လစ္လပ္ေနတဲ့ တီေလး ကြက္လပ္(၂)
လစ္လပ္ေနတဲ့ တီေလး ကြက္လပ္ - ၂
ျမသာ တိတ္တခိုးမွာ ေရးခဲ့သည္။
╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬
"ေပး တီေလး သားကိုေပး သားကိုင္ခဲ့လိုက္မယ္"
"ရမွာလားကြယ္ တီေလးဖာသာပဲ ကိုင္ခဲ့ပါ့မယ္
"ရပါတယ္ သားပဲကိုင္ခဲ့ပါ့မယ္ တီေလးသားကိုပဲေပး"
"သား ေဆးရုံႀကီးေရွ႕ကို ဝင္ေပးဦး တီေလးေဆးဝယ္စရာ႐ွိလို႔"
"ဟုတ္တီေလး"
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ဗညားက ဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္လိုက္ေလသည္။ ေဈးခ်ိဳတြင္ ေဈးဝယ္ၿပီး တူရီး၂ေယာက္ ျပန္လာၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။
၂၆လမ္း၊ လမ္း၈၀ မီးပိြဳင့္တြင္ မီးနီ၍ ရပ္ေနစဥ္ မိုးက ဆိုင္းမဆင့္ ဘုံမဆင့္ ရုတ္တရက္ သည္းထန္စြာ ႐ြာခ်ေလေတာ့သည္။ တီေလးေရာသူပါ ႐ြဲ႐ြဲစိုသြားေသာ္လည္း ေတာ္ပါေသးသည္။ ေရစိုခံသည့္ ပစၥည္းမ်ားသာျဖစ္ေနတာက မိုး႐ြာလည္း အဆင္ေျပခဲ့ေလသည္။ ေဆး႐ုံႀကီးေရွ႕ ေဆးဆိုင္တဆိုင္တြင္ ရပ္ကာ ေဆးဝယ္ၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ေလသည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အခန္းကိုယ္စီသြားၿပီး အဝတ္ အစားလဲၾကသည္။ ဗညားမွာ ေရသုတ္ရန္အတြက္ မ်က္နွာသုတ္ပုဝါကို ရွာမရျဖစ္ကာ ျပႆ နာတက္ေနေလသည္။ ဘယ္လိုမွ ရွာမေတြ႕သည့္အဆုံး တီေလးဆီက သြားယူၿပီးသုတ္မယ္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ တီေလး အခန္းထဲသို႔ တံခါးေခါက္မပဲ ဝင္လိုက္ေလသည္။
တီေလး အခန္းထဲေရာက္ေသာအခါ ဗညားမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ကာ ရင္ခုန္ႏႈန္းလဲျမန္လာေလသည္။
မွန္တင္ခံုေ႐ွ႕တြင္ ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္း ဗလာထားကာ ေအာက္ပိုင္းကို တပတ္ႏြမ္း ထမိန္တထည္ဝတ္ထားၿပီး ဆံပင္ကို ေလမႈတ္စက္ျဖင့္ အေျခာက္ခံေနေသာ တီေလးမွာ သူ၏ဘဝတြင္ ျမင္ဖူးသမွ်ေသာ မိန္းမမ်ားထဲတြင္ အလွဆုံးမိန္းမျဖစ္ေလသည္။ တီေလးရင္သား၂ဖက္မွာ တင္းတင္းရင္းရင္းျဖင့္ စူကာခြ်န္ထြက္ေနေလသည္။ ႏႈတ္ခမ္းအစုံမွာ ပန္းႏုေရာင္သမ္းလ်က္ စိုေတာက္ေနေလသည္။
တီေလးက သူ႔ကို ေက်ာေပးၿပီး ရပ္ေနေသာေၾကာင့္ မွန္ထဲမွ တဆင့္ ျမင္ေနရေလသည္။ တီေလးက သတိထားမိသြားခ်ိန္မွာေတာ့
"သား ဘာလာလုပ္တာလဲ"
ဟုဆိုကာ တဘက္တထည္ျဖင့္ သူမရဲ႕ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းကို အလ်င္အျမန္ပတ္လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္ေလသည္။
"ဟို … ဟို … သားအခန္းထဲမွာ တဘက္ရွာမေတြ႔လို႔ တီေလးဆီက လာယူတာ"
"ေၾသာ္ ေအး ေအးသားဘီရိုအေပၚထပ္မွာ တီေလး ထည့္ထားတယ္ သားေသခ်ာမရွာမိတာ ေနမယ္"
"ဟုတ္ တီေလး သားျပန္ရွာၾကည့္လိုက္ပါ့မယ္"
ဟုေျပာၿပီး တီေလးဆီမွ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ အခန္းထဲသို႔ေရာက္ေသာ္ သူ႔ေပါင္ၾကားထဲကလီးမွာ မိုးေမွ်ာ္ေအာင္ ေထာင္မတ္ေနၿပီး အေရၾကည္မ်ားပါ စိမ့္ထြက္ေနေလသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ တီေလး ဆုျမတ္၏ ပန္းႏုေရာင္စိုေတာက္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလးႏွင့္ ေကာ့ခြ်န္ေနေသာ ႏို႔အစုံကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိေလသည္။ မသင့္ေတာ္ မလုပ္ေကာင္းေသာ အရာျဖစ္သည္ဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပစ္တင္မိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔ကစၿပီး သူ႔စိတ္ေတြက တီေလးအၾကာင္းသာ စဥ္းစားေနမိကာ ရည္းစားပူမိသလို မႈိင္ေတြေနမိေလသည္။
………………………………………………
ေဒၚဆုျမတ္ အသက္ေလးဆယ္ ေက်ာ္ရုံေလးရွိေသးေသာ မုဆိုးမႏုႏုေလးျဖစ္ေလသည္။ ေဆြမ်ိဳးဆိုလို႔ တူတေယာက္သာရွိကာ မွီခိုရာမဲ့ေနေသာသူျဖစ္ေလသည္။
ေယာက္်ားေသဆုံး ခါစကေတာ့ ပူေဆြးဝမ္းနည္းမႈေၾကာင့္ မသိသာေပမဲ့ တေျဖးေျဖး အသားက်လာခ်ိန္မွာေတာ့ သိသာလာတာက ေသြးသားဆႏၵေတာင္းဆိုမႈပင္ျဖစ္ေလသည္။
စားဝတ္ေနေရး ပူပင္မႈမရွိ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ၿပီး အခ်ိန္တန္ စားအိပ္ေနရေသာ ဆုျမတ္အဖို႔ အရင္က "အိပ္စားခံ" ဟူေသာ ျဖစ္စဥ္သုံးမ်ိဳးမွာ သူ႔အခ်ိန္ႏွင့္သူ ျဖစ္လာခဲ့ေသာ္လည္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူ မရွိေလေတာ့ အအိပ္ အစားရွိပါေသာ္လည္း ခံျခင္းဟူေသာ ကာမမႈ ကိစၥတြင္ ျပတ္လတ္ေနခဲ့သည္မွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ေလၿပီ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကာမမႈ ကိစၥကို ေမ့ထားခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ေခ်ပီျဖစ္ေလသည္။
ေမ႔ေနေသာအရာကို သတိလာေပးသူကရွိေလၿပီ။ ဗညား အခန္းထဲဝင္လာေတာ့ သူ႔ႏို႔ ၂ ဖက္စလုံးကို ျမင္သြားေလသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ကထဲက ၾကည့္ေနမွန္းမသိ။ အၾကည့္ေတြက စူးစူးရဲရဲ မက္မက္ေမာေမာရွိေလသည္။ တည္ျငိမ္ေနေသာ ကန္ေရထဲသို႔ ခဲတလုံးက်သည့္ႏွယ္ သည္အျဖစ္အပ်က္ကား သူမ၏ ေသြးသားတည္ျငိမ္မႈကို လႈပ္ရွားေစေလသည္။ သို႔ေသာ္ လူေလာကအျမင္ျဖင့္ လက္မခံႏိုင္ေသာ အရက္ရပ္ေနျပည္ေတာ္မွၾကားလို႔မေတာ္ေသာ အရာျဖစ္ေန၍ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္သာေနမိေလသည္။
သူမကားေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနခဲ့ေသာ္လည္း မေမ့ႏိုင္တာက ေရႊကိုယ္ေတာ္ဗညား ေနျမင့္ေလ အရူးရင့္ေလဆိုသလိုျဖစ္ေနသည္။
လြန္ခဲ့ေသာညက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဆုျမတ္မွာ အာေခါင္ေတြေျခာက္ကာ ေရငတ္လာသျဖင့္ လန္႔ႏိုးလာေလသည္။ အာေျခာက္တာမွ လွ်ာပင္ကြဲေတာ့မလိုျဖစ္ေနသည္။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ရပ္ကြက္ထဲမွ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္တုတ္ မဂၤလာေဆာင္မွ ဒံေပါက္မ်ား စားလာမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္တုတ္တို႔ကား လူခ်မ္းသာမ်ားျဖစ္ရုံမက အေပးအကမ္းရက္ေရာကာ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းေသာသူမ်ားျဖစ္ေလရာ အျပန္ခ်ိဳင့္ဆြဲပါေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ဒံေပါက္ဆိုရင္ ႀကိဳက္တတ္ေသာ သူမကလဲ ညစာအျဖစ္ပါထပ္စားလိုက္ေလသည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေရတအားငတ္ကာ လန္႔ႏိုးလာျခင္းျဖစ္ေလသည္။ အိပ္ယာထဲေရပုလင္းယူမထားမိသည္ကို ကိုယ့္ကို ကိုယ္အျပစ္တင္ရင္း ေရပုလင္းယူရန္အခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ေရပုလင္းယူၿပီးျပန္အလာတြင္ ဗညားရဲ႕ အခန္းဆီမွ
"အား ေကာင္းတယ္ တီေလးေကာင္းတယ္ တီေလးကို ေဆာင့္ရတာေကာင္းတယ္"
ဟူေသာ အသံကို ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ ရုတ္တရက္လန္႔သြားမိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာင္ဗညား ဘာမ်ား မဟုတ္တာလုပ္ေနပါသနည္း ဟုသိရွိရန္ အတြက္ ဗညား အခန္းတံခါးကို အသာဟကာ ၾကည့္လိုက္ေလသည္။
ဗညားမွာ ပက္လက္လွန္လ်က္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။ အိပ္ေနရင္းကပင္
အား တီေလးကို လိုးခ်င္ေနတာၾကာပါပီ လိုးရတာ ေကာင္းလိုက္တာ"
ဟု ပီပီသသ ႀကီးေယာင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆုျမတ္တေယာက္ ရင္ခုန္ႏႈန္ျမန္လာကာ ကတုန္ကယင္ျဖစ္ပီး လဲက်မတတ္ဒူးမ်ား ေပ်ာ့ေခြသြားသျဖင့္ တံခါးကိုကိုင္ကာ ထိန္းထားရေလသည္။ "ဒီေကာင္ေလးအဲ့ေလာက္ထိ ငါ့ကိုစြဲလန္းေနပါလား" ဟူေသာ အသိက သူရင္ကို တလွပ္လွပ္ႏွင့္ ရင္ခုန္ေစပါသည္။ လြတ္ထြက္ခါေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနမႈကို ျပန္တည့္မတ္ႏိုင္ေအာင္ ခနေလးအသာရပ္ေနလိုက္ေလသည္။
မိမိကိုယ္ကို ထိန္းႏိုင္ေတာ့မွ ဗညားခုတင္ရွိရာသို႔ အသာေလွ်ာက္လာခဲ့ေလသည္။ ဗညားမွာ ပလက္လွန္လ်က္အိပ္ေပ်ာ္ေနကာ ခါး၌ဝတ္ထားေသာပုဆိုးမွာ ေျပလ်က္ရွိေလသည္။ ပုဆိုးမွာ လုံလုံၿခဳံၿခဳံ ဖုံထားလ်က္ပင္ရွိေနေသာ္လည္း ပုဆိုးအထက္နားဆီမွ ဖုေဖာင္းလ်က္ရွိေနေလသည္။ လီးေတာင္ေနသျဖင့္ ဖုေဖာင္းေနၾကာင္း သတိျပဳမိေလသည္။ ဗညားလီး ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို သိလိုသျဖင့္ ပုဆိုးကို အသာလွန္ၾကည့္လိုက္ေလသည္။
ဗညားလီးႀကီးမွာ လီးအေရျပားက ဒစ္ကိုလုံေအာင္မဖုံးႏိုင္ပဲ ထိပ္ကပြင့္အာေနေလသည္။ အရွည္က ၆လက္မခြဲေလာက္ရွိကာ လုံးပတ္က က်ပ္လုံးေလာက္ရွိေလသည္။ လီးႀကီးမွာ အစြမ္းကုန္ေတာင္မတ္ေနၿပီး လီးေပၚမွ အေၾကာမ်ားက ဖုထေနကာ အေရမ်ားလဲ တစိမ့္စိမ့္ထြက္ေနေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္
"အန္တီေလး ႏို႔ေတြ အန္တီေလး ႏို႔ေတြ"
ဟု ဗညားရဲ႕ ေယာင္ေအာ္သံႏွင္အတူ လီးႀကီးကားတဆတ္ဆတ္တုန္ကာ သုတ္ေရျဖဴ ျဖဴ မ်ားပန္းထြက္လာေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ လန္႔သြားေသာ္လဲ သုတ္ေရမ်ား တရွိန္ထိုးပန္းထြက္ၿပီး လက္က်န္သုတ္ေရမ်ား စိမ့္ထြက္လာပုံမွာ ၾကည့္ေကာင္းလွေသာေၾကာင့္ ၾကည့္ေနရင္း သူမေစာက္ဖုတ္ထဲမွ ဆစ္ခနဲ႔ ဆစ္ခနဲဲ႔ျဖစ္ကာ ေစာက္ေရမ်ား စိမ့္ထြက္လာေလသည္။ ဗညားမွာ "အင္းအဲ" ႏွင့္ လူးလြန္႔လာေလသည္။ မၾကာမီႏိုးလာေတာ့မည္ကို သိေသာေၾကာင့္ ဆုျမတ္မွာ ဗညားအခန္းမွ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ မ်က္လုံးထဲမွာေတာ့ ဗညား၏ သုတ္ေရစိမ့္ထြက္ေနေသာ လီးႀကီးကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိေလသည္။ ဆုျမတ္ ကိုယ့္အခန္းထဲသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ညဝတ္ထားေသာ ဗဂ်ားမားကို အသာလွန္ကာ အခ်စ္ငတ္၍ ငိုေနရွာေသာ ညီမေလးကို အသာပြတ္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေပးရင္း ေခ်ာ့ေလငိုေလျဖစ္ကာ ညီမေလးမွာ အဆုံးစြန္ဆုံး ငိုခ်င္ျဖင့္ ရိႈက္ငိုပီးေနာက္ အိပ္ယာထက္ဝယ္ အျပာေရာင္မ်က္ေရမ်ားအိုင္ထြန္းေနေသာ ေနရာကို ေစာင္ျဖင့္ဖုံးကာ အိပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
………………………………………………
ဆက္ပါဦးမည္။
ျမသာ တိတ္တခိုးမွာ ေရးခဲ့သည္။
╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬╬
"ေပး တီေလး သားကိုေပး သားကိုင္ခဲ့လိုက္မယ္"
"ရမွာလားကြယ္ တီေလးဖာသာပဲ ကိုင္ခဲ့ပါ့မယ္
"ရပါတယ္ သားပဲကိုင္ခဲ့ပါ့မယ္ တီေလးသားကိုပဲေပး"
"သား ေဆးရုံႀကီးေရွ႕ကို ဝင္ေပးဦး တီေလးေဆးဝယ္စရာ႐ွိလို႔"
"ဟုတ္တီေလး"
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ဗညားက ဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္လိုက္ေလသည္။ ေဈးခ်ိဳတြင္ ေဈးဝယ္ၿပီး တူရီး၂ေယာက္ ျပန္လာၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။
၂၆လမ္း၊ လမ္း၈၀ မီးပိြဳင့္တြင္ မီးနီ၍ ရပ္ေနစဥ္ မိုးက ဆိုင္းမဆင့္ ဘုံမဆင့္ ရုတ္တရက္ သည္းထန္စြာ ႐ြာခ်ေလေတာ့သည္။ တီေလးေရာသူပါ ႐ြဲ႐ြဲစိုသြားေသာ္လည္း ေတာ္ပါေသးသည္။ ေရစိုခံသည့္ ပစၥည္းမ်ားသာျဖစ္ေနတာက မိုး႐ြာလည္း အဆင္ေျပခဲ့ေလသည္။ ေဆး႐ုံႀကီးေရွ႕ ေဆးဆိုင္တဆိုင္တြင္ ရပ္ကာ ေဆးဝယ္ၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ေလသည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အခန္းကိုယ္စီသြားၿပီး အဝတ္ အစားလဲၾကသည္။ ဗညားမွာ ေရသုတ္ရန္အတြက္ မ်က္နွာသုတ္ပုဝါကို ရွာမရျဖစ္ကာ ျပႆ နာတက္ေနေလသည္။ ဘယ္လိုမွ ရွာမေတြ႕သည့္အဆုံး တီေလးဆီက သြားယူၿပီးသုတ္မယ္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ တီေလး အခန္းထဲသို႔ တံခါးေခါက္မပဲ ဝင္လိုက္ေလသည္။
တီေလး အခန္းထဲေရာက္ေသာအခါ ဗညားမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ကာ ရင္ခုန္ႏႈန္းလဲျမန္လာေလသည္။
မွန္တင္ခံုေ႐ွ႕တြင္ ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္း ဗလာထားကာ ေအာက္ပိုင္းကို တပတ္ႏြမ္း ထမိန္တထည္ဝတ္ထားၿပီး ဆံပင္ကို ေလမႈတ္စက္ျဖင့္ အေျခာက္ခံေနေသာ တီေလးမွာ သူ၏ဘဝတြင္ ျမင္ဖူးသမွ်ေသာ မိန္းမမ်ားထဲတြင္ အလွဆုံးမိန္းမျဖစ္ေလသည္။ တီေလးရင္သား၂ဖက္မွာ တင္းတင္းရင္းရင္းျဖင့္ စူကာခြ်န္ထြက္ေနေလသည္။ ႏႈတ္ခမ္းအစုံမွာ ပန္းႏုေရာင္သမ္းလ်က္ စိုေတာက္ေနေလသည္။
တီေလးက သူ႔ကို ေက်ာေပးၿပီး ရပ္ေနေသာေၾကာင့္ မွန္ထဲမွ တဆင့္ ျမင္ေနရေလသည္။ တီေလးက သတိထားမိသြားခ်ိန္မွာေတာ့
"သား ဘာလာလုပ္တာလဲ"
ဟုဆိုကာ တဘက္တထည္ျဖင့္ သူမရဲ႕ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္းကို အလ်င္အျမန္ပတ္လိုက္ၿပီး ေမးလိုက္ေလသည္။
"ဟို … ဟို … သားအခန္းထဲမွာ တဘက္ရွာမေတြ႔လို႔ တီေလးဆီက လာယူတာ"
"ေၾသာ္ ေအး ေအးသားဘီရိုအေပၚထပ္မွာ တီေလး ထည့္ထားတယ္ သားေသခ်ာမရွာမိတာ ေနမယ္"
"ဟုတ္ တီေလး သားျပန္ရွာၾကည့္လိုက္ပါ့မယ္"
ဟုေျပာၿပီး တီေလးဆီမွ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ အခန္းထဲသို႔ေရာက္ေသာ္ သူ႔ေပါင္ၾကားထဲကလီးမွာ မိုးေမွ်ာ္ေအာင္ ေထာင္မတ္ေနၿပီး အေရၾကည္မ်ားပါ စိမ့္ထြက္ေနေလသည္။ သူ႔စိတ္ထဲတြင္ တီေလး ဆုျမတ္၏ ပန္းႏုေရာင္စိုေတာက္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလးႏွင့္ ေကာ့ခြ်န္ေနေသာ ႏို႔အစုံကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိေလသည္။ မသင့္ေတာ္ မလုပ္ေကာင္းေသာ အရာျဖစ္သည္ဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပစ္တင္မိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုေန႔ကစၿပီး သူ႔စိတ္ေတြက တီေလးအၾကာင္းသာ စဥ္းစားေနမိကာ ရည္းစားပူမိသလို မႈိင္ေတြေနမိေလသည္။
………………………………………………
ေဒၚဆုျမတ္ အသက္ေလးဆယ္ ေက်ာ္ရုံေလးရွိေသးေသာ မုဆိုးမႏုႏုေလးျဖစ္ေလသည္။ ေဆြမ်ိဳးဆိုလို႔ တူတေယာက္သာရွိကာ မွီခိုရာမဲ့ေနေသာသူျဖစ္ေလသည္။
ေယာက္်ားေသဆုံး ခါစကေတာ့ ပူေဆြးဝမ္းနည္းမႈေၾကာင့္ မသိသာေပမဲ့ တေျဖးေျဖး အသားက်လာခ်ိန္မွာေတာ့ သိသာလာတာက ေသြးသားဆႏၵေတာင္းဆိုမႈပင္ျဖစ္ေလသည္။
စားဝတ္ေနေရး ပူပင္မႈမရွိ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ၿပီး အခ်ိန္တန္ စားအိပ္ေနရေသာ ဆုျမတ္အဖို႔ အရင္က "အိပ္စားခံ" ဟူေသာ ျဖစ္စဥ္သုံးမ်ိဳးမွာ သူ႔အခ်ိန္ႏွင့္သူ ျဖစ္လာခဲ့ေသာ္လည္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူ မရွိေလေတာ့ အအိပ္ အစားရွိပါေသာ္လည္း ခံျခင္းဟူေသာ ကာမမႈ ကိစၥတြင္ ျပတ္လတ္ေနခဲ့သည္မွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ေလၿပီ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကာမမႈ ကိစၥကို ေမ့ထားခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ေခ်ပီျဖစ္ေလသည္။
ေမ႔ေနေသာအရာကို သတိလာေပးသူကရွိေလၿပီ။ ဗညား အခန္းထဲဝင္လာေတာ့ သူ႔ႏို႔ ၂ ဖက္စလုံးကို ျမင္သြားေလသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ကထဲက ၾကည့္ေနမွန္းမသိ။ အၾကည့္ေတြက စူးစူးရဲရဲ မက္မက္ေမာေမာရွိေလသည္။ တည္ျငိမ္ေနေသာ ကန္ေရထဲသို႔ ခဲတလုံးက်သည့္ႏွယ္ သည္အျဖစ္အပ်က္ကား သူမ၏ ေသြးသားတည္ျငိမ္မႈကို လႈပ္ရွားေစေလသည္။ သို႔ေသာ္ လူေလာကအျမင္ျဖင့္ လက္မခံႏိုင္ေသာ အရက္ရပ္ေနျပည္ေတာ္မွၾကားလို႔မေတာ္ေသာ အရာျဖစ္ေန၍ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္သာေနမိေလသည္။
သူမကားေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနခဲ့ေသာ္လည္း မေမ့ႏိုင္တာက ေရႊကိုယ္ေတာ္ဗညား ေနျမင့္ေလ အရူးရင့္ေလဆိုသလိုျဖစ္ေနသည္။
လြန္ခဲ့ေသာညက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဆုျမတ္မွာ အာေခါင္ေတြေျခာက္ကာ ေရငတ္လာသျဖင့္ လန္႔ႏိုးလာေလသည္။ အာေျခာက္တာမွ လွ်ာပင္ကြဲေတာ့မလိုျဖစ္ေနသည္။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ရပ္ကြက္ထဲမွ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္တုတ္ မဂၤလာေဆာင္မွ ဒံေပါက္မ်ား စားလာမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္တုတ္တို႔ကား လူခ်မ္းသာမ်ားျဖစ္ရုံမက အေပးအကမ္းရက္ေရာကာ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းေသာသူမ်ားျဖစ္ေလရာ အျပန္ခ်ိဳင့္ဆြဲပါေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ဒံေပါက္ဆိုရင္ ႀကိဳက္တတ္ေသာ သူမကလဲ ညစာအျဖစ္ပါထပ္စားလိုက္ေလသည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေရတအားငတ္ကာ လန္႔ႏိုးလာျခင္းျဖစ္ေလသည္။ အိပ္ယာထဲေရပုလင္းယူမထားမိသည္ကို ကိုယ့္ကို ကိုယ္အျပစ္တင္ရင္း ေရပုလင္းယူရန္အခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ေရပုလင္းယူၿပီးျပန္အလာတြင္ ဗညားရဲ႕ အခန္းဆီမွ
"အား ေကာင္းတယ္ တီေလးေကာင္းတယ္ တီေလးကို ေဆာင့္ရတာေကာင္းတယ္"
ဟူေသာ အသံကို ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ ရုတ္တရက္လန္႔သြားမိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာင္ဗညား ဘာမ်ား မဟုတ္တာလုပ္ေနပါသနည္း ဟုသိရွိရန္ အတြက္ ဗညား အခန္းတံခါးကို အသာဟကာ ၾကည့္လိုက္ေလသည္။
ဗညားမွာ ပက္လက္လွန္လ်က္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။ အိပ္ေနရင္းကပင္
အား တီေလးကို လိုးခ်င္ေနတာၾကာပါပီ လိုးရတာ ေကာင္းလိုက္တာ"
ဟု ပီပီသသ ႀကီးေယာင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆုျမတ္တေယာက္ ရင္ခုန္ႏႈန္ျမန္လာကာ ကတုန္ကယင္ျဖစ္ပီး လဲက်မတတ္ဒူးမ်ား ေပ်ာ့ေခြသြားသျဖင့္ တံခါးကိုကိုင္ကာ ထိန္းထားရေလသည္။ "ဒီေကာင္ေလးအဲ့ေလာက္ထိ ငါ့ကိုစြဲလန္းေနပါလား" ဟူေသာ အသိက သူရင္ကို တလွပ္လွပ္ႏွင့္ ရင္ခုန္ေစပါသည္။ လြတ္ထြက္ခါေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနမႈကို ျပန္တည့္မတ္ႏိုင္ေအာင္ ခနေလးအသာရပ္ေနလိုက္ေလသည္။
မိမိကိုယ္ကို ထိန္းႏိုင္ေတာ့မွ ဗညားခုတင္ရွိရာသို႔ အသာေလွ်ာက္လာခဲ့ေလသည္။ ဗညားမွာ ပလက္လွန္လ်က္အိပ္ေပ်ာ္ေနကာ ခါး၌ဝတ္ထားေသာပုဆိုးမွာ ေျပလ်က္ရွိေလသည္။ ပုဆိုးမွာ လုံလုံၿခဳံၿခဳံ ဖုံထားလ်က္ပင္ရွိေနေသာ္လည္း ပုဆိုးအထက္နားဆီမွ ဖုေဖာင္းလ်က္ရွိေနေလသည္။ လီးေတာင္ေနသျဖင့္ ဖုေဖာင္းေနၾကာင္း သတိျပဳမိေလသည္။ ဗညားလီး ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို သိလိုသျဖင့္ ပုဆိုးကို အသာလွန္ၾကည့္လိုက္ေလသည္။
ဗညားလီးႀကီးမွာ လီးအေရျပားက ဒစ္ကိုလုံေအာင္မဖုံးႏိုင္ပဲ ထိပ္ကပြင့္အာေနေလသည္။ အရွည္က ၆လက္မခြဲေလာက္ရွိကာ လုံးပတ္က က်ပ္လုံးေလာက္ရွိေလသည္။ လီးႀကီးမွာ အစြမ္းကုန္ေတာင္မတ္ေနၿပီး လီးေပၚမွ အေၾကာမ်ားက ဖုထေနကာ အေရမ်ားလဲ တစိမ့္စိမ့္ထြက္ေနေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္
"အန္တီေလး ႏို႔ေတြ အန္တီေလး ႏို႔ေတြ"
ဟု ဗညားရဲ႕ ေယာင္ေအာ္သံႏွင္အတူ လီးႀကီးကားတဆတ္ဆတ္တုန္ကာ သုတ္ေရျဖဴ ျဖဴ မ်ားပန္းထြက္လာေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ လန္႔သြားေသာ္လဲ သုတ္ေရမ်ား တရွိန္ထိုးပန္းထြက္ၿပီး လက္က်န္သုတ္ေရမ်ား စိမ့္ထြက္လာပုံမွာ ၾကည့္ေကာင္းလွေသာေၾကာင့္ ၾကည့္ေနရင္း သူမေစာက္ဖုတ္ထဲမွ ဆစ္ခနဲ႔ ဆစ္ခနဲဲ႔ျဖစ္ကာ ေစာက္ေရမ်ား စိမ့္ထြက္လာေလသည္။ ဗညားမွာ "အင္းအဲ" ႏွင့္ လူးလြန္႔လာေလသည္။ မၾကာမီႏိုးလာေတာ့မည္ကို သိေသာေၾကာင့္ ဆုျမတ္မွာ ဗညားအခန္းမွ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ မ်က္လုံးထဲမွာေတာ့ ဗညား၏ သုတ္ေရစိမ့္ထြက္ေနေသာ လီးႀကီးကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိေလသည္။ ဆုျမတ္ ကိုယ့္အခန္းထဲသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ညဝတ္ထားေသာ ဗဂ်ားမားကို အသာလွန္ကာ အခ်စ္ငတ္၍ ငိုေနရွာေသာ ညီမေလးကို အသာပြတ္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေပးရင္း ေခ်ာ့ေလငိုေလျဖစ္ကာ ညီမေလးမွာ အဆုံးစြန္ဆုံး ငိုခ်င္ျဖင့္ ရိႈက္ငိုပီးေနာက္ အိပ္ယာထက္ဝယ္ အျပာေရာင္မ်က္ေရမ်ားအိုင္ထြန္းေနေသာ ေနရာကို ေစာင္ျဖင့္ဖုံးကာ အိပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
………………………………………………
ဆက္ပါဦးမည္။