ေရစက္မကုန္ေသးသေရြ႕(၁၀)
ဦးခ်စ္ႏိူင္ လယ္ေတာလိုက္သြားၿပီး အိမ္ျပန္မလာတာ ႏွစ္ညေတာင္႐ွိေနၿပီ ျဖစ္သည္။
အိမ္မွာ႐ွိေနရင္ စိတ္ထဲမွာ မုန္းေနမိ အျမင္မၾကည္လင္မိေသာ္လည္း မ႐ွိျပန္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု လိုေနသလို ျဖစ္ေနသည္။
ဟိုေန႔က ဆူပူလိုက္တာေၾကာင့္ ျဖဴေလးကို လန႔္ၿပီး ျပန္မလာေတာ့တာလားမသိဘူး။
ဦးခ်စ္ႏိူင္ကို အရင္ကလို တည္တည္ တင္းတင္း မဟုတ္ပဲ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ဆက္ဆံေပးေတာ့ သူက အခြင့္အေရးယူခ်င္လာသည္။
ကိုႀကီး အိမ္မွာ မ႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ မေတာ္တဆ လိုလို ဘာလိုိလိုနဲ႔ ဟိုထိ ဒီထိ ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ လုပ္ေလ့႐ွိသည္။
ေန႔လည္ေန႔ခင္းဆို ဟိုေပၚဒီေပၚ အိပ္တတ္ၿပီး ျမင္ရဖန္မ်ားလြန္းလို္႔ သူရဲ႕ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ လီးမဲမဲႀကီးေတြကိုေတာင္ အလြတ္ရေနၿပီ။
ကိုႀကီးနဲ႔လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူ႔လီးႀကီးကိုပဲ ျမင္ေရာင္ေနမိတဲ့ ကိုယ့့္ကိုကိုယ္လည္း စိတ္တိုမိတယ္။
ျဖဴေလးရဲ႕ အ၀တ္အစားေတြကိုလည္း အခြင့္အေရးရတိုင္း ခိုးယူၿပီး နမ္း႐ႈ ဂြင္းတိုက္ေလ့႐ွိတာကို အျမဲတမ္းေခ်ာင္းၾကည့္ျဖစ္သည္။
တစ္ဖက္က သူဒီလိုလုပ္တာကို စိတ္ဆိုးရြံ႐ွာမိေသာ္လည္း တစ္ဖက္ကလည္း ျဖဴေလးကိုသူလုပ္ခ်င္ေနတာလုပ္ခြင့္မရပဲ ဒီလို စြဲလန္းၿပီး အာသာငမ္းငမ္းျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ထားရတာကို ေက်နပ္သေဘာက်ပါသည္။
အရင္က အ၀တ္ေတြမေလ်ွာ္ခင္ အိပ္ခန္းထဲမွာ စုျပံဳထည့္ထားေလ့႐ွိေသာ္လည္း အခုေနာက္ပိုင္း ၀တ္ၿပီးသားေတြကို ျခင္းတစ္ခုထဲထည့္ၿပီး ေအာက္ထပ္မွာပဲ ထားေတာ့တယ္။
ျဖဴေလး အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ သူတစ္ခုခုလုပ္တိုင္း ရြံ႐ွာမုန္းတီးစိတ္နဲ႔အတူ သူ႔ကို အႏိူင္ယူရသလို ခံစားရတာကိုလည္း ႏွစ္သက္ေက်နပ္တယ္။
ခုတေလာ ျဖဴေလးအသားေတြကို မၾကာခဏ ထိကိုင္တတ္သလို ဖင္သားအိအိေတြကိုလည္း သူ႔အေခ်ာင္းႀကီးနဲ႔ ထိပြတ္လို္႔ရေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့႐ွိတယ္။
လယ္ေတာမသြားခင္အရင္ရက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီး လြန္လာတာမို႔ ျဖဴေလးသည္းမခံႏိူင္ေတာ့ပဲ ပက္ပက္စက္စက္ ေျပာမိတယ္။
အဲဒီ့ေန႔က ျဖဴေလး ေဘစင္မွာ စားၿပီးသားပန္းကန္ေတြကို ေဆးေနတာျဖစ္သည္။
သူကေနာက္ကေရာက္လာၿပီး ျဖဴေလးဖင္ကို လီးႀကီးနဲ႔ေဆာင့္ထိုးပစ္လိုက္တာျဖစ္သည္။
အ႐ွိန္နဲ႔ေဆာင့္လိုက္တာမို႔ ေတာ္ေတာ္သိသာၿပီး လက္ထဲက ပန္းကန္ေတာင္ လြတ္က်မလို ျဖစ္သြား ေသးတယ္။
ျဖဴေလးလည္းသူ႔ကို လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ႏွစ္ျပားမတန္ေအာင္ေျပာလိုက္တယ္။
ေနာက့္ေန႔ကစၿပီး လယ္ထဲ လိုက္သြားကာ ျပန္မလာေတာ့တာျဖစ္သည္။
ကိုႀကီးသူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ျဖဴေလးဆူလိုက္လို႔ အိမ္ျပန္မလာရဲတာဆိုရင္မေကာင္းဘူး ကိုႀကီးပဲ မ်က္ႏွာပ်က္ရမွာမို႔ ဒီေန႔အိမ္ျပန္လာဖို႔ သြားေခၚလိုက္မည္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
တကယ္ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္သာ ႐ွာေနတာ ျဖဴေလးကိုယ္တိုင္ သူ႔ကို အိမ္မွာ႐ွိေနေစခ်င္တဲ့ စိတ္ကို သတိထားမိေတာ့ ႐ွက္လည္း ႐ွက္မိသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္း မေက်မနပ္ ေဒါသထြက္မိတယ္။
ခ်စ္ႏိူင္ က ရြာထဲကေတာင္းလာခဲ့တဲ့အုန္းသီးကို အိမ္ျပင္မွာ
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး ခြဲေနတယ္။
အိမ္ဘက္ကေန ျဖဴေလး သူ႐ွိရာ လာေနတာျမင္ေတာ့ ေအာက္ပုဆိုးစကို ေလ်ာ့သြားေအာင္ေလ်ွာ့လိုက္ၿပီး အေပၚပုဆိုးစကိုနဲနဲဆြဲတင္လိုက္တယ္။
"ဦးခ်စ္ႏိူင္ အုန္းသီးဘယ္ကရလာတာလည္း ျဖဴေလးလည္း အုန္းရည္
နဲနဲေသာက္ခ်င္တယ္"
"ရြာထဲက ရလာတာ အရည္က ျဖဴေလးပဲ အကုန္ေသာက္လိုက္ပါ ဦးေလးက အဆံပဲစားမယ္"
"အုန္းရည္မႀကိဳက္လို႔လား"
"မဟုတ္ပါဘူး ျဖဴေလးေသာက္လို႔က်န္မွ ေသာက္ေတာ့မယ္"
"အာ..တစ္ေယာက္တစ္၀က္....ဟင္.."
အနားေရာက္လို႔ စကားေျပာရင္း ထိုင္မလို႔အလုပ္မွာ ခ်စ္ႏိူင္ပုဆိုးၾကားက မာန္ဖီေနတဲ့ အေကာင္ႀကီးကို ျမင္သြားၿပီး
"ေတာ္ၿပီ အိမ္ထဲျပန္၀င္ေတာ့မယ္ ၿပီးရင္သာေျပာလိုက္ ဦးခ်စ္ႏိူင္က အေနအထိုင္ အရမ္းပက္စက္တာပဲ"
မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး အိမ္ဘက္ကို ျပန္လွည့္သြားတယ္။
အေနအထိုင္ပက္စက္တာမဟုတ္ပါဘူး ျဖဴေလးရယ္ ျမင္ေစရေအာင္တမင္ကိုျပထားတာပါ။
ျဖဴေလးရဲ႕ ဘယ္ညာရမ္းေနတဲ့ အိုးႀကီးကိုၾကည့္ကာ တံေတြး ၿမိဳၿပီး
စိတ္ထဲက ေျပာမိသည္။
ေအာက္က ကိုယ့္ေကာင္ႀကီးကို ငံု႔ၾကည့္ေတာ့ တဆတ္ဆတ္တုန္ၿပီး ဆာေလာင္ေနသေယာင္။
အားတင္းထားသားႀကီးေရ မင့္မၾကာခင္ စမူဆာ ေကာင္းေကာင္းေလးစားရေတာ့မွာပါ စိတ္ထဲကေန ကိုယ့္လီးကိုယ္ အားေပးမိေသးသည္။
အုန္းသီးထိပ္ကို ေဖာက္ၿပီး အနားကေရခြက္ထဲ ေမွာက္ထည့္လိုက္တယ္။
အိမ္ဘက္တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ခါးၾကားမွာလိမ္းထားတဲ့ အထုပ္ေလး ေဖာက္ထည့္လိုက္တယ္။
လက္ညိဳးနဲ႔ ထိုးေမႊလိုက္ေတာ့ အုန္းရည္ က အ၀ါေရာင္ေျပာင္းသြားတယ္။
ေသာက္ေခြး ! မဖစ္ေသးဘူးဟ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားစမ္း
ဟုတ္ၿပီ! သၾကားထည့္ရမယ္ သၾကားေၾကာင့္အ၀ါေရာင္ျဖစ္သြားတာလို႔ေျပာရမယ္။
ယုတၱိ႐ွိ႐ွိ မ႐ွိ႐ွိ ေလာေလာဆယ္ ဒီနည္းလမ္းပဲ႐ွိတယ္။သစ္ျမစ္ သစ္ဥ ေတြနဲ႔ ေဖာ္စပ္ထားတဲ့ ကာမစိတ္ႂကြေဆးဆိုလို႔ အရက္ဆိုင္မွာေတြ႔တဲ့ ဧည့္သည္ အဖိုးႀကီးဆီက ယူလာတာ ၊ စြမ္းေရာစြမ္းရဲ႕လားမသိဘူး။
ဘာျဖစ္ျဖစ္ စမ္းၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး၀ယ္လာတာ အရက္ဖိုးပါကုန္သြားလို႔
ေသာက္ေတာင္မေသာက္ခဲ့ရဘူး။
မီးဖိုဘက္ကို အျမန္၀င္ၿပီး သၾကားထည့္ေမႊလိုက္တယ္။ ျဖဴေလးကိုမေတြ႔ဘူး အေပၚမွာလားမသိ။
"ျဖဴေလး ...ျဖဴေလးေရ.. အုန္းရည္ရၿပီေနာ္"
"လာၿပီ..ဦးခ်စ္ႏိူင္ "
အိမ္ေပၚကေန တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ အေျပးဆင္းလာတယ္
"ေျဖးေျဖးလာပါ ျဖဴေလးရယ္ လဲကုန္ပါ့မယ္ ေရာ့အုန္းရည္"
"ဟင္! အုန္းရည္က ဘာလို႔အ၀ါေရာင္ႀကီး ျဖစ္ေနတာလဲ"
"သၾကား ..သၾကားေၾကာင့္ေလ "
"သၾကားထည့္တာ အဲေလာက္၀ါစရာလိုလို႔လား"
ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ထိန္းေနရတာမို႔ စိတ္ထဲမွာမလံုခ်င္ေတာ့ဘူး။
"ေပး..ေပး ျဖဴေလးမေသာက္ခ်င္ရင္ ဦးေလးေသာက္လိုက္မယ္"
"အာ....ေသာက္မွာေပါ့"
ျခံ၀င္းထဲကို ဟိုသေတာင္းစားေလး ၀င္လာေနတာကို ခ်စ္ႏိူင္ ျမင္တယ္။
အေရးထဲ ဂ်ိဳေကာင္ေလးကတစ္ေမွာင့္ ၊ အျပင္ကို ျပန္ထြက္ေအာင္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ အေျပးအလြားစဥ္းစားေနမိသည္။
အခန္းထဲအျမန္သြားၿပီး ပိုက္ဆံ႐ွာၾကည့္ေတာ့ အရက္ဖိုးခ်န္ထားတဲ့ ႏွစ္ေထာင္သာ က်န္ေတာ့သည္။
"ေဟာ..သားသား လာ အုန္းရည္ေသာက္ဦးမလား"
"မတိုက္နဲ႔ ...မတိုက္နဲ႔.ကေလးကိုလံုး၀မတိုက္နဲ႔"
ခ်စ္ႏိူင္က အထိတ္တလန္ ့ ေအာ္လိုက္မိသည္။ အသံက လိုအပ္တာထက္နဲနဲက်ယ္သြားတယ္။
"အမ္! ဘာလို႔ဒီေလာက္အလန္႔တၾကားျဖစ္ေနရတာလဲ"
"ေအာ္...ဒီလိုရာသီဥတုမ်ိဳးက ကေလးကို အုန္းရည္တိုက္လို႔မေကာင္းဘူးေလ ကေလးဆိုတာမ်ိဳးက ခုခံအားနည္းေသးတယ္"
"လာ ..သားေလး အုန္းရည္မေသာက္နဲ႔ဖ်ားလိမ့္မယ္ ဦးဦး မုန္႔ဖိုးေပးမယ္ မုန္႔သြား၀ယ္စားေနာ္"
ကေလးကို အျပင္ေခၚလာခဲ့တယ္။
"ေရာ့ ဒီမွာႏွစ္ေထာင္ ..မုန္႔သြား၀ယ္စားၿပီး ရြာထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကစားေနေနာ္ ညေနမွျပန္လာခဲ့"
ကေလးက ပိုက္ဆံလွမ္းယူတယ္။
"သားက ခုမွ ကစားၿပီးျပန္လာတာ ေမေမတို႔အျပန္က်ရင္ သား ဒီအိမ္မွာမ႐ွိရင္အ႐ိုက္ခံရမွာေပါ့"
"သားအေမတို႔မေရာက္ခင္ ျပန္လာေပါ့ အ႐ိုက္မခံရေအာင္လည္း ဦးေျပာေပးမယ္ ..ေအာ္..ေနဦး အကုန္ယူသြားရင္က်ေပ်ာက္လိမ့္မယ္ တစ္ရြက္ျပန္ေပးခဲ့ ေစာေစာျပန္လာရင္မရဘူး ညေနမွျပန္လာရင္ ဒီတစ္ေထာင္ျပန္ေပးမယ္"
"ဟုတ္ ..ဦးဦး သား ညေနမွပဲျပန္လာမယ္"
ကေလးက တစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ကိုင္ၿပီးခုန္ေပါက္ျမဴးထူးကာ ထြက္သြားသည္။
ဟူး........
တစ္႐ႈပ္ေတာ့ ျငိမ္းသြားၿပီ ။မေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ ၾကံစည္ေနတာမို႔ ကိုယ့္ဘာသာ မလံုပဲ ေဇာေခြၽးေတြျပန္ေနသည္။
ေခြၽးေတြသုတ္ရင္း ျဖဴေလး အေျခအေန ဘယ္လို႐ွိလဲသိရေအာင္ အိမ္ထဲ၀င္လာခဲ့သည္။
"ဦးခ်စ္ႏိူင္ရဲ႕ အုန္းရည္က အရသာတစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ အသီးနံ႔လိုလို တိုင္းရင္းေဆးနံ႔လိုလိုလဲအနံ့ရတယ္္ ေရာ့တစ္၀က္ေသာက္လိုက္ဦး"
"ျဖဴေလးပဲ ကုန္ေအာင္ေသာက္လိုက္ ဦးခ်စ္ႏိူင္ က ခုနေလးကေသာက္လိုက္ၿပီးၿပီ ေနဦး သၾကားအနည္ထိုင္ေနတာျဖစ္မယ္ ေမႊေပးမယ္"
"ကဲ ..ကုန္ၿပီ "
ျဖဴေလးက ကုန္ေအာင္ေသာက္ၿပီး ခြက္သြားေဆးေနတယ္။
"ျဖဴေလး ..ဘယ္လိုေနလဲ"
"မဆိုးပါဘူး... ဒါမယ့္ အရင္က ေသာက္ဖူးတဲ့ အုန္းရည္ေတြနဲ႔မတူဘူး ခုကတစ္မ်ိဳးပဲ .."
"ရာသီဥတုေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ သူက ရာသီကိုလိုက္ၿပီး အနံ႔အရသာေျပာင္းတတ္တယ္"
"ကဲ ျဖဴေလးအေပၚသြားေတာ့မယ္"
ျဖဴေလးအေျခအေန ၾကည့္ရတာ ဘာမွထူးျခားဟန္မျပ။
ငိုးမ အဖိုးႀကီး ငါ့ကို ဂ်င္းထည့္သြားၿပီထင္တယ္
အိမ္မွာ႐ွိေနရင္ စိတ္ထဲမွာ မုန္းေနမိ အျမင္မၾကည္လင္မိေသာ္လည္း မ႐ွိျပန္ေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္ခုခု လိုေနသလို ျဖစ္ေနသည္။
ဟိုေန႔က ဆူပူလိုက္တာေၾကာင့္ ျဖဴေလးကို လန႔္ၿပီး ျပန္မလာေတာ့တာလားမသိဘူး။
ဦးခ်စ္ႏိူင္ကို အရင္ကလို တည္တည္ တင္းတင္း မဟုတ္ပဲ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ဆက္ဆံေပးေတာ့ သူက အခြင့္အေရးယူခ်င္လာသည္။
ကိုႀကီး အိမ္မွာ မ႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ မေတာ္တဆ လိုလို ဘာလိုိလိုနဲ႔ ဟိုထိ ဒီထိ ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ လုပ္ေလ့႐ွိသည္။
ေန႔လည္ေန႔ခင္းဆို ဟိုေပၚဒီေပၚ အိပ္တတ္ၿပီး ျမင္ရဖန္မ်ားလြန္းလို္႔ သူရဲ႕ ရြံစရာေကာင္းတဲ့ လီးမဲမဲႀကီးေတြကိုေတာင္ အလြတ္ရေနၿပီ။
ကိုႀကီးနဲ႔လုပ္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ သူ႔လီးႀကီးကိုပဲ ျမင္ေရာင္ေနမိတဲ့ ကိုယ့့္ကိုကိုယ္လည္း စိတ္တိုမိတယ္။
ျဖဴေလးရဲ႕ အ၀တ္အစားေတြကိုလည္း အခြင့္အေရးရတိုင္း ခိုးယူၿပီး နမ္း႐ႈ ဂြင္းတိုက္ေလ့႐ွိတာကို အျမဲတမ္းေခ်ာင္းၾကည့္ျဖစ္သည္။
တစ္ဖက္က သူဒီလိုလုပ္တာကို စိတ္ဆိုးရြံ႐ွာမိေသာ္လည္း တစ္ဖက္ကလည္း ျဖဴေလးကိုသူလုပ္ခ်င္ေနတာလုပ္ခြင့္မရပဲ ဒီလို စြဲလန္းၿပီး အာသာငမ္းငမ္းျဖစ္ေနေအာင္ လုပ္ထားရတာကို ေက်နပ္သေဘာက်ပါသည္။
အရင္က အ၀တ္ေတြမေလ်ွာ္ခင္ အိပ္ခန္းထဲမွာ စုျပံဳထည့္ထားေလ့႐ွိေသာ္လည္း အခုေနာက္ပိုင္း ၀တ္ၿပီးသားေတြကို ျခင္းတစ္ခုထဲထည့္ၿပီး ေအာက္ထပ္မွာပဲ ထားေတာ့တယ္။
ျဖဴေလး အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ သူတစ္ခုခုလုပ္တိုင္း ရြံ႐ွာမုန္းတီးစိတ္နဲ႔အတူ သူ႔ကို အႏိူင္ယူရသလို ခံစားရတာကိုလည္း ႏွစ္သက္ေက်နပ္တယ္။
ခုတေလာ ျဖဴေလးအသားေတြကို မၾကာခဏ ထိကိုင္တတ္သလို ဖင္သားအိအိေတြကိုလည္း သူ႔အေခ်ာင္းႀကီးနဲ႔ ထိပြတ္လို္႔ရေအာင္ ႀကိဳးစားေလ့႐ွိတယ္။
လယ္ေတာမသြားခင္အရင္ရက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ႀကီး လြန္လာတာမို႔ ျဖဴေလးသည္းမခံႏိူင္ေတာ့ပဲ ပက္ပက္စက္စက္ ေျပာမိတယ္။
အဲဒီ့ေန႔က ျဖဴေလး ေဘစင္မွာ စားၿပီးသားပန္းကန္ေတြကို ေဆးေနတာျဖစ္သည္။
သူကေနာက္ကေရာက္လာၿပီး ျဖဴေလးဖင္ကို လီးႀကီးနဲ႔ေဆာင့္ထိုးပစ္လိုက္တာျဖစ္သည္။
အ႐ွိန္နဲ႔ေဆာင့္လိုက္တာမို႔ ေတာ္ေတာ္သိသာၿပီး လက္ထဲက ပန္းကန္ေတာင္ လြတ္က်မလို ျဖစ္သြား ေသးတယ္။
ျဖဴေလးလည္းသူ႔ကို လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီး ႏွစ္ျပားမတန္ေအာင္ေျပာလိုက္တယ္။
ေနာက့္ေန႔ကစၿပီး လယ္ထဲ လိုက္သြားကာ ျပန္မလာေတာ့တာျဖစ္သည္။
ကိုႀကီးသူငယ္ခ်င္းဆိုေတာ့ ျဖဴေလးဆူလိုက္လို႔ အိမ္ျပန္မလာရဲတာဆိုရင္မေကာင္းဘူး ကိုႀကီးပဲ မ်က္ႏွာပ်က္ရမွာမို႔ ဒီေန႔အိမ္ျပန္လာဖို႔ သြားေခၚလိုက္မည္ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
တကယ္ေတာ့ အေၾကာင္းျပခ်က္သာ ႐ွာေနတာ ျဖဴေလးကိုယ္တိုင္ သူ႔ကို အိမ္မွာ႐ွိေနေစခ်င္တဲ့ စိတ္ကို သတိထားမိေတာ့ ႐ွက္လည္း ႐ွက္မိသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကို လည္း မေက်မနပ္ ေဒါသထြက္မိတယ္။
ခ်စ္ႏိူင္ က ရြာထဲကေတာင္းလာခဲ့တဲ့အုန္းသီးကို အိမ္ျပင္မွာ
ေဆာင့္ေၾကာင့္ထိုင္ၿပီး ခြဲေနတယ္။
အိမ္ဘက္ကေန ျဖဴေလး သူ႐ွိရာ လာေနတာျမင္ေတာ့ ေအာက္ပုဆိုးစကို ေလ်ာ့သြားေအာင္ေလ်ွာ့လိုက္ၿပီး အေပၚပုဆိုးစကိုနဲနဲဆြဲတင္လိုက္တယ္။
"ဦးခ်စ္ႏိူင္ အုန္းသီးဘယ္ကရလာတာလည္း ျဖဴေလးလည္း အုန္းရည္
နဲနဲေသာက္ခ်င္တယ္"
"ရြာထဲက ရလာတာ အရည္က ျဖဴေလးပဲ အကုန္ေသာက္လိုက္ပါ ဦးေလးက အဆံပဲစားမယ္"
"အုန္းရည္မႀကိဳက္လို႔လား"
"မဟုတ္ပါဘူး ျဖဴေလးေသာက္လို႔က်န္မွ ေသာက္ေတာ့မယ္"
"အာ..တစ္ေယာက္တစ္၀က္....ဟင္.."
အနားေရာက္လို႔ စကားေျပာရင္း ထိုင္မလို႔အလုပ္မွာ ခ်စ္ႏိူင္ပုဆိုးၾကားက မာန္ဖီေနတဲ့ အေကာင္ႀကီးကို ျမင္သြားၿပီး
"ေတာ္ၿပီ အိမ္ထဲျပန္၀င္ေတာ့မယ္ ၿပီးရင္သာေျပာလိုက္ ဦးခ်စ္ႏိူင္က အေနအထိုင္ အရမ္းပက္စက္တာပဲ"
မ်က္ေစာင္းထိုးၿပီး အိမ္ဘက္ကို ျပန္လွည့္သြားတယ္။
အေနအထိုင္ပက္စက္တာမဟုတ္ပါဘူး ျဖဴေလးရယ္ ျမင္ေစရေအာင္တမင္ကိုျပထားတာပါ။
ျဖဴေလးရဲ႕ ဘယ္ညာရမ္းေနတဲ့ အိုးႀကီးကိုၾကည့္ကာ တံေတြး ၿမိဳၿပီး
စိတ္ထဲက ေျပာမိသည္။
ေအာက္က ကိုယ့္ေကာင္ႀကီးကို ငံု႔ၾကည့္ေတာ့ တဆတ္ဆတ္တုန္ၿပီး ဆာေလာင္ေနသေယာင္။
အားတင္းထားသားႀကီးေရ မင့္မၾကာခင္ စမူဆာ ေကာင္းေကာင္းေလးစားရေတာ့မွာပါ စိတ္ထဲကေန ကိုယ့္လီးကိုယ္ အားေပးမိေသးသည္။
အုန္းသီးထိပ္ကို ေဖာက္ၿပီး အနားကေရခြက္ထဲ ေမွာက္ထည့္လိုက္တယ္။
အိမ္ဘက္တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ခါးၾကားမွာလိမ္းထားတဲ့ အထုပ္ေလး ေဖာက္ထည့္လိုက္တယ္။
လက္ညိဳးနဲ႔ ထိုးေမႊလိုက္ေတာ့ အုန္းရည္ က အ၀ါေရာင္ေျပာင္းသြားတယ္။
ေသာက္ေခြး ! မဖစ္ေသးဘူးဟ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားစမ္း
ဟုတ္ၿပီ! သၾကားထည့္ရမယ္ သၾကားေၾကာင့္အ၀ါေရာင္ျဖစ္သြားတာလို႔ေျပာရမယ္။
ယုတၱိ႐ွိ႐ွိ မ႐ွိ႐ွိ ေလာေလာဆယ္ ဒီနည္းလမ္းပဲ႐ွိတယ္။သစ္ျမစ္ သစ္ဥ ေတြနဲ႔ ေဖာ္စပ္ထားတဲ့ ကာမစိတ္ႂကြေဆးဆိုလို႔ အရက္ဆိုင္မွာေတြ႔တဲ့ ဧည့္သည္ အဖိုးႀကီးဆီက ယူလာတာ ၊ စြမ္းေရာစြမ္းရဲ႕လားမသိဘူး။
ဘာျဖစ္ျဖစ္ စမ္းၾကည့္မယ္ဆိုၿပီး၀ယ္လာတာ အရက္ဖိုးပါကုန္သြားလို႔
ေသာက္ေတာင္မေသာက္ခဲ့ရဘူး။
မီးဖိုဘက္ကို အျမန္၀င္ၿပီး သၾကားထည့္ေမႊလိုက္တယ္။ ျဖဴေလးကိုမေတြ႔ဘူး အေပၚမွာလားမသိ။
"ျဖဴေလး ...ျဖဴေလးေရ.. အုန္းရည္ရၿပီေနာ္"
"လာၿပီ..ဦးခ်စ္ႏိူင္ "
အိမ္ေပၚကေန တဒုန္းဒုန္းနဲ႔ အေျပးဆင္းလာတယ္
"ေျဖးေျဖးလာပါ ျဖဴေလးရယ္ လဲကုန္ပါ့မယ္ ေရာ့အုန္းရည္"
"ဟင္! အုန္းရည္က ဘာလို႔အ၀ါေရာင္ႀကီး ျဖစ္ေနတာလဲ"
"သၾကား ..သၾကားေၾကာင့္ေလ "
"သၾကားထည့္တာ အဲေလာက္၀ါစရာလိုလို႔လား"
ကိုယ့္ကိုယ္ကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ထိန္းေနရတာမို႔ စိတ္ထဲမွာမလံုခ်င္ေတာ့ဘူး။
"ေပး..ေပး ျဖဴေလးမေသာက္ခ်င္ရင္ ဦးေလးေသာက္လိုက္မယ္"
"အာ....ေသာက္မွာေပါ့"
ျခံ၀င္းထဲကို ဟိုသေတာင္းစားေလး ၀င္လာေနတာကို ခ်စ္ႏိူင္ ျမင္တယ္။
အေရးထဲ ဂ်ိဳေကာင္ေလးကတစ္ေမွာင့္ ၊ အျပင္ကို ျပန္ထြက္ေအာင္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ အေျပးအလြားစဥ္းစားေနမိသည္။
အခန္းထဲအျမန္သြားၿပီး ပိုက္ဆံ႐ွာၾကည့္ေတာ့ အရက္ဖိုးခ်န္ထားတဲ့ ႏွစ္ေထာင္သာ က်န္ေတာ့သည္။
"ေဟာ..သားသား လာ အုန္းရည္ေသာက္ဦးမလား"
"မတိုက္နဲ႔ ...မတိုက္နဲ႔.ကေလးကိုလံုး၀မတိုက္နဲ႔"
ခ်စ္ႏိူင္က အထိတ္တလန္ ့ ေအာ္လိုက္မိသည္။ အသံက လိုအပ္တာထက္နဲနဲက်ယ္သြားတယ္။
"အမ္! ဘာလို႔ဒီေလာက္အလန္႔တၾကားျဖစ္ေနရတာလဲ"
"ေအာ္...ဒီလိုရာသီဥတုမ်ိဳးက ကေလးကို အုန္းရည္တိုက္လို႔မေကာင္းဘူးေလ ကေလးဆိုတာမ်ိဳးက ခုခံအားနည္းေသးတယ္"
"လာ ..သားေလး အုန္းရည္မေသာက္နဲ႔ဖ်ားလိမ့္မယ္ ဦးဦး မုန္႔ဖိုးေပးမယ္ မုန္႔သြား၀ယ္စားေနာ္"
ကေလးကို အျပင္ေခၚလာခဲ့တယ္။
"ေရာ့ ဒီမွာႏွစ္ေထာင္ ..မုန္႔သြား၀ယ္စားၿပီး ရြာထဲက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကစားေနေနာ္ ညေနမွျပန္လာခဲ့"
ကေလးက ပိုက္ဆံလွမ္းယူတယ္။
"သားက ခုမွ ကစားၿပီးျပန္လာတာ ေမေမတို႔အျပန္က်ရင္ သား ဒီအိမ္မွာမ႐ွိရင္အ႐ိုက္ခံရမွာေပါ့"
"သားအေမတို႔မေရာက္ခင္ ျပန္လာေပါ့ အ႐ိုက္မခံရေအာင္လည္း ဦးေျပာေပးမယ္ ..ေအာ္..ေနဦး အကုန္ယူသြားရင္က်ေပ်ာက္လိမ့္မယ္ တစ္ရြက္ျပန္ေပးခဲ့ ေစာေစာျပန္လာရင္မရဘူး ညေနမွျပန္လာရင္ ဒီတစ္ေထာင္ျပန္ေပးမယ္"
"ဟုတ္ ..ဦးဦး သား ညေနမွပဲျပန္လာမယ္"
ကေလးက တစ္ေထာင္တန္ တစ္ရြက္ကိုင္ၿပီးခုန္ေပါက္ျမဴးထူးကာ ထြက္သြားသည္။
ဟူး........
တစ္႐ႈပ္ေတာ့ ျငိမ္းသြားၿပီ ။မေကာင္းတာလုပ္ဖို႔ ၾကံစည္ေနတာမို႔ ကိုယ့္ဘာသာ မလံုပဲ ေဇာေခြၽးေတြျပန္ေနသည္။
ေခြၽးေတြသုတ္ရင္း ျဖဴေလး အေျခအေန ဘယ္လို႐ွိလဲသိရေအာင္ အိမ္ထဲ၀င္လာခဲ့သည္။
"ဦးခ်စ္ႏိူင္ရဲ႕ အုန္းရည္က အရသာတစ္မ်ိဳးႀကီးပဲ အသီးနံ႔လိုလို တိုင္းရင္းေဆးနံ႔လိုလိုလဲအနံ့ရတယ္္ ေရာ့တစ္၀က္ေသာက္လိုက္ဦး"
"ျဖဴေလးပဲ ကုန္ေအာင္ေသာက္လိုက္ ဦးခ်စ္ႏိူင္ က ခုနေလးကေသာက္လိုက္ၿပီးၿပီ ေနဦး သၾကားအနည္ထိုင္ေနတာျဖစ္မယ္ ေမႊေပးမယ္"
"ကဲ ..ကုန္ၿပီ "
ျဖဴေလးက ကုန္ေအာင္ေသာက္ၿပီး ခြက္သြားေဆးေနတယ္။
"ျဖဴေလး ..ဘယ္လိုေနလဲ"
"မဆိုးပါဘူး... ဒါမယ့္ အရင္က ေသာက္ဖူးတဲ့ အုန္းရည္ေတြနဲ႔မတူဘူး ခုကတစ္မ်ိဳးပဲ .."
"ရာသီဥတုေၾကာင့္ျဖစ္မယ္ သူက ရာသီကိုလိုက္ၿပီး အနံ႔အရသာေျပာင္းတတ္တယ္"
"ကဲ ျဖဴေလးအေပၚသြားေတာ့မယ္"
ျဖဴေလးအေျခအေန ၾကည့္ရတာ ဘာမွထူးျခားဟန္မျပ။
ငိုးမ အဖိုးႀကီး ငါ့ကို ဂ်င္းထည့္သြားၿပီထင္တယ္