"ဒီရြာမွာ" ဇာတ္သိမ္း

"ဒီရြာမွာ" ဇာတ္သိမ္း
credit------နတ္ေဆး
"ဟုိမွာ …ဟုိမွာ …အိမ္သရဲဆုိတာ''
သူျကီးဘခက္လဲ ရြာသာေတြ လက္ညဳိးထုိးညႊန္ျပေနတဲ႕ အိမ္ျကီးဆီကုိ ႏွစ္လုံးျပဴးေသနတ္နဲ႕ထုိးခ်ိန္လုိက္စဥ္
"ေသနတ္ခ်လုိက္စမ္း …ဘခက္''
ေလွေပၚမွလူအားလုံးတအံ႕တျျဖင့္လွည့္ျကည့္မိရာ သူျကီးဘခက္ကုိ ေျခာက္လုံးျပဴးေသနတ္နဲ႕ ခ်ိန္ထားတဲ႕ဦးခ်မ္းသာကုိ ေတြ႕ရေတာ့သည္။
"ဦးခ်မ္းသာ… ခင္မ်ားဘာလုပ္တာလဲ''
"ဟား ဟား ဟုတ္ပ ခ်မ္းသာတျဖစ္လဲ မန္းဂေပါ့ဗ်ာ ခင္မ်ားတုိ႕သိပ္ေတြ႕ခ်င္ေနတဲ႕ မန္းဂ ဆုိတာ ေဟာ့ဒီက ခ်မ္းသာဆုိတဲ႕က်ဳပ္ေပါ့ ''
"မန္းဂ ကခင္မ်ား''
"ဟုတ္ပါ့ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြကုိ ႏုိင္ငံျခားကုိ ေရာင္းစားေနတဲ႕ မန္းဂဆုိတာ က်ဳပ္ပဲေပါ့''
ရြာသားမ်ားကာ အံ႕ျသလြန္း၍ ျကက္ေသေသေနျကသည္။
"ဒါဆုိ ျကုိက္ကုန္းရြာမွာဖမ္းမိတဲ႕ လွေမာင္နဲ႕ခင္မ်ားက တဖြဲထဲလား''
လွေမာင္ဆုိတဲ႕ အသံျကားရ၍ ရြာသားမ်ား စိတ္ဝင္စားသြားျကသည္ထက္ ရဲေလးက ပုိျပီးစိတ္ဝင္စားမိသည္ လွေမာင္က ႏွင္းရည္ရဲ႕အကုိ။
"ျကုိက္ကုန္းရြာမွာဖမ္းမိတာ လွေမာင္လား သက္ခုိင္ ဒီေကာင္ေသသြားျပီမဟုတ္လား''
"မေသဘူး သူျကီး က်ေနာ့္မ်က္စိဲနဲ႕ ေသခ်ာျမင္ခဲ႕တာ … လွေမာင္မွ လွေမာင္အစစ္''
"ကဲပါေလ… က်ဳပ္ပဲရွင္းျပလုိက္ပ့ါမယ္… အမွန္ပဲ… လွေမာင္က က်ဳပ္လူပဲ သူတုိ႕လင္မယားႏွစ္ေယာက္ကုိ ခင္မ်ားတုိ႕ရြာကုိ အတြင္းလူအျဖစ္နဲ႕လႊတ္ထား ရႈပ္သြားျပီလား မသိဘူး …သူတုိ႕လင္မယားဆုိတာက ခင္မ်ားတုိ႕ ေမာင္ႏွမ လုိ႕ထင္ထားတဲ႕ လွေမာင္နဲ႕ႏွင္းရည္က လင္မယားေတြ''
ရဲေလး ဒီအသံကုိေကာင္းေကာင္မွတ္မိသြားျပီ။ ဟုိညက ႏွင္းရည္ကုိလုိးေနတာ ဦးခ်မ္းသာ ေခါ မန္းဂဆုိတဲ႕ဒီလူျကီးပဲ။ အခုဦးခ်မ္းသာ ေျပာပုံအရဆုိ ႏွင္းရည္နဲ႕လွေမာင္က လင္မယားေတြတဲ႕။ ထင္ရက္စရာမရွိေအာင္ အျပစ္ကင္းတယ္လုိ႕ထင္ရတဲ႕ႏွင္းရည္ရဲ႕မ်က္နာလွလွေလးကုိ ျမင္ေယာင္မိေတာ့ ရဲေလး ဝမ္းနည္းလာျပန္သည္။ သူေနာက္ေက်ာကုိ ဓါးနဲ႕ထုိးခံလုိက္ရျပီ ။ သူသိသေလာက္ ဆုိရင္ ႏွင္းရည္က သူအပါအဝင္ ဦးခ်မ္းသာ သူ႕ေယာက်္ားလွေမာင္နဲ႕ပါဆုိ ေယာက်္ားသုံးေရာက္ကုိ အလုိးခံထားျပီးျပီ လီးသုံးေခ်ာင္းနဲ႕ေတြ႕ပီးျပီ။ ဦးခ်မ္းသာကပဲဆက္ျပီး သူတုိ႔ရဲ႕လွည့္ကြက္ေတြကုိ ေျပာျပေနသည္။
"ခင္မ်ားတုိ႕ အိမ္သရဲျကီးလုိ႕ထင္ေနတဲ႕ အိမ္ျကီးကလဲ တကယ္ေတာ့ က်ြန္းေမ်ာျကီးတခုပဲ အင္းေလးဖက္က က်ြန္းေမ်ာေတြလုိပဲ ေခ်ာင္းထဲမွာ ေျမာလာတာေတြ႕တာနဲ႕ အျကံရျပီး စက္တပ္ျပီး ဆင္ထားတာေလ ဘယ့္ႏွယ္လဲ မပိရိဘူးလား ဟားဟားဟား ဒီတခါေတာ့ က်ြန္းေတာင္ရြာကုိ အ့ပီးႏႈတ္ဆက္ခဲ႕တယ္ဗ်ဳိ႕ ႏုိင္ငံျခားမွာ သြားႏွပ္လုိက္အုံးမယ္ သြားေပအုံးေတာ့ ဘခက္ေရ''
ဦးခ်မ္းသာေခၚ မန္းဂ က သူျကီးဘခက္ကုိ ပစ္ေတာ့မည့္ဆဲဆဲ ေသနတ္ေမာင္း ျဖဳတ္ခါနီးေလးတြင္ ထင္မထားတဲ႕ ျဖစ္ရပ္တစ္ခုက ျဖစ္လာျပန္သည္။
"ခင္မ်ား လက္ထဲကေသနတ္ကုိခ်လုိက္ပါ… မန္းဂ''
ေလွေပၚမွလူအားလုံး အသံရွင္ဆီသုိ႕ျကည့္လုိက္ရာ စက္ေလွေမာင္းသူေနရာ၌ ဦးခ်မ္းသာေခၚ မန္းဂကုိေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္ထားသည့္လူတဦးကုိ ေတြ႔ရျပီး ထုိသူက ခပ္ငုိက္ငုိက္ေဆာင္းထားသည့္ ဝါးဖတ္ခေမာက္ကုိ ခ်ြတ္ခ်လုိက္သည့္အခ်ိန္တြင္...
"ဟင္… မင္း …မင္း …မုိးေဆြ''
"ေမာင္မုိးေဆြ..''
"ဟုတ္ပါတယ္ …က်ေနာ္ မုိးေဆြပါ …သူႀကီး''
ဦးခ်မ္းသာ …သူႀကီးဘခက္
အပါအဝင္အားလုံးကအံ႕အားသင့္ေနႀကသည္။ မုိးေဆြကာ ဦးခ်မ္းသာကုိေသနတ္ျဖင့္ ခ်ိန္ထားေခ်ျပီ။
"မင္းကဘယ္သူလဲ...''
"က်ဳပ္က ရဲအရာရွိတေရာက္ပဲ …မန္းဂ …ဒီနယ္တဝႈိက္မွာ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြ ေပ်ာက္တယ္ ခင္မ်ားတုိ႕ဂုိဏ္းဒီနယ္ဖက္ကုိ ေရာက္ေနတယ္ အသံႀကားလုိ႕ ေစ်းသည္အသြင္နဲ႕ စုံစမ္းဖုိ႕ေရာက္လာတာပဲ...''
"ေတာက္''
"ခင္မ်ား … ေသနတ္ကုိမခ်ရင္… က်ဳပ္ေသနတ္ထဲက က်ည္ဖူးေတြခင္မ်ား ကုိယ္ထဲေရာက္သြားလိမ့္မယ္ …မန္းဂ''
မတတ္သာတဲ႕အဆုံး ဦးခ်မ္းသာ ေခၚ မန္းဂ ကာေသနတ္ခ်လုိက္ရေတာ့သည္။ ဦးခ်မ္းသာ ရဲ႕ေသနတ္ေလွေပၚကုိ ေဒါက္ ခနဲက်သြားသည္ႏွင့္ တျပဳိင္နက္… တဒုိင္း… ဒုိင္းျဖင့္ က်ြန္းေမ်ာ အိမ္ျကီးဆီမွ စတင္ပစ္ခတ္လာေတာ့သည္။ ေလွေပၚမွ လူမ်ားအားလုံးလဲ ေလွဝမ္းထဲ ဝပ္ခ်လုိက္ျပီး သူႀကီး ဘခက္ နဲ႕ မုိးေဆြကာ အိမ္ႀကီးဆီသုိ႕ျပန္လည္ပစ္ခတ္ေတာ့သည္။ ထုိအခ်ိန္ အခြင့္အေရးကုိေခ်ာင္းေျမာင္းေနေသာ္ ဦးခ်မ္းသာမွာ ေရထဲသုိ႕ ဒုိင္ဗင္ထုိးဆင္းသြားကာ အိမ္ႀကီးဆီသုိ႕ ငုပ္လ်ွဳိကာ ကူးခတ္သြားေတာ့သည္။ အိမ္ျကီးဆီသုိ႕ သာ သဲမဲေနျကခ်ိန္ျဖစ္လုိ႕ သူျကီးဘခက္တုိ႕ ဦခ်မ္းသာကုိ သတိမထားႏုိင္ေတာ့ စက္သပ္ထား၍ေလွမွာလဲ ေရျပင္ေပၚတြင္ တဝဲလဲလဲျဖစ္ေနသည္ ရဲေလး မွာလဲ ဦးခ်မ္းသာ ဆီမွက်န္ခဲ႕သည့္ေသနတ္ျဖင့္ မပစ္တတ္ပစ္ျဖင့္ ပစ္ေနသည္။ အိမ္ျကီးေပၚ၌ကာ လူမမ်ားလွ ဦးခ်မ္းသာအပါအဝင္မွ ေျခာက္ေယာက္သာ ရွိသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူတုိ႕အားလုံးလက္ထဲမွာက ေသနတ္ကုိယ္စီျဖင့္။
အဆက္မျပတ္ဝင္လာသည့္ က်ည္ဆန္မ်ားေျကာင့္ သူျကီးဘခက္တုိ႕လူစုကာ အေျခအေနမဟန္ေတာ့ ေသနတ္မရွိသည္႕ လူမ်ားကာ ဒုတ္ ဓါး လက္နက္ကုိင္ဆြဲကာ ေရေအာက္သုိ႕ ငုတ္လ်ွဳိ၍ အိမ္ျကီးဆီသုိ႕ ခ်ည္းကပ္သြားျကသည္။
ယင္းအခ်ိန္၌ သူႀကီးဘခက္ပစ္လုိက္ေသာ က်ည္ဆံမွာ ဓါတ္ဆီပုံးကုိထိမွန္သြားဟန္တူသည္။ ဝုန္း ဆုိေသာ ေပါက္ကြဲသံႀကီး ႏွင့္အတူ အိမ္ျကီး ေပၚမွ ဦးခ်မ္းသာ ႏွင့္ ၎ရဲ႕တပည့္မ်ားအပါအဝင္ အတြင္းထဲမွ ေရွးေဟာင္းရုပ္ထုမ်ားမွာ လႊင့္စင္ထြက္ကာ ေရေအာက္သုိ႕နစ္ျမွပ္၍ သြားေတာ့သည္။ ေကာင္းကင္ယံကာ မီးရႈဳးမီးပန္းမ်ား ပန္းထြက္ေနသကဲသုိ႕ လင္းထိန္၍ေနသည္။ အိမ္ျကီးမွာလဲ မီးစြဲေလာင္ကာ တစစီျဖစ္ေနျပီ ေရထဲ၌လဲ ေသြးေရာင္တုိ႕ လႊမ္းျခဳံေနေတာ့သည္။ ဦးခ်မ္းသာ ေသြးအလိမ္းလိမ္းျဖင့္ ေရေအာက္ နစ္ျမွစ္သြားသည္ကုိလဲ သူျကီးဘခက္တုိ႕ ေတြ႕လုိက္ရသည္။ ဦးခ်မ္းသာ ကာ နိဂုံခ်ဳပ္ေခ်ျပီ ။
အေျခအေနေတြျငိမ္သြားမွ ရဲေလးတုိ႕ ကာလသားေတြလဲ ေရေအာက္သုိ႕ေရာက္သြားသည့္ ရုပ္ထုမ်ားကုိ ငုပ္၍ဆည္ယူရေတာ့သည္။ အိမ္ျကီးကုိ စြဲေလာင္ေနသည့္ မီးညႊန္႕ မွာ ေရေအာက္သုိ႕ပင္လင္းထိန္ေနသည္။ အခ်ဳိ႕ ရုပ္ထုမ်ား မွာ ေပါက္ကြဲမႈ႕ဒဏ္ေျကာင့္ က်ဳိးပဲ႕ေနျကေသာ္လဲ အမ်ားစုမွ အေကာင္းအတုိင္းသာ ရွိသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူျကီးဘခက္ စိတ္ထဲ ဘဝင္မက်လွ သူ႕ အေဖ လႈဳခဲ႕တဲ႕ ကိႏၷရီရုပ္ထုေလးကုိေတာ့ ရွာမေတြ႕ ေရစီးနဲ႕ပင္ ေမ်ာသြားျပီလား ဒါမွမဟုတ္ အရင္အျကိမ္ေတြ ခုိးသြားတုန္းကပဲ ပါသြားတာလား ေတြးေနသည္။
ရသမ်ွအရုပ္ေတြဆည္ယူ့ျပီး ရြာသုိ႕ျပန္ေမာင္းခဲ႕ျက ေတာ့သည္။ က်ြန္းေတာင္ရြာ ကမ္းစပ္၌ကာ ရြာသားမ်ားစုေဝလ်ွက္ သူျကီးဘခက္တုိ႕ကုိ ေစာင့္ေမ်ွာ္ေနျကသည့္ လူအုပ္ႀကီးကုိေတြ႕ရသည္။ ျကုိက္ကုန္းရြာ သူ ရြာသားတခ်ဳိ႕ကုိလဲ ေတြ႕ရသည္။ သတင္းျကား၍ေရာက္လာျကဟန္တူသည္။ ေလွကမ္းကပ္ေတာ့ ရြာသားမ်ားက ဆီးျကုိျကသည္။ ေလွေပၚမွ ရုပ္ထုေတြကုိလဲ ဇရပ္ဆီသုိ႕ သယ္သူကသယ္ေနျကသည္ ဦးခ်မ္းသာက မန္းဂ ဆုိတဲ႕ လူဆုိးေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေျကာင္း ေျျပာျပေတာ့ ရြာသူ ရြာသားအားလုံမွာ ဟယ္ ဟင္ ဟုတ္လား နဲ႕အသီးသီး အံ႕အားသင့္ေနျကသည္။
ႏွင္းရည္ ပါ လူဆုိးအဖြဲ႕ဝင္ ဦးခ်မ္းသာ နဲ႕တဖြဲ႕ထဲဆုိတာ သိရေတာ့ ပုိ၍ပင္ မ်က္လုံးျပဴးရေတာ့သည္။ ေကာင္မ မထင္ရဘူ း ရုပ္ေလးလွတပတနဲ႕ လုပ္ရဲတယ္ ဟုဝုိင္းဝန္း ျကိမ္ဆဲေနျကျပီ အရက္သမား သားေအး ကလဲ မူးမူးရႈးရႈးနဲ႕ ဒီေကာင္မကုိ လုိးသတ္မယ္ကြာ လာတရြာလုံးသြားလူိးမယ္ ဟုဝင္ေျပာသည္။
သူတုိ႕အားလုံး ႏွင္းရည္တုိ႕ အိမ္ဖက္ကုိ ထြက္သြားျကေတာ့တယ္။ ေအာင္ေမာင္း နဲ႕ဖုိူးေထာင္း သာ ရဲေလး ကုိ စာနာသလုိ အားေပသည့္အေနျဖင့္ ပခုံးဖက္ကာ ႏွစ္သိမ့္သည့္ သေဘာျဖင့္ျကည့္ေနျကသည္။ စကားနဲ႕ေတာ့မေျပာ ရဲေလး နဲ႕ ႏွင္းရည္ ျဖစ္ေနျကတာ သူတုိ႕ေလာက္ပဲ သိျကတာမဟုတ္လား။
"ကုိဘခက္… အကုိဘာမွမျဖစ္ဘူးမဟုတ္လား''
သူျကီးဘခက္ သူ႕ေဘးနားေရာက္လာသည့္ ဝါဝါျမင့္ကုိ ေတြ႕ေတာ့ သူ႕မိန္းမရီရီခင္ ကုိ လူအုပ္ထဲရွာျကည့္ေသးသည္။ မေတြ႕မွ..
"ဝါဝါ ဘယ္သူနဲ႕လာတာလဲ''
"ကုိျမဒင္နဲ႔''
"ဟုတ္လား …ဒီေကာင္ေတြ႕သြားအုံးမယ္ေနာ္''
"မေတြ႕ပါဘူး …ဟုိဘက္နားထြက္သြားတယ္ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သတင္းႀကားလုိ႕ ေရာက္လာတာ … ကုိဘခက္ ဘာမွမျဖစ္ဘူး မဟုတ္လား''
"ကုိယ္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး အခ်စ္ ရယ္… အဲ… ဝါဝါရယ္''
သတိလက္လႊတ္ေျပာျပီး မွ သူျကီးဘခက္ ေဘးမွ လူေတြကုိျကည့္မိသည္ ။
"ဝါဝါ ကစိတ္ပူေနတာ …ကုိဘခက္ လုိက္သြားတယ္ဆုိလုိ႕''
သူ႕ကုိ စုိးရိမ္တျကီးေမးေနတဲ႕ ဝါဝါျမင့္ကုိ ျကည့္ျပီး ဆြဲဖက္ပစ္ခ်င္စိတ္ကုိ သူျကီးဘခက္ မနည္းထိန္းထားရသည္။ အဲ႕ဒီအခ်ိန္ သူျကီးဘခက္ မ်က္လုံးေဒါင့္စြန္းထဲ ရီရီခင့္ အရိပ္က ဝင္လာသည္။ ရီရီခင္က သူနဲ႕ ဝါဝါျမင့္ကုိ မ်က္ေထာက့္နီျကီးနဲ႕ ျကည့္ေနတာေတြ႕မွ သူျကီးဘခက္ ဝါဝါျမင့္ကုိ ေနာက္မွေတြ႕မယ္ ဆုိျပီးႏႈတ္ဆက္ကာ ရီရီခင့္ဆီ ထြက္သြားသည္။ သူခုဏက ျကည့္တုန္းက ရီရီခင့္ကုိ မေတြ႕ပါဘူး ခုမွေရာက္လာျဖစ္မယ္ ရီရီခင္ က သူ႕ကုိျမင္ေတာ့ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြားသည္။
ဒီလုိက်ေတာ့ လဲ ငါ့မိန္းမ က သဝန္တုိတတ္တာပါလားဆုိျပီး ေတြးေနတုန္း မျမင္ခ်င္ တဲ႕ျမဒင္ အခြက္ကုိ သူျကီးဘခက္ ျမင္ရျပန္ျပီ ျမဒင္က ရီရီခင့္ကုိ စကားဝင္ေျပာေနတာမုိ႕ သူျကီးဘခက္ ရြာသားတေရာက္ရဲ႕အကြယ္ကေနမသိမသာ အကဲခတ္ေနသည္။ ျမဒင္ကေတာ့ သူ႕ကုိ ျမင္ဟန္မတူ သူ႕မိန္းမ ရီရီခင္ကသာ သူရွိတဲ႕ဘက္ကုိ တခါတခါ အကဲခတ္သလုိ ျကည့္ျကည့္ေနျပီး ျမဒင္ ကုိေျခပုတ္ လက္ပုတ္နဲ႕ ရီေမာကာစကားေျပာေနသည္။
သူ႕မိန္းမေတာ့ သူ႕စိတ္ကုိစမ္းေနျပီ။ သူ႕ကုိ ရြဲ႕ေနျပီဆုိတာ သူျကီးဘခက္ သေဘာေပါက္လုိက္တယ္။ ျမဒင္ ထြက္သြားေတာ့မွ ေျခလွမ္းက်ဲျကီးနဲ႕ သူ႕မိန္းမအနား ေလ်ွာက္သြားသည္။
"ဟုိေကာင္ ကဘာလာေျပာတာလဲ …ရီ''
"ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ဒီလိုပါဘဲ...''
The End