စုန္းမ အပိုင္း (၂)
ဆက္ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မိုးရတီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ဒီလိုျဖစ္ၾကေပမယ့္ က်ေနာ္နဲ႔ ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔ဆက္ဆံေရးက အမ်ားအျမင္မွာ အေတာ္ႀကီးကို ၾကင္ၾကင္နာနာ ရွိၾကတဲ့ စံုတြဲေတြပါ။ လူေရွ႔သူေရွ႔ ျမင္ကြင္းမွာေတာ့ တစ္ခါမွ စကားႀကီး ခြန္းက်ယ္ က်ေနာ္တို႔ မမ်ားဖူးပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း မိုးရတီရဲ ႔ေျခလွမ္းေတြက ဘယ္လိုဆိုတာ အနည္းအက်ဥ္း ရိပ္မိလာေပမယ့္ ေက်ာ့ေကခိုင္ က်ေနာ့္အေပၚထားတဲ့အခ်စ္၊ သူ႔ရဲ ႔မ်က္ႏွာကို ငဲ့ညွာၿပီး ဘာဆိုဘာမွ မျဖစ္ေအာင္ အေတာ္ႀကီးကို ေရွာင္ေနခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္လွၿပီ ထင္ေနတာ။ ေယာက်္ားေလးဟူသမွ် တစ္ရာမွာ တစ္ရာလံုးနီးပါး တန္းတန္းစြဲတဲ့ မိုးရတီကုိ ေရွာင္ေနႏိုင္တယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာဆိုတာ မျမင္သာႏိုင္ဘူးကြယ္ ဆိုတဲ့စကားက တစ္ေန႔က်ေတာ့ တည့္တည့္ႀကီးကို မွန္လာပါေရာ။
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဲဒီေန႔ မတိုင္ခင္အထိ က်ေနာ္ ဆက္စ္ကိစၥမလုပ္ရတာ ႏွစ္ပတ္ရွိေနၿပီ။ ေက်ာ့ေကခိုင္ ရာသီလာေနတာက တစ္ပတ္၊ ၿပီးေတာ့ သူက ရာသီလာၿပီး ထပ္ဖ်ားလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒါက ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္ပတ္ရွိသြားၿပီ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ေတြးမိမွာပါ။ ႏွစ္ပတ္ဆိုတာ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ ကာလဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ေနရာကေန ကိုယ့္ၾဆာတို႔ပဲ ၀င္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။
က်ေနာ္က အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ လူငယ္ေယာက်္ားေလး၊ သန္တုန္းျမန္တုန္း အရြယ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္သူရည္းစားျဖစ္ၿပီး ဆက္စ္ကို ပံုမွန္လုပ္ေနၾက။ ေနာက္ၿပီး လုပ္ရတဲ့ အလုပ္အကိုင္ရဲ ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ေျပာရရင္ ေလထုထဲမွာကို ဆက္စ္ရဲ ႔အနံ႔အသက္က ရွိေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ေနရာ (အေၾကာ္အေလွာ္အနံ႔ေတြ အျပင္ေပါ့ေလ .. ဟီး ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ငတ္ျပတ္ေနတာက ျပသနာကို ျဖစ္လာေရာ။ ကဲ .. အဲဒါမွ ျပသနာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ထားလဲ .. အခု က်ေနာ္ဆက္ေျပာမယ့္ဟာကေတာ့ ျပသနာအႀကီးစားမွ disaster လို႔ ေခၚရမယ့္ဟာပဲ ဗ်ဳိ ႔ ...။
က်ေနာ္တို႔ စားေသာက္ဆိုင္ေတြရဲ ႔သေဘာက ညေနဘက္ဆိုရင္ လူက်တာ မ်ားတယ္။ ဒီေတာ့ ျပင္ဆင္စရာ ရွိတာေတြကို ေန႔လည္ဘက္ကတည္းက လုပ္ထားရတယ္။ အဲဒီေန႔က က်ေနာ္လည္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ လွီးစရာရွိတာလွီး၊ ခြ်တ္စရာရွိတာခြ်တ္ေနတုန္း စားဖိုမႈးျဖစ္တဲ့ ကိုေအးမင္းက မနက္က ေရာက္လာတဲ့ ပန္းကန္ေသတၱာပံုးကို လက္ညိဳးညႊန္ၿပီး လွမ္းေျပာတယ္။
"ေဇယ် .. အဲဒီပံုးႀကီး အေပၚထပ္က စတိုခန္းထဲ သြားထည့္ထားစမ္းကြာ .. ေလာေလာဆယ္ သံုးျဖစ္မွာ မဟုတ္ေသးဘူး .. ေနာက္ၿပီး ဇြန္းခရင္းထည့္ထားတဲ့ ပလတ္စတစ္ပံုးလဲ ျပန္ယူလာခဲ့ .. ဒီေအာက္မွာ ရွိတာေတြနဲ႔ မေလာက္ဘူး"
သူက ဒီလုိေျပာလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း .. ဟုတ္ကဲ့လို႔ ျပန္ေျပာၿပီး .. လုပ္ေနတာေတြ ခနရပ္၊ ထင္းရွဴးသားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ေသတၱာကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေကာက္ေပြ႔မၿပီး အေပၚထပ္သြားဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ အသီးအရြက္ေတြ ေရေဆးေနတဲ့ မိုးရတီက ကိုေအးမင္းကို စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေျပာလိုက္ပါေရာ
"ကိုႀကီးေအး .. သမီး ေဇယ်နဲ႔ လိုက္သြားလိုက္မယ္ .. ဇြန္ခရင္းပံုးက ဘယ္ဟာလဲဆိုတာ သူ မသိမွာ စိုးလို႔"
မီးဖိုခန္းထဲက ထြက္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ ေျခလွမ္းေတြေတာင္ တန္႔ခနဲျဖစ္ၿပီး ရင္ခုန္သံေတြက ေပ်ာ္တာလိုလို၊ ေၾကာက္တာလိုလိုနဲ႔ တဒုတ္ဒုတ္ေတာင္ ခုန္လာပါေရာ။ ကံေကာင္းတာပဲလား၊ ကံဆိုးတာပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ မိုးရတီ အဲ့လို လွမ္းေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်ာ့ေကခိုင္က ေရအိမ္၀င္ေနလို႔ အနားမွာ မရွိဘူး။ ဒီေတာ့ မိုးရတီရဲ ႔အႀကံကို နဲနဲေလး မွန္းဆလို႔ရတာဆိုလို႔ က်ေနာ္ပဲ ရွိမယ္နဲ႔တူတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြေရာ .. ကိုေအးမင္းဆိုတာကေတာ့ ေ၀လာေ၀းပဲ။ ေအး.. လိုက္သြားေပါ့ဆိုၿပီး ခြင့္ျပဳလိုက္တာနဲ႔တင္ မိုးရတီက က်ေနာ့္နားကို ၾကြၾကယယေလး ေရာက္လာပါေရာ။
ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အေပၚထပ္တက္ဖို႔ ေလွကားရွိတဲ့ေနရာကို တူယွဥ္တြဲၿပီး ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္က ေသတၱာပံုးႀကီးပိုက္လ်က္၊ မိုးရတီကေတာ့ က်ေနာ့္ညာဘက္ေဘးမွာ ေျခတစ္လွမ္းေလာက္ ေစာေလွ်ာက္ၿပီး ေရွ႔ကဦးေဆာင္ သြားေနတယ္။ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ တစ္ခ်က္မွ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္မေနေပမယ့္ သူ႔ရဲ ႔လမ္းေလွ်ာက္ပံုစံက အရမ္းကို ဆက္ဆီက်ေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိမသာေလး ရိႈးမိေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ပ်က္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ လည္ပင္းႀကီး ေစာင္းမေနပါဘူး။ (ကိုလူရႈပ္ ေျပာသလို အငမ္းႀကီးအဆင့္မဟုတ္ဘူး .. အငမ္းေလးကို နဲနဲေက်ာ္တဲ့အဆင့္ေပါ့ .. ဟီး
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ ေဘးက ေလွ်ာက္ေနတာ တျခားသူ မဟုတ္ဘူး။ flirt queen လို႔ ဆိုရမယ့္ မိုးရတီေလ .. လူလည္မေလး .. ငေပြးမေလး ဟုတ္ .. ဒီေတာ့
"ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ ပူတာပဲ ဟာ ..."
ဟူးခနဲ ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးက ေလပူမႈတ္ ညည္းၿပီး ၀တ္ထားတဲ့ ဘေလာက္စ္ရဲ ႔ေအာက္နားကိုလည္း ယပ္ခတ္သလို ဆြဲမလိုက္ပါေရာ။ ေသာက္က်ဳိးနဲ !! ။ ဆြမတင္တာ နဲနဲေနာေနာ မဟုတ္ဘူး။ ဘေလာက္စ္ရဲ ႔ေအာက္စနဲ႔ နဖူးျပင္ ၀င္း၀င္းဖန္႔ဖန္႔ေလးကို လွမ္းသုတ္လို႔ရတဲ့ အထိပဲ။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ခ်က္နက္နက္ေလးရွိေနတဲ့ ၀မ္းျပင္သား ရွပ္ရွပ္ေလးတင္မက၊ ေဗဒါေရာင္ ဆက္ဆီဘရာေလးပါ ေပၚလာတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ ဘရာဒီဇိုင္းလွလွေလးနဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့ ဟာေလးေတြကလည္း တကယ္ကို တင္းရင္းမို႔အိေနတဲ့ ရင္သားေဖြးေဖြးေတြ။ က်ေနာ့္ျဖင့္ အသည္းေတြ၊ ႏွလံုးေတြ၊ အူေတြ အကုန္ေျဗာင္းဆန္ၿပီး လွမ္းေနတဲ့ ဘယ္ေျခေထာက္ကိုေတာင္ ညာေျခနဲ႔ တက္နင္းမိမလို ျဖစ္ပါေရာ။ ဟတ္ထိုးမလဲတာ ကံေကာင္းးးးး ….။
ဒါေပမယ့္ မေရႊေခ်ာက အၾကာႀကီးေတာ့ ဒါမ်ဳိး လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အတြင္း ပစၥည္းေတြ ဘယ္လိုဆိုတာ က်ေနာ္ ျမင္လိုက္ၿပီဆိုတာ သိတာနဲ႔ ဘေလာက္စ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္ကို ျပန္လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့ မ်က္စိပသာဒျဖစ္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြက အကုန္ျပန္ေပ်ာက္သြားပါေရာ။ လူကို ရင္ထဲ ဟာခနဲ ျဖစ္ၿပီး ၀မ္းနည္းသလိုေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ တဒဂၤအခ်ိန္လံုးမွာတင္ တကိုယ္လံုးလဲ ထူပူၿပီး မ်က္ႏွာကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ပ်က္ေနမွန္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္သိေနတယ္။
"ေဇယ် .. နင္လည္း ေခြ်းေတြ ျပန္ေနပါလား"
လက္မေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြနဲ႔ မသိမသာကိုက္ရင္း မခို႔တယို႔နဲ႔ ေျပာေတာ့ က်ေနာ့္ျဖင့္ ဘာစကားမွကို ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီအတိုင္း ဆက္သြားေနရင္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးလိုက္ၿပီး သူ႔ကို ေက်ာ္တက္ၿပီး အေရွ႔ကေနပဲ အေပၚထပ္ကို တက္သြားေတာ့တယ္။ ေျပာလို႔သာ ေျပာတာ။ အဲဒီလိုက်ေတာ့လဲ ေနာက္ေက်ာ မလုံျပန္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ေအာစာအုပ္ေတြ ဖတ္လာတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားၿပီဆိုေတာ့ ဒီလိုေနရာေတြက အကြက္ေတြဆိုတာ သိေနတယ္မွတ္လား။ အမွန္ဆို မိုးရတီကို ေရွ ႔ကေန ေလွကားေပၚတက္ခိုင္းၿပီး ကိုယ္က ေနာက္ကေန သူ႔တင္ပါးၿဖိဳးၿဖိဳးေတြကို ေငးၿပီး တက္ရမွာေလ။ ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါမ်ဳိး ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ .. အခုဟာက က်ေနာ္က မပတ္သက္ေအာင္ ေရွာင္ရမွာ ျဖစ္ေနေတာ့ ျမန္ျမန္သြား ျမန္ျမန္ျပန္ပဲ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေရွ႔ကတက္သြားလိုက္တာ။ ေနာက္ေက်ာ မလံုဘူးဆိုတာ တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဖင္ လံုးက်စ္က်စ္ေလးကို ဒီဟာမေလး လိုက္ေငးေနေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး ... အဟဲ။
The journey seemed to take forever လို႔ ဆိုလို႔ရေပမယ့္ အဆံုးသတ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ စတိုခန္းရွိရာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ထင္းရွဴးေသတၱာပံုးႀကီး မထားရတာဆိုေတာ့ က်ေနာ္က စတိုခန္းတံခါးကို ဖြင့္ဖို႔ လက္မအားဘူး။ ေဘးနားယွဥ္ရပ္ေနတဲ့ မိုးရတီကိုယ္ပဲ မ်က္ရိပ္မ်က္ကဲနဲ႔ တံခါးဖြင့္လိုက္ဆိုၿပီး ေျပာရတာေပါ့။ က်ေနာ္က ဒီလို အခ်က္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မိုးရတီက သူမကိုယ္ေပၚ ဟိုစမ္းဒီစမ္းလုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ က်ေနာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး
“အာ .. ရတီေသာ့ က်န္ခဲ့ၿပီ ေဇယ် .. နင့္မွာ ေသာ့ပါလာတယ္မွတ္လား”
“ပါတယ္ .. ငါ့ အိတ္ထဲမွာ” (က်ေနာ္လည္း ခပ္ျမန္ျမန္ ျပန္ေျဖၿပီး လက္ထဲမထားတဲ့ ေသတၱာကို ေအာက္ခ်ဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္)
“ေန ေန .. ရတယ္ .. အပင္ပန္းခံမေနနဲ႔ ေဇယ် .. ရတီယူလိုက္မယ္ !!”
တကယ္ပါဗ်ာ .. ဘုရားေပးေပး က်မ္းေပးေပး .. က်ေနာ္ ဒါမ်ဳိး ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ စကၠန္႔ပိုင္းေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး။ မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္လံုးအိအိေလးက က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ကို ေနာက္ကေန သိုင္းဖက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားၿပီ။ သူ႔ရဲ ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကလည္း က်ေနာ့္ ေဘာင္းဘီရဲ ႔ေဘးအိတ္ထဲကို လွ်ဳိၿပီး ၀င္ထားၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီ။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ခါတိုင္းဆို က်ေနာ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၀တ္ေလ့ရွိေပမယ့္ ဒီေန႔က်မွ ခပ္ပြပြ ပိတ္သားေဘာင္းဘီရွည္ကို ၀တ္ထားတာ။ ဂ်င္းသားလို ေဘာင္းဘီသားက မထူတဲ့အခါက်ေတာ့ မိုးရတီရဲ ႔လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က က်ေနာ့္ေပါင္ၿခံကို ပြတ္ေပးေနသလို ျဖစ္လာေရာ။ နဂိုကတည္းကမွ က်ေနာ္က စိတ္လႈပ္ရွား ရင္ခုန္ေနျခင္းရဲ ႔အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ လီးက ေခါင္းေထာင္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတာ၊ အခု မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္ေရွ႔ပိုင္းက က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ႀကီးကို ဖိကပ္၊ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က ေပါင္ေတြကို ပြတ္သပ္သလို ျဖစ္ေနေတာ့ လူေရာ၊ လီးေရာ ဘယ္ေနႏိုင္ေတာ့မလဲဗ်ာ ..
“မိုးရတီ ရတယ္ .. မလုပ္ .. နဲ႔ … ငါ့ဖာသာ .. ငါ” (ထစ္ေငါ့ထစ္ေငါ့နဲ႔ က်ေနာ္ တားမိပါေသးတယ္)
“အာ .. ေဇယ်ကလဲ .. ေအးေဆးေနစမ္းပါ .. ရတီ ယူလိုက္ပါ့မယ္ .. မွန္းစမ္း”
ခပ္ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလး ေျပာလိုက္ယံုမက သူ႔လက္ကလည္း ေသာ့တြဲကို စမ္းမိသြားေသာ့ က်ေနာ္လည္း အိုေခၿပီဆိုၿပီး ထပ္ေျပာမေနေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိုးရတီရဲ ႔လက္က ေသာ့တြဲကို ထိထားရာကေန ေက်ာ္ၿပီး မေတာ္တဆ လိုလိုနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ ႔ေထာင္မတ္စျပဳေနၿပီျဖစ္တဲ့ လီးကို လာထိပါေရာ။ ထိတာမွ လက္ကေလးနဲ႔ လီးေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ပြတ္ေပးေနသလိုကို ထိတာ။ ေနာက္နားကပ္ထားရာကေန က်ေနာ့္ ပါးတစ္ဖက္နားကပ္ၿပီး (အို .. ဘာႀကီးလဲ) ဆိုၿပီး လွမ္းစေသးတယ္။ လူကို ရွိန္းဖိန္းၿပီး တက္သြားတာပဲ။
ညာလက္နဲ႔ အဲဒီလို လီးကို ဂြင္းတိုက္သလို အေပၚေအာက္ပြတ္ေပးေနတဲ့အခ်ိန္၊ ဘယ္လက္ကလဲ အလိုိလုိ ဒီအနားေရာက္လာၿပီး လီးေအာက္ေျခကို လွမ္းစမ္းရင္း ေဂြးဥေတြကို သြားေဆာ့ေသးတာ။ အျပစ္ေျပာစရာ တစ္စက္မွ မရွိေအာင္ကို ေခ်ာတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ ႔လက္ကေလးႏွစ္ဖက္နဲ႔ လီးကို ေဆာ့ေပးသလိုမ်ဳိး ခံရေတာ့ က်ေနာ့္ေကာင္ခမ်ာ ဘာျပန္လုပ္ႏိုင္မလဲ။ အလိုလိုကို အလံတိုင္လို မတ္ေထာင္လာရတာေပါ့။
“ေဇယ် .. နင္ ေခြ်းေတြေတာင္ ပိုျပန္လာပါလား .. ခ်က္ခ်င္းႀကီး ဘယ္လိုျဖစ္လာရတာလဲ .. ခိ ခိ”
“မိုး .. ရတီ .. မလုပ္နဲ႔ .. ေတာ္ေတာ့ .. ေသာ့ပဲယူလိုက္ပါဟာ”
“အယ္ .. ဘာျဖစ္လို႔လဲ .. ရတီက ေဇယ်ကို နာေအာင္ လုပ္မိလို႔လား”
“အာ .. မဟုတ္ဘူး .. မိုးရတီ .. မလုပ္နဲ႔ေတာ့ဟာ .. နင္ .. နင္ သိတယ္”
“ဟင္း .. ေဇယ်က မႀကိဳက္လို႔လား .. ေဇယ်ရဲ ႔တျခား အစိတ္အပိုင္းကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူးနဲ႔တူတယ္ ေနာ္ .. ေက်ာ့ေကခိုင္ တကယ္ ကံေကာင္းတယ္ဟာ .. ဒီလိုမ်ဳိးဟာႀကီးကို ရထားလို႔ သိလား”
ကိုယ့္ေကာင္မေလးရဲ ႔နာမည္ကို မိုးရတီကလည္း ထုတ္ၿပီးေတာ့ေျပာေရာ က်ေနာ္ျဖင့္ တံေတြးေတာင္ မ်ဳိခ်မိၿပီး၊ လူကေတာ့ ေလျဖတ္သလို ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးကို ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း တကယ္ကို စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ လက္ႏွစ္ဖက္က ေသတၱာပံုးႀကီး ကိုင္ထားလို႔ မအားဘူး၊ ေရွ ႔မွာရွိတာက ပိတ္ထားတဲ့ စတိုခန္းတံခါး၊ ေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာျပင္ကို ဖိၿပီးကပ္ထားသလုိ ျဖစ္ေနတဲ့ မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္လံုးေလး (အရမ္းႀကီး တင္းတင္းဖက္ထားတာမဟုတ္သည့္တိုင္ ႏို႔လံုးအိအိထြားထြားေတြနဲ႔ေတာ့ ထိေနတာေပါ့ဗ်ာ)။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ ဘာလုပ္လို႔ရမွာလဲ။ ဘာမွလုပ္လို႔မရတဲ့ အတူတူ ၿငိမ္ၿပီးေတာ့ပဲ ေနလိုက္တယ္။
ကိုယ့္ၾဆာတို႔ အျပစ္မေျပာေၾကးဗ်ာ …။
က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္လွၿပီ ထင္ေနတာ။ ေယာက်္ားေလးဟူသမွ် တစ္ရာမွာ တစ္ရာလံုးနီးပါး တန္းတန္းစြဲတဲ့ မိုးရတီကုိ ေရွာင္ေနႏိုင္တယ္ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ကံၾကမၼာဆိုတာ မျမင္သာႏိုင္ဘူးကြယ္ ဆိုတဲ့စကားက တစ္ေန႔က်ေတာ့ တည့္တည့္ႀကီးကို မွန္လာပါေရာ။
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ အဲဒီေန႔ မတိုင္ခင္အထိ က်ေနာ္ ဆက္စ္ကိစၥမလုပ္ရတာ ႏွစ္ပတ္ရွိေနၿပီ။ ေက်ာ့ေကခိုင္ ရာသီလာေနတာက တစ္ပတ္၊ ၿပီးေတာ့ သူက ရာသီလာၿပီး ထပ္ဖ်ားလိုက္ေသးတယ္။ အဲဒါက ေနာက္တစ္ပတ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္ပတ္ရွိသြားၿပီ။ တကယ္တမ္းေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ေတြးမိမွာပါ။ ႏွစ္ပတ္ဆိုတာ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ ကာလဆိုတာ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ေနရာကေန ကိုယ့္ၾဆာတို႔ပဲ ၀င္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး။
က်ေနာ္က အသက္ႏွစ္ဆယ္အရြယ္ လူငယ္ေယာက်္ားေလး၊ သန္တုန္းျမန္တုန္း အရြယ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်စ္သူရည္းစားျဖစ္ၿပီး ဆက္စ္ကို ပံုမွန္လုပ္ေနၾက။ ေနာက္ၿပီး လုပ္ရတဲ့ အလုပ္အကိုင္ရဲ ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ေျပာရရင္ ေလထုထဲမွာကို ဆက္စ္ရဲ ႔အနံ႔အသက္က ရွိေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ေနရာ (အေၾကာ္အေလွာ္အနံ႔ေတြ အျပင္ေပါ့ေလ .. ဟီး ။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ ငတ္ျပတ္ေနတာက ျပသနာကို ျဖစ္လာေရာ။ ကဲ .. အဲဒါမွ ျပသနာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ထားလဲ .. အခု က်ေနာ္ဆက္ေျပာမယ့္ဟာကေတာ့ ျပသနာအႀကီးစားမွ disaster လို႔ ေခၚရမယ့္ဟာပဲ ဗ်ဳိ ႔ ...။
က်ေနာ္တို႔ စားေသာက္ဆိုင္ေတြရဲ ႔သေဘာက ညေနဘက္ဆိုရင္ လူက်တာ မ်ားတယ္။ ဒီေတာ့ ျပင္ဆင္စရာ ရွိတာေတြကို ေန႔လည္ဘက္ကတည္းက လုပ္ထားရတယ္။ အဲဒီေန႔က က်ေနာ္လည္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ လွီးစရာရွိတာလွီး၊ ခြ်တ္စရာရွိတာခြ်တ္ေနတုန္း စားဖိုမႈးျဖစ္တဲ့ ကိုေအးမင္းက မနက္က ေရာက္လာတဲ့ ပန္းကန္ေသတၱာပံုးကို လက္ညိဳးညႊန္ၿပီး လွမ္းေျပာတယ္။
"ေဇယ် .. အဲဒီပံုးႀကီး အေပၚထပ္က စတိုခန္းထဲ သြားထည့္ထားစမ္းကြာ .. ေလာေလာဆယ္ သံုးျဖစ္မွာ မဟုတ္ေသးဘူး .. ေနာက္ၿပီး ဇြန္းခရင္းထည့္ထားတဲ့ ပလတ္စတစ္ပံုးလဲ ျပန္ယူလာခဲ့ .. ဒီေအာက္မွာ ရွိတာေတြနဲ႔ မေလာက္ဘူး"
သူက ဒီလုိေျပာလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္လည္း .. ဟုတ္ကဲ့လို႔ ျပန္ေျပာၿပီး .. လုပ္ေနတာေတြ ခနရပ္၊ ထင္းရွဴးသားနဲ႔ လုပ္ထားတဲ့ ေသတၱာကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ေကာက္ေပြ႔မၿပီး အေပၚထပ္သြားဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္။ အဲဒီမွာ က်ေနာ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ အသီးအရြက္ေတြ ေရေဆးေနတဲ့ မိုးရတီက ကိုေအးမင္းကို စကားတစ္ခြန္း လွမ္းေျပာလိုက္ပါေရာ
"ကိုႀကီးေအး .. သမီး ေဇယ်နဲ႔ လိုက္သြားလိုက္မယ္ .. ဇြန္ခရင္းပံုးက ဘယ္ဟာလဲဆိုတာ သူ မသိမွာ စိုးလို႔"
မီးဖိုခန္းထဲက ထြက္ဖို႔ ျပင္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ ေျခလွမ္းေတြေတာင္ တန္႔ခနဲျဖစ္ၿပီး ရင္ခုန္သံေတြက ေပ်ာ္တာလိုလို၊ ေၾကာက္တာလိုလိုနဲ႔ တဒုတ္ဒုတ္ေတာင္ ခုန္လာပါေရာ။ ကံေကာင္းတာပဲလား၊ ကံဆိုးတာပဲလားေတာ့ မသိဘူး။ မိုးရတီ အဲ့လို လွမ္းေျပာလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေက်ာ့ေကခိုင္က ေရအိမ္၀င္ေနလို႔ အနားမွာ မရွိဘူး။ ဒီေတာ့ မိုးရတီရဲ ႔အႀကံကို နဲနဲေလး မွန္းဆလို႔ရတာဆိုလို႔ က်ေနာ္ပဲ ရွိမယ္နဲ႔တူတယ္။ က်န္တဲ့သူေတြေရာ .. ကိုေအးမင္းဆိုတာကေတာ့ ေ၀လာေ၀းပဲ။ ေအး.. လိုက္သြားေပါ့ဆိုၿပီး ခြင့္ျပဳလိုက္တာနဲ႔တင္ မိုးရတီက က်ေနာ့္နားကို ၾကြၾကယယေလး ေရာက္လာပါေရာ။
ဒီလိုနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ အေပၚထပ္တက္ဖို႔ ေလွကားရွိတဲ့ေနရာကို တူယွဥ္တြဲၿပီး ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္က ေသတၱာပံုးႀကီးပိုက္လ်က္၊ မိုးရတီကေတာ့ က်ေနာ့္ညာဘက္ေဘးမွာ ေျခတစ္လွမ္းေလာက္ ေစာေလွ်ာက္ၿပီး ေရွ႔ကဦးေဆာင္ သြားေနတယ္။ က်ေနာ့္ကိုေတာ့ တစ္ခ်က္မွ ေစာင္းငဲ့ၾကည့္မေနေပမယ့္ သူ႔ရဲ ႔လမ္းေလွ်ာက္ပံုစံက အရမ္းကို ဆက္ဆီက်ေနေတာ့ က်ေနာ္လည္း မသိမသာေလး ရိႈးမိေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ရုပ္ပ်က္ေလာက္ေအာင္ေတာ့ လည္ပင္းႀကီး ေစာင္းမေနပါဘူး။ (ကိုလူရႈပ္ ေျပာသလို အငမ္းႀကီးအဆင့္မဟုတ္ဘူး .. အငမ္းေလးကို နဲနဲေက်ာ္တဲ့အဆင့္ေပါ့ .. ဟီး
ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္ ေဘးက ေလွ်ာက္ေနတာ တျခားသူ မဟုတ္ဘူး။ flirt queen လို႔ ဆိုရမယ့္ မိုးရတီေလ .. လူလည္မေလး .. ငေပြးမေလး ဟုတ္ .. ဒီေတာ့
"ဒီေန႔ ေတာ္ေတာ္ ပူတာပဲ ဟာ ..."
ဟူးခနဲ ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးက ေလပူမႈတ္ ညည္းၿပီး ၀တ္ထားတဲ့ ဘေလာက္စ္ရဲ ႔ေအာက္နားကိုလည္း ယပ္ခတ္သလို ဆြဲမလိုက္ပါေရာ။ ေသာက္က်ဳိးနဲ !! ။ ဆြမတင္တာ နဲနဲေနာေနာ မဟုတ္ဘူး။ ဘေလာက္စ္ရဲ ႔ေအာက္စနဲ႔ နဖူးျပင္ ၀င္း၀င္းဖန္႔ဖန္႔ေလးကို လွမ္းသုတ္လို႔ရတဲ့ အထိပဲ။ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ။ ခ်က္နက္နက္ေလးရွိေနတဲ့ ၀မ္းျပင္သား ရွပ္ရွပ္ေလးတင္မက၊ ေဗဒါေရာင္ ဆက္ဆီဘရာေလးပါ ေပၚလာတာေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီ ဘရာဒီဇိုင္းလွလွေလးနဲ႔ ထုတ္ထားတဲ့ ဟာေလးေတြကလည္း တကယ္ကို တင္းရင္းမို႔အိေနတဲ့ ရင္သားေဖြးေဖြးေတြ။ က်ေနာ့္ျဖင့္ အသည္းေတြ၊ ႏွလံုးေတြ၊ အူေတြ အကုန္ေျဗာင္းဆန္ၿပီး လွမ္းေနတဲ့ ဘယ္ေျခေထာက္ကိုေတာင္ ညာေျခနဲ႔ တက္နင္းမိမလို ျဖစ္ပါေရာ။ ဟတ္ထိုးမလဲတာ ကံေကာင္းးးးး ….။
ဒါေပမယ့္ မေရႊေခ်ာက အၾကာႀကီးေတာ့ ဒါမ်ဳိး လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔အတြင္း ပစၥည္းေတြ ဘယ္လိုဆိုတာ က်ေနာ္ ျမင္လိုက္ၿပီဆိုတာ သိတာနဲ႔ ဘေလာက္စ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္ကို ျပန္လႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့ မ်က္စိပသာဒျဖစ္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြက အကုန္ျပန္ေပ်ာက္သြားပါေရာ။ လူကို ရင္ထဲ ဟာခနဲ ျဖစ္ၿပီး ၀မ္းနည္းသလိုေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။ တဒဂၤအခ်ိန္လံုးမွာတင္ တကိုယ္လံုးလဲ ထူပူၿပီး မ်က္ႏွာကလည္း ေတာ္ေတာ္ကို ပ်က္ေနမွန္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္သိေနတယ္။
"ေဇယ် .. နင္လည္း ေခြ်းေတြ ျပန္ေနပါလား"
လက္မေလးတစ္ေခ်ာင္းကို ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြနဲ႔ မသိမသာကိုက္ရင္း မခို႔တယို႔နဲ႔ ေျပာေတာ့ က်ေနာ့္ျဖင့္ ဘာစကားမွကို ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒီအတိုင္း ဆက္သြားေနရင္ မျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေတြးလိုက္ၿပီး သူ႔ကို ေက်ာ္တက္ၿပီး အေရွ႔ကေနပဲ အေပၚထပ္ကို တက္သြားေတာ့တယ္။ ေျပာလို႔သာ ေျပာတာ။ အဲဒီလိုက်ေတာ့လဲ ေနာက္ေက်ာ မလုံျပန္ဘူး။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ေအာစာအုပ္ေတြ ဖတ္လာတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားၿပီဆိုေတာ့ ဒီလိုေနရာေတြက အကြက္ေတြဆိုတာ သိေနတယ္မွတ္လား။ အမွန္ဆို မိုးရတီကို ေရွ ႔ကေန ေလွကားေပၚတက္ခိုင္းၿပီး ကိုယ္က ေနာက္ကေန သူ႔တင္ပါးၿဖိဳးၿဖိဳးေတြကို ေငးၿပီး တက္ရမွာေလ။ ပံုမွန္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါမ်ဳိး ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ .. အခုဟာက က်ေနာ္က မပတ္သက္ေအာင္ ေရွာင္ရမွာ ျဖစ္ေနေတာ့ ျမန္ျမန္သြား ျမန္ျမန္ျပန္ပဲ ေကာင္းတယ္ဆိုၿပီး ကိုယ့္ဟာကိုယ္ပဲ ေရွ႔ကတက္သြားလိုက္တာ။ ေနာက္ေက်ာ မလံုဘူးဆိုတာ တျခားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဖင္ လံုးက်စ္က်စ္ေလးကို ဒီဟာမေလး လိုက္ေငးေနေတာ့မွာပဲ ဆိုၿပီး ... အဟဲ။
The journey seemed to take forever လို႔ ဆိုလို႔ရေပမယ့္ အဆံုးသတ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ စတိုခန္းရွိရာ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ထင္းရွဴးေသတၱာပံုးႀကီး မထားရတာဆိုေတာ့ က်ေနာ္က စတိုခန္းတံခါးကို ဖြင့္ဖို႔ လက္မအားဘူး။ ေဘးနားယွဥ္ရပ္ေနတဲ့ မိုးရတီကိုယ္ပဲ မ်က္ရိပ္မ်က္ကဲနဲ႔ တံခါးဖြင့္လိုက္ဆိုၿပီး ေျပာရတာေပါ့။ က်ေနာ္က ဒီလို အခ်က္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ မိုးရတီက သူမကိုယ္ေပၚ ဟိုစမ္းဒီစမ္းလုပ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္လံုးေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ က်ေနာ့္ကို လွမ္းၾကည့္ၿပီး
“အာ .. ရတီေသာ့ က်န္ခဲ့ၿပီ ေဇယ် .. နင့္မွာ ေသာ့ပါလာတယ္မွတ္လား”
“ပါတယ္ .. ငါ့ အိတ္ထဲမွာ” (က်ေနာ္လည္း ခပ္ျမန္ျမန္ ျပန္ေျဖၿပီး လက္ထဲမထားတဲ့ ေသတၱာကို ေအာက္ခ်ဖို႔ ျပင္လိုက္တယ္)
“ေန ေန .. ရတယ္ .. အပင္ပန္းခံမေနနဲ႔ ေဇယ် .. ရတီယူလိုက္မယ္ !!”
တကယ္ပါဗ်ာ .. ဘုရားေပးေပး က်မ္းေပးေပး .. က်ေနာ္ ဒါမ်ဳိး ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ဘူး။ အခုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ စကၠန္႔ပိုင္းေတာင္ မၾကာလိုက္ဘူး။ မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္လံုးအိအိေလးက က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ကို ေနာက္ကေန သိုင္းဖက္ၿပီးသား ျဖစ္သြားၿပီ။ သူ႔ရဲ ႔လက္ႏွစ္ဖက္ကလည္း က်ေနာ့္ ေဘာင္းဘီရဲ ႔ေဘးအိတ္ထဲကို လွ်ဳိၿပီး ၀င္ထားၿပီးသား ျဖစ္ေနၿပီ။
ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ခါတိုင္းဆို က်ေနာ္ ဂ်င္းေဘာင္းဘီ ၀တ္ေလ့ရွိေပမယ့္ ဒီေန႔က်မွ ခပ္ပြပြ ပိတ္သားေဘာင္းဘီရွည္ကို ၀တ္ထားတာ။ ဂ်င္းသားလို ေဘာင္းဘီသားက မထူတဲ့အခါက်ေတာ့ မိုးရတီရဲ ႔လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က က်ေနာ့္ေပါင္ၿခံကို ပြတ္ေပးေနသလို ျဖစ္လာေရာ။ နဂိုကတည္းကမွ က်ေနာ္က စိတ္လႈပ္ရွား ရင္ခုန္ေနျခင္းရဲ ႔အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ လီးက ေခါင္းေထာင္ခ်င္သလို ျဖစ္ေနတာ၊ အခု မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္ေရွ႔ပိုင္းက က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ႀကီးကို ဖိကပ္၊ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က ေပါင္ေတြကို ပြတ္သပ္သလို ျဖစ္ေနေတာ့ လူေရာ၊ လီးေရာ ဘယ္ေနႏိုင္ေတာ့မလဲဗ်ာ ..
“မိုးရတီ ရတယ္ .. မလုပ္ .. နဲ႔ … ငါ့ဖာသာ .. ငါ” (ထစ္ေငါ့ထစ္ေငါ့နဲ႔ က်ေနာ္ တားမိပါေသးတယ္)
“အာ .. ေဇယ်ကလဲ .. ေအးေဆးေနစမ္းပါ .. ရတီ ယူလိုက္ပါ့မယ္ .. မွန္းစမ္း”
ခပ္ႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလး ေျပာလိုက္ယံုမက သူ႔လက္ကလည္း ေသာ့တြဲကို စမ္းမိသြားေသာ့ က်ေနာ္လည္း အိုေခၿပီဆိုၿပီး ထပ္ေျပာမေနေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိုးရတီရဲ ႔လက္က ေသာ့တြဲကို ထိထားရာကေန ေက်ာ္ၿပီး မေတာ္တဆ လိုလိုနဲ႔ က်ေနာ့္ရဲ ႔ေထာင္မတ္စျပဳေနၿပီျဖစ္တဲ့ လီးကို လာထိပါေရာ။ ထိတာမွ လက္ကေလးနဲ႔ လီးေခ်ာင္းတေလွ်ာက္ ပြတ္ေပးေနသလိုကို ထိတာ။ ေနာက္နားကပ္ထားရာကေန က်ေနာ့္ ပါးတစ္ဖက္နားကပ္ၿပီး (အို .. ဘာႀကီးလဲ) ဆိုၿပီး လွမ္းစေသးတယ္။ လူကို ရွိန္းဖိန္းၿပီး တက္သြားတာပဲ။
ညာလက္နဲ႔ အဲဒီလို လီးကို ဂြင္းတိုက္သလို အေပၚေအာက္ပြတ္ေပးေနတဲ့အခ်ိန္၊ ဘယ္လက္ကလဲ အလိုိလုိ ဒီအနားေရာက္လာၿပီး လီးေအာက္ေျခကို လွမ္းစမ္းရင္း ေဂြးဥေတြကို သြားေဆာ့ေသးတာ။ အျပစ္ေျပာစရာ တစ္စက္မွ မရွိေအာင္ကို ေခ်ာတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ ႔လက္ကေလးႏွစ္ဖက္နဲ႔ လီးကို ေဆာ့ေပးသလိုမ်ဳိး ခံရေတာ့ က်ေနာ့္ေကာင္ခမ်ာ ဘာျပန္လုပ္ႏိုင္မလဲ။ အလိုလိုကို အလံတိုင္လို မတ္ေထာင္လာရတာေပါ့။
“ေဇယ် .. နင္ ေခြ်းေတြေတာင္ ပိုျပန္လာပါလား .. ခ်က္ခ်င္းႀကီး ဘယ္လိုျဖစ္လာရတာလဲ .. ခိ ခိ”
“မိုး .. ရတီ .. မလုပ္နဲ႔ .. ေတာ္ေတာ့ .. ေသာ့ပဲယူလိုက္ပါဟာ”
“အယ္ .. ဘာျဖစ္လို႔လဲ .. ရတီက ေဇယ်ကို နာေအာင္ လုပ္မိလို႔လား”
“အာ .. မဟုတ္ဘူး .. မိုးရတီ .. မလုပ္နဲ႔ေတာ့ဟာ .. နင္ .. နင္ သိတယ္”
“ဟင္း .. ေဇယ်က မႀကိဳက္လို႔လား .. ေဇယ်ရဲ ႔တျခား အစိတ္အပိုင္းကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူးနဲ႔တူတယ္ ေနာ္ .. ေက်ာ့ေကခိုင္ တကယ္ ကံေကာင္းတယ္ဟာ .. ဒီလိုမ်ဳိးဟာႀကီးကို ရထားလို႔ သိလား”
ကိုယ့္ေကာင္မေလးရဲ ႔နာမည္ကို မိုးရတီကလည္း ထုတ္ၿပီးေတာ့ေျပာေရာ က်ေနာ္ျဖင့္ တံေတြးေတာင္ မ်ဳိခ်မိၿပီး၊ လူကေတာ့ ေလျဖတ္သလို ေတာင့္ေတာင့္ႀကီးကို ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမွန္း တကယ္ကို စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ လက္ႏွစ္ဖက္က ေသတၱာပံုးႀကီး ကိုင္ထားလို႔ မအားဘူး၊ ေရွ ႔မွာရွိတာက ပိတ္ထားတဲ့ စတိုခန္းတံခါး၊ ေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာျပင္ကို ဖိၿပီးကပ္ထားသလုိ ျဖစ္ေနတဲ့ မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္လံုးေလး (အရမ္းႀကီး တင္းတင္းဖက္ထားတာမဟုတ္သည့္တိုင္ ႏို႔လံုးအိအိထြားထြားေတြနဲ႔ေတာ့ ထိေနတာေပါ့ဗ်ာ)။ ဒီေတာ့ က်ေနာ္ ဘာလုပ္လို႔ရမွာလဲ။ ဘာမွလုပ္လို႔မရတဲ့ အတူတူ ၿငိမ္ၿပီးေတာ့ပဲ ေနလိုက္တယ္။
ကိုယ့္ၾဆာတို႔ အျပစ္မေျပာေၾကးဗ်ာ …။