စုန္းမ အပိုင္း (၃)
မ .. မလုပ္နဲ႔ .. ရတီရယ္ .. မွား .. မွားေနၿပီ”
“အို .. မွားပလစ္ေပါ့ .. မွန္ေနရင္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာမွ မရွိတာ .. ဟုတ္တယ္ဟုတ္”
မိုးရတီေနရာမွာ တျခားမိန္းကေလးသာ ဒီလိုမ်ဳိးေျပာလို႔ကေတာ့ ေသာက္ေကာင္မဆိုၿပီး က်ေနာ္ ဆဲၿပီးသြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အခုေျပာေနတာ ရုပ္ကေလး လွယံုတင္မက၊ စကားေျပာရင္လည္း ဆည္းလည္းသံႏွယ္ တင္စားထားလို႔ရတဲ့ အသံပိုင္ရွင္ မိုးရတီက တီတီတာတာေလး ေျပာတာေလ။ ဒီအတိုင္းေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ သူမလက္ႏုႏုေလးနဲ႔ က်ေနာ့္လီးကို ဂြင္းတိုက္ေပးသလို လုပ္ရင္း ေျပာေနတာ။ အ၀တ္ေတြ ခံေနတာေတြ ဘာေတြ ထည့္ေျပာမေနနဲ႔။ လူက အရွင္လတ္လတ္ နတ္ျပည္ေရာက္ေနသလိုကို ခံစားေနရတာ။
"ေက်ာ့ေကခိုင္ကေရာ ေဇယ်ကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ ျပဳစုရဲ ႔လား .. ေဇယ်သာ ရတီ့ေကာင္ေလး ဆိုရင္ အၿမဲတမ္း စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ထားမွာ .. သိလား"
"အာ .. မဟုတ္ .. ရွစ္ .. ဟုတ္တယ္ .. ထားတယ္ .. ကြ်တ္ .. မလုပ္နဲ႔ေတာ့ .. မိုးရတီ .. မွားကုန္လိမ့္မယ္" (က်ေနာ့္ စကားေတြလည္း ေတာင္တစ္လံုး၊ ေျမာက္တစ္လံုး ျဖစ္ကုန္ၿပီ)
"ေဇယ်ကလဲကြာ .. ဒါႀကီးပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာေနတယ္ .. ဘာျဖစ္လဲ .. အဲဒီမွားတာကိုက ပိုၿပီးေတာ့ ေဟာ့(hot)ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္လား"
ကဲ .. ကိုယ့္ၾဆာတို႔ပဲ က်ေနာ့္ေနရာကေန ၀င္စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ဒီလိုစကားေတြ သံုးၿပီး က်ေနာ့္လီးကို လက္ႏွင့္ပြတ္ရင္း ဆြဲေဆာင္ေနတာ အဲဒါမွ စိတ္မတက္ၾကြ ဘယ္အခ်ိန္တက္ၾကြဦးမလဲ။ က်ေနာ္ေျပာခဲ့ပါေရာ Disaster ဆိုတာ။ Disaster မွ ဘ၀မွာ တခါမွ မႀကံဳခဲ့ဘူးတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ဒီဂရီအျမင့္ဆံုး အဆင့္ပဲ။ ငလ်င္တိုင္းတာသလို Richter Scale ရစ္ဂ်စ္စတာ စေကးလ္နဲ႔မ်ားေျပာရရင္ ရွစ္ဟိုဘက္ေတာင္ လြန္သြားမလား မသိဘူး။ မိုးရတီလက္နဲ႔ အဆုပ္ခံထားရတဲ့ လီးက လံုး၀ကို မိုင္ကုန္မာလာၿပီး က်ေနာ့္ႏႈတ္က ရွီးခနဲ အီးခနဲေတာင္ ထုတ္ညည္းျဖစ္သြားတယ္။
"အယ္ .. ေဇယ်က သေဘာက်တယ္ေပါ့ .. ခိ ခိ .. ရတီက ေဇယ်ကို လူရိုးလူေကာင္းေလးလို႔ ထင္ထားတာ .. အခု လူဆိူးေလး ျဖစ္ခ်င္ၿပီလား .. ဒါကိုက ေကာင္းေနတာမွတ္လား .. ခိ ခိ .. ေက်ာ့ေကခိုင္ကို ဒီအေၾကာင္း ေပးမသိနဲ႔ .. ရတီတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဒိုင္လွ်ဳိေလး လုပ္ထားလိုက္မယ္ .. ဘယ္လိုလဲ??"
က်ေနာ့္ေခါင္းတစ္ခုလံုး ဘုရားပြဲက ရဟတ္ မစီးရဘဲနဲ႔ကို ခ်ာခ်ာလည္ေနၿပီဗ်ာ။ မိုးရတီက က်ေနာ့္ကို မတရားကို ဖမ္းစားထားၿပီ .. ခက္တာက ဒါကို ဒီငေပြးမေလးကလည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီးသိေနတယ္။ လီးကို ကိုင္ထားတဲ့ သူ႔ရဲ ႔လက္လႈပ္ရွားမႈက တေျဖးေျဖးႏွင့္ သိသိသာသာ ျမန္လာတယ္။ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းလာတာေရာ၊ ေျခတန္ေတြတေလွ်ာက္ ၿဖိဳးၿဖိဳးျဖန္းျဖန္း ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ေရာ က်ေနာ္ သိပ္အၾကာႀကီး ေတာင့္ခံထားႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မုိးရတီသာ ဆက္ၿပီး လီးကို ပြတ္ၿပီး ဂြင္းတိုက္ေပးေနရင္ က်ေနာ္ လရည္ေတြ ပန္းထြက္ေတာ့မွာ။ ေနာက္ဆံုး အေျခအေနမွာ က်ေနာ့္ ႏႈတ္က ဘာဆိုဘာမွ မေတြးမိဘဲ စကားတစ္ခြန္း လႊတ္ခနဲ ထြက္သြားတယ္။
"မိုး .. ရတီ .. မလုပ္နဲ႔ေတာ့ .. ငါ .. ငါ ၿပီးေတာ့မယ္"
"အယ္ .. ဟုတ္လား .. ခိ ခိ .. ေဇယ်က သိပ္ဆိုးတာပဲ .. ကိုယ့္ေကာင္မေလး ေအာက္ထပ္မွာ ရွိေနတာေတာင္ တျခားတစ္ေယာက္ ဂြင္းတိုက္ေပးတာ ခံရင္း ၿပီးေတာ့မွာလား .. ခိ ခိ .. ဒီဟာမက ရတီ့ကို အရႈပ္ထုတ္လို႔ ထင္ေနတာမွတ္လား .. ဒါေပမယ့္ အဲဒီအရႈပ္ထုတ္က ေဇယ်အတြက္ေတာ့ အေကာင္းစားဆိုတာ သိၿပီဟုတ္ .."
ဟုတ္တယ္ဗ်ာ .. မိုးရတီ ေျပာတာ တကယ္ကို ဟုတ္တယ္ဗ်ာ !!! .. က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီလိုမ်ဳိးျဖစ္ေနတာ မွားယြင္းမႈပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ က်ေနာ့္ရင္အုပ္ ဖားဖိုလို ၾကြလိုက္၊ နိမ့္လိုက္ျဖစ္ေအာင္ အသက္ကို အေျပးအလႊား ရွဴလိုက္ရၿပီး သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး၊ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ထားရင္းက အသံအုပ္အုပ္နဲ႔ ညည္းရင္း လရည္ေတြ ပန္းထြက္ကုန္ပါေရာ။ ပထမဦးဆံုးထြက္တဲ့ လရည္ရဲ ႔အားက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျပင္းလဲဆိုရင္ လူတစ္ကိုယ္လံုး ရွိရွိသမွ် အားအင္ေတြ ပါသြားသလားေတာင္ ထင္ရမယ္ဗ်။ ဒူးေတာင္မွ ေခ်ာင္ခ်င္သလို ျဖစ္ၿပီး လူကေခြက်ခ်င္သလိုေတာင္ ျဖစ္သြားတာ .. မိုးရတီက အလိုက္တသိနဲ႔ လီးမကိုင္ထားတဲ့ တျခားလက္နဲ႔ က်ေနာ့္ ပုခံုးကို လွမ္းထိန္းထားေပးလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ကို ယိုင္က်သလို ျဖစ္သြားတဲ့ က်ေနာ့္ကိုယ္ကေလးကိုေတာ့ သူမရဲ ႔ကိုယ္နဲ႔ တြန္းထားရင္း လီးကို ဆက္ၿပီးဂြင္းတုိက္ေပးေနတယ္။ က်ေနာ့္ခမ်ာ ထင္းရွဴးေသတၱာပံုးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားရင္းက ၀တ္ထားတဲ့ ေအာက္ခံေဘာက္ဆာ (အတြင္းခံ)ထဲ လရည္ေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ကို ပန္းထုတ္ေနမိပါေရာလား ...။
တစ္ကမာၻေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားမလား မသိတဲ့ အခ်ိန္ေနာက္မွ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ ျပန္ထိန္းသြားႏိုင္တယ္။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေပ်ာ့က်လာတဲ့ လီးကို ဆုပ္ၿပီးပြတ္ေပးေနတဲ့ မိုးရတီ လက္ကေလးရဲ ႔လႈပ္ရွားမႈကလည္း လံုး၀ကို မရွိသေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီေတာ့မွ က်ေနာ့္လီးေပၚက သူ႔လက္ကြာသြားတာကို သတိထားမိလိုက္ၿပီး၊ က်ေနာ့္ကို ဖက္ထားသလို ျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ကေလးကလည္း က်ေနာ့္အနားကေန ခြာသြားတယ္။ အလိုအေလ်ာက္ ေခါင္းေမာ့မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး အေကာင္းႀကီးေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈေနာက္ လိုက္ပါမိတဲ့ က်ေနာ္၊ အခုမွ ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ မ်က္လံုးျပန္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ မိုးရတီက က်ေနာ့္ေရွ ႔မွာ ၿပံဳးစိစိ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ေနပါေရာ။ က်ေနာ့္ လီးကို အားရပါးရ ေဆာ့ကစားသြားတဲ့ သူမလက္ထဲမွာေတာ့ ေသာ့တြဲက ရွိေနၿပီး (ေသာ့ ေတြ႔ၿပီ .. သိလား) လို႔ က်ေနာ့္ကို မ်က္လံုးေလး တစ္ဖက္ မွိတ္ျပၿပီး လွမ္းေျပာေတာ့တယ္။
ဘာမွေတာင္ ျပန္ေျပာလိုက္ခ်ိန္ မရပါဘူးဗ်ာ။ သူ႔ဟာသူ ေသာ့ဖြင့္ၿပီး စတိုခန္းထဲကို ေရွ႔ကေန ေကာ့ေကာ့ေကာ့ေကာ့နဲ႔ ၀င္သြားတယ္ (စပ္ျမင္ကပ္လို႔ ဒီလိုမ်ဳိးေျပာလိုက္တာ .. အမွန္က ေရေရလည္လည္ ဆက္ဆီက်တဲ့ ဒီဇိုင္းနဲ႔ တင္ကို ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလး ခါၿပီး ေလွ်ာက္သြားတာ)။ က်ေနာ္လည္း ေနာက္က ကုတ္ေခ်ာင္းကုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လိုက္၀င္ၿပီး ေတာက္ေလွ်ာက္မထားရတဲ့ ေသတၱာကို အခုမွ စတိုခန္းၾကမ္းျပင္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။
“ငါ .. ငါ မယံုႏိုင္ဘူး .. ဒီ .. ဒီဟာက”
“မွားတယ္ .. လို႔ ေျပာဦးမလို႔လား” (မိုးရတီ ထံုးစံအတိုင္း လက္မကေလးကို မခို႔တယို႔နဲ႔ ကိုက္ရင္း မ်က္လံုးေလးလွန္ၿပီး ေျပာျပန္တယ္)
“ဟုတ္ .. ဟုတ္တယ္ ... အဲဒါ .. အဲဒါ .. ဒါေပမယ့္ .. ေက်ာ့သိရင္ ..”
“ေက်ာ့သိရင္ ?? .. ဘာကို သိရင္လဲ .. သူ႔ေကာင္ေလးျဖစ္တဲ့သူက ရတီ ဂြင္းတိုက္ေပးတာကို မခံႏိုင္လို႔ ေဘာင္းဘီထဲ လရည္ေတြ ထြက္က်တာကို သိတာလား”
ဖ်ား ဖ်ား .. စကားလံုးတစ္လံုးနဲ႔တစ္လံုး အခ်ိတ္အဆက္မိမိ ေျပာသြားတဲ့ မိုးရတီရဲ ႔စကားက က်ေနာ့္ ေသြးေတြကို လည္ပတ္ႏႈန္းျမန္ေအာင္ လုပ္လိုက္တဲ့အျပင္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးလည္း အရွက္နဲ႔ေဒါသေၾကာင့္ နီရဲတက္သြားေစတယ္။ ဒါကို လူလည္မေလး မိုးရတီက သတိထားမိသြားၿပီး ေလသံေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔
“ေဇယ် .. ဒီမွာ ရတီ ေျပာမယ္ နားေထာင္ဦး .. ဒီကိစၥႀကီး ေခါင္းထဲ ထည့္မေနနဲ႔ .. ေက်ာ့ေကခိုင္ကို ေဇယ်ဘာမွ ေျပာစရာ မလိုဘူး .. ရတီလည္း ဘာတစ္ခုမွ ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး .. ေဇယ်သာလွ်င္ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို မွတ္ထား”
“ဘာအခ်က္လဲ??” (က်ေနာ္လည္း စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႔ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၿပီး ျပန္ေမးမိတယ္)
“ေဇယ် မွတ္ထားရမွာ ... ရတီက ေဇယ်ကို တစ္ခ်ီၿပီးေအာင္ လုပ္ေပးထားတယ္ .. ဒီေတာ့ ရတီအေပၚ ေဇယ်မွာ အေၾကြးတစ္ခုရွိတယ္ .. ဒါပဲ”
က်ေနာ့္ မ်က္လံုးေတာ့ ျပဴးသထက္ကို ျပဴးေနရေတာ့တာပဲ။ မိုးရတီက က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးရယ္တယ္။ သူ႔ရဲ ႔ထြားထြားမို႔မို႔ ရင္ဆိုင္ေတြကေတာ့ နံနက္ခင္းေလျပည္ေၾကာင့္ လႈပ္ခတ္ေနတဲ့ သစ္ရြက္ႏုေလးေတြလို သြဲ႔သြဲ႔ေလး လႈပ္ရွားေနတာေပါ့ …။
“ခိ .. ခိ .. စိတ္လႈပ္ရွားသြားတာလား .. ရတီက အခုလို႔ မေျပာပါဘူး .. ရတီလိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေဇယ်ကေပးရင္ ျဖစ္ပါတယ္ .. ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိစၥ ေက်ာ့ေကခိုင္ မသိမွ ျဖစ္မွာဆိုေတာ့ ရတီကို စိတ္ပ်က္ေအာင္ ေဇယ် မလုပ္ဘူးဟုတ္ .. အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ရတီ ပါးစပ္ကို ပိတ္ထားဖို႔ဆိုတာ … ခိ .. ခိ ??”
က်ေနာ္ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ရင္အုပ္တစ္ခုလံုး ေမာက္ၾကြလာေအာင္ အသက္ျပင္းျပင္းရွဴမိၿပီး အံကိုသာ ႀကိတ္ထားႏိုင္ေတာ့တယ္။ ရွက္လိုက္တာလည္း ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ မိုးရတီက က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ပဲ စူးစိုက္ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ျပန္ယူသြားရမယ့္ ဇြန္းခရင္းထည့္ထားတဲ့ ပလတ္စတစ္ပံုးကို အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာကေန ဆြဲမၿပီး ေပးလိုက္တယ္။
“ေရာ့ .. ဒီဟာကို ေဇယ်ေရွ ႔ကေန ကာထား .. ဟိုေပပြေနတာေတြကို မျမင္ေစနဲ႔”
အင္းဂိပ္လိုသာ ေျပာရရင္ က်ေနာ္ေတာ့ deer in the headlights ျဖစ္ေနပါၿပီဗ်ာ။ မိုးရတီ ဘာကိုရည္ညႊန္းမွန္း သိၿပီး မ်က္လံုးေလး အေၾကာင္သားနဲ႔ သူ ေပးလိုက္တဲ့ ပံုးကို ေယာင္နနနဲ႔ လွမ္းယူၿပီး ေဘာင္းဘီဂြၾကား ေရွ႔ကေန ကာထားလိုက္မိတယ္။ စိတ္ထဲလည္း ဒီပံုစံႀကီးနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဘယ္လို ျပန္၀င္ရမလဲဆုိတာ အလိုလို လန္႔လာတယ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္း မသိ။ မိုးရတီကို အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ၾကည့္မိေတာ့တာပဲ။
“စိတ္မပူနဲ႔ .. ပံုးနဲ႔ကာၿပီး ေအာက္ထပ္ဆင္းသြားလိုက္ .. ဘယ္သူမွ သိမွာ မဟုတ္ဘူး .. မီးဖိုခန္းထဲ ေရာက္ရင္ ပန္းကန္ေဆးဖို႔ထားတဲ့ ေရပိုက္ကို ရတီယူထားလိုက္မယ္ .. ေဇယ်က ရတီနား လာရပ္ .. မေတာ္တဆလိုလိုနဲ႔ ေဇယ်ေဘာင္းဘီကို ေရနဲ႔ ပက္လိုက္မယ္ .. ဒါဆို အဆင္ေျပသြားၿပီ .. ဟုတ္ၿပီလား”
တကယ္ပဲဗ်ာ .. ေလသံေအးေအးေလးနဲ႔ ခ်က္က်လက္က် ေျပာသြားတာမ်ား ေန႔စဥ္လုပ္ေနၾက ထမင္းစားေရေသာက္အလုပ္တစ္ခုကုိ ျပန္ေျပာေနတဲ့အတိုင္းပဲ ကိုယ့္ၾဆာတို႔ေရ။ မိုးရတီအတြက္ေတာ့ အရာရာအားလံုးက simple ျဖစ္ၿပီး၊ က်ေနာ့္က်မွပဲ complicated ျဖစ္ေနသလားေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ အိုေခ ဆိုတဲ့ အသံကို ခပ္ယဲ့ယဲ့ေလး ေျပာလိုက္ယံုပဲ က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။
မေရႊခ်ာက ကိစၥၿပီးသြားတာေတာင္ စတိုခန္းထဲကေန ခ်က္ျခင္း ျပန္ထြက္ေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ ခုနက ပလတ္စတစ္ပံုး ထားထားတဲ့ေနရာနားမွာ ရွိတဲ့ ကတၱဴပံုးတစ္ခုကို ၾကမ္းျပင္ေပၚကေန လွမ္းေကာက္သလို လုပ္တယ္။ လုပ္တာမွ စလိုးမိုးရွင္းနဲ႔ ေျဖးေျဖးသာသာေလး ကုန္းေကာက္တာ၊ လံုး၀န္းၿပီး ျပည့္ၿဖိဳးတဲ့ တင္ေတြရဲ ႔ေကာက္ေၾကာင္းကို တမင္တကာ က်ေနာ္ ျမင္ေအာင္ျပတာပဲဆိုတာ က်ေနာ္ မသိဘဲ ေနမလား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ကိုက တကယ္ကို ငတံုးေကာင္ပါဗ်ာ။ မိုးရတီရဲ ႔အႀကံက ဘာဆိုတာ သိေနသည့္တိုင္ သူမရဲ ႔ေနာက္ပိုင္းအလွကို မၾကည့္ဘဲနဲ႔ မေနႏိုင္ဘူး။ လီးေတာင္မွ ျပန္ေထာင္လာတာ ေဘာင္းဘီေရွ႔မွာ ပံုးနဲ႔ကြယ္ေနလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္ ေျပာရမယ္ ..။
အဲဒီေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေအာက္ထပ္မီးဖိုခန္းထဲကို ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္။ မိုးရတီက ေရွ႔က၊ က်ေနာ္က ေနာက္က။ က်ေနာ္ကသာ မလံုမလဲပံုစံနဲ႔ ရုပ္ပ်က္သလို ျဖစ္ေနတာ၊ မိုးရတီက ေဒါင္းမေလးတစ္ေကာင္လို ေအးေအးသက္သာနဲ႔ လွလွပပေလး မီးဖုိခန္းထဲ ၀င္သြားေလရဲ ႔။ က်ေနာ့္မွာ ကိုယ့္ေရွ႔က ကာထားတဲ့ ပလတ္စတစ္ပံုးကို မခ်ရဲေသးဘူး။ မိုးရတီသာ ေျပာထားတဲ့ စကားအတိုင္း မတည္ရင္ ခက္လွခ်ည္ရဲ ႔ဆိုၿပီး လူက ေခြ်းျပန္ေနတယ္။ မီးဖိုခန္းထဲက ထြက္သြားတုန္းက မရွိေသးတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ကလည္း ျပန္ေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ့ ပိုေတာင္ဆိုးေသးတယ္။
ေတာ္ပါေသးတယ္ဗ်ာ။ မိုးရတီက သူေျပာထားတဲ့အတိုင္း မီးဖိုးခန္းထဲ ေရာက္တာနဲ႔ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ေနရာနားသြားၿပီး ေရပိုက္ကို ကိုင္လိုက္လို႔။ က်ေနာ္လဲ မေယာင္မလည္နဲ႔ အဲဒီနားသြားၿပီး ပလတ္စတစ္ပံုးကို ခ်လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သူက အမွတ္တမဲ့လိုလိုနဲ႔ က်ေနာ့္ဘက္ ေရပိုက္ကို လွည့္လို္က္တယ္။ ဗြမ္းခနဲဆိုၿပီး လာစင္တဲ့ေရေတြေၾကာင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိေနတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္အပါအ၀င္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက လူကုန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့တာပဲ။
"မိုးရတီ .. နင္ သႀကၤန္မေရာက္ေသးဘူး အေစာႀကီး ေရပက္ေနတာလား"
ကိုေအးမင္းက က်ေနာ့္အျဖစ္ကို ျမင္သြားၿပီး လွမ္းေအာ္စလိုက္ေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ရွိရွိသမွ် လူေတြ ၀ိုင္းရယ္ၾကေရာ။ က်ေနာ္ေတာင္မွ ဘာရယ္မဟုတ္ မခ်ိသြားၿဖဲဆိုသလို နဲနဲလိုက္ရယ္လိုက္ေသးတယ္။ အားလံုးထဲမွာ မရယ္တာဆိုလို႔ မ်က္ေထာင့္နီႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ရယ္၊ ဘယ္လိုလဲ မွတ္ထားေနာ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ဳိးနဲ႔ က်ေနာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိုးရတီသာ ရွိတယ္။ က်ေနာ္လည္း ရယ္ေနတာ ရပ္ၿပီး မိုးရတီကို ေက်းဇူးတင္တဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္မိတယ္။
ၿပီးေတာ့မွ စဥ္းစားမိတယ္။ ငါ .. ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ရမွာလဲလို႔။ တကယ္ဆို မိုးရတီေၾကာင့္သာ က်ေနာ္ ဒီလိုမ်ဳိးအျဖစ္နဲ႔ ႀကံဳတာမဟုတ္လား။ အခုက်ေတာ့ က်ေနာ္က ဒါကို အျပစ္မျမင္ဘဲ သူ႔ကိုေတာင္ က်ေနာ့္အခက္အခဲကေန လြတ္ေအာင္ ကူညီေပးလို႔ဆိုၿပီး ေက်းဇူးတင္ေနမိတာတကား ...
"ေမာင္ .. ဇြန္းခရင္းပံုးယူတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတာပဲေနာ္"
အနားနားကပ္လာတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔ေထ့ေငါ့ေငါ့ စကားကို က်ေနာ္ျပန္မေျပာႏိုင္ရွာဘူး။ ျပန္မေျပာ၀ံ့တာလဲ ပါတယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ ေရေတြစိုသြားတဲ့ အ၀တ္ေတြကို လဲဖို႔ဆိုၿပီး အျပင္ကိုသာ ျမန္ျမန္ထြက္သြားလိုက္တယ္။ ေက်ာ့ေကခိုင္ကေတာ့ မၾကည္တဲ့အၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ့္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ သူ႔ကို ေခ်ာ့ဖို႔မေတြးမိပါဘူး။ ကိုယ္ကအျပစ္လုပ္ထားတဲ့သူလို ျဖစ္ေနေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္၀့ံတာလဲ ပါတာေပါ့။
အဲဒီေန႔က က်ေနာ္ အလုပ္သာလုပ္ေနရတာ စိတ္ေတြက ကေယာက္ကယက္ပါ။ ေတာ္ေသးတယ္။ မိုးရတီက ခါတိုင္းလို က်ေနာ့္အနားကို ကပ္ေနတာမ်ဳိးမရွိေတာ့ က်ေနာ္ နဲနဲေနရတာ အဆင္ေျပတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ မဟုတ္ရင္ ညပိုင္း ဆိုင္သိမ္းခ်ိန္အထိ မၾကည္သလိုျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔စိတ္ေကာက္ေနမႈကို က်ေနာ္ ေခ်ာ့လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္က အေစာပိုင္းတုန္းကသာ အစာမေၾကသလို ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေနာက္က်ေတာ့လည္း မိုးရတီ က်ေနာ့္အနားသိပ္မကပ္တာ ျမင္တာနဲ႔ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေျပသြားတယ္ ထင္ပါရဲ ႔။ ဆိုင္သိမ္းၿပီး ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ ေျပာမေနေတာ့ဘူး။
ဒီေနရာမွာ မေျပာရင္လည္း ရေပမယ့္ ခပ္ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ေရာက္လို႔ ညအိပ္ရာ၀င္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ မ်က္စိထဲမွာ ဘယ္သူ႔ကို ျမင္မိတယ္လို႔ ထင္လဲ ကိုယ့္ၾဆာတို႔။ မိုးရတီမွ မိုးရတီပဲ။ ေန႔ခင္းတုန္းက ျဖစ္ခဲတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ဟာ က်ေနာ့္အေတြးထဲမွာ HD Quality နဲ႔ ရိုက္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္တစ္ကားလို ျပတ္ျပတ္သားသားကို ျပန္ျမင္လာတာ။ ဒီလိုျမင္ယံုပဲလားဆိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ အလိုလို ေထာင္မတ္လာတဲ့ လီးကိုေတာင္ လက္နဲ႔တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဒီဟာကို မိုးရတီကိုင္ခဲ့ပါလားဆိုၿပီး ဂြင္းတိုက္မိေသးေတာ့တာ .. ဘာမွကို မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ကိုယ့္ၾဆာတို႔ Wreck-It Ralph ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးတဲ့ဟုတ္။ အဲဒီထဲက Ralph ေျပာတဲ့စကားအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ ။ I am bad and that's good. I will never be good and that's not bad ဆိုတဲ့အတိုင္း က်ေနာ့္ဘ၀က ျဖစ္ေနၿပီလားေတာင္ မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ ...။
“အို .. မွားပလစ္ေပါ့ .. မွန္ေနရင္ စိတ္လႈပ္ရွားစရာမွ မရွိတာ .. ဟုတ္တယ္ဟုတ္”
မိုးရတီေနရာမွာ တျခားမိန္းကေလးသာ ဒီလိုမ်ဳိးေျပာလို႔ကေတာ့ ေသာက္ေကာင္မဆိုၿပီး က်ေနာ္ ဆဲၿပီးသြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ အခုေျပာေနတာ ရုပ္ကေလး လွယံုတင္မက၊ စကားေျပာရင္လည္း ဆည္းလည္းသံႏွယ္ တင္စားထားလို႔ရတဲ့ အသံပိုင္ရွင္ မိုးရတီက တီတီတာတာေလး ေျပာတာေလ။ ဒီအတိုင္းေတာင္ မဟုတ္ဘူး။ သူမလက္ႏုႏုေလးနဲ႔ က်ေနာ့္လီးကို ဂြင္းတိုက္ေပးသလို လုပ္ရင္း ေျပာေနတာ။ အ၀တ္ေတြ ခံေနတာေတြ ဘာေတြ ထည့္ေျပာမေနနဲ႔။ လူက အရွင္လတ္လတ္ နတ္ျပည္ေရာက္ေနသလိုကို ခံစားေနရတာ။
"ေက်ာ့ေကခိုင္ကေရာ ေဇယ်ကို ဂရုတစိုက္နဲ႔ ျပဳစုရဲ ႔လား .. ေဇယ်သာ ရတီ့ေကာင္ေလး ဆိုရင္ အၿမဲတမ္း စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ထားမွာ .. သိလား"
"အာ .. မဟုတ္ .. ရွစ္ .. ဟုတ္တယ္ .. ထားတယ္ .. ကြ်တ္ .. မလုပ္နဲ႔ေတာ့ .. မိုးရတီ .. မွားကုန္လိမ့္မယ္" (က်ေနာ့္ စကားေတြလည္း ေတာင္တစ္လံုး၊ ေျမာက္တစ္လံုး ျဖစ္ကုန္ၿပီ)
"ေဇယ်ကလဲကြာ .. ဒါႀကီးပဲ ထပ္ခါထပ္ခါ ေျပာေနတယ္ .. ဘာျဖစ္လဲ .. အဲဒီမွားတာကိုက ပိုၿပီးေတာ့ ေဟာ့(hot)ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေနတာ မဟုတ္လား"
ကဲ .. ကိုယ့္ၾဆာတို႔ပဲ က်ေနာ့္ေနရာကေန ၀င္စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။ ဒီလိုစကားေတြ သံုးၿပီး က်ေနာ့္လီးကို လက္ႏွင့္ပြတ္ရင္း ဆြဲေဆာင္ေနတာ အဲဒါမွ စိတ္မတက္ၾကြ ဘယ္အခ်ိန္တက္ၾကြဦးမလဲ။ က်ေနာ္ေျပာခဲ့ပါေရာ Disaster ဆိုတာ။ Disaster မွ ဘ၀မွာ တခါမွ မႀကံဳခဲ့ဘူးတဲ့ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ ဒီဂရီအျမင့္ဆံုး အဆင့္ပဲ။ ငလ်င္တိုင္းတာသလို Richter Scale ရစ္ဂ်စ္စတာ စေကးလ္နဲ႔မ်ားေျပာရရင္ ရွစ္ဟိုဘက္ေတာင္ လြန္သြားမလား မသိဘူး။ မိုးရတီလက္နဲ႔ အဆုပ္ခံထားရတဲ့ လီးက လံုး၀ကို မိုင္ကုန္မာလာၿပီး က်ေနာ့္ႏႈတ္က ရွီးခနဲ အီးခနဲေတာင္ ထုတ္ညည္းျဖစ္သြားတယ္။
"အယ္ .. ေဇယ်က သေဘာက်တယ္ေပါ့ .. ခိ ခိ .. ရတီက ေဇယ်ကို လူရိုးလူေကာင္းေလးလို႔ ထင္ထားတာ .. အခု လူဆိူးေလး ျဖစ္ခ်င္ၿပီလား .. ဒါကိုက ေကာင္းေနတာမွတ္လား .. ခိ ခိ .. ေက်ာ့ေကခိုင္ကို ဒီအေၾကာင္း ေပးမသိနဲ႔ .. ရတီတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ ဒိုင္လွ်ဳိေလး လုပ္ထားလိုက္မယ္ .. ဘယ္လိုလဲ??"
က်ေနာ့္ေခါင္းတစ္ခုလံုး ဘုရားပြဲက ရဟတ္ မစီးရဘဲနဲ႔ကို ခ်ာခ်ာလည္ေနၿပီဗ်ာ။ မိုးရတီက က်ေနာ့္ကို မတရားကို ဖမ္းစားထားၿပီ .. ခက္တာက ဒါကို ဒီငေပြးမေလးကလည္း ေကာင္းေကာင္းႀကီးသိေနတယ္။ လီးကို ကိုင္ထားတဲ့ သူ႔ရဲ ႔လက္လႈပ္ရွားမႈက တေျဖးေျဖးႏွင့္ သိသိသာသာ ျမန္လာတယ္။ က်ေနာ့္တကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းလာတာေရာ၊ ေျခတန္ေတြတေလွ်ာက္ ၿဖိဳးၿဖိဳးျဖန္းျဖန္း ျဖစ္လာတာေၾကာင့္ေရာ က်ေနာ္ သိပ္အၾကာႀကီး ေတာင့္ခံထားႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ မုိးရတီသာ ဆက္ၿပီး လီးကို ပြတ္ၿပီး ဂြင္းတိုက္ေပးေနရင္ က်ေနာ္ လရည္ေတြ ပန္းထြက္ေတာ့မွာ။ ေနာက္ဆံုး အေျခအေနမွာ က်ေနာ့္ ႏႈတ္က ဘာဆိုဘာမွ မေတြးမိဘဲ စကားတစ္ခြန္း လႊတ္ခနဲ ထြက္သြားတယ္။
"မိုး .. ရတီ .. မလုပ္နဲ႔ေတာ့ .. ငါ .. ငါ ၿပီးေတာ့မယ္"
"အယ္ .. ဟုတ္လား .. ခိ ခိ .. ေဇယ်က သိပ္ဆိုးတာပဲ .. ကိုယ့္ေကာင္မေလး ေအာက္ထပ္မွာ ရွိေနတာေတာင္ တျခားတစ္ေယာက္ ဂြင္းတိုက္ေပးတာ ခံရင္း ၿပီးေတာ့မွာလား .. ခိ ခိ .. ဒီဟာမက ရတီ့ကို အရႈပ္ထုတ္လို႔ ထင္ေနတာမွတ္လား .. ဒါေပမယ့္ အဲဒီအရႈပ္ထုတ္က ေဇယ်အတြက္ေတာ့ အေကာင္းစားဆိုတာ သိၿပီဟုတ္ .."
ဟုတ္တယ္ဗ်ာ .. မိုးရတီ ေျပာတာ တကယ္ကို ဟုတ္တယ္ဗ်ာ !!! .. က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီလိုမ်ဳိးျဖစ္ေနတာ မွားယြင္းမႈပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွေတာ့ ဘာတတ္ႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ က်ေနာ့္ရင္အုပ္ ဖားဖိုလို ၾကြလိုက္၊ နိမ့္လိုက္ျဖစ္ေအာင္ အသက္ကို အေျပးအလႊား ရွဴလိုက္ရၿပီး သိပ္မၾကာလိုက္ဘူး၊ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ့ထားရင္းက အသံအုပ္အုပ္နဲ႔ ညည္းရင္း လရည္ေတြ ပန္းထြက္ကုန္ပါေရာ။ ပထမဦးဆံုးထြက္တဲ့ လရည္ရဲ ႔အားက ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ျပင္းလဲဆိုရင္ လူတစ္ကိုယ္လံုး ရွိရွိသမွ် အားအင္ေတြ ပါသြားသလားေတာင္ ထင္ရမယ္ဗ်။ ဒူးေတာင္မွ ေခ်ာင္ခ်င္သလို ျဖစ္ၿပီး လူကေခြက်ခ်င္သလိုေတာင္ ျဖစ္သြားတာ .. မိုးရတီက အလိုက္တသိနဲ႔ လီးမကိုင္ထားတဲ့ တျခားလက္နဲ႔ က်ေနာ့္ ပုခံုးကို လွမ္းထိန္းထားေပးလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ကို ယိုင္က်သလို ျဖစ္သြားတဲ့ က်ေနာ့္ကိုယ္ကေလးကိုေတာ့ သူမရဲ ႔ကိုယ္နဲ႔ တြန္းထားရင္း လီးကို ဆက္ၿပီးဂြင္းတုိက္ေပးေနတယ္။ က်ေနာ့္ခမ်ာ ထင္းရွဴးေသတၱာပံုးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားရင္းက ၀တ္ထားတဲ့ ေအာက္ခံေဘာက္ဆာ (အတြင္းခံ)ထဲ လရည္ေတြ ေတာက္ေလွ်ာက္ကို ပန္းထုတ္ေနမိပါေရာလား ...။
တစ္ကမာၻေလာက္ေတာင္ ၾကာသြားမလား မသိတဲ့ အခ်ိန္ေနာက္မွ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ ျပန္ထိန္းသြားႏိုင္တယ္။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ေပ်ာ့က်လာတဲ့ လီးကို ဆုပ္ၿပီးပြတ္ေပးေနတဲ့ မိုးရတီ လက္ကေလးရဲ ႔လႈပ္ရွားမႈကလည္း လံုး၀ကို မရွိသေလာက္ ျဖစ္သြားၿပီ။ ဒီေတာ့မွ က်ေနာ့္လီးေပၚက သူ႔လက္ကြာသြားတာကို သတိထားမိလိုက္ၿပီး၊ က်ေနာ့္ကို ဖက္ထားသလို ျဖစ္တဲ့ ကိုယ္ကေလးကလည္း က်ေနာ့္အနားကေန ခြာသြားတယ္။ အလိုအေလ်ာက္ ေခါင္းေမာ့မ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး အေကာင္းႀကီးေကာင္းတဲ့ ခံစားမႈေနာက္ လိုက္ပါမိတဲ့ က်ေနာ္၊ အခုမွ ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ မ်က္လံုးျပန္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ မိုးရတီက က်ေနာ့္ေရွ ႔မွာ ၿပံဳးစိစိ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ေနပါေရာ။ က်ေနာ့္ လီးကို အားရပါးရ ေဆာ့ကစားသြားတဲ့ သူမလက္ထဲမွာေတာ့ ေသာ့တြဲက ရွိေနၿပီး (ေသာ့ ေတြ႔ၿပီ .. သိလား) လို႔ က်ေနာ့္ကို မ်က္လံုးေလး တစ္ဖက္ မွိတ္ျပၿပီး လွမ္းေျပာေတာ့တယ္။
ဘာမွေတာင္ ျပန္ေျပာလိုက္ခ်ိန္ မရပါဘူးဗ်ာ။ သူ႔ဟာသူ ေသာ့ဖြင့္ၿပီး စတိုခန္းထဲကို ေရွ႔ကေန ေကာ့ေကာ့ေကာ့ေကာ့နဲ႔ ၀င္သြားတယ္ (စပ္ျမင္ကပ္လို႔ ဒီလိုမ်ဳိးေျပာလိုက္တာ .. အမွန္က ေရေရလည္လည္ ဆက္ဆီက်တဲ့ ဒီဇိုင္းနဲ႔ တင္ကို ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလး ခါၿပီး ေလွ်ာက္သြားတာ)။ က်ေနာ္လည္း ေနာက္က ကုတ္ေခ်ာင္းကုတ္ေခ်ာင္းနဲ႔ လိုက္၀င္ၿပီး ေတာက္ေလွ်ာက္မထားရတဲ့ ေသတၱာကို အခုမွ စတိုခန္းၾကမ္းျပင္မွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ခ်ႏိုင္ေတာ့တယ္။
“ငါ .. ငါ မယံုႏိုင္ဘူး .. ဒီ .. ဒီဟာက”
“မွားတယ္ .. လို႔ ေျပာဦးမလို႔လား” (မိုးရတီ ထံုးစံအတိုင္း လက္မကေလးကို မခို႔တယို႔နဲ႔ ကိုက္ရင္း မ်က္လံုးေလးလွန္ၿပီး ေျပာျပန္တယ္)
“ဟုတ္ .. ဟုတ္တယ္ ... အဲဒါ .. အဲဒါ .. ဒါေပမယ့္ .. ေက်ာ့သိရင္ ..”
“ေက်ာ့သိရင္ ?? .. ဘာကို သိရင္လဲ .. သူ႔ေကာင္ေလးျဖစ္တဲ့သူက ရတီ ဂြင္းတိုက္ေပးတာကို မခံႏိုင္လို႔ ေဘာင္းဘီထဲ လရည္ေတြ ထြက္က်တာကို သိတာလား”
ဖ်ား ဖ်ား .. စကားလံုးတစ္လံုးနဲ႔တစ္လံုး အခ်ိတ္အဆက္မိမိ ေျပာသြားတဲ့ မိုးရတီရဲ ႔စကားက က်ေနာ့္ ေသြးေတြကို လည္ပတ္ႏႈန္းျမန္ေအာင္ လုပ္လိုက္တဲ့အျပင္ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးလည္း အရွက္နဲ႔ေဒါသေၾကာင့္ နီရဲတက္သြားေစတယ္။ ဒါကို လူလည္မေလး မိုးရတီက သတိထားမိသြားၿပီး ေလသံေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးနဲ႔
“ေဇယ် .. ဒီမွာ ရတီ ေျပာမယ္ နားေထာင္ဦး .. ဒီကိစၥႀကီး ေခါင္းထဲ ထည့္မေနနဲ႔ .. ေက်ာ့ေကခိုင္ကို ေဇယ်ဘာမွ ေျပာစရာ မလိုဘူး .. ရတီလည္း ဘာတစ္ခုမွ ေျပာမွာမဟုတ္ဘူး .. ေဇယ်သာလွ်င္ အခ်က္တစ္ခ်က္ကို မွတ္ထား”
“ဘာအခ်က္လဲ??” (က်ေနာ္လည္း စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႔ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၿပီး ျပန္ေမးမိတယ္)
“ေဇယ် မွတ္ထားရမွာ ... ရတီက ေဇယ်ကို တစ္ခ်ီၿပီးေအာင္ လုပ္ေပးထားတယ္ .. ဒီေတာ့ ရတီအေပၚ ေဇယ်မွာ အေၾကြးတစ္ခုရွိတယ္ .. ဒါပဲ”
က်ေနာ့္ မ်က္လံုးေတာ့ ျပဴးသထက္ကို ျပဴးေနရေတာ့တာပဲ။ မိုးရတီက က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ၿပီး ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးရယ္တယ္။ သူ႔ရဲ ႔ထြားထြားမို႔မို႔ ရင္ဆိုင္ေတြကေတာ့ နံနက္ခင္းေလျပည္ေၾကာင့္ လႈပ္ခတ္ေနတဲ့ သစ္ရြက္ႏုေလးေတြလို သြဲ႔သြဲ႔ေလး လႈပ္ရွားေနတာေပါ့ …။
“ခိ .. ခိ .. စိတ္လႈပ္ရွားသြားတာလား .. ရတီက အခုလို႔ မေျပာပါဘူး .. ရတီလိုခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေဇယ်ကေပးရင္ ျဖစ္ပါတယ္ .. ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီကိစၥ ေက်ာ့ေကခိုင္ မသိမွ ျဖစ္မွာဆိုေတာ့ ရတီကို စိတ္ပ်က္ေအာင္ ေဇယ် မလုပ္ဘူးဟုတ္ .. အဲဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ရတီ ပါးစပ္ကို ပိတ္ထားဖို႔ဆိုတာ … ခိ .. ခိ ??”
က်ေနာ္ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ ရင္အုပ္တစ္ခုလံုး ေမာက္ၾကြလာေအာင္ အသက္ျပင္းျပင္းရွဴမိၿပီး အံကိုသာ ႀကိတ္ထားႏိုင္ေတာ့တယ္။ ရွက္လိုက္တာလည္း ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့။ မိုးရတီက က်ေနာ့္ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ပဲ စူးစိုက္ၾကည့္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ျပန္ယူသြားရမယ့္ ဇြန္းခရင္းထည့္ထားတဲ့ ပလတ္စတစ္ပံုးကို အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာကေန ဆြဲမၿပီး ေပးလိုက္တယ္။
“ေရာ့ .. ဒီဟာကို ေဇယ်ေရွ ႔ကေန ကာထား .. ဟိုေပပြေနတာေတြကို မျမင္ေစနဲ႔”
အင္းဂိပ္လိုသာ ေျပာရရင္ က်ေနာ္ေတာ့ deer in the headlights ျဖစ္ေနပါၿပီဗ်ာ။ မိုးရတီ ဘာကိုရည္ညႊန္းမွန္း သိၿပီး မ်က္လံုးေလး အေၾကာင္သားနဲ႔ သူ ေပးလိုက္တဲ့ ပံုးကို ေယာင္နနနဲ႔ လွမ္းယူၿပီး ေဘာင္းဘီဂြၾကား ေရွ႔ကေန ကာထားလိုက္မိတယ္။ စိတ္ထဲလည္း ဒီပံုစံႀကီးနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဘယ္လို ျပန္၀င္ရမလဲဆုိတာ အလိုလို လန္႔လာတယ္။ ဘာရယ္ေၾကာင့္မွန္း မသိ။ မိုးရတီကို အားကိုးတႀကီးနဲ႔ ၾကည့္မိေတာ့တာပဲ။
“စိတ္မပူနဲ႔ .. ပံုးနဲ႔ကာၿပီး ေအာက္ထပ္ဆင္းသြားလိုက္ .. ဘယ္သူမွ သိမွာ မဟုတ္ဘူး .. မီးဖိုခန္းထဲ ေရာက္ရင္ ပန္းကန္ေဆးဖို႔ထားတဲ့ ေရပိုက္ကို ရတီယူထားလိုက္မယ္ .. ေဇယ်က ရတီနား လာရပ္ .. မေတာ္တဆလိုလိုနဲ႔ ေဇယ်ေဘာင္းဘီကို ေရနဲ႔ ပက္လိုက္မယ္ .. ဒါဆို အဆင္ေျပသြားၿပီ .. ဟုတ္ၿပီလား”
တကယ္ပဲဗ်ာ .. ေလသံေအးေအးေလးနဲ႔ ခ်က္က်လက္က် ေျပာသြားတာမ်ား ေန႔စဥ္လုပ္ေနၾက ထမင္းစားေရေသာက္အလုပ္တစ္ခုကုိ ျပန္ေျပာေနတဲ့အတိုင္းပဲ ကိုယ့္ၾဆာတို႔ေရ။ မိုးရတီအတြက္ေတာ့ အရာရာအားလံုးက simple ျဖစ္ၿပီး၊ က်ေနာ့္က်မွပဲ complicated ျဖစ္ေနသလားေတာင္ မသိေတာ့ပါဘူး။ အိုေခ ဆိုတဲ့ အသံကို ခပ္ယဲ့ယဲ့ေလး ေျပာလိုက္ယံုပဲ က်ေနာ္ တတ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။
မေရႊခ်ာက ကိစၥၿပီးသြားတာေတာင္ စတိုခန္းထဲကေန ခ်က္ျခင္း ျပန္ထြက္ေသးတာ မဟုတ္ဘူး။ ခုနက ပလတ္စတစ္ပံုး ထားထားတဲ့ေနရာနားမွာ ရွိတဲ့ ကတၱဴပံုးတစ္ခုကို ၾကမ္းျပင္ေပၚကေန လွမ္းေကာက္သလို လုပ္တယ္။ လုပ္တာမွ စလိုးမိုးရွင္းနဲ႔ ေျဖးေျဖးသာသာေလး ကုန္းေကာက္တာ၊ လံုး၀န္းၿပီး ျပည့္ၿဖိဳးတဲ့ တင္ေတြရဲ ႔ေကာက္ေၾကာင္းကို တမင္တကာ က်ေနာ္ ျမင္ေအာင္ျပတာပဲဆိုတာ က်ေနာ္ မသိဘဲ ေနမလား။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ကိုက တကယ္ကို ငတံုးေကာင္ပါဗ်ာ။ မိုးရတီရဲ ႔အႀကံက ဘာဆိုတာ သိေနသည့္တိုင္ သူမရဲ ႔ေနာက္ပိုင္းအလွကို မၾကည့္ဘဲနဲ႔ မေနႏိုင္ဘူး။ လီးေတာင္မွ ျပန္ေထာင္လာတာ ေဘာင္းဘီေရွ႔မွာ ပံုးနဲ႔ကြယ္ေနလို႔သာ ေတာ္ေတာ့တယ္ ေျပာရမယ္ ..။
အဲဒီေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ေအာက္ထပ္မီးဖိုခန္းထဲကို ျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္။ မိုးရတီက ေရွ႔က၊ က်ေနာ္က ေနာက္က။ က်ေနာ္ကသာ မလံုမလဲပံုစံနဲ႔ ရုပ္ပ်က္သလို ျဖစ္ေနတာ၊ မိုးရတီက ေဒါင္းမေလးတစ္ေကာင္လို ေအးေအးသက္သာနဲ႔ လွလွပပေလး မီးဖုိခန္းထဲ ၀င္သြားေလရဲ ႔။ က်ေနာ့္မွာ ကိုယ့္ေရွ႔က ကာထားတဲ့ ပလတ္စတစ္ပံုးကို မခ်ရဲေသးဘူး။ မိုးရတီသာ ေျပာထားတဲ့ စကားအတိုင္း မတည္ရင္ ခက္လွခ်ည္ရဲ ႔ဆိုၿပီး လူက ေခြ်းျပန္ေနတယ္။ မီးဖိုခန္းထဲက ထြက္သြားတုန္းက မရွိေသးတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ကလည္း ျပန္ေရာက္ေနၿပီဆိုေတာ့ ပိုေတာင္ဆိုးေသးတယ္။
ေတာ္ပါေသးတယ္ဗ်ာ။ မိုးရတီက သူေျပာထားတဲ့အတိုင္း မီးဖိုးခန္းထဲ ေရာက္တာနဲ႔ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ေနရာနားသြားၿပီး ေရပိုက္ကို ကိုင္လိုက္လို႔။ က်ေနာ္လဲ မေယာင္မလည္နဲ႔ အဲဒီနားသြားၿပီး ပလတ္စတစ္ပံုးကို ခ်လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ သူက အမွတ္တမဲ့လိုလိုနဲ႔ က်ေနာ့္ဘက္ ေရပိုက္ကို လွည့္လို္က္တယ္။ ဗြမ္းခနဲဆိုၿပီး လာစင္တဲ့ေရေတြေၾကာင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိေနတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္အပါအ၀င္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက လူကုန္လွည့္ၾကည့္ေတာ့တာပဲ။
"မိုးရတီ .. နင္ သႀကၤန္မေရာက္ေသးဘူး အေစာႀကီး ေရပက္ေနတာလား"
ကိုေအးမင္းက က်ေနာ့္အျဖစ္ကို ျမင္သြားၿပီး လွမ္းေအာ္စလိုက္ေတာ့ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ရွိရွိသမွ် လူေတြ ၀ိုင္းရယ္ၾကေရာ။ က်ေနာ္ေတာင္မွ ဘာရယ္မဟုတ္ မခ်ိသြားၿဖဲဆိုသလို နဲနဲလိုက္ရယ္လိုက္ေသးတယ္။ အားလံုးထဲမွာ မရယ္တာဆိုလို႔ မ်က္ေထာင့္နီႀကီးနဲ႔ ၾကည့္ေနတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ရယ္၊ ဘယ္လိုလဲ မွတ္ထားေနာ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ဳိးနဲ႔ က်ေနာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ မိုးရတီသာ ရွိတယ္။ က်ေနာ္လည္း ရယ္ေနတာ ရပ္ၿပီး မိုးရတီကို ေက်းဇူးတင္တဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ျပန္ၾကည့္မိတယ္။
ၿပီးေတာ့မွ စဥ္းစားမိတယ္။ ငါ .. ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္ရမွာလဲလို႔။ တကယ္ဆို မိုးရတီေၾကာင့္သာ က်ေနာ္ ဒီလိုမ်ဳိးအျဖစ္နဲ႔ ႀကံဳတာမဟုတ္လား။ အခုက်ေတာ့ က်ေနာ္က ဒါကို အျပစ္မျမင္ဘဲ သူ႔ကိုေတာင္ က်ေနာ့္အခက္အခဲကေန လြတ္ေအာင္ ကူညီေပးလို႔ဆိုၿပီး ေက်းဇူးတင္ေနမိတာတကား ...
"ေမာင္ .. ဇြန္းခရင္းပံုးယူတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတာပဲေနာ္"
အနားနားကပ္လာတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔ေထ့ေငါ့ေငါ့ စကားကို က်ေနာ္ျပန္မေျပာႏိုင္ရွာဘူး။ ျပန္မေျပာ၀ံ့တာလဲ ပါတယ္လို႔ ေျပာရမွာေပါ့။ ေရေတြစိုသြားတဲ့ အ၀တ္ေတြကို လဲဖို႔ဆိုၿပီး အျပင္ကိုသာ ျမန္ျမန္ထြက္သြားလိုက္တယ္။ ေက်ာ့ေကခိုင္ကေတာ့ မၾကည္တဲ့အၾကည့္နဲ႔ က်ေနာ့္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ သူ႔ကို ေခ်ာ့ဖို႔မေတြးမိပါဘူး။ ကိုယ္ကအျပစ္လုပ္ထားတဲ့သူလို ျဖစ္ေနေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္၀့ံတာလဲ ပါတာေပါ့။
အဲဒီေန႔က က်ေနာ္ အလုပ္သာလုပ္ေနရတာ စိတ္ေတြက ကေယာက္ကယက္ပါ။ ေတာ္ေသးတယ္။ မိုးရတီက ခါတိုင္းလို က်ေနာ့္အနားကို ကပ္ေနတာမ်ဳိးမရွိေတာ့ က်ေနာ္ နဲနဲေနရတာ အဆင္ေျပတယ္လို႔ ေျပာရမယ္။ မဟုတ္ရင္ ညပိုင္း ဆိုင္သိမ္းခ်ိန္အထိ မၾကည္သလိုျဖစ္ေနတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔စိတ္ေကာက္ေနမႈကို က်ေနာ္ ေခ်ာ့လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္က အေစာပိုင္းတုန္းကသာ အစာမေၾကသလို ျဖစ္ေနေပမယ့္ ေနာက္က်ေတာ့လည္း မိုးရတီ က်ေနာ့္အနားသိပ္မကပ္တာ ျမင္တာနဲ႔ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ေျပသြားတယ္ ထင္ပါရဲ ႔။ ဆိုင္သိမ္းၿပီး ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဘာမွ ထူးထူးေထြေထြ ေျပာမေနေတာ့ဘူး။
ဒီေနရာမွာ မေျပာရင္လည္း ရေပမယ့္ ခပ္ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္ေရာက္လို႔ ညအိပ္ရာ၀င္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ မ်က္စိထဲမွာ ဘယ္သူ႔ကို ျမင္မိတယ္လို႔ ထင္လဲ ကိုယ့္ၾဆာတို႔။ မိုးရတီမွ မိုးရတီပဲ။ ေန႔ခင္းတုန္းက ျဖစ္ခဲတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ဟာ က်ေနာ့္အေတြးထဲမွာ HD Quality နဲ႔ ရိုက္ထားတဲ့ ရုပ္ရွင္တစ္ကားလို ျပတ္ျပတ္သားသားကို ျပန္ျမင္လာတာ။ ဒီလိုျမင္ယံုပဲလားဆိုေတာ့ ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ အလိုလို ေထာင္မတ္လာတဲ့ လီးကိုေတာင္ လက္နဲ႔တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ၿပီး ဒီဟာကို မိုးရတီကိုင္ခဲ့ပါလားဆိုၿပီး ဂြင္းတိုက္မိေသးေတာ့တာ .. ဘာမွကို မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး။
ကိုယ့္ၾဆာတို႔ Wreck-It Ralph ဆိုတဲ့ ရုပ္ရွင္ၾကည့္ဖူးတဲ့ဟုတ္။ အဲဒီထဲက Ralph ေျပာတဲ့စကားအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ ။ I am bad and that's good. I will never be good and that's not bad ဆိုတဲ့အတိုင္း က်ေနာ့္ဘ၀က ျဖစ္ေနၿပီလားေတာင္ မသိေတာ့ဘူးဗ်ာ ...။