစ္ကို...ကိုရင္...ဘသို႕စီရင္ခဲ့သတံုး''
''က်ဳပ္ျပန္လာျပီးေနျပည္ေတာ္မွာ...တေထာက္နားမွ...လွျဖဴေယာက်ာ္း ခ်က္ေဖာင္း သ၀ဏ္ပို႕ လို႕သိရသဟာေလ က်ဳပ္တို႕ရြာ
အေနာက္ဖက္က...သစ္စိမ့္ပင္ၾကီးမွာ...ၾကိဳးဆဲြခ် ေသသတဲ့''
ငယ္ကလဲငယ္...အျဖစ္ကလဲဆိုး...ငစြာေတအျဖစ္မိ်ဳးကား...ေၾကကဲြရင္နင့္ဖြယ္ေကာင္းလွဘိေတာ့သည္။မ်က္ရည္ ရစ္၀ဲစြာထပ္ေျပာ
လိုက္ေသာ စကားစုမူကား အားလံုး၏ရင္ကို...အထိခိုက္ဆံုး အထိဆံုးစကား...
''အဲဒီ...သစ္စိမ့္ပင္ဟာ...သူနဲ႕က်ဳပ္...ရည္းစားစျဖစ္ခဲ့တဲ့ အပင္ၾကီးေပါ့အကိုတို႕ရာ''
ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ
သမထီး တပ္၀င္းအတြင္း ငယ္ကြ်န္ရင္း အေထာက္အထားသားမ်ား ထိုးေဖာက္ ေနရာခ်ထား ေၾကာင္း ထီးဘုရား ကိုပင္ အသိမေပးပဲ
အိမ္ေရွ့စံကိုယ္ေတာ္ေလး၏ ပိရိေသသပ္မႈေၾကာင့္ သမ ထီးအေသခံ အေထာက္သားတစ္စု မွာ ေအာင္ျမင္ေနရ ေပသည္။
'
'အိုဘယ္...အရည္းဆရာငယ္...အပမ္းမေျဖလိုသည္ေကာ''
နႈတ္ရဲ...အာသြက္...ဘံုမယားမိႆံမ...စကားအား ငသူရနားထဲ...ေၾကးနီရည္ပူ ေလာင္းခ်သကဲ့ သို႕ အ၀င္ဆိုးလွ သည္။
''အင္း...က်င့္စဥ္ေတြမ်ားျပားေနသကာလ...အားေမြးရမွာ...ပ...မယ္မိႆံ...ရယ္''
နႈတ္ခို်...လိွ်ဳတပါးေပမို႕...ေဒါသစိတ္ကိုခ်ဳပ္တီးကာ...စကားခိ်ဳပရိယာယ္နွင့္...ကြင္းေရွာင္ရန္ၾကိဳး စားရခိ်မ့္သည္။
''ဂိုဏ္းအုပ္ဆရာ...ရွင္ၾကီးစကၠ...အမွာစကားနဲ႕...ျပဳစုဘို႕ေရာက္လာသူပါ...ဆိုရင္ေကာ...အရည္းဆရာ''
သူရ...ရင္ထဲထိတ္သြားသည္...အသို႕ေရွာင္ရတဲ့နည္း..အရည္းၾကီး ဂိုဏ္း၀င္တိုင္း... အဆင့္ျမင့္ လာပါက... ဂိုဏ္းအုပ္ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္
တို႕ကဤသို႕ေစလႊတ္စပ္ယွက္ ေစၾကသည္။ အကယ္၍ ျငင္းဆိုပါ ကလည္း...အရည္းစင္စစ္... ဧကန္ျဖစ္လွ်က္ ပန္းလႊတ္ကာမ...
မနွစ္သက္ရပါမည္လားဟု သံသယ ပြားလွ်င္...အလုပ္တြင္ၾကန္႕ၾကာ... မယံု သကၤာအမႈမ်ားမခံယူနိုင္...
''အဘယ္...မိႆံမ...အက်ဳပ္...နွစ္သက္အပ္ေသာ...ကညာစင္စစ္...ဤသမထီးအရပ္၌ ရိွပါအံ့ ေလာ''
''အို...အရည္းဆရာ...ေလသိုင္းကြ်မ္းက်င္...ညဥ့္ယံျဖတ္သန္း သင္တန္းမ်ားကို...ေအာင္ျမင္ျခင္း အမႈ၌ဆရာ သမား ရွင္ၾကီးစကၠထံမွ
အရွင္ေပ်ာ္ေစရန္ အစြမ္းကုန္...ၾကိဳးပမ္းရန္... ခ်မွတ္ေစလႊတ္ ျပီးျဖစ္ရာ...အကြ်န္မ... မိႆံ အား မနွစ္ျမို႕သည္ေကာ။
''မွန္ေပသည္...လူပ်ိဳစင္စစ္...အရည္းဆရာျဖစ္ေလရာကား...အပ်ိဳဖူးသစ္...မိန္းမငယ္ျဖစ္မွသာ... စပ္ယွက္လို ကျပီ''
''အသို႕ဆိုလွ်င္...ေနနာရီ...တမြန္းလဲြခန္႕တြင္ ေရာက္လာမည္ သတို႕သမီးေလာင္းငယ္အား.. အရည္းဆရာ ၾကည့္ ပါစံ့''
လတ္တေလာ...အက်ဥ္းအၾကပ္မွ-ေခတၱပဲျဖစ္ေစ ရုန္းထြက္နိုင္ရန္ ဤအစီအစဥ္ကို... သူရ ေခါင္း ျငိမ့္ ခဲ့ရေလသည္။ တေဆာင္...
တခန္းစီ...က်င့္စဥ္ကသိုဏ္း ထိုင္ေနရေသာအေထာက္သား ရဲ မက္မ်ားနွင့္ တိုင္ပင္ နီွးေနွာခိ်န္လဲ မရ ေတာ့...ပသို႕ဆိုေစ...ဤအခင္း
ကို ျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊား ရန္ မွာတစ္နည္းသာရိွေခ်သည္... သူရမ်က္ေစ့မိွတ္ျပီး သက္ျပင္းခ်လိုက္၏။
''အရည္းဆရာ...ရွင္ၾကီးစကၠ...အေခၚလႊတ္ပါတယ္...''
အရည္းငယ္တစ္ေယာက္...မခို်မခ်ဥ္မ်က္နွာျဖင့္...အေခၚလႊတ္လာေသာအခိ်န္သည္... ေႏြေန့ လယ္...အပူျပင္း ခိ်န္... မိမိအဘို႕..
.ေနာက္ဆံုး ကာလစပ္ယွက္ျခင္း အခမ္းအနားကို မေရာက္ မခ်င္း...ေလးလံပင္ပမ္းေသာ... ၀ဋ္ကို ခံေနရဦးမည္...
''အရည္းဆရာ...မိန္းမတို႕နွင့္စမ္းအပ္သေလာ...ေယာက်ာ္းတို႕၏ သိုတြင္းမွ...အခ်င္း အရည္ သည္... မိ်ဳးဆက္သစ္ တို႕ကို ကူပံ့ထြန္း
ကားေစသည္ မဟုတ္ပါေလာ... ''
ရွင္ၾကီးစကၠ...ျမြက္သမွ်က...သူရနားသို႕၀င္တခ်က္ မ၀င္တခ်က္ရိွဘိသည္...ေလာင္းလံုျခံဳထည္ နက္ျပာၾကီးအား ေမာင္းမ ငယ္ေလး
မ်ားက ခြာယူ...ဆဲြခြ်တ္ျပီးေနာက္ မာေက်ာက်စ္လ်စ္ လ်က္... အဖုအထစ္တို႕ျပြန္းေထြးေနသည့္ သူရကိုယ္ခနၶာ ၾကီးအား... ဆီေမႊး
နံ႕သာ လူးကံ်ကာလ်င္... ကာမ သမစဥ္ကို တြင္တြင္ၾကီး နိႈးဆြလာေစရန္... သိုရင္း သို႕ဣင္း ေဂြးေစ့(ေ၀ွးေစ့)ကိုဣင္း...
အသက္(၁၆)နွစ္အရြယ္ မိန္းမငယ္တို႕က...ဆုတ္ဖြနယ္ၾကိတ္...အျပံုးရိပ္မ်ားျဖင့္ ရယ္ေမာ လုပ္ ေဆာင္ ေနၾကသည္။
သူရ...အံကိုၾကိတ္...စိတ္ကိုတင္းထားညားလည္း ဘြားဘက္ေတာ္ လိင္တန္ၾကီးအား... လ်ာဖ်ား နွင့္တမိ်ဳး လက္တြင္း ထိုး၍တ
သြယ္...ပရိရာယ္အဖ်ာဖ်ာနွင့္ ကညာပ်ိဳျမစ္ အရြယ္သစ္တို႕က.. နိႈးဆြျဖားေယာာင္း လိုက္ေသာအခါ ေမာင္းဆံုထဲသို႕စိုက္မက်မီွ..
.ေမာင္းတံၾကီးအလား ၾကြားၾကြား ေတာင္ထ...ၾကြရြလာျခင္းကိုမူ... ငသူရ...တားဆီး မနိုင္ ေခ်...
''ဟဲ...ဟဲ...အရည္းဆရာ...ေယာက်ာ္းပီသလြန္းလွသူေပပဲ...ကဲ...ကဲ...နွမ္းလံုးၾကိဳင္ျမစ္... ေသြး ျခင္း သုတ္လိမ္း.. စခန္းသိမ္း
ၾကပါေလေရာ့...ေမာင္းမတို႕''
အရည္းၾကီးစကၠ...ယစ္မူးေသရည္စကားျဖင့္...ခပ္ထြားထြား...ခပ္ေထာင္ေထာင္ သူရ...သိုၾကီး အား... နွမ္းလံုးၾကိဳင္ အျမစ္ေသြး
လိမ္းေစလိုက္သည္...လွပေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ လက္ေခ်ာင္းေလး မ်ားက သူရ၏ ထိ္ပ္၀ျပဲလန္...ဒစ္အဆန္ နက္ရိွုင္း အေက်ာျပိုင္းျပိုင္း
ထေနေသာ လီးၾကီးအား... နွမ္းလံုးၾကိဳင္ျမစ္ ေသြးလိမ္းေပးၾကေလသည္...
ပူတူတူ...ရိွန္းတိန္းတိန္း...ေ၀ဒနာမွလည္း ျဖိဳးျဖိဳးဖ်င္းဖ်င္းနွင့္...ပြတၾကီးမားလာသည့္ လိင္တန္ ၾကီးမွာ...သူရ... မ်က္ ေစ့ျပူးေလာက္ေအာင္ပင္ ပစၥလက္ျပသည့္အလား ထြားၾကိဳင္းလာ၏။
''အ...အား...ကြ်တ္...ေလးလံၾကီးမားလွဘိေတာ့အား... ''
သူရနႈတ္မွ ေယာင္ယမ္းေအာ္လိုက္သည္...ထိပ္ၾကီးမွာတစ...တစၾကီးမား ကားလန္လာျပီး... ခဲြ် ျပစ္ေသာ အရည္ ၾကည္ေလးမ်ား..
.အမွ်င္တန္းတန္းက်လာၾကသည္...သိုရင္းေအာက္မွ ေဂြးေစ့ အရင္းသို႕တိုင္...ေျဖာင့္တန္းသြယ္ တန္းေနေသာ သုတ္ေသြးေၾကာၾကီး
မွာ... ေပါက္ကဲြမတတ္... တင္းမာထၾကြလာေပသည္။
''ကညာဖူး...ပန္းဦးလႊတ္ရန္...ေရာက္ပါျပီ...အရည္းဆရာ''
တစ္ဦးတစ္ေယာက္အသံကို...သူရ...နားတြင္ၾကာလိုက္ရသည္။ မိမိအား လဲွေလ်ာင္းေပးထားေသာ သလြန္သည္...အတန္ငယ္ပု၏
။ ယင္းသလြန္ေဘးမွ ခပ္ျမင့္ျမင့္ အ၀တ္ျဖဴအုပ္ထားေသာ... အဆင့္ ျမင့္ သလြန္မွာ...ၾကီးမားရံုမွ်မက ခင္းက်င္း ထားေသာကတၱီပါ...
အိပ္ခင္းမွာ ေတာင္ဆုတ္မွ်ထူထဲ လွသည္...
''အို...ဟင့္အင္း...ဟင့္အင္း...လႊတ္ၾကပါ...လႊတ္ၾကပါ''
တစာစာေအာ္သံနွင့္အတူ...၀ါပု၀ါျဖဴ အုပ္လွမ္းထားေသာ မိန္းမငယ္ေလးအား... ကုတင္ၾကီးေပၚ သို႕ေပြ႕တင္ လိုက္ၾက၏။ တစ္ျပိုင္
တည္း...ေမာင္းမငယ္နွစ္ေယာက္က...ဖမ္းခ်ဳပ္ဖိညွပ္ခါ... အဆင္ တန္ဆာ...ျခံဳလႊာမက်န္... ခြ်တ္ယူ စုပံုလိုက္ၾကသည္။
သူရ...မ်က္ေစ့ကို...အေဆာင္မ်က္နွာက်က္ဆီသို႕ ပို႕ထား၏။ လႈပ္ရွားသံ...ျငီးျငဴသံ...ရုန္းကန္ သံမ်ားကို နားကၾကားေနရ၏။ ဗေလာင္
ဆူလာေသာရင္ကို...အသက္၀၀ ရွူသြင္းေပးေနရ၏။ ေက်ာ ျဖင့္ကပ္ထား ေသာနံရံကိုတဲြလဲခ်ထားသည့္... တင္းတိမ္စတြင္ သူရေက်ာ
မွေခြ်းေစးမ်ား စြန္းကြက္ ကုန္သည္...မ၀ံ့မရဲ... ကုတင္ ထက္ဆီသို႕မ်က္ေစ့ေရာက္ျဖစ္သြားေသာအခါ...
''အင္း...ဟင့္အင္း...အာ...ဟာ...အမေလး...အင္း''
ဒူးေလးနွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ကာ...ဟလိုက္...ေစ့လိုက္ လႈပ္ရွားေနေသာ လံုမပ်ိဳေလး... ဆီးခံုအ ထက္နားတြင္ လက္၀ါးကိုအုပ္ခါ...အဂၤါ
စပ္ထဲသို႕...လက္ညိွုးျဖင့္ ထိုးထဲ့ေမႊေနွာက္ေပးေနေသာ... မိန္းမငယ္... ဆူၾကြရံုမက...မို႕ ေမာက္၀င္းလက္...ျဖိဳးျဖိဳးပ်က္ေသာ အေရာင္တ၀င္း၀င္းနွင့္ နို႕နွစ္ လံုး...ကို... နီေထြးကြ်မ္းက်င္ေသာ လွ်ာေစာင္းေလးျဖင့္ ထိုးဆကြလိရင္း... နို႕သီးေခါင္း နီနီေလး မ်ားကို လက္ညိွုး...လက္မတို႕ျဖင့္ပြတ္ေခ်...ဖိလိွမ့္ေပး ေနေသာ မိန္းမငယ္...သင္းတို႕နွစ္ဦး ကိုယ္ ခနၶာ၌လည္း အ၀တ္အကာမဲ့စြာျဖင့္ ေယာက်ာ္း
တစ္ေယာက္ ကာမစပ္ ယွက္ရာတြင္.. ေအာက္မွ လီးအ၀င္ခံေနရေသာ... မိန္းမပံုစံျဖင့္...ဆီးခံုကိုေကာ့လိုက္...ဆတ္တင္ လိုက္ေပါင္
ကို... ျမင္း ထိုင္ သဖြယ္...ကားယားခြ၍...ဖင္ၾကီးကို၀ိုင္းေမႊလိုက္ ရင္သားနွစ္လံုးကို သြက္သြက္ခါေအာင္... လႈပ္ ရမ္း လိုက္ျဖင့္ ပံုစံ
အမိ်ဳးမိ်ဳးေသာ အကတစ္မိ်ဳးကို...အမိ်ဳးမိ်ဳးလႈပ္ရွားကေနၾက၏။
''အရည္းဆရာ...ကာမစပ္ယွက္ရန္ အသင့္ျဖစ္ေၾကာင္းပါ''
ဆက္ရန္..
သူရ...စက္ရုပ္တစ္ရုပ္လို ကုတင္အနားသို႕ေရာက္သြားသည္။ မ်က္စိက...ေလးဘက္ေလးတန္ ကားဖိထားေသာ မိန္းမငယ္၏
အဂၤါစပ္သို႕ေစ့ေစ့ၾကည့္ျပစ္လိုက္သည္။ တဒဂၤအတြင္း အိုပန္းအိ... ကိုသတိရသည္...အိုပန္းအိ သာဆိုပါမူ...အားပါးတရ
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး လိုးျပစ္လိုက္မိမည္... ယခု ေတာ့..တပါးသူ၏မိန္းမ..ျဖစ္သြားမည့္ ကညာပ်ိဳ စစ္စစ္..ေသးက်ဥ္းေစ့ကပ္ေသာ
အဂၤါစပ္ေလး က...နိႈးဆြထားေသာေၾကာင့္ ေဖာင္းၾကြတင္းကား ေနရွာသည္...
မျပဳတျပဴ...အေစ့ေခါင္းေလးက...ေစာက္ပတ္နွစ္ျခမ္းၾကားမွ အျပင္ေလာကကို ေခါင္းျပဴၾကည့္ ေနသည္... ခပ္ပါး ပါးေပါက္ေနေ
သာ ေစာက္ေမႊးမ်ားက...နက္ေမွာင္မေနပဲ နီက်င္က်င္ျဖင့္ အေရာင္ေလးေတြ...လက္ေနသည္။
အိမ္ေရွ့စံကိုယ္ေတာ္ေလး၏ေထာက္သား...တပ္မွူး...ပန္းဦးလႊတ္ျခင္းကို...ျဖိဳဖ်က္ေနသည့္ ရဲ မက္ေသြးေသာက္...ယခုေတာ့
(အရည္းၾကီး)ဂိုဏ္း၀င္ တစ္ဦးအျဖစ္ ပန္းဦးလႊတ္ရန္ အလွည့္က် ေနသည္ေကာ...
''အမယ္တို႕...အေဆာင္အျပင္သို႕ဖယ္ရွားၾကပါဘိ''
''လံုမငယ္...ရုန္းပါလိမ့္...အရည္းဆရာ''
''အို...ေယာက်ာ္းနွင့္မိန္းမ...သင္းခံနိုင္ရိုးလားအမယ္တို႕...အေဆာင္အျပင္သို႕သာ...ေရွာင္ေပးၾကပါဘိ''
ငရဲသားမ...နွစ္ေယာက္ ကျပာကသီ ေျပးထြက္သြားၾက၏။ သူတို႕ဟန္မ်ားက...ဤအေဆာင္ အတြင္း၌ ျပင္းထန္ ေသာ ေပါက္
ကဲြမႈၾကီးရန္ စက္ကြင္းမွအခိ်န္မီွေျပးလႊား ပုန္းေရွာင္ၾက သည္... နွင့္ပင္တူေသးေတာ့သည္။
''လံုမငယ္...မေၾကာက္ပါနွင့္ က်ဳပ္ဟာအရည္းအစစ္မဟုတ္ဖူး...မင္းရဲ့ခနၶာကိုယ္အေပၚမွာေတာ့... ယာယီမွ်ပူးကပ္ ေမွာက္အိပ္ ေန
ရပါမည္...ထိုမွတပါး...အျခားေသာ လြန္က်ဴးျခင္းကိုက်ဳပ္ မျပဳ ပါ... သိနားလည္ပါစံ့... လံုမငယ္''
''ငတို႕ကြ်န္...အသို႕ယံုၾကည္ရအံ့နည္း''
တံုခိုက္...ငိုရိွုက္ ေနေသာလံုမငယ္က ခပ္တိုးတိုးေျပာသည္...
''က်ဳပ္...ေစသမွ်...သင္...လုပ္ေဆာင္လွ်င္ သင့္အခ်စ္ဦးထံသို႕အပ်ိဳေရမပ်က္...သင္ ျပန္ေစရမည္ လံုမ...အခိ်န္မရိွျပီေကာ''
သူရ...မိုက္မဲေလစြတကား...ဖို၊မဓာတ္နွစ္ခု တင္းၾကပ္ပူးကပ္ထားျပီး အဆံုးစြန္ေသာ... ထြန္းလင္း ေတာက္ပျခင္း အပူရိွန္...
မေပၚထြန္းေစရန္...ပသို႕ၾကိဳးပမ္းပါေလမည္နည္း။ သူရ...လံုမငယ္၏ ဗိုက္သား ျဖဴျဖဴေလး ေပၚသို႕ တက္ ေမွာက္လိုက္သည္...
အ၀တ္မဲ့အသားနွစ္ခု ပူေႏြးစြာထိကပ္ မိၾကသည္။
''ဟင္းဟင္း...ဟင္းဟင္း...ဟင္းဟင္း''
လံုမငယ္နႈတ္မွ...ျပင္းစြာေသာျငီးျငဴသံကို သူရၾကားေနရသည္။ လံုမငယ္၏ နို႕ၾကီးနွစ္လံုးကို ဟန္ ပါပါ...အုပ္၍ဆုပ္ နယ္
လိုက္၏။
''အ...အား...ဟင္း...တကယ္...မျပဳသည္ေကာကိုရင္''
''တကယ္မစပ္ယွက္ပါ...နွမ...သီးခံပါလင့္''
မူမမွန္ေသာ သူရအသံကတုန္ရီ...လႈပ္ရွားေနမွန္း သိသာလွ၏။ နွမ္းလံုးၾကိဳင္တန္ခိုးေၾကာင့္... သို ရင္းၾကီး (လိင္ တန္)မွ
ဆတ္ဆတ္ခါ လိုးခ်င္စိတ္နွင့္သံ ေခ်ာင္းၾကီးအလား ေတာင္ေနေပရာ... ယင္းသို႕အေခ်ာင္းလိုက္ လီးေတာင္ေနေသာ လီးၾကီး
အားလံုမငယ္...ေစာက္စိအထက္နားမွ... အလ်ားလိုက္ ေမးတင္ဖိကပ္ထားရာ... လီးထိပ္က မိမိဗိုက္သားကိုပင္...ျပန္
လည္ေထာက္မိေနရာ ပူေႏြးလွေတာ့၏။ လီးၾကီးမွေသြးခုန္နႈန္းမွာ..ျပင္းထန္လွေပ ရာ.. ေစာက္စိေလးထိပ္မွ သိသိသာ
သာ ခံစားသိရိွေနေလရာ လံုမငယ္မွာ စိတ္မ်ားကေသာင္းကနင္းျဖင့္ ခံခ်င္စိတ္ မ်ား မီးပြားပမာ ေပါက္ကဲြလြင့္စင္ေနေပသည္။
''နာက်င္ေသာအသံျဖင့္...ေအာ္ပါျပီ ေကာ...လံုမ''
''ငတို႕ကြ်န္...ခြက္ခြင္းသည္မဟုတ္ရကား...သရုပ္မေဆာင္တတ္ပါ''
''ေရာ...ခက္ကျပီေကာ...လံုမ...ငိုယိုျမည္တမ္းျခင္း မျပဳပါဦး''
''ငတို႕ကြ်န္...တခုေသာ္မွ်...မစြမ္းပါ...အေမာင္''
ဂြက်ျပီ...သူရ...အဘို႕ကလည္း...အရည္းၾကီး ဂိုဏ္းမွ သံသယမႈကို လိုလားေနရသည္... တဖက္မွ လည္း အျခား တပါးေသာ
သူ၏ရည္စူးသူ မိန္းကေလး အပ်ိဳေရကို...မဖ်က္ဆီး ခ်င္...ခက္ျပီ ဗိုက္ သားခ်င္းထိစပ္ေနေသာ ေၾကာင့္...လံုမပ်ိဳ၏ လိႈက္
ခံုေသာတံုခါမႈတို႕ ငသူရ...ထပ္တူခံစား ေနရ သည္... မျမင္နိုင္ ေသာစြမ္းအားၾကီး တစ္ခုက သူရေက်ာျပင္မွ ဖိခ်ေနသည့္
အလား တင္းထားခ်ဳပ္ တည္း ထားသည့္ၾကားမွ...ျပည့္ျဖိဳးမို႕ေမာက္ ေသာနို႕ၾကီးနွစ္ လံုးေပၚသို႕...မာက်စ္ၾကီးမားေသာ သူရ
ရင္အုပ္ၾကီးက...ဖိခ်ကပ္ပူးသြားျပန္သည္။ ထိုေသာအခါ ရင္တြင္းမွ ရင္ခုန္လိႈင္းက သူရရင္၀ ကို တိုက္ရိုက္ကူးစက္လိုက္
မိျပန္ေခ်သည္။
''ဒိတ္ဒိတ္...ဒိတ္ဒိတ္...ဒိတ္ဒိတ္''
ရင္ခံုသံၾကားရသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေၾကာင္း သူရလက္ေတြ႕သိရျပီး တငင္ငင္တျငီးျငီး... လူးလြန္႕ ေနေသာ လံုမပ်ိဳ... မ်က္
နွာေလးမွာရဲရဲတြတ္နီ...အရွက္ဆီကေလးမ်ား ေ၀့၀ဲပံ်တက္...လ်က္ရိွ သည္။ ဆံႏြယ္ေခြေခြေလးမ်ား က မ်က္နွာ၀ိုင္း၀ိုင္း ေလး
ကို တခိ်ဳ႕တ၀က္ဖံုးလ်က္ရိွရာ... မၾကာ ခဏ လက္သြယ္သြယ္ေလးျဖင့္ ဖယ္ရွားေနရရွာ၏...
နက္ေမွာင္ေသာမ်က္ေတာင္ ေကာ့ၾကီးမ်ားက အပ်ိဳစင္မ်က္လံုးေလးမ်ားကို...မအပ္မရာ... မျမင္ ေစခ်င္သည့္အလား... ဖ်ပ္ဖ်ပ္
ကူးခတ္မိွတ္ေပးတတ္ၾက ေသာ္လည္းမၾကာခဏ... ပြင့္လႊာခ်ပ္ တို႕ရုန္းကန္နိုးထသည့္နွယ္ ပြင့္အာ လာတတ္ ၾကသည္...
ခြ်န္ျမေသာ နွာတံေလးထိပ္ ေမႊးညွင္း ေပါက္တို႕မွ...ေၾကာက္ေခြ်းေလးမ်ား စို႕တက္ေန သည္ကိုလဲသူရ အနီးကပ္ ျမင္ေနရသည္။
နီေထြးဖူးျပည့္ေသာ နႈတ္ခမ္းေလးအစံုက...တင္းတင္းေစ့ထားပါလ်က္ တဆတ္ဆတ္ တံုဆတ္ေန ရွာသည္။ နႈတ္ခံ တြင္းမွ
တဟင္းဟင္း အသံသာေလးက ေယာနိအ၀သို႕ ကပ္လိ်ဳ၀င္ေနေသာ လိင္ တန္ၾကီးကို အေၾကာင္းျပဳ၍ခံစား ေနရွာေသာ ကာမ
ဂုဏ္အရသာ စြမ္းအားဆဲြငင္မႈကို အၾကီး အက်ယ္...တြန္းလွန္ေနရေၾကာင္းလဲ... အင္း... ငသူရ ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိပါျပီ။
ေဖာ့ဖေယာင္း သဖြယ္...ေပ်ာ့ေပ်ာင္း သြယ္နဲြ့ေသာလက္အစံုက ငသူရပုခံုးဆံုၾကီးမ်ားကို တြန္းသေယာင္နွင့္ ျဖစ္ ညွစ္ထားၾက၏။
ၾကီးစြာေသာ ခုခံအင္အားမိ်ဳးျဖင့္ ရုန္းကန္ျခင္းမိ်ဳးလံုး၀မျပဳေခ်။
''ေၾကာက္ရံြ႕လြန္းသေလာ...လံုမ''
''ရံြ႕ပါျပီေကာ...တခါဖူးမွ် သံ၀ါသကို မၾကံဳျပီေကာ''
''သံ၀ါသျပဳ လိုစိတ္မ်ား ကိန္းေရာ့လား လံုမငယ္''
''အို...မအပ္မရာ''
သူရဆိုတဲ့ေကာင္ကလဲ...ေျပာျပီဆိုေသာအခါ...ထြန္းေျပာင္ဘိ၏။
''ခံခ်င္ေနျပီလား''
ဆိုတာမိ်ဳး...အပ်ိဳစင္ေလးကို ေမးရသတဲ့လား လံုမပ်ိဳ...မ်က္နွာေလး...ရဲရဲနီျဖင့္တဖက္ဆီ ေစာင္း ငဲ့သြား၏။ တာ၀န္ သည္ဣင္း...
အျခားေသာ ယံုၾကည္ခ်က္တို႕သည္ဣင္း လွပေသာလံုမပ်ိဳ၏ အ၀တ္မဲ့ခနၶာေပၚ၌ အလ်ားေမွာက္ေန ေသာ သူရ...လွစ္ကနဲ...
လွစ္ကနဲ...ေ၀၀ါးေမွးမိွန္သြား မိရသည္။
ဖင္ၾကီးကတေျဖးေျဖး ၾကြလာသည္... ထိုအခါ လီးထိပ္ၾကီးက လံုမပ်ိဳဆီး ခံုေလးမွ...ေစာက္ပတ္ နွစ္ျခမ္းအတိုင္း...ေျဖးေျဖးခ်င္း
ေလ်ာခ်ဆင္းလာသည္။ ယင္း တဒဂၤအတြင္းမွ...ထြာတညိွမွ် မ ျပည့္ေသာ ပြတ္တိုက္မႈ၏အရသာမွာ...ဆယ္သံသရာတိုင္ မေမ့
နိုင္စြမ္းေသာအထိအေတြ႕... ပူ ထူရိွန္းဖိန္းျပီး...သိမ့္သိမ့္လႈပ္ခါလာသည္...လီးအရင္းမွလဲ စစ္ကနဲ...ညွစ္ထုတ္လိုက္ေသာ
အေရ ၾကည္မ်ားက ေစာက္ပတ္အကဲြေၾကာင္းေလးၾကား...ျပစ္ခဲြ်ေစးထန္းစြာ...ပြတ္သုတ္မိကုန္သည္။
''ဟင္းဟင္း...ဟင္းဟင္း...ဟင္းဟင္း''
ေခါင္းေလးကို ဘယ္ညာလူးလိွမ့္ရင္း...အဆမတန္ျပင္းထန္ေသာ ကာမဓာတ္ စိမ့္၀င္းစီးဆင္း မႈ ဒဏ္ကို လံုမပ်ိဳ အလူး အလဲ
ခံေနရရွာ၏။ ေနာက္ျပီး...ေယာနိ၀...ေစာက္ေခါင္းတည့္တည့္သို႕လီး ထိပ္ေထာက္မိသည္နွင့္... လံုမပ်ိဳ ေပါင္ၾကီးမ်ား ကား
ယားၾကီးျပဲထြက္သြားသည္ ''ပလစ္'' ကနဲ... အသားခ်င္း ပြတ္တိုက္သံ တိုးတိုးထြက္လာျပီး လီး ထိပ္ပိုင္းက ေစာက္ပတ္ထဲသို႕
ကံြ်က်သြား၏။ သူရ စအိုထဲက ပါ...ျဖင္းကနဲ...လိႈက္တက္သြား၏။ ေဂြးေစ့ ေအာက္...သိုရင္းၾကားမွ... ေအာင့္ က်င္ျပီး တင္း
ၾကပ္လာသည္။ လီးၾကီး ကလည္း...ခြန္အား အျပည့္... ေျပး၀င္ရန္ ရုန္းကန္ေနသည္။ သူရ...သူရ...စည္းကို်းျပီ...စိတ္ကိုဇက္
လႊတ္လိုက္ရ၏။
''ပတစ္...ျပြတ္...ျဗစ္...ျဗစ္...အား''
''အား...''
ကညာေဆာင္အတြင္းမွ လံုမငယ္၏ အာေခါင္ျခစ္၍ ၾကံုးေအာ္ျပစ္လိုက္ေသာ အသံက... သမထီး တပ္၀င္းတစ္ခုလံုးအား
အခ်က္ေပးလိုက္သလို...လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားၾက၏။ ဆူးသမန္းကြင္း စပ္ရိွ... လက္ပံပင္ၾကီးထက္မွ ဇရက္ေလးမ်ား ဆူညံ
သြားကာ...အုပ္စုလိုက္...(ေ၀ါ)ကနဲထပံ်ကုန္ သည္။
''အား...ေမြးေမ့ေရ...နာလွခ်ည့္...အား...အား''
''ျပြတ္...ျပြတ္...ျဗစ္...ျဗစ္...ဖတ္...ဖတ္''
ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ
ထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထထ
ျပီး။