ေရစက္မကုန္ေသးသေရြ႕(၉)
မစိန္ေမက ေခ်ာင္းကမ္းပါးရင္းမွာ ကပ္ၿပီးရပ္ေနတယ္။
ခ်စ္ႏိူင္ကလည္း မစိန္ေမနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရပ္ေနၿပီး ခနၶာကိုယ္ခ်င္းထိကပ္ေနသည္။
မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေရစက္ေလးေတြသီးခိုေနတဲ့ မစိန္ေမက ခ်စ္ႏိူင္ အတြက္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ကမာၻေပၚမွာ အလွဆံုးမိန္းမတစ္ေယာက္လို႔ထင္ေနတယ္။
ႏႈတ္ခမ္းေတြ ဆြဲငံုလိုက္ၿပီး ထမိန္စကို လွန္တင္ကာ အေမႊးၾကမ္းေတြ ေတာထေနတဲ့ အဖုတ္ႀကီးကို ပြတ္ေပးလိုက္တယ္။
မစိန္ေမက ကသူ႔အဖုတ္ကို ပြတ္ေပးေနတဲ့လက္ေတြက္ို ဆြဲဖယ္ေနတယ္။
မရေတာ့ ခ်စ္ႏိူင္ခနၶာကိုယ္ႀကီးကို အားကုန္သံုးကာတြန္းဖယ္လိုက္လို႔ ခ်စ္ႏိူင္ေတာင္ လဲက်မလိုလို ျဖစ္သြားတယ္။
"မလုပ္ပါနဲ႔ ကိုခ်စ္ႏိူင္ရယ္ မေကာင္းပါဘူး"
"ကြၽန္ေတာ္ မေအာင့္ႏိူင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ေတြထန္ေနလို႔ပါ မစိန္ေမရယ္ ခဏေလးပါ"
ခ်စ္ႏိူင္က မစိန္ေမရဲ႕ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကိုမကာ ေပါင္ကို ပုခံုးေပၚတင္ထမ္းထားၿပီး အေမႊး ဗရပ်စ္ နဲ႔အဖုတ္ႀကီးကို ေအာက္ကေန ပင့္လ်က္လိုက္တယ္။
"အား..မလုပ္ပါနဲ႔...မသင့္ေတာ္ပါဘူး...အား..အ..အ"
"ခ်စ္ႏိူင္က အေမႊးေတြကို လက္နဲ႔ဖယ္ၿပီး ေပၚလာတဲ့ အေစ့ ျပဴးျပဴးႀကီးကို လ်ွာဖ်ားေလးနဲ႔ ထိုးကလိေပးေနတယ္"
"အား..႐ွီး..႐ွီး..ကြၽတ္..ဘယ္လိုေတြလုပ္ေနတာလဲေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုခ်စ္ႏိူင္...ကြၽန္မေတာင္းပန္ပါတယ္..မလုပ္ပါနဲ႔.. ကြၽန္မက လင္႐ွိမိန္းမ တစ္ေယာက္ပါ ...မလုပ္ပါနဲ႔.. .အင္း...ဟင္း...ဟင္း..."
ခ်စ္ႏိူင္မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေပါင္ကို လက္တစ္ဖက္နဲ႔ မထားကာ ေစာက္ဖုတ္ထဲကို လီးဒစ္ႀကီး၀င္ရံု သြင္းထားတယ္။
"အီး...ဟီး..ဟီး...ကြၽန္မေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုခ်စ္ႏိူင္ရယ္ ကြၽန္မ႐ွိခိုးဆိုခိုးပါ့မယ္...ငီး..ဟီး..ဟီး..အဲလိုႀကီးမလုပ္ပါတယ္နဲ႔ အယ့္ အယ့္...မသင့္ေတာ္ပါဘူး...မသင့္ေတာ္ပါဘူး...မလုပ္ပါနဲ႔..မလုပ္သင့္ပါဘူး...အီး..ငီး..ဟီး..ဟီး.."
မခ်စ္ေမပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ဒလေဟာစီးက်လာၿပီး အားရပါးရငိုေနၿပီ။ ခ်စ္ႏိူင္ကေတာ့ လီးကို တစ္ဆံုးသြင္းကာ ခပ္သြက္သြက္ အားကုန္ထည့္ၿပီး ေဆာင့္ေနတယ္။
ဘြပ္..ျဗစ္...ဘြတ္...စြပ္..ျဗစ္ ...ျဗစ္...
''အအား..ဟင္း..ဟင္း..ကြၽတ္..အမေလးေလး...အား..အား.အင္း...
အမေလးေတာ့ ...အီး..ငီး..ဟီး..ဟီး...ငါေတာ့ေသပါၿပီ...ေတာ္ပါေတာ့ ....ေက်နပ္ပါေတာ့...အေသသာသတ္လိုက္ပါေတာ့...အား...အီး...႐ွီး...ကြၽတ္ကြၽတ္...အင္း...ဟင္း...ဟင္း..."
မစိန္ေမက တုန္တက္ေကာ့လန္ၿပီး ေျခေထာက္ေတြ ယိုင္ေခြလာတယ္။ၿပီးသြားေတာ့တာေနမယ္။
ခ်စ္ႏိူင္က ေရစပ္စပ္သာ႐ွိေနတဲ့ ေခ်ာင္းျပင္မွာ အသာအယာ လွဲခ်ေပးၿပီး အ႐ွိန္တင္ကာ အားကုန္ေဆာင့္ေတာ့သည္။
"အား...အ..အ..မစိန္ေမ..ကြၽန္ေတာ္လည္းၿပီးေတာ့မယ္...႐ွီး...ေကာင္းလိုက္တာ...အရမ္းလိုးလို႔ေကာင္းတယ္...အ..ၿပီးၿပီ...ၿပီးၿပီ...အား..႐ွီး..႐ွီး...အား....."
သုတ္ရည္ေတြကို မစိန္ေမ ေစာက္ပတ္ႀကီးထဲ အ႐ွိန္ျပင္းျပင္း ပန္းထည့္လိုက္ေတာ့တယ္။
မစိန္ေမက ခုထိငိုလို႔ေကာင္းေနတုန္း။ ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္စေတြကို လ်ွာႀကီးနဲ႔ အားရပါးရ လ်က္ေပးေနတယ္။
"မငိုပါနဲ႔ မစိန္ေမရယ္ ကြၽန္ေတာ္ မေအာင့္ႏိူင္လို႔ပါ ကြၽန္ေတာ့္ကို သတ္ခ်င္သတ္ ႐ိုက္ခ်င္႐ိုက္ တိုင္ခ်င္တိုင္ပါ အရမ္းေကာင္းတာပဲ မစိန္ေမ ...မစိန္ေမ အဖုတ္ႀကီးက အရမ္းလိုးလို႔ေကာင္းတာပဲ"
တဲကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွမ႐ွိက်ေတာ့ဘူး။
ထမင္းစားၿပီးလို႔ လယ္ထဲျပန္ဆင္းကုန္ၾကၿပီထင္တယ္။
စိန္ေမ ရဲ႕ ထမိန္က ေရေတြစိုေနလို႔ ေျခာက္တဲ့ ထမိန္နဲ႔ လွဲ၀တ္လိုက္သည္။
ကိုခ်စ္ႏိူင္က လမ္းတစ္ေလ်ွာက္လံုး တစ္တြတ္တြတ္နဲ႔ ေတာင္းပန္စကားေျပာလာတယ္။
မစိန္ေမ အလွေတြျမင္ေတာ့ မေနႏိူင္ေတာ့လို႔ပါတဲ့။
စိန္ေမကိုလွတယ္လို္႔ ဘယ္သူမွ မေျပာဖူးတာၾကာပါၿပီ။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း လွတယ္လို႔မထင္မိပါဘူး။ စား၀တ္ေနေ၇းပဲ လံုးပန္းေနရလို႔ အလွအပကို စိတ္မ၀င္စားတာၾကာၿပီ။ စိတ္၀င္စားရမယ့္ အရြယ္လို႔လည္း မထင္မိပါဘူး။
ကိုခ်စ္ႏိူင္ကို စိတ္ဆိုးရမည္လား ခြင့္လႊတ္ရမည္လား စိန္ေမမသိပါ ၊
စိတ္ထဲမွာေတာ့ ႐ွက္တာေရာ ၀မ္းနည္းတာေရာ ေရာႁပြန္းလို႔ေနတယ္။
ကိုထြန္းဦးနဲ႔ မဟုတ္ပဲ တစိမ္းေယာက်္ား တစ္ေယာက္နဲ႔ ဒါပထမဦးဆံုးေနဖူးတာျဖစ္သည္။
ကိုထြန္းဦး နဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကတည္းက ခိုးရာလိုက္ေျပးခဲ့ၿပီး အိမ္ေထာင္သက္ေတာင္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လို႔ သမီးေတာင္မွ ေယာက်ာ္းရေနၿပီ။
ဒီကိစၥေတြကို ႐ိုးအီေနၿပီး ကိုထြန္းဦးကလည္း စိန္ေမကို သိပ္မလုပ္ေတာ့ ၊ စိန္ေမကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္မပါေတာ့ပါဘူး။
တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ပါမွ ကိုထြန္းဦးက တက္လုပ္တတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးလုပ္ခဲ့တာေတာင္ ႏွစ္လေလာက္႐ွိၿပီ။
ဒီေန႔မွ ကိုခ်စ္ႏိူင္ အတင္းတက္လုပ္တာခံရတယ္။ သူက မရြံမ႐ွာနဲ႔ စိန္ေမရဲ႕ အဖုတ္ႀကီးကို လ်ွာနဲ႔ ထိုးထိုးလ်က္ေပးတယ္။
ကိုထြန္းဦးေတာင္ အိမ္ေထာင္သက္တမ္း တစ္ေလ်ွာက္ ဒါမ်ိဳးမလုပ္ေပးဖူးဘူး။
အို ဒါမ်ိဳးလုပ္ရမွန္းလည္းမသိပါဘူး သူမို႔လို႔ မရြံ မ႐ွာ လုပ္ေပးတယ္။
စိန္ေမ ၀မ္းနည္း ငိုခ်င္မိသည္။ ဘယ္လိုမွန္းမသိတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုလည္း ခံစားရသည္။
"မစိန္ေမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ၀တ္စရာအက်ႌေပးပါဦး ကြၽန္ေတာ့ဟာေလ်ွာ္ထားလို႔"
သူကတဲေပါက္၀မွာရပ္ေနတယ္။ သူ႔ရင္ဘတ္ေတြ ဗိုက္ေတြမွာ အေမႊးေတြက ဗရပြ နဲ႔။
ကိုထြန္းဦး အက်ႌထဲက ခပ္လတ္လတ္တစ္ထည္ထုတ္ေပးမိတယ္။
သူက အက်ႌကို မယူေသးပဲ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို လက္နဲ႔ဆုတ္ကိုင္ၿပီး
"မစိန္ေမ ကြၽန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးေနတုန္းလားဟင္"
"အို..ခုမွေတာ့ ဒါေတြေမးမေနပါနဲ႔ ကိုခ်စ္ႏိူင္ ၿပီးသြားၿပီပဲ ႐ွင္ဒါေတြကို ဘယ္သူ႔မွ ျပန္မေျပာပါနဲ႔ေနာ္ ကြၽန္မ႐ွက္လို႔ သတ္ေသမိလိမ့္မယ္"
"ကြၽန္ေတာ္က ဘာလို႔ေျပာရမွာလဲဗ်ာ မစိန္ေမက အရမ္းလွတာပဲ ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္လို႔ကို မ၀ေသးဘူးဗ်ာ"
ထမိန္ရင္လ်ား ထားတုန္းဆိုေတာ့ ေပၚေနတဲ့ ရင္ၫႊန္႔ေတြကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ တႁပြတ္ႁပြတ္နမ္းေနတယ္။
ႏႈတ္ခမ္းအထိအေတြ႔က ေႏြးေထြးသလို ႏႈတ္ခမ္းေမႊး မုတ္ဆိတ္ ေမႊး ငုတ္စိစိေတြေၾကာင့္ယားတယ္။
ကြၽန္မကိုဆြဲလွည့္ၿပီးေနာက္ကေန ဖက္ထားတယ္။ သူ႔လီးႀကီးက ကြၽန္မ ဖင္ၾကားတည့္တည့္မွာ ေရာက္ေနတယ္။
ေပၚေနတဲ့ ပုခံုးသားေတြကိုလည္းတရႊတ္ရႊတ္နမ္းေန႐ွာတယ္။
"ေတာ္ပါေတာ့္႐ွင္ ေက်နပ္ပါေတာ့ ႐ွင့္ကြၽန္မကို အားရေအာင္လုပ္ၿပီးၿပီပဲ"
"ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာပါဘူးဗ်ာ မစိန္ေမက အရမ္းလွေတာ့ ခ်စ္လို႔မ၀ႏိူင္ျဖစ္ေနလို႔ပါ"
လည္ဂုတ္ေတြ ေက်ာျပင္ေတြကို နမ္းလိုက္ ပုခံုးသားေတြးကို ပါးစပ္နဲ႔ ခပ္ဖြဖြကိုက္လိုက္လုပ္ေနတယ္။
ေအာက္ဟာႀကီးနဲ႔လည္း တင္သားေတြကို ေညႇာင့္ေညႇာင့္ထိုးေနၿပီးလက္ကေ႐ွ႕က အဖုတ္ကို ထမိန္ေပၚကေန ပြတ္ကိုင္ေပးေနတယ္။
"ေတာ္ပါေတာ့႐ွင္ ေတာ္ပါေတာ့ ကြၽန္မမွာ ကာမပိုင္နဲ႔ ႐ွင္႔အတြက္လည္းမေကာင္းဘူး ကြၽန္မအတြက္လည္းမေကာင္းဘူး"
ပါးစပ္က တြင္တြင္ျငင္းေနေပမယ့္ ႐ုန္းကန္ျခင္းေတာ့ နဲနဲမွွ မျပဳမိ။
တစ္ခါမွမၾကံဳဖူးတဲ့ အျပဳအစု အယုအယေတြေအာက္မွာ အရည္ေပ်ာ္ေနမိတာ ကို စိန္ေမ ကိုယ့္ဘာသာသိသည္။
ခ်စ္ႏိူင္ကလည္း မစိန္ေမနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရပ္ေနၿပီး ခနၶာကိုယ္ခ်င္းထိကပ္ေနသည္။
မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေရစက္ေလးေတြသီးခိုေနတဲ့ မစိန္ေမက ခ်စ္ႏိူင္ အတြက္ေတာ့ ေလာေလာဆယ္ ကမာၻေပၚမွာ အလွဆံုးမိန္းမတစ္ေယာက္လို႔ထင္ေနတယ္။
ႏႈတ္ခမ္းေတြ ဆြဲငံုလိုက္ၿပီး ထမိန္စကို လွန္တင္ကာ အေမႊးၾကမ္းေတြ ေတာထေနတဲ့ အဖုတ္ႀကီးကို ပြတ္ေပးလိုက္တယ္။
မစိန္ေမက ကသူ႔အဖုတ္ကို ပြတ္ေပးေနတဲ့လက္ေတြက္ို ဆြဲဖယ္ေနတယ္။
မရေတာ့ ခ်စ္ႏိူင္ခနၶာကိုယ္ႀကီးကို အားကုန္သံုးကာတြန္းဖယ္လိုက္လို႔ ခ်စ္ႏိူင္ေတာင္ လဲက်မလိုလို ျဖစ္သြားတယ္။
"မလုပ္ပါနဲ႔ ကိုခ်စ္ႏိူင္ရယ္ မေကာင္းပါဘူး"
"ကြၽန္ေတာ္ မေအာင့္ႏိူင္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ေတြထန္ေနလို႔ပါ မစိန္ေမရယ္ ခဏေလးပါ"
ခ်စ္ႏိူင္က မစိန္ေမရဲ႕ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကိုမကာ ေပါင္ကို ပုခံုးေပၚတင္ထမ္းထားၿပီး အေမႊး ဗရပ်စ္ နဲ႔အဖုတ္ႀကီးကို ေအာက္ကေန ပင့္လ်က္လိုက္တယ္။
"အား..မလုပ္ပါနဲ႔...မသင့္ေတာ္ပါဘူး...အား..အ..အ"
"ခ်စ္ႏိူင္က အေမႊးေတြကို လက္နဲ႔ဖယ္ၿပီး ေပၚလာတဲ့ အေစ့ ျပဴးျပဴးႀကီးကို လ်ွာဖ်ားေလးနဲ႔ ထိုးကလိေပးေနတယ္"
"အား..႐ွီး..႐ွီး..ကြၽတ္..ဘယ္လိုေတြလုပ္ေနတာလဲေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုခ်စ္ႏိူင္...ကြၽန္မေတာင္းပန္ပါတယ္..မလုပ္ပါနဲ႔.. ကြၽန္မက လင္႐ွိမိန္းမ တစ္ေယာက္ပါ ...မလုပ္ပါနဲ႔.. .အင္း...ဟင္း...ဟင္း..."
ခ်စ္ႏိူင္မတ္တပ္ရပ္လိုက္ၿပီး ေပါင္ကို လက္တစ္ဖက္နဲ႔ မထားကာ ေစာက္ဖုတ္ထဲကို လီးဒစ္ႀကီး၀င္ရံု သြင္းထားတယ္။
"အီး...ဟီး..ဟီး...ကြၽန္မေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုခ်စ္ႏိူင္ရယ္ ကြၽန္မ႐ွိခိုးဆိုခိုးပါ့မယ္...ငီး..ဟီး..ဟီး..အဲလိုႀကီးမလုပ္ပါတယ္နဲ႔ အယ့္ အယ့္...မသင့္ေတာ္ပါဘူး...မသင့္ေတာ္ပါဘူး...မလုပ္ပါနဲ႔..မလုပ္သင့္ပါဘူး...အီး..ငီး..ဟီး..ဟီး.."
မခ်စ္ေမပါးျပင္မွာ မ်က္ရည္ေတြ ဒလေဟာစီးက်လာၿပီး အားရပါးရငိုေနၿပီ။ ခ်စ္ႏိူင္ကေတာ့ လီးကို တစ္ဆံုးသြင္းကာ ခပ္သြက္သြက္ အားကုန္ထည့္ၿပီး ေဆာင့္ေနတယ္။
ဘြပ္..ျဗစ္...ဘြတ္...စြပ္..ျဗစ္ ...ျဗစ္...
''အအား..ဟင္း..ဟင္း..ကြၽတ္..အမေလးေလး...အား..အား.အင္း...
အမေလးေတာ့ ...အီး..ငီး..ဟီး..ဟီး...ငါေတာ့ေသပါၿပီ...ေတာ္ပါေတာ့ ....ေက်နပ္ပါေတာ့...အေသသာသတ္လိုက္ပါေတာ့...အား...အီး...႐ွီး...ကြၽတ္ကြၽတ္...အင္း...ဟင္း...ဟင္း..."
မစိန္ေမက တုန္တက္ေကာ့လန္ၿပီး ေျခေထာက္ေတြ ယိုင္ေခြလာတယ္။ၿပီးသြားေတာ့တာေနမယ္။
ခ်စ္ႏိူင္က ေရစပ္စပ္သာ႐ွိေနတဲ့ ေခ်ာင္းျပင္မွာ အသာအယာ လွဲခ်ေပးၿပီး အ႐ွိန္တင္ကာ အားကုန္ေဆာင့္ေတာ့သည္။
"အား...အ..အ..မစိန္ေမ..ကြၽန္ေတာ္လည္းၿပီးေတာ့မယ္...႐ွီး...ေကာင္းလိုက္တာ...အရမ္းလိုးလို႔ေကာင္းတယ္...အ..ၿပီးၿပီ...ၿပီးၿပီ...အား..႐ွီး..႐ွီး...အား....."
သုတ္ရည္ေတြကို မစိန္ေမ ေစာက္ပတ္ႀကီးထဲ အ႐ွိန္ျပင္းျပင္း ပန္းထည့္လိုက္ေတာ့တယ္။
မစိန္ေမက ခုထိငိုလို႔ေကာင္းေနတုန္း။ ပါးျပင္ေပၚက မ်က္ရည္စေတြကို လ်ွာႀကီးနဲ႔ အားရပါးရ လ်က္ေပးေနတယ္။
"မငိုပါနဲ႔ မစိန္ေမရယ္ ကြၽန္ေတာ္ မေအာင့္ႏိူင္လို႔ပါ ကြၽန္ေတာ့္ကို သတ္ခ်င္သတ္ ႐ိုက္ခ်င္႐ိုက္ တိုင္ခ်င္တိုင္ပါ အရမ္းေကာင္းတာပဲ မစိန္ေမ ...မစိန္ေမ အဖုတ္ႀကီးက အရမ္းလိုးလို႔ေကာင္းတာပဲ"
တဲကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွမ႐ွိက်ေတာ့ဘူး။
ထမင္းစားၿပီးလို႔ လယ္ထဲျပန္ဆင္းကုန္ၾကၿပီထင္တယ္။
စိန္ေမ ရဲ႕ ထမိန္က ေရေတြစိုေနလို႔ ေျခာက္တဲ့ ထမိန္နဲ႔ လွဲ၀တ္လိုက္သည္။
ကိုခ်စ္ႏိူင္က လမ္းတစ္ေလ်ွာက္လံုး တစ္တြတ္တြတ္နဲ႔ ေတာင္းပန္စကားေျပာလာတယ္။
မစိန္ေမ အလွေတြျမင္ေတာ့ မေနႏိူင္ေတာ့လို႔ပါတဲ့။
စိန္ေမကိုလွတယ္လို္႔ ဘယ္သူမွ မေျပာဖူးတာၾကာပါၿပီ။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္း လွတယ္လို႔မထင္မိပါဘူး။ စား၀တ္ေနေ၇းပဲ လံုးပန္းေနရလို႔ အလွအပကို စိတ္မ၀င္စားတာၾကာၿပီ။ စိတ္၀င္စားရမယ့္ အရြယ္လို႔လည္း မထင္မိပါဘူး။
ကိုခ်စ္ႏိူင္ကို စိတ္ဆိုးရမည္လား ခြင့္လႊတ္ရမည္လား စိန္ေမမသိပါ ၊
စိတ္ထဲမွာေတာ့ ႐ွက္တာေရာ ၀မ္းနည္းတာေရာ ေရာႁပြန္းလို႔ေနတယ္။
ကိုထြန္းဦးနဲ႔ မဟုတ္ပဲ တစိမ္းေယာက်္ား တစ္ေယာက္နဲ႔ ဒါပထမဦးဆံုးေနဖူးတာျဖစ္သည္။
ကိုထြန္းဦး နဲ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကတည္းက ခိုးရာလိုက္ေျပးခဲ့ၿပီး အိမ္ေထာင္သက္ေတာင္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္လို႔ သမီးေတာင္မွ ေယာက်ာ္းရေနၿပီ။
ဒီကိစၥေတြကို ႐ိုးအီေနၿပီး ကိုထြန္းဦးကလည္း စိန္ေမကို သိပ္မလုပ္ေတာ့ ၊ စိန္ေမကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္မပါေတာ့ပါဘူး။
တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ပါမွ ကိုထြန္းဦးက တက္လုပ္တတ္ၿပီး ေနာက္ဆံုးလုပ္ခဲ့တာေတာင္ ႏွစ္လေလာက္႐ွိၿပီ။
ဒီေန႔မွ ကိုခ်စ္ႏိူင္ အတင္းတက္လုပ္တာခံရတယ္။ သူက မရြံမ႐ွာနဲ႔ စိန္ေမရဲ႕ အဖုတ္ႀကီးကို လ်ွာနဲ႔ ထိုးထိုးလ်က္ေပးတယ္။
ကိုထြန္းဦးေတာင္ အိမ္ေထာင္သက္တမ္း တစ္ေလ်ွာက္ ဒါမ်ိဳးမလုပ္ေပးဖူးဘူး။
အို ဒါမ်ိဳးလုပ္ရမွန္းလည္းမသိပါဘူး သူမို႔လို႔ မရြံ မ႐ွာ လုပ္ေပးတယ္။
စိန္ေမ ၀မ္းနည္း ငိုခ်င္မိသည္။ ဘယ္လိုမွန္းမသိတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုလည္း ခံစားရသည္။
"မစိန္ေမ ကြၽန္ေတာ့္ကို ၀တ္စရာအက်ႌေပးပါဦး ကြၽန္ေတာ့ဟာေလ်ွာ္ထားလို႔"
သူကတဲေပါက္၀မွာရပ္ေနတယ္။ သူ႔ရင္ဘတ္ေတြ ဗိုက္ေတြမွာ အေမႊးေတြက ဗရပြ နဲ႔။
ကိုထြန္းဦး အက်ႌထဲက ခပ္လတ္လတ္တစ္ထည္ထုတ္ေပးမိတယ္။
သူက အက်ႌကို မယူေသးပဲ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို လက္နဲ႔ဆုတ္ကိုင္ၿပီး
"မစိန္ေမ ကြၽန္ေတာ့္ကို စိတ္ဆိုးေနတုန္းလားဟင္"
"အို..ခုမွေတာ့ ဒါေတြေမးမေနပါနဲ႔ ကိုခ်စ္ႏိူင္ ၿပီးသြားၿပီပဲ ႐ွင္ဒါေတြကို ဘယ္သူ႔မွ ျပန္မေျပာပါနဲ႔ေနာ္ ကြၽန္မ႐ွက္လို႔ သတ္ေသမိလိမ့္မယ္"
"ကြၽန္ေတာ္က ဘာလို႔ေျပာရမွာလဲဗ်ာ မစိန္ေမက အရမ္းလွတာပဲ ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္လို႔ကို မ၀ေသးဘူးဗ်ာ"
ထမိန္ရင္လ်ား ထားတုန္းဆိုေတာ့ ေပၚေနတဲ့ ရင္ၫႊန္႔ေတြကို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေတြနဲ႔ တႁပြတ္ႁပြတ္နမ္းေနတယ္။
ႏႈတ္ခမ္းအထိအေတြ႔က ေႏြးေထြးသလို ႏႈတ္ခမ္းေမႊး မုတ္ဆိတ္ ေမႊး ငုတ္စိစိေတြေၾကာင့္ယားတယ္။
ကြၽန္မကိုဆြဲလွည့္ၿပီးေနာက္ကေန ဖက္ထားတယ္။ သူ႔လီးႀကီးက ကြၽန္မ ဖင္ၾကားတည့္တည့္မွာ ေရာက္ေနတယ္။
ေပၚေနတဲ့ ပုခံုးသားေတြကိုလည္းတရႊတ္ရႊတ္နမ္းေန႐ွာတယ္။
"ေတာ္ပါေတာ့္႐ွင္ ေက်နပ္ပါေတာ့ ႐ွင့္ကြၽန္မကို အားရေအာင္လုပ္ၿပီးၿပီပဲ"
"ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္သူ႔ကိုမွမေျပာပါဘူးဗ်ာ မစိန္ေမက အရမ္းလွေတာ့ ခ်စ္လို႔မ၀ႏိူင္ျဖစ္ေနလို႔ပါ"
လည္ဂုတ္ေတြ ေက်ာျပင္ေတြကို နမ္းလိုက္ ပုခံုးသားေတြးကို ပါးစပ္နဲ႔ ခပ္ဖြဖြကိုက္လိုက္လုပ္ေနတယ္။
ေအာက္ဟာႀကီးနဲ႔လည္း တင္သားေတြကို ေညႇာင့္ေညႇာင့္ထိုးေနၿပီးလက္ကေ႐ွ႕က အဖုတ္ကို ထမိန္ေပၚကေန ပြတ္ကိုင္ေပးေနတယ္။
"ေတာ္ပါေတာ့႐ွင္ ေတာ္ပါေတာ့ ကြၽန္မမွာ ကာမပိုင္နဲ႔ ႐ွင္႔အတြက္လည္းမေကာင္းဘူး ကြၽန္မအတြက္လည္းမေကာင္းဘူး"
ပါးစပ္က တြင္တြင္ျငင္းေနေပမယ့္ ႐ုန္းကန္ျခင္းေတာ့ နဲနဲမွွ မျပဳမိ။
တစ္ခါမွမၾကံဳဖူးတဲ့ အျပဳအစု အယုအယေတြေအာက္မွာ အရည္ေပ်ာ္ေနမိတာ ကို စိန္ေမ ကိုယ့္ဘာသာသိသည္။