စုန္းမ အပိုင္း (၁၁)ဇာတ္သိမ္းပိုင္း
"ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ေမာင္ ..." (အနားေရာက္လာလာခ်င္း ေက်ာ့ေကခိုင္က က်ေနာ့္ကို လွမ္းေမးလိုက္တာပါ)
"ဟမ္ !!" (ဘာေမးတယ္ဆိုတယ္ သိေပမယ့္ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး က်ေနာ္ သူ႔ကို တံု႔ျပန္လိုက္တယ္)
"ေက်ာ့ေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီ .. ေမာင့္ကို ရွာတာ မေတြ႔လို႔" (ေက်ာ့ရဲ ႔ေလသံက ထူးထူးဆန္းဆန္း စိတ္ဆိုးတဲ့ေလသံမဟုတ္ဘဲ ျငင္ျငင္သာသာေလး ျဖစ္ေနတယ္)
"ေအာ္ .. ေမာင္က အေပၚထပ္ေရာက္ေနတာ .. အဲဒီမွာ ေတြ႔တဲ့ေကာင္ေတြနဲ႔ ျမားပစ္တမ္း ေဆာ့ေနတာ"
"ေအာ္ .. ေအာ္ .. ျမားပစ္တာ ေခြ်းေတြေတာင္ ျပန္တယ္ေပါ့ .. မႏိုင္လို႔လား ေမာင္"
"မဟုတ္ပါဘူး .. အေပၚထပ္က ေလ၀င္ေလထြက္မေကာင္းဘူးေလ .. အုိက္တယ္ .. အဲဒါေၾကာင့္"
"ေအာ္"
အဲဒီစကားတစ္လံုးပဲ ထြက္လာၿပီး ေနာက္ထပ္ ဘာမွ ေက်ာ့ေကခိုင္ ထပ္ေမးတာ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္အံ့အားသင့္သြားမိတယ္။ ထင္ထားတာက ေက်ာ့ေကခိုင္ လက္ခံေအာင္ ေတာ္ေတာ္ရွင္းျပရလိမ့္မယ္လို႔ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းမွာ ကိုယ့္ဖက္က ဘာမွ လုပ္မထားတဲ့ အဆင္မ်ဳိးခ်ဳိးၿပီး တံု႔ျပန္လိုက္တာ။ ၾကည့္ရတာ ေက်ာ့ေကခိုင္ မိုးရတီကို မေတြ႔မျမင္ေသးတာေၾကာင့္လဲ ပါမယ္နဲ႔တူတယ္။ က်ေနာ့္ကို ရစ္တာေတြ ဘာေတြမလုပ္ေတာ့ဘဲ ပံုမွန္ပါတီတစ္ခုကို လာသလိုျဖစ္ေနၿပီး ပါတီရဲ ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ခံစားဖို႔ပဲ ျပင္ေနေတာ့တယ္။
ေက်ာ့ေကခိုင္နဲ႔ က်ေနာ္ ကပြဲၾကမ္းျပင္ထဲ လက္ခ်င္းတြဲၿပီး ေရာက္သြားၾကတယ္။ အကယ္၍သာ မိုးရတီနဲ႔ က်ေနာ္ ဆက္စ္မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ အခုအခ်ိန္မွာ ေက်ာ့နဲ႔အတူ တြဲကရင္း လီးေထာင္ေနေလာက္ၿပီဗ်။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔ညမွာ ေက်ာ့၀တ္လာတာက အလန္းစားေလး။ အေပၚေအာက္၀မ္းဆက္ ျဖစ္တဲ့ လက္ျပတ္ဂါ၀န္အျပာေလးကို ၀တ္ထားတာ။ ဂါ၀န္အရွည္က ဒူးမေရာက္တစ္ေရာက္ဆိုေတာ့ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္အျပာေလးမွာ အဆံုးသတ္သြားတဲ့ ေျခတန္သြယ္သြယ္လွလွေလးေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ ဂါ၀န္ရဲ ႔အေနအထားကလည္း ေက်ာ့ေကခိုင္နဲ႔ ကြက္တိလို ျဖစ္ေနေတာ့ အမို႔အ၀န္း အရိႈက္အဟိုက္ေတြကို အတိအက် ျမင္ေနရတယ္ေလ။ မိုးရတီရဲ ႔ႏို႔ေတြေလာက္ မႀကီးေပမယ့္ ရင္သားမို႔မို႔၀န္း၀န္းေလးက အသည္းယားစရာ ေကာင္းေနတယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေခါင္းေပၚ ေျမွာက္တင္ၿပီး တီးလံုးသံႏွင့္အတူ ကလိုက္တိုင္း တစြန္းတစျမင္လာတဲ့ ဘရာနီတာရဲေလးရဲ ႔သြင္ျပင္ကလည္း ရင္ခုန္ဖြယ္ရာေကာင္းေနေသး။ တကယ္ပါဗ်ာ .. မိုးရတီနဲ႔သာ မေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ကို ကပြဲခန္းမထဲက ဆြဲထုတ္၊ လူရွင္းတဲ့ တစ္ေနရာကို ေခၚသြားၿပီး ေကာင္းေကာင္းႀကီး လိုးပစ္မိမွာ .. အခုေတာ့ ...
ကတာခုန္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာလာေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္က (ေမာတယ္ ... ေမာ့လိုက္ဦးမယ္) ဆိုၿပီး အနားကေန ခြာသြားတယ္။ က်ေနာ့္ကို လိုက္ဖို႔ မလိုက္ဖို႔ ဘာမွ မေျပာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း လိုက္မသြားဘူး။ လိုက္မသြားတာ တျခားအေၾကာင္းလည္း ရွိတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ေက်ာ့ရဲ ႔ေဘး မလွမ္းမကမ္းမွာ ကေနတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္ဗ်။ ရုပ္ကေလးေတြက မဆိုးတဲ့အျပင္ ၀တ္ထားတာက ဂ်င္းေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ။ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အေနအထားမွာ ယိမ္းခါၿပီး ကေနတဲ့ ကကြက္ေတြကလည္း အမိုက္စား။ အေစာတုန္းက ေက်ာ့ရွိေနလို႔ က်ေနာ္ ဒါကို ေသခ်ာ မၾကည့္ရဲဘူး။ အခု အနားက သူထြက္သြားမွ ကိုယ္က အသာေလး ခပ္ေျဖးေျဖးေလး ကေနရင္း လွမ္းရိႈးရတာ။ ေယာက်္ားေလးပဲဗ်ာ .. ဒါမ်ဳိး ျမင္လို႔ ၾကည့္ခ်င္တာ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူးေနာ့ ..
ဖြင့္ထားတဲ့ တီးလံုးက ဆံုးသြားလို႔ ေနာက္ထပ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ မဖြင့္ခင္မွာ ေဘးနားက ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္အတြဲက တျခားကို ထြက္သြားတယ္။ အနားမွာ ရွိေနတဲ့ ဘဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ ႔မ်က္လံုးက ဂ်င္းေဘာင္းဘီတိုေလး ႏွစ္ခုေအာက္က လံုးက်စ္ေနတဲ့ တင္သားေလးႏွစ္စံုေနာက္ကို ကပ္ညိၿပီး ပါသြားၾကတာ က်ေနာ္လည္း အပါအ၀င္ပဲ .. ဟီး။ ျမင္ကြင္းထဲက ေပ်ာက္သလို ျဖစ္သြားမွ အခုအခ်ိန္ထိ ျပန္ေရာက္မလာေသးတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ကို လိုက္ရွာဖို႔ က်ေနာ္ သတိရေတာ့တယ္။ အစားအေသာက္ေတြ ထားတဲ့ဘက္ကို ေလွ်ာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို ျမင္လိုက္ရတယ္ ဗ်ဳိ ႔ ...။
ေက်ာ့ေကခိုင္ရယ္ေလ .. မိုးရတီနဲ႔အတူ ပလတ္စတစ္ခြက္ေလး တစ္ခုခ်င္းစီ ကိုင္ထားၿပီး ေကာ့ေတးအတူ ေသာက္ေနတာ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမင္ေနရေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကည့္ရတာ အဆင္ေျပေနတဲ့ ပံုပဲ။ မိုးရတီကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လူတိုင္းအေပၚမွာ လႊမ္းမိုးထားႏိုင္တဲ့ သူ႔ဟန္နဲ႔ ဆြဲေဆာင္ၿပီး စကားေျပာေနတာဗ်။ ဒါကို ေက်ာ့ေကခိုင္ မသိတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ၾကည့္ရတာ ေက်ာ့မ်ား ပြင့္လင္းျမင္သာတဲ့ ဆက္ဆံေရး အလိုလို ရွိလာတာလား မသိဘူး။ မိန္းမေတြဆိုတာ ဘယ္လို နားလည္ရမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူး ကိုယ့္ၾဆာတို႔ေရ …။
က်ေနာ္ ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ မိုးရတီက ေက်ာ့ေကခိုင္အနားကို တိုးကပ္လိုက္တာေတြ႔တယ္။ လက္တစ္ဖက္က ေက်ာ့ရဲ ႔တင္ပါးတစ္ဖက္ကို လွမ္းဆုပ္သလို ကိုင္လိုက္ၿပီး၊ နားတစ္ဖက္နားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေလး တစ္ခုခု ေျပာလိုက္ပံုရတယ္။ ဘာေျပာလိုက္မွန္းမသိေပမယ့္ မိုးရတီရဲ ႔စကားကို ေက်ာ့က ကိုယ္လံုးသိမ့္သိမ့္တုန္သြားတဲ့အထိ ရယ္ပါေရာ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္လံုးေလးကိုလည္း playful ဟန္နဲ႔ တြန္းထုတ္လိုက္ေသးတယ္။ လူခ်င္းအနည္းငယ္ ျပန္ကြာသြားတဲ့ မိုးရတီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမကလည္း ေက်ာ့ရယ္သလို တခစ္ခစ္နဲ႔ လိုက္ရယ္ေနတယ္။
က်ေနာ္က အစတုန္းက မိုးရတီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ပူေနေသးတာ။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အေပၚဆံုးထပ္မွာ သူနဲ႔က်ေနာ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေက်ာ့ကို ေျပာျပလိုက္ရင္ ဇာတ္လမ္းကၿပီးၿပီေလ။ အခုေတာ့ က်ေနာ္ ထင္ထားသလို မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာေနၾကေတာ့ မသိရင္ ဒီေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ေဘာ္ဒါအရင္းအခ်ာလို႔ေတာင္ ထင္မွတ္မွားေလာက္တယ္…။
ေက်ာ့ေကခိုင္ အနားကေန မိုးရတီ ထြက္သြားမွပဲ က်ေနာ္လည္း မေယာင္မလည္နဲ႔ ေက်ာ့နားကို ကပ္သြားလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ေရာက္လာတာကို ေက်ာ့ ျမင္ေတာ့
"မိုးရတီ ပါတီမွာ ရွိေနတာ ေမာင္သိလား"
"ေတြ႔တယ္ေလ .. ေက်ာ့တ႔ိုႏွစ္ေယာက္ပဲ ခုနက စကားေျပာေနတာ မဟုတ္လား"
"ဟုတ္တယ္ .. တခါတေလေတာ့လည္း ရတီက မဆိုးပါဘူး" (ဒီစကားကို ေက်ာ့ေကခိုင္က အဓိပၸါယ္ေဖာ္ရခက္တဲ့ အၿပံဳးနဲ႔ၿပံဳးရင္း ေျပာတာဗ်)
"တကယ္ .. သူက ဘာေျပာလို႔လဲ"
"ဘာျဖစ္လို႔ သိခ်င္တာလဲ ေမာင္ .. ေမာင့္အေၾကာင္းေျပာတယ္လို႔ ထင္လို႔လား"
ထူးထူးဆန္းဆန္းပဲဗ်။ ေက်ာ့ေကခိုင္ ျပန္ပက္လိုက္တဲ့ စကားက တကယ္ဆို မၾကည္တဲ့ေလသံေပါက္ရမွာ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ အဲ့လိုမဟုတ္ပဲ က်ီစယ္သလိုလို၊ အထာေလးနဲ႔ ေျပာသလိုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ေက်ာ့ကို က်ေနာ္ နားမလည္သလို ေငးၾကည့္မိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက က်ေနာ့္ကို မ်က္စိတစ္ဖက္ မိွတ္ျပလိုက္ၿပီး လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကို ကတဲ့ပုံစံေလး ရင္ဘတ္ေရွ႔မွာ လႈပ္ျပတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ခါးကေလးကို ဖြင့္ထားတဲ့ တီးလံုးနဲ႔လိုက္ေအာင္ တြန္႔ျပၿပီး ကပြဲခန္းမဘက္ ထြက္သြားတာပဲ။ ႏႈတ္ကေနေတာ့ .. ေက်ာ့ကလိုက္ဦးမယ္ .. ေမာင္ .. လို ႔ေျပာသြားေလရဲ ႔ …။
ေက်ာ့ထြက္သြားေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္ လိုက္မသြားဘူး။ မေယာင္မလည္နဲ႔ ေနာက္ခ်န္ၿပီး ေနခဲ့လိုက္တယ္။ က်ေန္ာေတြးထားတာက မိုးရတီကို မသိမသာ လိုက္ရွာမယ္ေပါ့။ ေတြ႔ရင္ ေက်ာ့နဲ႔ သူ ဘာေတြေျပာေနခဲ့တာလဲလို႔ တေစ့တေစာင္းနဲ႔ ေမးမယ္။ ဒီလိုေတြးထားတာ။ ဒါေပမယ့္ မိုးရတီကို က်ေနာ္ လိုက္ရွာတာမေတြ႔ဘူးဗ်။ ေတြ႔မယ့္ေတြေတာ့ က်ေနာ္ ကပြဲခန္းမထဲ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ရွိရာဘက္ကို ေက်ာေပးၿပီး ကခုန္ေနတဲ့ အေနအထားနဲ႔။ နတ္မိမယ္တစ္ပါးလို အခ်ဳိးအစားက်လွတဲ့ ကိုယ္ေနဟန္ထားမွာ၊ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ ကႀကိဳးတစ္ခုနဲ႔ ကိုယ္ကိုယိမ္းႏြဲ႔ၿပီး ကေနတယ္ဆိုေတာ့ မိုးရတီရဲ ႔အသြင္ဟာ ၾကည့္လို႔ကို မ၀ႏိုင္ဘူး။ ငမ္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ငမ္းေနလိုက္တာ သူႏွင့္အတူ ကေနတဲ့သူ ဘယ္သူဆိုတာ သတိမထားမိလိုက္ဘူး။ မိုးရတီက ရုတ္တရက္ဆိုသလို ကိုယ္ကို ေဘးကိုယိမ္းခါ၊ ခါးေလးကို တဆစ္ခ်ဳိးခ်လိုက္တဲ့အခါက်မွ သူနဲ႔အတူ ကေနသူ ဘယ္သူဆိုတာ ေသခ်ာျမင္လိုက္ရေတာ့တယ္။
ဟ .. ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္တာလဲ … မိုးရတီနဲ႔ အတူကေနတာ တျခားသူမဟုတ္ဘူး။ ေက်ာ့ေကခိုင္ဗ်။ က်ေနာ္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မိုးရတီကေနတဲ့ အက က ရိုးရိုးတန္းတန္း မဟုတ္ဘူး။ အေစာပိုင္းတုန္းက က်ေနာ့္ကို ညိဳ ႔ယူတဲ့အေနနဲ႔ ကေနတဲ့ sexy dance လို ဟာမ်ဳိး။ သိတယ္မွတ္လား။ ကေနတဲ့ ပါတနာအခ်င္းခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းထိကပ္ ပြတ္တိုက္ၿပီး ကရတာမ်ဳိးေလ။ အေစာတုန္းက မိုးရတီနဲ႔ တြဲကတာ က်ေနာ္၊ အခုက်ေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ ျဖစ္ေနတာပဲ ကြာတာ။ ဒါေပမယ့္ မိန္းမေခ်ာေလး ႏွစ္ေယာက္ ဒီလိုမ်ဳိးကေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔လို ေယာက်္ားေလးေတြအတြက္ေတာ့ တကယ္ကို pleasure ရေစတဲ့ ျမင္ကြင္းမဟုတ္လား။
ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ တျခားငနဲေတြေတာ့ ဘယ္လိုေနလဲမသိဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ တကိုယ္လံုးမွာ ရွိ္တဲ့ ေသြးေၾကာေတြက လႈပ္ရွားၿပီး လူက တရွိန္းရွိန္းနဲ႔ေတာင္ ျဖစ္လာတယ္ဗ်။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရတီနဲ႔ေက်ာ့ ကေနတဲ့ ပိုစရွင္ကို ေျပာင္းလိုက္ၾကတယ္။ မိုးရတီက က်ေနာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆို္င္ျဖစ္ၿပီး၊ ေက်ာ့က က်ေနာ့္ကို ေက်ာေပးလ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ရပ္ၿပီး ေငးေနတာကို မိုးရတီက ျမင္သြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေက်ာ့ရဲ ႔ခါးကို ကိုင္ထားတဲ့ လက္တစ္ဖက္ကို ေျမွာက္၊ ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးနားကပ္ၿပီး က်ီစယ္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ဖလိုင္းကစ္လုပ္ျပတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပၿပီး က်ေနာ့္ ထင္မွတ္မထားတဲ့ အျပဳအမူတစ္ခုကို လုပ္လိုက္ပါေရာ ..
အတူတြဲကေနတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔ေမးေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဖမ္းထိန္းၿပီး ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ထပ္ဖိနမ္းလိုက္တာဗ်။ နမ္းတာမွ တကယ္ကို passionate ျဖစ္တဲ့ အနမ္းသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ နမ္းတာ။ က်ေနာ္ မေျပာနဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေဘးနားမွာ ကေနတဲ့သူေတြေတာင္ ကတာရပ္ၿပီး မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ ဖီလင္အျပည့္နဲ႔ နမ္းေနတာကို ရပ္ၾကည့္ေနၾကတာဗ်။ အားလံုးရဲ ႔မ်က္ႏွာမွာ တူညီတဲ့ဆႏၵေတြေတာင္ ေပၚေနၾကတယ္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းလို႔ရတယ္။ က်ေနာ္လဲ ဘာထူးလဲ။ လရည္တစ္စက္မွ မက်န္ေအာင္ ထြက္ခဲ့လို႔ လီးမေထာင္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေတာင္ ထင္ေနခဲ့တာ။ အခုက်ေတာ့ လီးတန္က ေဘာင္းဘီထဲမွာ ခပ္မာမာျဖစ္လာတာ ေသခ်ာသာၾကည့္မယ္ဆို ဂြဆံုမွာ ခပ္ေဖာင္းေဖာင္းေတာင္ ျဖစ္ေနပါေရာ။
ခနေနေတာ့ ဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းက ဆံုးသြားလို႔ ကေနတဲ့လူေတြ အားလံုးလႈပ္ရွားမႈက ရပ္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ မိုးရတီက ေက်ာ့နားကေန ခြာၿပီး က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့ဘက္ကို ေလွ်ာက္လာတယ္။
“ရတီရဲ ႔show ကို သေဘာက်လား ေဇယ်” (မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔ ေမးလို္က္တဲ့ အသြင္က မသိရင္ innocent ျဖစ္တဲ့ ပံုစံေလးရယ္)
“Wait .. မေျပာနဲ႔ .. ရတီဖာသာ ဆံုးျဖတ္မယ္”
လူခ်င္းထိကပ္သည္အထိ တိုးကပ္လာၿပီးေနာက္ မိုးရတီရဲ ႔လက္ကေလးတစ္ဖက္က လွစ္ခနဲဆိုၿပီး က်ေနာ့္ ေဘာင္းဘီဂြၾကားကို အုပ္ကိုင္လိုက္ပါေရာ။ ခပ္မာမာျဖစ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ လီးဟာ မိုးရတီရဲ ႔လက္နဲ႔ အဆုပ္ခံရမႈမွာ အေၾကာေတြေတာင္ လႈပ္ၿပီး ရုန္းထြက္ခ်င္သလို ျဖစ္သြားတယ္ဗ်။
“ခိ .. ခိ .. ရတီ မေျပာဘူးလား .. သေဘာက်ပါတယ္ဆို”
“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေစာေစာတုန္းက ဘာေျပာေနတာလဲ .. ရတီ” (မိုးရတီလက္ ျပန္ရုတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္ သိခ်င္တာကို ျဖတ္ေမးလိုက္တယ္)
“ေဆာရီး .. ဒါက မိန္းကေလးသီးသန္႔ .. ေယာက်္ာေလး ကိစၥမဟုတ္ပါ .. ခိ .. ခိ”
ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ .. မိုးရတီက ဒီလိုဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကိုပဲ တြန္႔ျပမိတာေပါ့
“ေဇယ် ေကာင္မေလးကို နဲနဲသိေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တာ .. ကတိတစ္ခုေပးမလား”
“ဘာကတိလဲ”
“ေနာက္တစ္ခါ ရတီတို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေတြ႔ရင္ ေက်ာ့ကို မလုပ္ခင္မွာ သူက ဒီညနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဇယ်ကို ဘာေျပာလဲဆိုတာ”
မိုးရတီက ညာလက္ညိဳးလွလွေလးနဲ႔ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကို ေထာက္ၿပီး ခ်က္ေလာက္အထိ ဆြဲသြားရင္းက ဒီစကားကို ေျပာတာ။ ၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ့္ေဘးက ျဖတ္ေက်ာ္သြားတယ္။ သြားတာ ရိုးရိုးတန္းတန္း မသြားဘူး ကိုယ့္ၾဆာ။ က်ေနာ့္တင္ပါးတစ္ခ်က္ကိုေတာင္ ျဖတ္ခနဲ ရိုက္သြားေသးတာ။
က်ေနာ္လည္း မိုးရတီ ပါတီထဲက ေပ်ာက္သြားၿပီး သိပ္အခ်ိန္ဆိုင္းမေနေတာ့ပါဘူး။ လီးက မတရားေထာင္ေနၿပီ မဟုတ္လား။ ေက်ာ့ေကခိုင္ရွိရာကို ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္သြားၿပီး သူ႔လက္ကိုဆြဲၿပီး အျပင္ေခၚထုတ္လာတယ္။ တစ္ခုေကာင္းတာ ေက်ာ့လည္း က်ေနာ့္နည္းတူ ေဟာ္နီျဖစ္ေနမွန္း ၾကည့္တာနဲ႔တင္ သိသာေနတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေျပာတာက ဒီညသူအိမ္မျပန္ေတာ့ဘူး က်ေနာ့္အိမ္လိုက္အိပ္မယ္တဲ့။ အေျခအေနကေတာ့ အားလံုး အိုေကပဲလို႔ ဆိုရမယ္။
အိမ္ထိေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ႏိုင္လား မေစာင့္ႏိုင္ဘူးလားဆိုတာသာ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ အသအခ်ာ မသိတာတစ္ခုပဲရွိပါတယ္ ကိုယ့္ၾဆာတို႔ရယ္ …။
=====================
ကဲ .. အားလံုးပဲဗ်ာ .. စုန္းမကိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္ ဒီေနရာေလးမွာ ခနရပ္ၿပီး နားလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။ ပထမတစ္ပိုင္းလို႔ပဲ ယူဆလုိက္ပါ။ ေနာက္ထပ္ဆက္ေရးျဖစ္ရင္ေတာ့ ဒုတိယတစ္ပိုင္းဆိုၿပီး ျဖစ္လာမွာပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ပီဒီအက္ဖ္ အရင္လုပ္ထားလိုက္ပါဦးမယ္
စဥ္ဆက္မျပတ္ လာေရာက္ဖတ္ရွဴၿပီး အားေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကို အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း အားေပးၾကတဲ့သူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လံုး၀ကို လာေရာက္ဖတ္ရွဴၿပီး အားေပးျခင္း မရွိသူမ်ားကိုကား က်ေနာ္ စာေရးတာ ညံ့ေသးလို႔ဟုပဲ ယူဆထားပါတယ္။ ဒိုင္လွ်ုဳိေလး ဖတ္ရွဴၾကတဲ့သူေတြကိုေတာ့ ေပၚတင္လည္း ဖတ္လို႔ရပါတယ္လို႔ ဖိတ္ေခၚေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္
ေနာက္ထပ္ ဆက္ေရးခ်င္ေရးမွာမို႔လို႔ ဇာတ္လမ္းကို ၿပီးသည္လို႔ မယူဆေစလိုပါ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ပီဒီအက္ဖ္ ထြက္လာသည့္တိုင္ တျခားေနရာသို႔ ေရႊ ႔မသြားဘဲ ဒီေနရာေလးမွာ ထားေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုလိုပါသည္။ ပီဒီအက္ဖ္ကို အရင္လုပ္လိုက္တာကလည္း တစ္ခ်ဳိ ႔ေတြက ေစာင့္ဖတ္ရတာ မႀကိဳက္ဘဲ၊ အားလံုးၿပီးမွ အစအဆံုး ဖတ္ခ်င္သည္ဆိုၿပီး ေျပာတာေလးေတြကို ၾကားမိလို႔ပါ။ အစအဆံုးဖတ္ၿပီးသည့္ေနာက္ ပို႔စ္ေတြကို သန္႔က်ဴလိုက္ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေပ်ာ္မိမွာပါပဲ .. ဟဲ ဟဲ
အားလံုးပဲ ကိုယ္စိတ္ႏွလံုး ရႊင္ျမန္းလန္းဆန္းၾကပါေစ
"ဟမ္ !!" (ဘာေမးတယ္ဆိုတယ္ သိေပမယ့္ ရူးခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး က်ေနာ္ သူ႔ကို တံု႔ျပန္လိုက္တယ္)
"ေက်ာ့ေရာက္ေနတာ ၾကာၿပီ .. ေမာင့္ကို ရွာတာ မေတြ႔လို႔" (ေက်ာ့ရဲ ႔ေလသံက ထူးထူးဆန္းဆန္း စိတ္ဆိုးတဲ့ေလသံမဟုတ္ဘဲ ျငင္ျငင္သာသာေလး ျဖစ္ေနတယ္)
"ေအာ္ .. ေမာင္က အေပၚထပ္ေရာက္ေနတာ .. အဲဒီမွာ ေတြ႔တဲ့ေကာင္ေတြနဲ႔ ျမားပစ္တမ္း ေဆာ့ေနတာ"
"ေအာ္ .. ေအာ္ .. ျမားပစ္တာ ေခြ်းေတြေတာင္ ျပန္တယ္ေပါ့ .. မႏိုင္လို႔လား ေမာင္"
"မဟုတ္ပါဘူး .. အေပၚထပ္က ေလ၀င္ေလထြက္မေကာင္းဘူးေလ .. အုိက္တယ္ .. အဲဒါေၾကာင့္"
"ေအာ္"
အဲဒီစကားတစ္လံုးပဲ ထြက္လာၿပီး ေနာက္ထပ္ ဘာမွ ေက်ာ့ေကခိုင္ ထပ္ေမးတာ မေတြ႔ေတာ့ဘူး။ က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္အံ့အားသင့္သြားမိတယ္။ ထင္ထားတာက ေက်ာ့ေကခိုင္ လက္ခံေအာင္ ေတာ္ေတာ္ရွင္းျပရလိမ့္မယ္လို႔ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္လဲ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္းမွာ ကိုယ့္ဖက္က ဘာမွ လုပ္မထားတဲ့ အဆင္မ်ဳိးခ်ဳိးၿပီး တံု႔ျပန္လိုက္တာ။ ၾကည့္ရတာ ေက်ာ့ေကခိုင္ မိုးရတီကို မေတြ႔မျမင္ေသးတာေၾကာင့္လဲ ပါမယ္နဲ႔တူတယ္။ က်ေနာ့္ကို ရစ္တာေတြ ဘာေတြမလုပ္ေတာ့ဘဲ ပံုမွန္ပါတီတစ္ခုကို လာသလိုျဖစ္ေနၿပီး ပါတီရဲ ႔ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကို ခံစားဖို႔ပဲ ျပင္ေနေတာ့တယ္။
ေက်ာ့ေကခိုင္နဲ႔ က်ေနာ္ ကပြဲၾကမ္းျပင္ထဲ လက္ခ်င္းတြဲၿပီး ေရာက္သြားၾကတယ္။ အကယ္၍သာ မိုးရတီနဲ႔ က်ေနာ္ ဆက္စ္မလုပ္ျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ အခုအခ်ိန္မွာ ေက်ာ့နဲ႔အတူ တြဲကရင္း လီးေထာင္ေနေလာက္ၿပီဗ်။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔ညမွာ ေက်ာ့၀တ္လာတာက အလန္းစားေလး။ အေပၚေအာက္၀မ္းဆက္ ျဖစ္တဲ့ လက္ျပတ္ဂါ၀န္အျပာေလးကို ၀တ္ထားတာ။ ဂါ၀န္အရွည္က ဒူးမေရာက္တစ္ေရာက္ဆိုေတာ့ ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္အျပာေလးမွာ အဆံုးသတ္သြားတဲ့ ေျခတန္သြယ္သြယ္လွလွေလးေတြကို ျမင္ေနရတယ္။ ဂါ၀န္ရဲ ႔အေနအထားကလည္း ေက်ာ့ေကခိုင္နဲ႔ ကြက္တိလို ျဖစ္ေနေတာ့ အမို႔အ၀န္း အရိႈက္အဟိုက္ေတြကို အတိအက် ျမင္ေနရတယ္ေလ။ မိုးရတီရဲ ႔ႏို႔ေတြေလာက္ မႀကီးေပမယ့္ ရင္သားမို႔မို႔၀န္း၀န္းေလးက အသည္းယားစရာ ေကာင္းေနတယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေခါင္းေပၚ ေျမွာက္တင္ၿပီး တီးလံုးသံႏွင့္အတူ ကလိုက္တိုင္း တစြန္းတစျမင္လာတဲ့ ဘရာနီတာရဲေလးရဲ ႔သြင္ျပင္ကလည္း ရင္ခုန္ဖြယ္ရာေကာင္းေနေသး။ တကယ္ပါဗ်ာ .. မိုးရတီနဲ႔သာ မေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ကို ကပြဲခန္းမထဲက ဆြဲထုတ္၊ လူရွင္းတဲ့ တစ္ေနရာကို ေခၚသြားၿပီး ေကာင္းေကာင္းႀကီး လိုးပစ္မိမွာ .. အခုေတာ့ ...
ကတာခုန္တာေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာလာေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္က (ေမာတယ္ ... ေမာ့လိုက္ဦးမယ္) ဆိုၿပီး အနားကေန ခြာသြားတယ္။ က်ေနာ့္ကို လိုက္ဖို႔ မလိုက္ဖို႔ ဘာမွ မေျပာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း လိုက္မသြားဘူး။ လိုက္မသြားတာ တျခားအေၾကာင္းလည္း ရွိတယ္။ က်ေနာ္နဲ႔ ေက်ာ့ရဲ ႔ေဘး မလွမ္းမကမ္းမွာ ကေနတဲ့ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ေတာ္ေတာ္မိုက္တယ္ဗ်။ ရုပ္ကေလးေတြက မဆိုးတဲ့အျပင္ ၀တ္ထားတာက ဂ်င္းေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ။ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အေနအထားမွာ ယိမ္းခါၿပီး ကေနတဲ့ ကကြက္ေတြကလည္း အမိုက္စား။ အေစာတုန္းက ေက်ာ့ရွိေနလို႔ က်ေနာ္ ဒါကို ေသခ်ာ မၾကည့္ရဲဘူး။ အခု အနားက သူထြက္သြားမွ ကိုယ္က အသာေလး ခပ္ေျဖးေျဖးေလး ကေနရင္း လွမ္းရိႈးရတာ။ ေယာက်္ားေလးပဲဗ်ာ .. ဒါမ်ဳိး ျမင္လို႔ ၾကည့္ခ်င္တာ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူးေနာ့ ..
ဖြင့္ထားတဲ့ တီးလံုးက ဆံုးသြားလို႔ ေနာက္ထပ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ မဖြင့္ခင္မွာ ေဘးနားက ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္အတြဲက တျခားကို ထြက္သြားတယ္။ အနားမွာ ရွိေနတဲ့ ဘဲေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ ႔မ်က္လံုးက ဂ်င္းေဘာင္းဘီတိုေလး ႏွစ္ခုေအာက္က လံုးက်စ္ေနတဲ့ တင္သားေလးႏွစ္စံုေနာက္ကို ကပ္ညိၿပီး ပါသြားၾကတာ က်ေနာ္လည္း အပါအ၀င္ပဲ .. ဟီး။ ျမင္ကြင္းထဲက ေပ်ာက္သလို ျဖစ္သြားမွ အခုအခ်ိန္ထိ ျပန္ေရာက္မလာေသးတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ကို လိုက္ရွာဖို႔ က်ေနာ္ သတိရေတာ့တယ္။ အစားအေသာက္ေတြ ထားတဲ့ဘက္ကို ေလွ်ာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ထင္မွတ္မထားတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကို ျမင္လိုက္ရတယ္ ဗ်ဳိ ႔ ...။
ေက်ာ့ေကခိုင္ရယ္ေလ .. မိုးရတီနဲ႔အတူ ပလတ္စတစ္ခြက္ေလး တစ္ခုခ်င္းစီ ကိုင္ထားၿပီး ေကာ့ေတးအတူ ေသာက္ေနတာ။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက ျမင္ေနရေပမယ့္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ၾကည့္ရတာ အဆင္ေျပေနတဲ့ ပံုပဲ။ မိုးရတီကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း လူတိုင္းအေပၚမွာ လႊမ္းမိုးထားႏိုင္တဲ့ သူ႔ဟန္နဲ႔ ဆြဲေဆာင္ၿပီး စကားေျပာေနတာဗ်။ ဒါကို ေက်ာ့ေကခိုင္ မသိတာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ၾကည့္ရတာ ေက်ာ့မ်ား ပြင့္လင္းျမင္သာတဲ့ ဆက္ဆံေရး အလိုလို ရွိလာတာလား မသိဘူး။ မိန္းမေတြဆိုတာ ဘယ္လို နားလည္ရမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူး ကိုယ့္ၾဆာတို႔ေရ …။
က်ေနာ္ ၾကည့္ေနတုန္းမွာပဲ မိုးရတီက ေက်ာ့ေကခိုင္အနားကို တိုးကပ္လိုက္တာေတြ႔တယ္။ လက္တစ္ဖက္က ေက်ာ့ရဲ ႔တင္ပါးတစ္ဖက္ကို လွမ္းဆုပ္သလို ကိုင္လိုက္ၿပီး၊ နားတစ္ဖက္နားကပ္ၿပီး တိုးတိုးေလး တစ္ခုခု ေျပာလိုက္ပံုရတယ္။ ဘာေျပာလိုက္မွန္းမသိေပမယ့္ မိုးရတီရဲ ႔စကားကို ေက်ာ့က ကိုယ္လံုးသိမ့္သိမ့္တုန္သြားတဲ့အထိ ရယ္ပါေရာ။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ မိုးရတီရဲ ႔ကိုယ္လံုးေလးကိုလည္း playful ဟန္နဲ႔ တြန္းထုတ္လိုက္ေသးတယ္။ လူခ်င္းအနည္းငယ္ ျပန္ကြာသြားတဲ့ မိုးရတီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူမကလည္း ေက်ာ့ရယ္သလို တခစ္ခစ္နဲ႔ လိုက္ရယ္ေနတယ္။
က်ေနာ္က အစတုန္းက မိုးရတီနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ပူေနေသးတာ။ တျခားေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အေပၚဆံုးထပ္မွာ သူနဲ႔က်ေနာ္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေက်ာ့ကို ေျပာျပလိုက္ရင္ ဇာတ္လမ္းကၿပီးၿပီေလ။ အခုေတာ့ က်ေနာ္ ထင္ထားသလို မဟုတ္ေလာက္ဘူး။ ႏွစ္ေယာက္သား ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ ေျပာေနၾကေတာ့ မသိရင္ ဒီေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ေဘာ္ဒါအရင္းအခ်ာလို႔ေတာင္ ထင္မွတ္မွားေလာက္တယ္…။
ေက်ာ့ေကခိုင္ အနားကေန မိုးရတီ ထြက္သြားမွပဲ က်ေနာ္လည္း မေယာင္မလည္နဲ႔ ေက်ာ့နားကို ကပ္သြားလိုက္တယ္။ က်ေနာ္ ေရာက္လာတာကို ေက်ာ့ ျမင္ေတာ့
"မိုးရတီ ပါတီမွာ ရွိေနတာ ေမာင္သိလား"
"ေတြ႔တယ္ေလ .. ေက်ာ့တ႔ိုႏွစ္ေယာက္ပဲ ခုနက စကားေျပာေနတာ မဟုတ္လား"
"ဟုတ္တယ္ .. တခါတေလေတာ့လည္း ရတီက မဆိုးပါဘူး" (ဒီစကားကို ေက်ာ့ေကခိုင္က အဓိပၸါယ္ေဖာ္ရခက္တဲ့ အၿပံဳးနဲ႔ၿပံဳးရင္း ေျပာတာဗ်)
"တကယ္ .. သူက ဘာေျပာလို႔လဲ"
"ဘာျဖစ္လို႔ သိခ်င္တာလဲ ေမာင္ .. ေမာင့္အေၾကာင္းေျပာတယ္လို႔ ထင္လို႔လား"
ထူးထူးဆန္းဆန္းပဲဗ်။ ေက်ာ့ေကခိုင္ ျပန္ပက္လိုက္တဲ့ စကားက တကယ္ဆို မၾကည္တဲ့ေလသံေပါက္ရမွာ။ ဒါေပမယ့္ အခုေတာ့ အဲ့လိုမဟုတ္ပဲ က်ီစယ္သလိုလို၊ အထာေလးနဲ႔ ေျပာသလိုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ေက်ာ့ကို က်ေနာ္ နားမလည္သလို ေငးၾကည့္မိေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူက က်ေနာ့္ကို မ်က္စိတစ္ဖက္ မိွတ္ျပလိုက္ၿပီး လက္ကေလးႏွစ္ဖက္ကို ကတဲ့ပုံစံေလး ရင္ဘတ္ေရွ႔မွာ လႈပ္ျပတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ခါးကေလးကို ဖြင့္ထားတဲ့ တီးလံုးနဲ႔လိုက္ေအာင္ တြန္႔ျပၿပီး ကပြဲခန္းမဘက္ ထြက္သြားတာပဲ။ ႏႈတ္ကေနေတာ့ .. ေက်ာ့ကလိုက္ဦးမယ္ .. ေမာင္ .. လို ႔ေျပာသြားေလရဲ ႔ …။
ေက်ာ့ထြက္သြားေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ က်ေနာ္ လိုက္မသြားဘူး။ မေယာင္မလည္နဲ႔ ေနာက္ခ်န္ၿပီး ေနခဲ့လိုက္တယ္။ က်ေန္ာေတြးထားတာက မိုးရတီကို မသိမသာ လိုက္ရွာမယ္ေပါ့။ ေတြ႔ရင္ ေက်ာ့နဲ႔ သူ ဘာေတြေျပာေနခဲ့တာလဲလို႔ တေစ့တေစာင္းနဲ႔ ေမးမယ္။ ဒီလိုေတြးထားတာ။ ဒါေပမယ့္ မိုးရတီကို က်ေနာ္ လိုက္ရွာတာမေတြ႔ဘူးဗ်။ ေတြ႔မယ့္ေတြေတာ့ က်ေနာ္ ကပြဲခန္းမထဲ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္ရွိရာဘက္ကို ေက်ာေပးၿပီး ကခုန္ေနတဲ့ အေနအထားနဲ႔။ နတ္မိမယ္တစ္ပါးလို အခ်ဳိးအစားက်လွတဲ့ ကိုယ္ေနဟန္ထားမွာ၊ ရင္ခုန္စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ရာ ကႀကိဳးတစ္ခုနဲ႔ ကိုယ္ကိုယိမ္းႏြဲ႔ၿပီး ကေနတယ္ဆိုေတာ့ မိုးရတီရဲ ႔အသြင္ဟာ ၾကည့္လို႔ကို မ၀ႏိုင္ဘူး။ ငမ္းေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ငမ္းေနလိုက္တာ သူႏွင့္အတူ ကေနတဲ့သူ ဘယ္သူဆိုတာ သတိမထားမိလိုက္ဘူး။ မိုးရတီက ရုတ္တရက္ဆိုသလို ကိုယ္ကို ေဘးကိုယိမ္းခါ၊ ခါးေလးကို တဆစ္ခ်ဳိးခ်လိုက္တဲ့အခါက်မွ သူနဲ႔အတူ ကေနသူ ဘယ္သူဆိုတာ ေသခ်ာျမင္လိုက္ရေတာ့တယ္။
ဟ .. ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္တာလဲ … မိုးရတီနဲ႔ အတူကေနတာ တျခားသူမဟုတ္ဘူး။ ေက်ာ့ေကခိုင္ဗ်။ က်ေနာ္ ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္သြားတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မိုးရတီကေနတဲ့ အက က ရိုးရိုးတန္းတန္း မဟုတ္ဘူး။ အေစာပိုင္းတုန္းက က်ေနာ့္ကို ညိဳ ႔ယူတဲ့အေနနဲ႔ ကေနတဲ့ sexy dance လို ဟာမ်ဳိး။ သိတယ္မွတ္လား။ ကေနတဲ့ ပါတနာအခ်င္းခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းထိကပ္ ပြတ္တိုက္ၿပီး ကရတာမ်ဳိးေလ။ အေစာတုန္းက မိုးရတီနဲ႔ တြဲကတာ က်ေနာ္၊ အခုက်ေတာ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ ျဖစ္ေနတာပဲ ကြာတာ။ ဒါေပမယ့္ မိန္းမေခ်ာေလး ႏွစ္ေယာက္ ဒီလိုမ်ဳိးကေနတယ္ဆိုတာ က်ေနာ္တို႔လို ေယာက်္ားေလးေတြအတြက္ေတာ့ တကယ္ကို pleasure ရေစတဲ့ ျမင္ကြင္းမဟုတ္လား။
ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ တျခားငနဲေတြေတာ့ ဘယ္လိုေနလဲမသိဘူး။ က်ေနာ္ကေတာ့ တကိုယ္လံုးမွာ ရွိ္တဲ့ ေသြးေၾကာေတြက လႈပ္ရွားၿပီး လူက တရွိန္းရွိန္းနဲ႔ေတာင္ ျဖစ္လာတယ္ဗ်။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ရတီနဲ႔ေက်ာ့ ကေနတဲ့ ပိုစရွင္ကို ေျပာင္းလိုက္ၾကတယ္။ မိုးရတီက က်ေနာ္နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆို္င္ျဖစ္ၿပီး၊ ေက်ာ့က က်ေနာ့္ကို ေက်ာေပးလ်က္သား ျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ရပ္ၿပီး ေငးေနတာကို မိုးရတီက ျမင္သြားတာနဲ႔ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ေက်ာ့ရဲ ႔ခါးကို ကိုင္ထားတဲ့ လက္တစ္ဖက္ကို ေျမွာက္၊ ႏႈတ္ခမ္းလွလွေလးနားကပ္ၿပီး က်ီစယ္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ဖလိုင္းကစ္လုပ္ျပတယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ မ်က္စိတစ္ဖက္မွိတ္ျပၿပီး က်ေနာ့္ ထင္မွတ္မထားတဲ့ အျပဳအမူတစ္ခုကို လုပ္လိုက္ပါေရာ ..
အတူတြဲကေနတဲ့ ေက်ာ့ေကခိုင္ရဲ ႔ေမးေလးကို လက္ႏွစ္ဖက္နဲ႔ ဖမ္းထိန္းၿပီး ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း ထပ္ဖိနမ္းလိုက္တာဗ်။ နမ္းတာမွ တကယ္ကို passionate ျဖစ္တဲ့ အနမ္းသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ နမ္းတာ။ က်ေနာ္ မေျပာနဲ႔ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေဘးနားမွာ ကေနတဲ့သူေတြေတာင္ ကတာရပ္ၿပီး မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ ဖီလင္အျပည့္နဲ႔ နမ္းေနတာကို ရပ္ၾကည့္ေနၾကတာဗ်။ အားလံုးရဲ ႔မ်က္ႏွာမွာ တူညီတဲ့ဆႏၵေတြေတာင္ ေပၚေနၾကတယ္ဆုိတာ ခန္႔မွန္းလို႔ရတယ္။ က်ေနာ္လဲ ဘာထူးလဲ။ လရည္တစ္စက္မွ မက်န္ေအာင္ ထြက္ခဲ့လို႔ လီးမေထာင္ႏုိင္ေတာ့ဘူးေတာင္ ထင္ေနခဲ့တာ။ အခုက်ေတာ့ လီးတန္က ေဘာင္းဘီထဲမွာ ခပ္မာမာျဖစ္လာတာ ေသခ်ာသာၾကည့္မယ္ဆို ဂြဆံုမွာ ခပ္ေဖာင္းေဖာင္းေတာင္ ျဖစ္ေနပါေရာ။
ခနေနေတာ့ ဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းက ဆံုးသြားလို႔ ကေနတဲ့လူေတြ အားလံုးလႈပ္ရွားမႈက ရပ္သြားတယ္။ အဲဒီမွာ မိုးရတီက ေက်ာ့နားကေန ခြာၿပီး က်ေနာ္ရပ္ေနတဲ့ဘက္ကို ေလွ်ာက္လာတယ္။
“ရတီရဲ ႔show ကို သေဘာက်လား ေဇယ်” (မ်က္ေတာင္ေလး ပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္နဲ႔ ေမးလို္က္တဲ့ အသြင္က မသိရင္ innocent ျဖစ္တဲ့ ပံုစံေလးရယ္)
“Wait .. မေျပာနဲ႔ .. ရတီဖာသာ ဆံုးျဖတ္မယ္”
လူခ်င္းထိကပ္သည္အထိ တိုးကပ္လာၿပီးေနာက္ မိုးရတီရဲ ႔လက္ကေလးတစ္ဖက္က လွစ္ခနဲဆိုၿပီး က်ေနာ့္ ေဘာင္းဘီဂြၾကားကို အုပ္ကိုင္လိုက္ပါေရာ။ ခပ္မာမာျဖစ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ လီးဟာ မိုးရတီရဲ ႔လက္နဲ႔ အဆုပ္ခံရမႈမွာ အေၾကာေတြေတာင္ လႈပ္ၿပီး ရုန္းထြက္ခ်င္သလို ျဖစ္သြားတယ္ဗ်။
“ခိ .. ခိ .. ရတီ မေျပာဘူးလား .. သေဘာက်ပါတယ္ဆို”
“မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေစာေစာတုန္းက ဘာေျပာေနတာလဲ .. ရတီ” (မိုးရတီလက္ ျပန္ရုတ္သြားတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္ သိခ်င္တာကို ျဖတ္ေမးလိုက္တယ္)
“ေဆာရီး .. ဒါက မိန္းကေလးသီးသန္႔ .. ေယာက်္ာေလး ကိစၥမဟုတ္ပါ .. ခိ .. ခိ”
ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ .. မိုးရတီက ဒီလိုဆိုေတာ့ က်ေနာ္ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကိုပဲ တြန္႔ျပမိတာေပါ့
“ေဇယ် ေကာင္မေလးကို နဲနဲသိေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တာ .. ကတိတစ္ခုေပးမလား”
“ဘာကတိလဲ”
“ေနာက္တစ္ခါ ရတီတို႔ႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေတြ႔ရင္ ေက်ာ့ကို မလုပ္ခင္မွာ သူက ဒီညနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေဇယ်ကို ဘာေျပာလဲဆိုတာ”
မိုးရတီက ညာလက္ညိဳးလွလွေလးနဲ႔ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကို ေထာက္ၿပီး ခ်က္ေလာက္အထိ ဆြဲသြားရင္းက ဒီစကားကို ေျပာတာ။ ၿပီးတာနဲ႔ က်ေနာ့္ေဘးက ျဖတ္ေက်ာ္သြားတယ္။ သြားတာ ရိုးရိုးတန္းတန္း မသြားဘူး ကိုယ့္ၾဆာ။ က်ေနာ့္တင္ပါးတစ္ခ်က္ကိုေတာင္ ျဖတ္ခနဲ ရိုက္သြားေသးတာ။
က်ေနာ္လည္း မိုးရတီ ပါတီထဲက ေပ်ာက္သြားၿပီး သိပ္အခ်ိန္ဆိုင္းမေနေတာ့ပါဘူး။ လီးက မတရားေထာင္ေနၿပီ မဟုတ္လား။ ေက်ာ့ေကခိုင္ရွိရာကို ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္သြားၿပီး သူ႔လက္ကိုဆြဲၿပီး အျပင္ေခၚထုတ္လာတယ္။ တစ္ခုေကာင္းတာ ေက်ာ့လည္း က်ေနာ့္နည္းတူ ေဟာ္နီျဖစ္ေနမွန္း ၾကည့္တာနဲ႔တင္ သိသာေနတယ္။ က်ေနာ့္ကို ေျပာတာက ဒီညသူအိမ္မျပန္ေတာ့ဘူး က်ေနာ့္အိမ္လိုက္အိပ္မယ္တဲ့။ အေျခအေနကေတာ့ အားလံုး အိုေကပဲလို႔ ဆိုရမယ္။
အိမ္ထိေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ႏိုင္လား မေစာင့္ႏိုင္ဘူးလားဆိုတာသာ က်ေနာ့္ကိုယ္ က်ေနာ္ အသအခ်ာ မသိတာတစ္ခုပဲရွိပါတယ္ ကိုယ့္ၾဆာတို႔ရယ္ …။
=====================
ကဲ .. အားလံုးပဲဗ်ာ .. စုန္းမကိုေတာ့ ေလာေလာဆယ္ က်ေနာ္ ဒီေနရာေလးမွာ ခနရပ္ၿပီး နားလိုက္ဦးမယ္ဗ်ာ။ ပထမတစ္ပိုင္းလို႔ပဲ ယူဆလုိက္ပါ။ ေနာက္ထပ္ဆက္ေရးျဖစ္ရင္ေတာ့ ဒုတိယတစ္ပိုင္းဆိုၿပီး ျဖစ္လာမွာပါ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ပီဒီအက္ဖ္ အရင္လုပ္ထားလိုက္ပါဦးမယ္
စဥ္ဆက္မျပတ္ လာေရာက္ဖတ္ရွဴၿပီး အားေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြမ်ားကို အထူးပင္ ေက်းဇူးတင္ရွိပါတယ္။ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း အားေပးၾကတဲ့သူမ်ားကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ လံုး၀ကို လာေရာက္ဖတ္ရွဴၿပီး အားေပးျခင္း မရွိသူမ်ားကိုကား က်ေနာ္ စာေရးတာ ညံ့ေသးလို႔ဟုပဲ ယူဆထားပါတယ္။ ဒိုင္လွ်ုဳိေလး ဖတ္ရွဴၾကတဲ့သူေတြကိုေတာ့ ေပၚတင္လည္း ဖတ္လို႔ရပါတယ္လို႔ ဖိတ္ေခၚေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္
ေနာက္ထပ္ ဆက္ေရးခ်င္ေရးမွာမို႔လို႔ ဇာတ္လမ္းကို ၿပီးသည္လို႔ မယူဆေစလိုပါ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ပီဒီအက္ဖ္ ထြက္လာသည့္တိုင္ တျခားေနရာသို႔ ေရႊ ႔မသြားဘဲ ဒီေနရာေလးမွာ ထားေပးပါလို႔ ေတာင္းဆိုလိုပါသည္။ ပီဒီအက္ဖ္ကို အရင္လုပ္လိုက္တာကလည္း တစ္ခ်ဳိ ႔ေတြက ေစာင့္ဖတ္ရတာ မႀကိဳက္ဘဲ၊ အားလံုးၿပီးမွ အစအဆံုး ဖတ္ခ်င္သည္ဆိုၿပီး ေျပာတာေလးေတြကို ၾကားမိလို႔ပါ။ အစအဆံုးဖတ္ၿပီးသည့္ေနာက္ ပို႔စ္ေတြကို သန္႔က်ဴလိုက္ေပးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေပ်ာ္မိမွာပါပဲ .. ဟဲ ဟဲ
အားလံုးပဲ ကိုယ္စိတ္ႏွလံုး ရႊင္ျမန္းလန္းဆန္းၾကပါေစ