စုန္းမ အပိုင္း (၄)
ရနံ႔သစ္ဆိုင္ရဲ ႔အေပၚထပ္ စတိုခန္းထဲမွာ မိုးရတီရဲ ႔ညႊတ္ကြင္းထဲ က်ေနာ္ သားေကာင္လို ဆင္းသက္ခဲ့ၿပီး ရက္သတၱပတ္ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီဗ်ာ။ က်ေနာ့္မွာ ဆိုင္ထဲ အလုပ္သာ လုပ္ေနရတာ၊ ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္နဲ႔ကို မရွိပါဘူး။ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မ်ား မိုးရတီက သူေျပာထားခဲ့တဲ့အတိုင္း အေၾကြးကို ျပန္ေတာင္းမလားဆိုၿပီး က်ီးလန္႔စာစား ေနေနခဲ့ရတယ္။ ေက်ာ့ေကခိုင္ အလစ္ကို မိုးရတီ က်ေနာ့္နားကပ္ၿပီး ပေရာပရီ လာလုပ္ရင္ က်ေနာ့္မွာ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္လို႔ တုံ႔ျပန္ရမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူး။
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ က်ေနာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အျပဳအမူဟာ ေက်ာ့ေကခိုင္အေပၚမွာ သစၥာေဖာက္သလို ျဖစ္တာေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္လည္း မေက်နပ္လွဘူး။ ငါဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေျပာညံ့ရတာလဲဆိုၿပီး က်ေနာ့္ရဲ ႔အသိစိတ္တစ္ျခမ္းက အၿမဲတမ္း ေတြးေနတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက က်န္တဲ့အသိစိတ္တစ္ျခမ္းက မိုးရတီနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်ကို အၿမဲတမ္း အမွတ္တရနဲ႔ တမ္းတေနတတ္ၿပီး မိုးရတီရဲ ႔သြယ္ေပ်ာင္းတဲ့ လက္ကေလး၊ အခ်ဳိးအဆက်လြန္းလွတဲ့ ကိုယ္လံုးေလး၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ မဆိုးဘဲနဲ႔ေတာင္ သႏၱာေရာင္နီျမန္းေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလး .. ဒါေတြဒါေတြကို ေတြးၿပီး အႀကိမ္မ်ားစြာ ဂြင္းတိုက္ ေနမိခဲ့တယ္။
က်ေနာ့္ရဲ ႔မသိစိတ္ေရာ၊ သိစိတ္ေရာကို မိုးရတီက အလိုလို ႀကီးစိုးထားတဲ့အတြက္ ေက်ာ့ေကခုိင္ အေပၚမွာ ဂရုစိုက္မႈကလည္း နည္းနည္းလာတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒီၾကားထဲ ေက်ာ့ေကခိုင္ကလည္း က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘဲ မိုးရတီနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်ကို လူခ်င္းေတြ႔တိုင္း မပါမျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာလုပ္ၿပီး ေျပာေနေသးတယ္။ တခါတခါ က်ေနာ့္ျဖင့္ စိတ္ပ်က္လြန္းလို႔ ေက်ာ့ေကခိုင္ကို ေငါက္မိမလိုေတာင္ စဥ္းစားမိေသး .. နင္ အဲ့လို မိုးရတီအေၾကာင္း ထုတ္ထုတ္ေျပာတိုင္း .. ငါက အဲဒီဟာမအေၾကာင္း ေခါင္းထဲပိုပိုေရာက္ေနတာ မသိဘူးလားဆိုၿပီး .. ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ၾဆာတို႔ရာ .. ကိုယ္ကမွ အျပစ္လုပ္ထားတဲ့သူဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ဒီလိုမ်ဳိး ေအာ္ရက္ပါ့မလား ... ဟူး .. စိတ္ညစ္တယ္ဗ်ာ .. ဘ၀က ေနရင္းထိုင္ရင္း ဘာျဖစ္လို႔ မြန္းက်ပ္လာရပါလိမ့္ ...။
မိုးရတီ ဆိုင္မွာလာၿပီး အလုပ္မဆင္းတဲ့ေန႔ေတြမွာ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္သက္သာရာရတယ္ဗ်။ က်ေနာ့္နားကို ဘယ္အခ်ိန္ကပ္လာၿပီး လာအေၾကြးေတာင္းမလဲဆိုတာကို ေတြးေနစရာ မလိုဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက က်ေနာ့္ရဲ ႔စိတ္ထဲမွာ မိုးရတီကို မျမင္ရျပန္ေတာ့လည္း လြမ္းသလိုလို ျဖစ္ေနပါေရာ။ ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္ေနမွန္း မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ မိုးရတီကို မုန္းလားဆိုရင္ မုန္းတယ္လို႔ ႀကိတ္မွိတ္ေျပာရမွာပဲ .. အဲ .. ေမ့လို႔႔ရလားဆိုရင္ေတာ့လည္း ေမ့လို႔မရဘူးလို႔ ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံရေတာ့တယ္။ မိုးရတီဟာ က်ေနာ့္ရဲ ႔ခ်စ္လွစြာေသာ အမုန္းပိုင္ရွင္လို႔ ေျပာရမလားေတာင္ မသိဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ေနလာခဲ့တာ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္နဲ႔ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပၿပီး ဟင္းအမယ္တစ္ခုကိုေတာင္ မီးဖိုေဆာင္ထဲမွာ တူတူခ်က္ေနခဲ့တယ္။ မိုးရတီကလည္း ဒီေန႔ ဆိုင္ထဲမွာ ရွိမေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကား ဆက္ဆံေရးကို ေႏွာင့္ယွက္မယ့္ အဖ်က္အဆီးကလည္း မရွိဘူးလို႔ ေျပာရမယ္။ သမီးရည္းစားတို႔ ဘာသာဘာ၀ စေနာက္ၿပီး က်ီစယ္ေနၾကလို႔ ေက်ာ့ေကခိုင္က တခစ္ခစ္နဲ႔ေတာင္ ရယ္ေနေသးတယ္။ ေျပာလို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ရယ္လိုက္ရင္ ပါးခ်ဳိင့္ေလးေပၚေပၚသြားတဲ့ ခ်စ္စရာ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ ေက်ာ့ေကခိုင္ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးေလး တစ္ပါးပဲ။
သို႔ေသာ္ .. ကံၾကမၼာဆိုတာ အလွည့္အေျပာင္းမ်ားစြာကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ဧကရီ ဘုရင္မတစ္ပါးပဲေလ ..
"ေဟး .. ၾဆာတို႔ .. အလုပ္ေတြမ်ားေနၾကတာလား"
သာယာခ်ဳိၿမိန္တဲ့ အသံလြင္လြင္ေလး မီးဖိုေဆာင္ရဲ ႔တံခါးေပါက္၀ကေန ေပၚလာတယ္ဆိုရင္ပဲ အားလံုးရဲ ႔ေခါင္းက တိုင္ပင္မထားဘဲ အသံလာရာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ ဖ်ား .. ဖ်ား ... အေၾကာ္အေလွာ္အနံ႔ေတြ၊ အပူခိုးအပူေငြ႔ေတြ လႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ မီးဖိုေဆာင္ထဲ လမင္းေလးတစ္စင္း လင္းလာသလားေတာင္ ထင္ရတယ္။ မိုးရတီရယ္ေလ။ Tube dress လို႔ ေခၚက်တဲ့ အေပၚေအာက္ တဆက္ထဲ အသားကပ္၀တ္စံု အနီရဲရဲေလးကို ၾကြားၾကြား၀င့္၀င့္ေလး ၀တ္ထားရင္း မီးဖိုခန္းတံခါး၀မွာ ရပ္ေနတာ။ ေပါင္လည္ေလာက္ပဲ ရွည္မယ့္ ၀တ္စံုရဲ ႔ေအာက္မွာရွိတဲ့ သြယ္လ်ေျဖာင့္တန္းတဲ့ ေပါင္တန္ေတြကိုေတာ့ အကြက္လွလွေလးေတြေဖာ္ထားတဲ့ ႏုိင္လြန္စေတာ့ကင္အနက္နဲ႔ ထပ္ၿပီး ဖံုးထားတယ္ (မွန္ရာကို ေျပာရရင္ ေျခတန္လွတဲ့ မိန္းကေလးေတြ အဲဒီလိုမ်ဳိး စေတာ့ကင္အနက္ေလးေတြ ၀တ္ထားရင္ အရမ္းဆက္ဆီက်သကိုး) ဘာေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ ... က်ေနာ္ မေျပာနဲ႔ က်န္တဲ့သူေတြေတာင္ ရုတ္တရက္ စကားမျပန္ႏိုင္ဘဲ အလွနတ္သမီးေလးကို စိုက္ၾကည့္ေနၾကတာ။
အဟမ္း ဆိုၿပီး ေဘးနားကေန ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔ေခ်ာင္းဟန္႔သံၾကားမွ က်ေနာ္ အသိျပန္၀င္လာတာ။ မ်က္ႏွာပ်က္သလို ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုေတာင္ ျပန္မၾကည့္ရဲပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေခါင္းငံု႔ထားၿပီး လုပ္စရာရွိတဲ့ဟာပဲ အာရံုထည့္ၿပီး ဆက္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေတာင္မွ မိုးရတီ အသံခ်ဳိခ်ဳိေလးနဲ႔ စားဖိုေဆာင္ထဲက လူေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေျပာတဲ့စကားေတြ နားထဲအလိုလိုေရာက္ေနေသးတာ (နဲနဲကံေကာင္းတယ္လို႔ပဲ ဆိုရမလား မသိဘူး .. မိုးရတီက ဒီေန႔ၾကေတာ့ က်ေနာ့္ကို အဖက္လုပ္ၿပီး စကားေျပာမေနဘူးရယ္)
"ဒါဆို .. နင့္ရဲ ႔နယ္ကဘႀကီးကို ငါတို႔ဆိုင္ရဲ ႔လက္ရာၾကြားခ်င္လို႔ နင္က ေခၚလာတာေပါ့ ဟုတ္လား"
"ဟုတ္တယ္ .. ကိုႀကီးေအး .. ဒါပဲေနာ္ .. ေကာင္းေကာင္းခ်က္ေပးရမယ္ ... ရတီတို႔က ဗိုက္၀ေအာင္ စားၿပီး ဒီကေန သန္လ်င္ဘက္ သြားမလို႔"
"ေအး .. ေအး .. ခ်က္ေပးမယ္ .. စပါယ္ရွယ္ကို ခ်က္ေပးမယ္ .. ဒါနဲ႔ နင္က ဒီေန႔ လန္းလွခ်ည္လား .. အပ်ံစားကို ၀တ္ထားတာပဲ"
"အမယ္ ကိုႀကီးေအးကလဲ .. ရတီတို႔က ဒီေန႔မွ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္ .. အၿမဲတမ္း လန္းေနတာပါ .. ခိ .. ခိ"
ဆယ္မိနစ္ .. ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ မိုးရတီ စားဖိုေဆာင္ထဲကလူေတြနဲ႔ ေျပာေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အားလံုးပဲသြားမယ္ေနာ္ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားတာ။ က်ေနာ့္မွာ အဲဒီေတာ့မွ သက္ျပင္းကို ေက်ာ့ေကခိုင္ မသိေအာင္ ခိုးခ်ရတယ္။ ဒါေတာင္ ေက်ာ့ေကခိုင္က က်ေနာ့္ကို အလြတ္မေပးေသးဘူး။ နားနားကပ္လာၿပီး .. မိုးရတီ ဒီလို၀တ္လာတာကို ေမာင္ႀကိဳက္တယ္မွတ္လား .. ဆိုၿပီး ေငါ့ေနေသးတယ္။ က်ေနာ္က မဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေခါင္းကို သံုးေလးခါေလာက္ ခါျပလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာ့ေကခိုင္ေျပာတာမွန္တယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲမွာ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။ ဒီေန႔ည အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ စေတာ့ကင္အနက္ေလး ၀တ္ထားတဲ့ မိုးရတီရဲ ႔ေျခတန္သြယ္သြယ္ေလးေတြကို မွန္းၿပီးေတာ့ေတာင္ ဂြင္းတိုက္ေနမိမလား မသိဘူးရယ္။
ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာေတာ့ က်ေနာ္ဆီးသြားခ်င္လာတာနဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြအတြက္ထားတဲ့ ေရအိမ္ဆီသြားဖို႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ မီးဖိုခန္းထဲကေန ထြက္ၿပီး၊ စားေသာက္ခန္းမရဲ ႔မလွမ္းမကမ္းကေန အျဖတ္မွာ မုိးရတီတို႔ မိသားစု ထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္မိေသးတယ္။ ရယ္ကာေမာကာ စကားေျပာရင္း စားေသာက္ေနတဲ့ မိုးရတီဟာ အခုက်ေတာ့ တကယ့္ကို အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး လွပေနတယ္ဗ်ာ။ တစ္ဆိုင္လံုးမွာ ရွိတဲ့ အျခားေသာ စားေသာက္သူ မွန္သမွ်ကလည္း ေယာက်္ား၊ မိန္းမ မခြဲပါဘူး .. အကုန္လံုးလိုလို သူ႔ကို တေစ့တေစာင္းေတာ့ ၾကည့္ေနၾကတာပဲ။ အနီေရာင္၀တ္စံုေလးမွာ အနက္ေရာင္ေျခစြပ္ေလးနဲ႔ သူ႔စတိုင္လ္က တကယ္ကို မိတယ္၊ မိုက္တယ္ဆိုတာ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အထူးေျပာေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူးေလ။
ေရအိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ကိစၥ၀ိစၥၿပီးသည့္တိုင္ က်ေနာ္ အျပင္ကို ျပန္မထြက္ျဖစ္ေသးဘူး။ စိတ္ထဲေတြးေနတာ .. ငါ ဒီမွာပဲ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ေလာက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ မိုးရတီတို႔ စားေသာက္ၿပီး ျပန္သြားေလာက္ၿပီ၊ ေက်ာ့ေကခိုင္လည္း မိုးရတီ ျပန္သြားတာနဲ႔ စိတ္ထဲေအးခ်မ္းသြားမွာ၊ ရာသီဥတု ျပန္သာသာယာယာ ျဖစ္သြားရင္ ညေနအျပန္က် ေက်ာ့ေကခိုင္ကို က်ေနာ့္အိမ္ေခၚသြားလို႔ ရႏုိင္တယ္။ ေက်ာ့နဲ႔ က်ေနာ္ မခ်စ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီဗ်။ မိုးရတီရဲ ႔လက္ကေလး အေတြ႔က ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ က်ေနာ့္ ေကာင္မေလး ေက်ာ့ရဲ ႔အဖုတ္အိအိေလးကိုေတာ့ မမွီပါဘူး (တကယ္ေတာ့ ဒီအေတြးက တမင္တကာ စိတ္ထဲမွာ မဲတင္းၿပီး ေတြးတာပါ)
အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ေဘစင္မွာ ေရဘံုဘိုင္ေခါင္းဖြင့္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္က်ေနတဲ့ ေရေတြေအာက္ လက္ကိုထိုးခံထားရင္း စိတ္ကို က်ေနာ့္လက္ခံုႏွစ္ဖက္ေပၚ လာထိေနတဲ့ ေရေတြရဲ ႔အေတြ႔မွာ နစ္ထားလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ရဲ ႔အက်င့္က စိတ္ေတြရႈပ္ေထြး၊ ေခါင္းပူလာတဲ့ အခ်ိန္ဆို ဒီလိုမ်ဳိး ေရစိမ္ရတာကို ႏွစ္္သက္တယ္ေလ။ စိတ္ေရာ၊ မ်က္လံုးရဲ ႔အၾကည့္ကိုပါ အလွ်င္မျပတ္လာထိေနတဲ့ ေရပန္းေအာက္ ပို႔လႊတ္ထားလိုက္လို႔လား မသိ၊ က်ေနာ့္ ေနာက္ဘက္က သန္႔စင္ခန္းရဲ ႔တံခါးပြင့္လာတာကို သတိမထားမိလိုက္ဘူး။
"ေအာ္ .. ေဇယ်က ဒီမွာ လာပုန္းေနတာကိုး"
"အိုး . ရွစ္!!"
က်ေနာ့္တကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းသြားၿပီး မ်က္ႏွာေရွ႔တည့္တည့္မွာ ရွိတဲ့ မွန္ကေန လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ Cheshire ေၾကာင္လို ၿပံဳးစိစိ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ သန္႔စင္ခန္းထဲ တစ္လွမ္းခ်င္း ၀င္လာတဲ့ မိုးရတီကို ေတြ႔လိုက္ပါေရာ။ က်ေနာ္ ဘာမွ မတံု႔ျပန္ႏိုင္ခင္မွာပဲ မိုးရတီက က်ေနာ့္ေနာက္ကို ေရာက္လာၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ က်ေနာ့္၀မ္းျပင္ေနရာကို ယွက္ၿပီး ေနာက္ကေန ဖက္ထားလိုက္တယ္။ မွန္ထဲကေန လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ ႔ပုခံုးတစ္ဖက္ေပၚ သူ႔ရဲ ႔ေမးေလးတင္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးက လႈပ္ရွားသြားပါေရာ ..။
"ေဇယ်က ရတီကို တမင္တကာ ေရွာင္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး .. ဟုတ္"
မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္လံုးေလး က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ကို ထိၿပီးကပ္ေနတာေရာ၊ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က က်ေနာ့္ရဲ ႔ကိုယ္ေပၚေရာက္ေနတာေရာ .. ဒီအခ်က္ႏွစ္ခုစလံုးေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို စတိုခန္းထဲက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ၿပီး အမွတ္ရသြားေစတယ္။ ေျခာက္ကပ္လာသလို ျဖစ္တဲ့ လည္ေခ်ာင္းထဲ တံေတြးတစ္ခ်က္ အေျပးအလႊား မ်ိဳခ်လိုက္ရတယ္။
"ရတီ .. မင္း တံခါးမွားၿပီး ၀င္လာတယ္နဲ႔တူတယ္" (က်ေနာ္ တမင္တကာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္ႏွာေပးထားၿပီး ရမလားလို႔ တံု႔ျပန္လုိက္တယ္)
"ဘယ္ကလာ မွားရမွာလဲ ... ခိ ခိ .. ရတီက ေဇယ်ကို ရွာေနတာ"
မခ်ဳိမခ်ဥ္ အၿပံဳးေလးနဲ႔ က်ေနာ့္ကို တံု႔ျပန္လိုက္ယံုမက၊ လူကိုယ္ပါ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဆြဲလွည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ မိုးရတီ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျဖစ္သြားပါေရာ။ သူ႔မ်က္ႏွာလွလွေလးထက္မွာ ရွိေနတဲ့ အၿပံဳးက က်ေနာ့္ေဘာင္းဘီဂြၾကားရဲ ႔ ခပ္ေဖာင္းေဖာင္း ပံုစံကို ျမင္လည္းျမင္သြားေရာ ပိုၿပီးေတာ့ ေတာက္ေျပာင္လာေတာ့တာပဲ။
"ဟယ္လို .. ေကာင္ေလး .. nice to see you again !!"
ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူေလးလို အသံစာစာေလးနဲ႔ လက္ကေလးတစ္ဖက္ေထာင္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို ေရွ႔ေနာက္လႈပ္ခါၿပီး ေျပာလိုက္တဲ့ မိုးရတီရဲ ႔ဟန္ပန္ေလးက တကယ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္ဗ်ာ .. တတ္လည္းတတ္ႏိုင္တဲ့ ေကာင္မေလး .. သူ႔မို႔လို႔လဲ အမူအရာအမ်ဳိးမ်ဳိးကို လုပ္ႏိုင္တယ္။ က်ေနာ့္လည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာတာေတြ႔ေရာ မိုးရတီက က်ေနာ့္မ်က္၀န္းတည့္တည့္ကို ညိဳ ႔ငင္အားေကာင္းတဲ့ သူ႔ရဲ ႔မ်က္၀န္းနက္နက္ေတြနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ရင္း စကားတစ္ခြန္းကို ထပ္ေျပာျပန္ေသးတယ္
"ၾဆာ .. သာမီးအတြက္ ခ်န္ထားတဲ့ ဆုေလးကို ဒီေန႔ ထုတ္လို႔ရမလား ဟင္"
"အာ .. ရ ... ရတီ .. မိ .. မိသားစုက ေစာင့္ေနတာ မ .. မဟုတ္လား" (က်ေနာ္ စကားေတြေတာင္ အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ ျဖစ္သြားပါေလေရာ)
"အိုး .. သူတို႔အတြက္ေတာ့ စိတ္မပူနဲ႔ .. ရတီဘႀကီးက အစားအေသာက္မက္တယ္ .. ကိုႀကီးေအးက ရွယ္ခ်က္ေပးမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း စားေနမွာ .. နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ ရတီေပ်ာက္လို႔ ေပ်ာက္ေနမွန္း ဘယ္သူမွ သိမွာမဟုတ္ဘူး"
"ဟို .. ဟို ေလ .. ရတီ .. .. မျဖစ္ ႏိုင္ဘူး .. ထင္ .. ထင္တယ္.. ေက်ာ့ .. သိ .. သိတယ္ဟုတ္"
ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔နာမည္ကို က်ေနာ္က ထုတ္ေျပာမိတယ္ဆိုရင္ပဲ မိုးရတီ မ်က္ႏွာေပၚက အၿပံဳးလွလွေလးက ရုတ္ခ်ည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာပါဘူး .. Succubus တစ္ေယာက္ရဲ ႔အၿပံဳးကို ဖန္ဆင္းလိုက္ၿပီး က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကို လက္ညိဳးေလးနဲ႔ ေထာက္ၿပီး စကားကို တစ္ခြန္းခ်င္းေျပာေတာ့တာပဲ။
"ေဇယ် ...." "ရတီကို အေၾကြးရွိတယ္" "အဲဒီ အေၾကြးကို ဆပ္ဖို႔ ေဇယ် ညီေလးကလဲ အဆင္သင့္ပဲဆိုတာ ရတီ သိေနတယ္"
စပါးႀကီးေျမြတစ္ေကာင္ေတာင္ အရႈံးေပးသြားႏိုင္မယ့္ ညိဳ ႔ငင္အားျပင္းတဲ့ မိုးရတီရဲ ႔အၾကည့္ေတြကို က်ေနာ္ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ေငးေနမိယံုကလြဲလို႔ ဘာဆိုဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူးရယ္။ ပါးစပ္ထဲ အာေစးထည့္တာ ခံလိုက္ရသလိုကို ျဖစ္ေနၿပီ။
"ေဇယ်ကုိ ေမးရဦးမယ္ .. ဒီေန႔ ရတီကို ေဇယ်ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း ေျခတန္ေတြကို ေငးေနတာေတြ႔တယ္ .. ရတီ ဒီလိုမ်ဳိး စေတာ့ကင္ေလး ၀တ္ထားတာကို သေဘာက်တာလား"
"က် .. က်တယ္ .. အရမ္း မိုက္တယ္"
"တကယ္ .. ရတီလဲ သေဘာက်တယ္ .. စကတ္တိုတိုေလး ၀တ္ရင္ ရတီက စေတာ့ကင္ေလးနဲ႔ တြဲ၀တ္ေနၾက .. ဒီဟာက garter belt မပါေသးဘူး .. ရတီအိမ္မွာ Lingerie လိုဟာမ်ဳိးေတြရွိတယ္ .. may be တစ္ရက္က်ရင္ ေဇယ်ကို ေခၚျပရဦးမယ္"
မိုးရတီ ေလသံႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးႏွင့္ စကားကို တစ္ခြန္းခ်င္း ေျပာေနယံုမက သူမရဲ ႔လက္ကေလးတစ္ဖက္ကေလး စေတာကင္အနက္ေလး လႊမ္းထားတဲ့ ေပါင္တန္တစ္ဖက္ေပၚ လက္ေခ်ာင္းကေလးနဲ႔ အသာေလးတို႔ၿပီး ေအာက္ကေနအေပၚဘက္ကို ဆြဲကစားျပေနတယ္။ တကယ္ပါဗ်ာ .. မိုးရတီအတြက္ေတာ့ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကို စိတ္လႈပ္ရွားေအာင္ လုပ္ဖို႔ဆိုတာ အင္အားစိုက္ထုတ္ေနစရာ မလိုပါဘူး .. က်ေနာ့္မွာ သူဒီလိုေလး လုပ္ျပေနတာနဲ႔တင္ ရင္ခုန္သံေတြ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ျမန္လာၿပီး arousal ျဖစ္ႏႈန္းက ပိုပိုတိုးလာေတာ့တယ္။
"ေဟး .. ေဇယ် .. ဘာသံမွေတာင္ မထြက္ေတာ့ပါလား .. ဘယ္ေၾကာင္မေလးက ရွင့္လွ်ာကို ယူသြားလို႔လဲ .. ခိ ခိ .. ေက်ာ့ေကခိုင္ကေရာ ေဇယ်အတြက္ စေတာ့ကင္ေတြဘာေတြ ၀တ္မျပဘူးလား"
"မ .. မ၀တ္ျပဘူး"
"အို .. တကယ္လား .. ရွင့္ဟာမက ကိုယ့္ေကာင္ေလး ဘာစိတ္၀င္စားလို႔ စိတ္၀င္စားမွန္းေတာင္ မသိပါလား .. ဟင္း .. ဒါဆို ရတီ ၀တ္ျပတာကို ေဇယ်ႀကိဳက္တယ္ေပါ့"
“ႀကိဳက္တယ္”
“အိုး .. ၀ိုး … ေဇယ် !! .. ရွင္ဟာေလ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ .. ဒီလိုမ်ဳိး ၀န္ခံလိမ့္မယ္လို႔ ရတီ ထင္ကိုထင္မထားဘူး .. ခိ ခိ .. လူဇိုးေလး .. ကဲ ကဲ .. လူဇိုးေလးကို ဒဏ္ေပးရေအာင္ “
ဒီစကားကို ဆိုလိုက္ၿပီးေနာက္ မိုးရတီရဲ ႔လက္က က်ေနာ့္ပုခံုးႏွစ္ဖက္ေပၚ ေရာက္လာတယ္။ သိပ္ၿပီး အားမပါေပမယ့္ ေအာက္ဘက္ကုိ ဖိခ်လိုက္တဲ့အခါ က်ေနာ္က သူမေျခရင္းမွာ အလိုလို ဒူးေထာက္ထိုင္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာက ေမာ့လ်က္၊ သူ႔မ်က္ႏွာကေတာ့ ငံု႔လ်က္နဲ႔ေပါ့။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ေနာ္ ဒူးေထာက္လ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ပဲ မိုးရတီက သူမရဲ ႔dress ေအာက္နားစကို လက္ကေလးႏွစ္ဖက္နဲ႔ အေပၚဘက္ကို ဆြဲတင္လိုက္တယ္။ စေတာ့ကင္အနက္ေလး ဖံုလႊမ္းထားျခင္း မရွိတဲ့ ၀င္း၀ါျဖဴေဖြးတဲ့ ေပါင္တြင္းသားေလးေတြကို ပထမဆံုး က်ေနာ္ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒီေနာက္ေတာ့ ….
************************
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာရရင္ က်ေနာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အျပဳအမူဟာ ေက်ာ့ေကခိုင္အေပၚမွာ သစၥာေဖာက္သလို ျဖစ္တာေၾကာင့္ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္လည္း မေက်နပ္လွဘူး။ ငါဘာျဖစ္လို႔ ဒီေလာက္ေတာင္ ေျပာညံ့ရတာလဲဆိုၿပီး က်ေနာ့္ရဲ ႔အသိစိတ္တစ္ျခမ္းက အၿမဲတမ္း ေတြးေနတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက က်န္တဲ့အသိစိတ္တစ္ျခမ္းက မိုးရတီနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်ကို အၿမဲတမ္း အမွတ္တရနဲ႔ တမ္းတေနတတ္ၿပီး မိုးရတီရဲ ႔သြယ္ေပ်ာင္းတဲ့ လက္ကေလး၊ အခ်ဳိးအဆက်လြန္းလွတဲ့ ကိုယ္လံုးေလး၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ မဆိုးဘဲနဲ႔ေတာင္ သႏၱာေရာင္နီျမန္းေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေလး .. ဒါေတြဒါေတြကို ေတြးၿပီး အႀကိမ္မ်ားစြာ ဂြင္းတိုက္ ေနမိခဲ့တယ္။
က်ေနာ့္ရဲ ႔မသိစိတ္ေရာ၊ သိစိတ္ေရာကို မိုးရတီက အလိုလို ႀကီးစိုးထားတဲ့အတြက္ ေက်ာ့ေကခုိင္ အေပၚမွာ ဂရုစိုက္မႈကလည္း နည္းနည္းလာတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ဒီၾကားထဲ ေက်ာ့ေကခိုင္ကလည္း က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘဲ မိုးရတီနဲ႔ ပတ္သက္သမွ်ကို လူခ်င္းေတြ႔တိုင္း မပါမျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္းအရာလုပ္ၿပီး ေျပာေနေသးတယ္။ တခါတခါ က်ေနာ့္ျဖင့္ စိတ္ပ်က္လြန္းလို႔ ေက်ာ့ေကခိုင္ကို ေငါက္မိမလိုေတာင္ စဥ္းစားမိေသး .. နင္ အဲ့လို မိုးရတီအေၾကာင္း ထုတ္ထုတ္ေျပာတိုင္း .. ငါက အဲဒီဟာမအေၾကာင္း ေခါင္းထဲပိုပိုေရာက္ေနတာ မသိဘူးလားဆိုၿပီး .. ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ၾဆာတို႔ရာ .. ကိုယ္ကမွ အျပစ္လုပ္ထားတဲ့သူဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ဒီလိုမ်ဳိး ေအာ္ရက္ပါ့မလား ... ဟူး .. စိတ္ညစ္တယ္ဗ်ာ .. ဘ၀က ေနရင္းထိုင္ရင္း ဘာျဖစ္လို႔ မြန္းက်ပ္လာရပါလိမ့္ ...။
မိုးရတီ ဆိုင္မွာလာၿပီး အလုပ္မဆင္းတဲ့ေန႔ေတြမွာ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္သက္သာရာရတယ္ဗ်။ က်ေနာ့္နားကို ဘယ္အခ်ိန္ကပ္လာၿပီး လာအေၾကြးေတာင္းမလဲဆိုတာကို ေတြးေနစရာ မလိုဘူးေလ။ ဒါေပမယ့္ ခက္တာက က်ေနာ့္ရဲ ႔စိတ္ထဲမွာ မိုးရတီကို မျမင္ရျပန္ေတာ့လည္း လြမ္းသလိုလို ျဖစ္ေနပါေရာ။ ကုိယ့္ကိုကိုယ္ ဘာျဖစ္လို႔ျဖစ္ေနမွန္း မသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ မိုးရတီကို မုန္းလားဆိုရင္ မုန္းတယ္လို႔ ႀကိတ္မွိတ္ေျပာရမွာပဲ .. အဲ .. ေမ့လို႔႔ရလားဆိုရင္ေတာ့လည္း ေမ့လို႔မရဘူးလို႔ ရွက္ရွက္နဲ႔ ၀န္ခံရေတာ့တယ္။ မိုးရတီဟာ က်ေနာ့္ရဲ ႔ခ်စ္လွစြာေသာ အမုန္းပိုင္ရွင္လို႔ ေျပာရမလားေတာင္ မသိဘူး။
ဒီလိုနဲ႔ ေနလာခဲ့တာ တစ္ရက္မွာေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္နဲ႔ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္အဆင္ေျပၿပီး ဟင္းအမယ္တစ္ခုကိုေတာင္ မီးဖိုေဆာင္ထဲမွာ တူတူခ်က္ေနခဲ့တယ္။ မိုးရတီကလည္း ဒီေန႔ ဆိုင္ထဲမွာ ရွိမေနေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကား ဆက္ဆံေရးကို ေႏွာင့္ယွက္မယ့္ အဖ်က္အဆီးကလည္း မရွိဘူးလို႔ ေျပာရမယ္။ သမီးရည္းစားတို႔ ဘာသာဘာ၀ စေနာက္ၿပီး က်ီစယ္ေနၾကလို႔ ေက်ာ့ေကခိုင္က တခစ္ခစ္နဲ႔ေတာင္ ရယ္ေနေသးတယ္။ ေျပာလို႔ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး။ ရယ္လိုက္ရင္ ပါးခ်ဳိင့္ေလးေပၚေပၚသြားတဲ့ ခ်စ္စရာ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႔ ေက်ာ့ေကခိုင္ဟာ က်ေနာ့္အတြက္ေတာ့ အျဖဴေရာင္နတ္သမီးေလး တစ္ပါးပဲ။
သို႔ေသာ္ .. ကံၾကမၼာဆိုတာ အလွည့္အေျပာင္းမ်ားစြာကို ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ဧကရီ ဘုရင္မတစ္ပါးပဲေလ ..
"ေဟး .. ၾဆာတို႔ .. အလုပ္ေတြမ်ားေနၾကတာလား"
သာယာခ်ဳိၿမိန္တဲ့ အသံလြင္လြင္ေလး မီးဖိုေဆာင္ရဲ ႔တံခါးေပါက္၀ကေန ေပၚလာတယ္ဆိုရင္ပဲ အားလံုးရဲ ႔ေခါင္းက တိုင္ပင္မထားဘဲ အသံလာရာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ၾကတယ္။ ဖ်ား .. ဖ်ား ... အေၾကာ္အေလွာ္အနံ႔ေတြ၊ အပူခိုးအပူေငြ႔ေတြ လႊမ္းၿခံဳထားတဲ့ မီးဖိုေဆာင္ထဲ လမင္းေလးတစ္စင္း လင္းလာသလားေတာင္ ထင္ရတယ္။ မိုးရတီရယ္ေလ။ Tube dress လို႔ ေခၚက်တဲ့ အေပၚေအာက္ တဆက္ထဲ အသားကပ္၀တ္စံု အနီရဲရဲေလးကို ၾကြားၾကြား၀င့္၀င့္ေလး ၀တ္ထားရင္း မီးဖိုခန္းတံခါး၀မွာ ရပ္ေနတာ။ ေပါင္လည္ေလာက္ပဲ ရွည္မယ့္ ၀တ္စံုရဲ ႔ေအာက္မွာရွိတဲ့ သြယ္လ်ေျဖာင့္တန္းတဲ့ ေပါင္တန္ေတြကိုေတာ့ အကြက္လွလွေလးေတြေဖာ္ထားတဲ့ ႏုိင္လြန္စေတာ့ကင္အနက္နဲ႔ ထပ္ၿပီး ဖံုးထားတယ္ (မွန္ရာကို ေျပာရရင္ ေျခတန္လွတဲ့ မိန္းကေလးေတြ အဲဒီလိုမ်ဳိး စေတာ့ကင္အနက္ေလးေတြ ၀တ္ထားရင္ အရမ္းဆက္ဆီက်သကိုး) ဘာေျပာေကာင္းမလဲဗ်ာ ... က်ေနာ္ မေျပာနဲ႔ က်န္တဲ့သူေတြေတာင္ ရုတ္တရက္ စကားမျပန္ႏိုင္ဘဲ အလွနတ္သမီးေလးကို စိုက္ၾကည့္ေနၾကတာ။
အဟမ္း ဆိုၿပီး ေဘးနားကေန ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔ေခ်ာင္းဟန္႔သံၾကားမွ က်ေနာ္ အသိျပန္၀င္လာတာ။ မ်က္ႏွာပ်က္သလို ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႔ကိုေတာင္ ျပန္မၾကည့္ရဲပါဘူး။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေခါင္းငံု႔ထားၿပီး လုပ္စရာရွိတဲ့ဟာပဲ အာရံုထည့္ၿပီး ဆက္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ ဒါေတာင္မွ မိုးရတီ အသံခ်ဳိခ်ဳိေလးနဲ႔ စားဖိုေဆာင္ထဲက လူေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေျပာတဲ့စကားေတြ နားထဲအလိုလိုေရာက္ေနေသးတာ (နဲနဲကံေကာင္းတယ္လို႔ပဲ ဆိုရမလား မသိဘူး .. မိုးရတီက ဒီေန႔ၾကေတာ့ က်ေနာ့္ကို အဖက္လုပ္ၿပီး စကားေျပာမေနဘူးရယ္)
"ဒါဆို .. နင့္ရဲ ႔နယ္ကဘႀကီးကို ငါတို႔ဆိုင္ရဲ ႔လက္ရာၾကြားခ်င္လို႔ နင္က ေခၚလာတာေပါ့ ဟုတ္လား"
"ဟုတ္တယ္ .. ကိုႀကီးေအး .. ဒါပဲေနာ္ .. ေကာင္းေကာင္းခ်က္ေပးရမယ္ ... ရတီတို႔က ဗိုက္၀ေအာင္ စားၿပီး ဒီကေန သန္လ်င္ဘက္ သြားမလို႔"
"ေအး .. ေအး .. ခ်က္ေပးမယ္ .. စပါယ္ရွယ္ကို ခ်က္ေပးမယ္ .. ဒါနဲ႔ နင္က ဒီေန႔ လန္းလွခ်ည္လား .. အပ်ံစားကို ၀တ္ထားတာပဲ"
"အမယ္ ကိုႀကီးေအးကလဲ .. ရတီတို႔က ဒီေန႔မွ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္ .. အၿမဲတမ္း လန္းေနတာပါ .. ခိ .. ခိ"
ဆယ္မိနစ္ .. ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ မိုးရတီ စားဖိုေဆာင္ထဲကလူေတြနဲ႔ ေျပာေနေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ အားလံုးပဲသြားမယ္ေနာ္ဆိုၿပီး ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားတာ။ က်ေနာ့္မွာ အဲဒီေတာ့မွ သက္ျပင္းကို ေက်ာ့ေကခိုင္ မသိေအာင္ ခိုးခ်ရတယ္။ ဒါေတာင္ ေက်ာ့ေကခိုင္က က်ေနာ့္ကို အလြတ္မေပးေသးဘူး။ နားနားကပ္လာၿပီး .. မိုးရတီ ဒီလို၀တ္လာတာကို ေမာင္ႀကိဳက္တယ္မွတ္လား .. ဆိုၿပီး ေငါ့ေနေသးတယ္။ က်ေနာ္က မဟုတ္ပါဘူးဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေခါင္းကို သံုးေလးခါေလာက္ ခါျပလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာ့ေကခိုင္ေျပာတာမွန္တယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲမွာ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။ ဒီေန႔ည အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ စေတာ့ကင္အနက္ေလး ၀တ္ထားတဲ့ မိုးရတီရဲ ႔ေျခတန္သြယ္သြယ္ေလးေတြကို မွန္းၿပီးေတာ့ေတာင္ ဂြင္းတိုက္ေနမိမလား မသိဘူးရယ္။
ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ေလာက္ ၾကာေတာ့ က်ေနာ္ဆီးသြားခ်င္လာတာနဲ႔ ၀န္ထမ္းေတြအတြက္ထားတဲ့ ေရအိမ္ဆီသြားဖို႔ ထြက္လာခဲ့တယ္။ မီးဖိုခန္းထဲကေန ထြက္ၿပီး၊ စားေသာက္ခန္းမရဲ ႔မလွမ္းမကမ္းကေန အျဖတ္မွာ မုိးရတီတို႔ မိသားစု ထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္မိေသးတယ္။ ရယ္ကာေမာကာ စကားေျပာရင္း စားေသာက္ေနတဲ့ မိုးရတီဟာ အခုက်ေတာ့ တကယ့္ကို အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး လွပေနတယ္ဗ်ာ။ တစ္ဆိုင္လံုးမွာ ရွိတဲ့ အျခားေသာ စားေသာက္သူ မွန္သမွ်ကလည္း ေယာက်္ား၊ မိန္းမ မခြဲပါဘူး .. အကုန္လံုးလိုလို သူ႔ကို တေစ့တေစာင္းေတာ့ ၾကည့္ေနၾကတာပဲ။ အနီေရာင္၀တ္စံုေလးမွာ အနက္ေရာင္ေျခစြပ္ေလးနဲ႔ သူ႔စတိုင္လ္က တကယ္ကို မိတယ္၊ မိုက္တယ္ဆိုတာ အခုခ်ိန္မွာေတာ့ အထူးေျပာေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူးေလ။
ေရအိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ကိစၥ၀ိစၥၿပီးသည့္တိုင္ က်ေနာ္ အျပင္ကို ျပန္မထြက္ျဖစ္ေသးဘူး။ စိတ္ထဲေတြးေနတာ .. ငါ ဒီမွာပဲ ေနာက္ထပ္ နာရီ၀က္ေလာက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္ရင္ ေကာင္းမလားလို႔။ ဒီေလာက္ဆိုရင္ မိုးရတီတို႔ စားေသာက္ၿပီး ျပန္သြားေလာက္ၿပီ၊ ေက်ာ့ေကခိုင္လည္း မိုးရတီ ျပန္သြားတာနဲ႔ စိတ္ထဲေအးခ်မ္းသြားမွာ၊ ရာသီဥတု ျပန္သာသာယာယာ ျဖစ္သြားရင္ ညေနအျပန္က် ေက်ာ့ေကခိုင္ကို က်ေနာ့္အိမ္ေခၚသြားလို႔ ရႏုိင္တယ္။ ေက်ာ့နဲ႔ က်ေနာ္ မခ်စ္ရတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီဗ်။ မိုးရတီရဲ ႔လက္ကေလး အေတြ႔က ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း၊ က်ေနာ့္ ေကာင္မေလး ေက်ာ့ရဲ ႔အဖုတ္အိအိေလးကိုေတာ့ မမွီပါဘူး (တကယ္ေတာ့ ဒီအေတြးက တမင္တကာ စိတ္ထဲမွာ မဲတင္းၿပီး ေတြးတာပါ)
အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္ေဘစင္မွာ ေရဘံုဘိုင္ေခါင္းဖြင့္ၿပီး တစိမ့္စိမ့္က်ေနတဲ့ ေရေတြေအာက္ လက္ကိုထိုးခံထားရင္း စိတ္ကို က်ေနာ့္လက္ခံုႏွစ္ဖက္ေပၚ လာထိေနတဲ့ ေရေတြရဲ ႔အေတြ႔မွာ နစ္ထားလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ရဲ ႔အက်င့္က စိတ္ေတြရႈပ္ေထြး၊ ေခါင္းပူလာတဲ့ အခ်ိန္ဆို ဒီလိုမ်ဳိး ေရစိမ္ရတာကို ႏွစ္္သက္တယ္ေလ။ စိတ္ေရာ၊ မ်က္လံုးရဲ ႔အၾကည့္ကိုပါ အလွ်င္မျပတ္လာထိေနတဲ့ ေရပန္းေအာက္ ပို႔လႊတ္ထားလိုက္လို႔လား မသိ၊ က်ေနာ့္ ေနာက္ဘက္က သန္႔စင္ခန္းရဲ ႔တံခါးပြင့္လာတာကို သတိမထားမိလိုက္ဘူး။
"ေအာ္ .. ေဇယ်က ဒီမွာ လာပုန္းေနတာကိုး"
"အိုး . ရွစ္!!"
က်ေနာ့္တကိုယ္လံုး ေတာင့္တင္းသြားၿပီး မ်က္ႏွာေရွ႔တည့္တည့္မွာ ရွိတဲ့ မွန္ကေန လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ Cheshire ေၾကာင္လို ၿပံဳးစိစိ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ သန္႔စင္ခန္းထဲ တစ္လွမ္းခ်င္း ၀င္လာတဲ့ မိုးရတီကို ေတြ႔လိုက္ပါေရာ။ က်ေနာ္ ဘာမွ မတံု႔ျပန္ႏိုင္ခင္မွာပဲ မိုးရတီက က်ေနာ့္ေနာက္ကို ေရာက္လာၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ႏွင့္ က်ေနာ့္၀မ္းျပင္ေနရာကို ယွက္ၿပီး ေနာက္ကေန ဖက္ထားလိုက္တယ္။ မွန္ထဲကေန လွမ္းၾကည့္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ရဲ ႔ပုခံုးတစ္ဖက္ေပၚ သူ႔ရဲ ႔ေမးေလးတင္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးက လႈပ္ရွားသြားပါေရာ ..။
"ေဇယ်က ရတီကို တမင္တကာ ေရွာင္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး .. ဟုတ္"
မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္လံုးေလး က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ကို ထိၿပီးကပ္ေနတာေရာ၊ လက္ကေလးႏွစ္ဖက္က က်ေနာ့္ရဲ ႔ကိုယ္ေပၚေရာက္ေနတာေရာ .. ဒီအခ်က္ႏွစ္ခုစလံုးေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို စတိုခန္းထဲက အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္ၿပီး အမွတ္ရသြားေစတယ္။ ေျခာက္ကပ္လာသလို ျဖစ္တဲ့ လည္ေခ်ာင္းထဲ တံေတြးတစ္ခ်က္ အေျပးအလႊား မ်ိဳခ်လိုက္ရတယ္။
"ရတီ .. မင္း တံခါးမွားၿပီး ၀င္လာတယ္နဲ႔တူတယ္" (က်ေနာ္ တမင္တကာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္ႏွာေပးထားၿပီး ရမလားလို႔ တံု႔ျပန္လုိက္တယ္)
"ဘယ္ကလာ မွားရမွာလဲ ... ခိ ခိ .. ရတီက ေဇယ်ကို ရွာေနတာ"
မခ်ဳိမခ်ဥ္ အၿပံဳးေလးနဲ႔ က်ေနာ့္ကို တံု႔ျပန္လိုက္ယံုမက၊ လူကိုယ္ပါ လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဆြဲလွည့္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ မိုးရတီ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျဖစ္သြားပါေရာ။ သူ႔မ်က္ႏွာလွလွေလးထက္မွာ ရွိေနတဲ့ အၿပံဳးက က်ေနာ့္ေဘာင္းဘီဂြၾကားရဲ ႔ ခပ္ေဖာင္းေဖာင္း ပံုစံကို ျမင္လည္းျမင္သြားေရာ ပိုၿပီးေတာ့ ေတာက္ေျပာင္လာေတာ့တာပဲ။
"ဟယ္လို .. ေကာင္ေလး .. nice to see you again !!"
ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသူေလးလို အသံစာစာေလးနဲ႔ လက္ကေလးတစ္ဖက္ေထာင္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြကို ေရွ႔ေနာက္လႈပ္ခါၿပီး ေျပာလိုက္တဲ့ မိုးရတီရဲ ႔ဟန္ပန္ေလးက တကယ္ကို ခ်စ္စရာေကာင္းေနတယ္ဗ်ာ .. တတ္လည္းတတ္ႏိုင္တဲ့ ေကာင္မေလး .. သူ႔မို႔လို႔လဲ အမူအရာအမ်ဳိးမ်ဳိးကို လုပ္ႏိုင္တယ္။ က်ေနာ့္လည္း ဘာမွ ျပန္မေျပာတာေတြ႔ေရာ မိုးရတီက က်ေနာ့္မ်က္၀န္းတည့္တည့္ကို ညိဳ ႔ငင္အားေကာင္းတဲ့ သူ႔ရဲ ႔မ်က္၀န္းနက္နက္ေတြနဲ႔ စိုက္ၾကည့္ရင္း စကားတစ္ခြန္းကို ထပ္ေျပာျပန္ေသးတယ္
"ၾဆာ .. သာမီးအတြက္ ခ်န္ထားတဲ့ ဆုေလးကို ဒီေန႔ ထုတ္လို႔ရမလား ဟင္"
"အာ .. ရ ... ရတီ .. မိ .. မိသားစုက ေစာင့္ေနတာ မ .. မဟုတ္လား" (က်ေနာ္ စကားေတြေတာင္ အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ ျဖစ္သြားပါေလေရာ)
"အိုး .. သူတို႔အတြက္ေတာ့ စိတ္မပူနဲ႔ .. ရတီဘႀကီးက အစားအေသာက္မက္တယ္ .. ကိုႀကီးေအးက ရွယ္ခ်က္ေပးမယ္ဆိုလို႔ကေတာ့ ေခါင္းမေဖာ္တမ္း စားေနမွာ .. နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ ရတီေပ်ာက္လို႔ ေပ်ာက္ေနမွန္း ဘယ္သူမွ သိမွာမဟုတ္ဘူး"
"ဟို .. ဟို ေလ .. ရတီ .. .. မျဖစ္ ႏိုင္ဘူး .. ထင္ .. ထင္တယ္.. ေက်ာ့ .. သိ .. သိတယ္ဟုတ္"
ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔နာမည္ကို က်ေနာ္က ထုတ္ေျပာမိတယ္ဆိုရင္ပဲ မိုးရတီ မ်က္ႏွာေပၚက အၿပံဳးလွလွေလးက ရုတ္ခ်ည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာပါဘူး .. Succubus တစ္ေယာက္ရဲ ႔အၿပံဳးကို ဖန္ဆင္းလိုက္ၿပီး က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကို လက္ညိဳးေလးနဲ႔ ေထာက္ၿပီး စကားကို တစ္ခြန္းခ်င္းေျပာေတာ့တာပဲ။
"ေဇယ် ...." "ရတီကို အေၾကြးရွိတယ္" "အဲဒီ အေၾကြးကို ဆပ္ဖို႔ ေဇယ် ညီေလးကလဲ အဆင္သင့္ပဲဆိုတာ ရတီ သိေနတယ္"
စပါးႀကီးေျမြတစ္ေကာင္ေတာင္ အရႈံးေပးသြားႏိုင္မယ့္ ညိဳ ႔ငင္အားျပင္းတဲ့ မိုးရတီရဲ ႔အၾကည့္ေတြကို က်ေနာ္ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း ေငးေနမိယံုကလြဲလို႔ ဘာဆိုဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူးရယ္။ ပါးစပ္ထဲ အာေစးထည့္တာ ခံလိုက္ရသလိုကို ျဖစ္ေနၿပီ။
"ေဇယ်ကုိ ေမးရဦးမယ္ .. ဒီေန႔ ရတီကို ေဇယ်ေတြ႔ေတြ႔ျခင္း ေျခတန္ေတြကို ေငးေနတာေတြ႔တယ္ .. ရတီ ဒီလိုမ်ဳိး စေတာ့ကင္ေလး ၀တ္ထားတာကို သေဘာက်တာလား"
"က် .. က်တယ္ .. အရမ္း မိုက္တယ္"
"တကယ္ .. ရတီလဲ သေဘာက်တယ္ .. စကတ္တိုတိုေလး ၀တ္ရင္ ရတီက စေတာ့ကင္ေလးနဲ႔ တြဲ၀တ္ေနၾက .. ဒီဟာက garter belt မပါေသးဘူး .. ရတီအိမ္မွာ Lingerie လိုဟာမ်ဳိးေတြရွိတယ္ .. may be တစ္ရက္က်ရင္ ေဇယ်ကို ေခၚျပရဦးမယ္"
မိုးရတီ ေလသံႏြဲ႔ႏြဲ႔ေလးႏွင့္ စကားကို တစ္ခြန္းခ်င္း ေျပာေနယံုမက သူမရဲ ႔လက္ကေလးတစ္ဖက္ကေလး စေတာကင္အနက္ေလး လႊမ္းထားတဲ့ ေပါင္တန္တစ္ဖက္ေပၚ လက္ေခ်ာင္းကေလးနဲ႔ အသာေလးတို႔ၿပီး ေအာက္ကေနအေပၚဘက္ကို ဆြဲကစားျပေနတယ္။ တကယ္ပါဗ်ာ .. မိုးရတီအတြက္ေတာ့ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ကို စိတ္လႈပ္ရွားေအာင္ လုပ္ဖို႔ဆိုတာ အင္အားစိုက္ထုတ္ေနစရာ မလိုပါဘူး .. က်ေနာ့္မွာ သူဒီလိုေလး လုပ္ျပေနတာနဲ႔တင္ ရင္ခုန္သံေတြ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ျမန္လာၿပီး arousal ျဖစ္ႏႈန္းက ပိုပိုတိုးလာေတာ့တယ္။
"ေဟး .. ေဇယ် .. ဘာသံမွေတာင္ မထြက္ေတာ့ပါလား .. ဘယ္ေၾကာင္မေလးက ရွင့္လွ်ာကို ယူသြားလို႔လဲ .. ခိ ခိ .. ေက်ာ့ေကခိုင္ကေရာ ေဇယ်အတြက္ စေတာ့ကင္ေတြဘာေတြ ၀တ္မျပဘူးလား"
"မ .. မ၀တ္ျပဘူး"
"အို .. တကယ္လား .. ရွင့္ဟာမက ကိုယ့္ေကာင္ေလး ဘာစိတ္၀င္စားလို႔ စိတ္၀င္စားမွန္းေတာင္ မသိပါလား .. ဟင္း .. ဒါဆို ရတီ ၀တ္ျပတာကို ေဇယ်ႀကိဳက္တယ္ေပါ့"
“ႀကိဳက္တယ္”
“အိုး .. ၀ိုး … ေဇယ် !! .. ရွင္ဟာေလ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပဲ .. ဒီလိုမ်ဳိး ၀န္ခံလိမ့္မယ္လို႔ ရတီ ထင္ကိုထင္မထားဘူး .. ခိ ခိ .. လူဇိုးေလး .. ကဲ ကဲ .. လူဇိုးေလးကို ဒဏ္ေပးရေအာင္ “
ဒီစကားကို ဆိုလိုက္ၿပီးေနာက္ မိုးရတီရဲ ႔လက္က က်ေနာ့္ပုခံုးႏွစ္ဖက္ေပၚ ေရာက္လာတယ္။ သိပ္ၿပီး အားမပါေပမယ့္ ေအာက္ဘက္ကုိ ဖိခ်လိုက္တဲ့အခါ က်ေနာ္က သူမေျခရင္းမွာ အလိုလို ဒူးေထာက္ထိုင္ၿပီးသား ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ့္မ်က္ႏွာက ေမာ့လ်က္၊ သူ႔မ်က္ႏွာကေတာ့ ငံု႔လ်က္နဲ႔ေပါ့။ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ေနာ္ ဒူးေထာက္လ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္ဆိုရင္ပဲ မိုးရတီက သူမရဲ ႔dress ေအာက္နားစကို လက္ကေလးႏွစ္ဖက္နဲ႔ အေပၚဘက္ကို ဆြဲတင္လိုက္တယ္။ စေတာ့ကင္အနက္ေလး ဖံုလႊမ္းထားျခင္း မရွိတဲ့ ၀င္း၀ါျဖဴေဖြးတဲ့ ေပါင္တြင္းသားေလးေတြကို ပထမဆံုး က်ေနာ္ ျမင္လိုက္ရတယ္။ ဒီေနာက္ေတာ့ ….
************************