ကိုကိုႏွင့္ ကၽြန္မ၏ျဖစ္ရပ္မ်ား (ဇာတ္သိမ္း)
ကိုကိုႏွင့္ ကၽြန္မ၏ျဖစ္ရပ္မ်ား (ဇာတ္သိမ္း)
=============================
“ကိုကို… ဘာေတြငိုင္ေနတာလဲ?”
“မငိုင္ပါဘူးဇာျခည္ရာ… ရင္ေမာေနတာ… ကိုကိုဇာျခည့္လို စိတ္မထားတတ္ေသးဘူး မိန္းမရယ္…
ဒီအြန္လိုင္းကိစၥျကီးကို အစာမေျကျဖစ္ေနတာ…”
“ဟုတ္တယ္ကိုကိုရ… အဆိုးဆံုးက Cybersex ပဲ… ကိုကိုရ G-talk မသံုးနဲ့တားတာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ
အစကေတာ့ တစ္မ်ိုးထင္တာေပါ့… အခုဟာက ကိုကိုရယ္ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး… ညေနက
ကိုကို့သူငယ္ခ်င္း ေျပာတယ္မဟုတ္လား Blackmail ကိစၥေလ… အဲဒါ သိတဲ့ထဲကဟာ
တစ္ေယာက္လည္းအဲလိုပဲ... ဘဝပ်က္ျပီ… သူ့ပံုေတြနဲ့ သူ့ကိုျခိမ္းေျခာက္ျပီး Blackmail လုပ္ေနတာ
ခံေနရတယ္… မိဘကိုလည္းျပန္မေျပာရဲ… ဇာျခည္ေတြးတာနဲ့တင္ ေမာလိုက္တာ…”
“ထင္ေတာင္မထင္ထားဘူးကြာ… ဗမာျပည္ သိပ္တိုးတက္ေနတာ… Social Policy ပံုစံမက်ျဖစ္တာ
ကလည္း ပါတယ္ဇာျခည္ရ… ဟိုး… လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလာက္က Social Politics
နည္းနည္းေတာ္ေသးတယ္... ဒီထက္ က်ပ္တည္းတဲ့ထဲမွာ ရွင္သန္ခဲ့ရတဲ့ ဘဝေတြ ဒီေလာက္စာရိတၱမပ်က္ခဲ့ဘူး… ဒါ ကိုကိုတို့ ျမင္ခဲ့တာပဲ… သိပ္ဖိႏွိပ္လြန္းေတာ့လည္း ကာယစိတၱ က်န္းမာမွုအတြက္
ေဘးျဖစ္ႏိုင္သလို… လြတ္လပ္လြန္း ျပန္ေတာ့လည္း အေနာက္တိုင္းမွာ ျဖစ္ေနသလိုျဖစ္လာမွာပဲ”
“အို… ျဖစ္ေနတာပဲ… ဗမာျပည္လည္း လြန္တဲ့ေနရာသိပ္လြန္လာျပီး ကိုကိုရ… ဒါေပမယ့္အသိတရားနဲ့ယွဥ္တဲ့ အျမင္ပဲ မတိုးတက္တာ… ကိုကိုေျပာသလုိ အေနာက္တိုင္း စရိုက္ေတြရွိပါ့ရွင္…
ကိုကိုအျပင္မထြက္လို့ မသိတာ… Media ကလည္း ဇာတ္လမ္းတဲြေတြထဲမွာ လူမႈေဖာက္ျပန္မႈေတြကို
ေဖာေဖာသီသီ ျပေနတဲ့ဟာ… ဇာျခည္ခဏပဲ ျကည့္လိုက္ရပါတယ္… ဖူးပြင့္အိမ္ကို သြားလည္ေတာ့ TV
ဖြင့္ထားတာ…ျကည့္ခဲ့ရတယ္…”
“ျပီးေတာ့ရွိေသးတယ္… ဒီက မႏူးမနပ္ေတြက သူတို့ကိုသူတို့ အနုပညာရွင္လို အမည္တပ္
ပတ္ဝန္းက်င္ေဘာင္နဲ့ ကင္းလြတ္ျပီးေတာ့ သရုပ္ပ်က္ဝတ္စား ေနထိုင္ျပတယ္… ဒါေတြဟာ ခုန
ကိုကိုေျပာတဲ့ ဆိုးတဲ့ Social Conditioning ေတြပဲေပါ့… အခု မိန္းမေတြ အျပင္မွာဝတ္ရဲလာတဲ့ အဝတ္အစားသက္သက္ကိုပဲ ျကည့္ရင္ သိသာတယ္…”
“ေပၚတင္ေသြးသားေဈးသည္ေတြ ရွိသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒါလုပ္ေနပါလားဆိုတာမသိတဲ့လူေတြလည္းရွိပါ့... ေရာင္းစားေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြက ေပါမွေပါ… အဲဒီ အက်ိုးဆက္က AIDSျဖစ္လာတာ တိုးေနျပီးေတာ့ မသက္ဆိုင္တဲ့ ကေလးဘဝေတြပါ… ထိခိုက္ ဆံုးရွုံး ေနရတာ နည္းမွမနည္းပဲ…ဆိုးမယ္ေနာ္…ကိုကို…”
“ဇာျခည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ Cybercafe ဖြင့္ထားတယ္…ကိုကိုရယ္… သူ့မွာတစ္ေန့ တစ္ေန့
လာသံုးတဲ့ဟာေတြကိုေျပာျပေနတာ… ဇာျခည္ဆို အစက ယံုေတာင္မယံုခ်င္ဘူး… ကိုကိုထင္ ထားလား?၅တန္း ၆တန္းကေလးပိစိေလးေတြပါ သံုးေနၾကတာေနာ္…
“ကိုကိုခဏေစာင့္…ဇာျခည့္ Laptop သြားယူမယ္…”
“ဘာလုပ္မလို့လဲ…”
“ဇာျခည္ကိုကို့ကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျပခ်င္လို့… တမ္းတမ္းတတကိုး သတိရသြားလို့ပါ ခံစားေရးထားတာ…
ထိထိရွရွရွိလြန္းတယ္ကိုကိုရ…”
“ဘာကဗ်ာတုန္း ဇာျခည္ရ…ညႊန္းလွခ်ည္လား”
“ကိုမားဆိုးရဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါကိုကိုရ ဇာျခည္ေလ ကိုမားဆိုးကို ေနာက္ထပ္ ဒီလိုကဗ်ာမ်ိုးေရးဖို့
ေတာင္းဆိုခ်င္ေနတာ…ေနပါ ဇာျခည္ဖတ္ျပပါ့မယ္…”
သူထသြားသည္… ကြ်န္ေတာ့ေခါင္းထဲ အေတြးေတြ အမွ်င္မျပတ္… မားဆိုး၏ ကဗ်ာဆိုေတာ့ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ဖူးတာ ကြ်န္ေတာ္တို့ ရန္ကုန္ျမို့ျကီးနဲ့ ပတ္သက္လို့ တစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္။ တကယ္ထိ သည္။
ဇာျခည္အိမ္ထဲဝင္သြားတာ ေတာ္ေတာ္ေလးျကာသည္။ ျပန္လာေတာ့ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ႏွစ္ခြက္
ေဖ်ာ္လာသည္။ အိမ္ထဲျပန္ဝင္ကာ ခံုပုေလးတစ္လံုးဆဲြယူလာျပီး ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ကို တင္လိုက္ကာ သူ့ Laptopဖြင့္သည္။ ခဏျကာမွ Window တက္လာေတာ့ ကဗ်ာကို ဖြင့္ကာ ….
“သူ့အရွိအတိုင္း ေရးထားတဲ့အတိုင္းဖတ္ျပမယ္ေနာ္…"
သံေနသံထားျဖင့္ ရြတ္ျပသည္….
ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က...
“ညီမေလး ေစ်းေကာင္းရပါေစ”
#မားဆိုး
ေဆာရီးပဲ ညီမေလး ...
ကိုယ္ ဘာမွမတတ္နိုင္ဘူး။
မင္းအေမ ေနမေကာင္းတာ
မင္းေမာင္ေလး ညီမေလးေတြ ေက်ာင္းစားရိတ္လိုေနတာ
မင္းကိုယ္တိုင္အတြက္ ေရာင္းပန္းလွဖို႔၊ ေစ်းကြက္ဝင္ဖို႔
ပါတိတ္၊ သရီးစတပ္၊ မီနီစကပ္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ ပါးနီ၊ ေအာ္ဒီကလံုး
ကိုယ္မတတ္နိုင္ဘူးကြဲ႔
မင္းတို႔က မပဋာဆိုရင္ ကိုယ္လည္းပဲ ေမာင္ဒါသပါကြယ္။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလးေရ ...
မင္းရဲ႕ ဘုရားေပး လယ္တပြဲ
ႏွမ္းပဲစိုက္စိုက္၊ ဘူးပဲပ်ဳိးပ်ဳိး
ေႏြစပါး၊ မိုးစပါးနဲ႔ သီးထပ္သီးညႇပ္
မျပတ္တမ္းစိုက္လည္း
ကိုယ့္မွာ ဓာတ္ေျမၾသဇာဖိုးမရွိ
ဟိုေကာင္ေတြဆီမွာေတာ့ အာသာငမ္းငမ္း အၾကည့္ေတြ
ရွိခ်င္ရွိလိမ့္မယ္
ဒါကိုေတာ့ မင္းလည္းသိတယ္၊ ကိုယ္လည္းအသိပဲ။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလးေရ ...
မင္းဟာ ႏႈတ္မေစာင့္ေသာ လိပ္မေလး ဆိုပါေတာ့
ယုတ္မာ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ ႏြားေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕
မင္းအတြက္ မီးဖိုေနၾကၿပီ
အားေပ်ာ့ေပ်ာ့ မင္းလက္ကေလးေတြ
ႏြမ္းဖတ္ေဖ်ာ့ေတာ့ မင္းႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ
ေခြၽးစီးေၾကာင္းေလးနဲ႔ အနားသတ္ထားရွာတဲ့
မင္းရဲ႕ ပါးကြက္ပါးေလး
အဲဒါေလးကလည္း သစၥာတပါးပဲေပါ့
မင္းလိုအပ္ေနတဲ့ ထမင္းတနပ္အတြက္
မဲေမွာင္ေနတဲ့ မင္းရဲ႕ မနက္ျဖန္ေလးေတြကို
ေစ်းကြက္တင္ေခ်ဦး ညီမေလး။
မင္းအျပံဳးေလးေတြကို သူတို႔မွတ္တမ္းတင္လိမ့္မယ္
တခဏတာအတြက္ အသျပာရွိေပမယ့္
အရွက္သိကၡာ တေရြးသားမွ်မရွိရွာတဲ့ လူ႔ငႏြားေတြ
ေရနစ္ေနတဲ့ ေကာက္႐ိုးေလး မင္းကို
နိုကီရာ၊ ဆိုနီအဲရစ္ဆင္၊ ပင္နာဆိုးနစ္တို႔နဲ႔
ဝါးကူထိုးလိမ့္မယ္ စိတ္ခ်။
ဒီေကာင္ေတြမွာ ဘုရားရွိခ်င္ရွိမယ္
တရားေတာ့ ရွိမွာမဟုတ္ဖူး၊
ဒီေကာင္ေတြမွာ ကားရွိရင္ရွိမယ္
ေမတၱာထားဖို႔ ေတြးေခၚတတ္မယ္မထင္ဖူး၊
ဒီေကာင္ေတြဟာ ႏြားေတြ။
ဟုတ္တယ္ ႏြားေတြကြဲ႔
မင္းသိခ်င္မွ သိမယ္။
ဟိုစာမ်က္ႏွာမွာ၊ ဒီစာမ်က္ႏွာမွာ
(ေဟ့ ... ေဟး.... ေဟာဒီမွာ ျမန္မာေဟ့ ...)
အဲဒီလို မစားရ ဝခမန္း ေႂကြးေၾကာ္
လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီခဲ့တဲ့ သူတို႔စာရိတၳေတြကို ထုတ္ႂကြားၾကတယ္။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလး ...
ကိုယ္လည္း ရင္နာရပါတယ္
မင္းတို႔ဘဝေလးေတြအတြက္ေရာ
သူမ်ားဆီမွာ ကြၽန္ခံ
ကိုယ့္အိမ္ေတာင္ ကိုယ္မျပန္ႏုိင္ေသးတဲ့ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ေရာေပါ့။
အရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းက ကိုယ္တို႔ေျပာခဲ့တယ္ (တဘက္ႏုိင္ငံေတြကိုေပါ့)
( .. ) ႏိုင္ငံ ဆိုၿပီးေတာ့ေလ ...။
ခုမ်ား ၾကည့္စမ္း ... မင္းတို႔ေလးေတြေလ ...
မဲေဆာက္မွာ၊ မယ္ဆိုင္မွာ၊ ဘီေကေကမွာ၊ ၾကယ္ေဂါင္ေရႊလီမွာ
သတင္းေတြမွာ ဖတ္ရ၊ သတင္းေတြမွာ ၾကားရေတာ့
အပိုမေျပာဘူး ညီမေလးတို႔
ကိုယ္ မ်က္ရည္ဝဲတယ္။
ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ရြာက ကိုကိုေတြကေတာင္
မင္းတို႔ကို ဘိုင္စကုပ္ထဲ ထည့္ေသးတာပဲ ...
အင္း ... ... ... ... ... ...
ဖဦးထုပ္ေတြ၊ နငယ္ေတြ၊ ဘကုန္းေတြ
ကိုယ့္ကို ဝိုင္းေျပာၾက
အခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ၾက
ေဟ့ ... အဲဒါ ဘီ႐ုမာ ေဟ့ ...။ ဘီ႐ုမာ ခ်ယ္နယ္ေဟ့ ...။
ေတာက္! ဘယ္ေလာက္ အသည္းနာဖို႔ေကာင္းလဲ
မိုးက်ေရႊကိုယ္၊ တိုလီမိုလီ၊ အခ်စ္ဇာတ္လမ္း၊ ေပါသြပ္၊
ဒီေကာင္ေတြကို ဘယ္သူေတြက လင္ခ့္ေပးလိုက္တာလဲ
မင္းတို႔အထင္ႀကီးတဲ့ ေရႊကိုကိုေတြေပါ့။
(ေဟ့ ... ဘီ႐ုမာ ဘယ္ေစ်းလဲ) အဲဒီလိုမ်ား အေမးခံရရင္ေလ
အသားတဆတ္ဆတ္တုန္ ေဒါသပုန္ထရတယ္
လူသတ္ခ်င္လာတယ္။
မင္း အထင္ႀကီးတဲ့ ကိုကိုေတြလည္း
ဗမာကားေဟ့ ... ဆိုတာနဲ႔
လွ်ာတသပ္သပ္၊ ပါးစပ္တျပင္ျပင္
သြားရည္ ေငါက္ေတာက္က်
ဘာကိုမွ မလုပ္ခ်င္ မကိုင္ခ်င္
ဖန္သားျပင္ေရွ႕ အခန္႔သားထိုင္
ဇာတိပုညဂုဏ္မာနေဟ့ ... ဆိုၿပီး
ဝံသာနုရကၡိတတရား လက္ကိုင္ထားခ်င္ၾကတယ္။
မင္းတို႔ေလးေတြကို
ႏႈတ္ခမ္းတလန္ ပန္းတလန္ လက္ညိွဳးေငါက္ေငါက္ထိုး
အျပစ္ေျပာတဲ့ ေမာင္ေမာင္ေတြ
သူတို႔ကေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ား သန္႔စင္ၾကလို႔တုန္း
ေဟ့ ဒီမွာ ... ကိုယ္ေျပာမယ္ ညီမေလး
ေစ်းကြက္ဝယ္လိုအားေၾကာင့္ ေရာင္းကုန္ဆိုတာ ရွိေနတာ
သူတို႔ေတြ ေတာင္းဆိုေနတာ
သူတို႔ေတြ ေလာကအလွကို ဖ်က္ဆီးေနတာ
မင္းတေယာက္ထဲေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး
မင္းကို အင္တာနက္ေပၚပို႔လိမ့္မယ္
သူတို႔မို႔ အရွက္မရွိ (ဘယ္ရွိပါ့မလဲ)
သူတို႔မ်က္ႏွာေလးမ်ားက်ေတာ့ ေပၚမွာေၾကာက္တတ္လိုက္တာ
ဟိုတယ္ေတြမွာ ကလပ္ေတြမွာ ေနာက္ဆံုး ဖိုရမ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ
ခပ္ႂကြားႂကြား ေျပာၾကလိမ့္မယ္။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလးေရ ...
မင္းရဲ႕ လက္ကေလးေတြကို ပုခက္မလႊဲခင္
မာဆတ္က ကိုယ္ေရႊကိုယ္မ်ိဴးေတြကို ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေခ်ဦး
သတိေတာ့ထားကြဲ႔
ဒီေခတ္က နည္းပညာေခတ္ႀကီး
ကင္မရာေတြ အနီးအေဝး
ေစ်းႀကီးေပး ဝယ္ကိုင္လို႔ရၿပီ။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလးေရ ...
ေရႊအိုေရာင္ညေနခင္းေတြမွာ မင္းဘဝကို ေရာင္းေစ်းတင္ေပါ့
မင္းေၾကာက္တဲ့ မနက္ျဖန္အတြက္
ဟိုတယ္တခုခုမွာ ကြၽဲ႐ိုင္းအခ်ိဳရည္
တခါသံုးဆပ္ျပာ၊ ေငြျခည္ေရာင္ ေရခဲေသတၱာ
ညလယ္စာ မွာစားရင္း ျဖတ္ေက်ာ္ဦးေပါ့။
အထည္ခ်ဳပ္ေတြ ပိတ္တာ ...
ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးတာ ...
ေငြႏွစ္ေသာင္းအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္တာ ...
အရပ္ထဲမယ္ ကိုယ္ေလး ေခါင္းေလးေတာင္ လြတ္လြတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ မလႈပ္ဝံ့တာ ...
အားလံုးဟာ စက္ဝိုင္းတခုပါပဲကြယ္
မင္းအျပစ္ေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး ညီမေလးရယ္။
မင္းတို႔လည္း မင္းတို႔ နိုင္တဲ့ဝန္ ထမ္းေနရတာ
အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ သိုးမည္းအုပ္ႀကီးထဲက ျပန္ထြက္ခဲ့ပါ ညီမေလးတို႔ရယ္။
မင္းတို႔ ကိုယ္စီ ဒုလႅဘတခုစီရွိတယ္
မင္းတို႔ဟာ ငွက္ကေလးေတြေပမယ့္ မင္းတို႔မွာ ဝမ္းေရးရွိတယ္
မင္းတို႔မွာ အနာဂတ္ကိုယ္စီရွိတယ္
မင္းတို႔မွာ ဘဝသစ္ေတြ ရွိေနမယ္
ေနာက္ၿပီးေတာ့ မင္းတို႔ဟာ ...
မင္းတို႔ဟာ ျမန္မာမေလးေတြျဖစ္တယ္။
ေဆာရီးပါ ညီမေလးရယ္ ...
ကိုယ္ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး
မင္းတို႔ခရီးမွာ ထီးမိုးမေပးႏိုင္ဘူး
ေလွာ္တက္တေခ်ာင္းနဲ႔ ဝင္မကူေပးႏိုင္ဘူး
ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာ တခုပဲ
တခုထဲပါပဲ ညီမေလးတို႔ရယ္ ...။
မင္းတို႔ေလးေတြ ေမာ္ေတာ္ကားေလးေပၚပါသြားတဲ့အခိုက္
ကိုယ့္မ်က္ႏွာ မင္းတို႔မျမင္ေအာင္ ငံု႔
ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းကို နာနာဖိကိုက္
ဘယ္သူမွ မၾကားေအာင္ ဆုေတာင္းေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။
ေဆာရီးပါ ညီမေလးတို႔ေရ ...။ ။
#မားဆုိး
၁၄၊ မတ္၊ ၂၀၁၀
“ဟူး...ဒီလူ့စာကေတာ့ ေျပာမေနနဲ့ကြာ…တကယ္ေစတနာပါတယ္… အြန္လိုင္းမွာ မ်က္ကမ္းတေစၦ
မေျကာက္ expose လုပ္ေနတဲ့ဟာေလးေတြ
အတြက္ ပညာေပး တစ္ပုဒ္ေလာက္ ပဲြေတာင္းေပးအံုးဇာျခည္ရ…ရရင္လည္း ေပးဖတ္ေနာ္…”
“ေျပာမွာပါ ကိုကိုရ… ခက္တာက ကိုကိုရာ… ဇာျခည္က အသင္းဝင္ျဖစ္တာမွ တစ္လေတာင္ မျပည့္ေသးဘူး...ဟိုေလ… အားနာတယ္ကိုကိုရ… ကိုကိုေျပာပါ့လား ကိုကိုက ဖတ္ပဲဖတ္ျပီး ေရးမွ မေရးတာ”
“ဟာ…ေရးတယ္ဆိုတာ မလြယ္ဘူးကြ… တာဝန္သိပ္ျကီးတယ္… ဝမ္းစာလည္းျဖည့္ဖို့ အမ်ားျကီးလိုေသးတယ္…”
“ဟယ္…ဒုကၡပဲ… ဇာျခည္ေတာ့…ကိုကိုေတြ့တဲ့အတိုင္းပဲ… ေရးပစ္တာပဲ… ဝမ္းစာလည္း မသိဘူး
ေတြ့ျကံုတာေရးလည္း စာတစ္မ်ိုးေတာ့ ျဖစ္တာပဲေလ…ေနပါအံုးကိုကိုရ ကိုကိုအဲလိုေျပာမွ ကိုယ့္စိတ္ထဲကိုယ္ မလံုေတာ့ဘူး…စိတ္ထဲလွ်ံတက္လာတာပဲ...သြန္ခ်ပစ္တာပဲ...ဘာမွကိုမသိတာ...”
“ဇာျခည္ ဇာျခည္… ကိုကိုေျပာမယ္… ကဲ အခု မင္ဘာေတြနဲ့ ခင္ျပီဆိုပါေတာ့… အိမ္လာလည္ခ်င္တယ္ ဆိုပါေတာ့ ဇာျခည့္စာဖတ္ဖူးတဲ့လူခ်င္း အိမ္လာလည္ဖို့ ဖိတ္ရဲလား?”
“ဟုတ္ပါ့ကိုကိုရယ္...မေတြးရဲဘူး…ဇာျခည္မိုက္တာ…ဟယ္ကိုကိုရယ္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ…”
“အင္း… ဇာျခည့္ Nic ကိုသတ္ပစ္လိုက္ရံုပဲရွိတာေပါ့… ဒါပဲေျပာတတ္တယ္ေလ…”
“ဟယ္... ကိုကိုရယ္... အစကေကာ ဘာလို့မတားတုန္း”
“ဟာ...ဇာျခည္ရာ...ဒါကေတာ့ ဇာျခည့္ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးေလ...”
သူေတာ္ေတာ္ ေတြေဝသြားသည္ ကြ်န္ေတာ္သူ့ကိုရင္ခြင္ထဲ ဆဲြဖက္လိုက္သည္။ အျပင္မွာနည္းနည္းေအးလာသည္။
“ဇာျခည္ေလး အိမ္ထဲဝင္ရေအာင္ကြယ္…”
သူအသံမထြက္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္လိုက္ထသည္… ဖန္ခြက္ႏွင့္ခံုပုေလးကို ကြ်န္ေတာဆဲြလိုက္ျပီး… သူ့ Laptopေလး သူသယ္ယူခဲ့ျပီး အိမ္ထဲဝင္ခဲ့ျကေလသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား မတိုင္ပင္ထားပဲ ေရခ်ုိးခန္းထဲ ေရာက္သြားက သြားတိုက္ျပီးေရအဝခ်ိုးလိုက္ျကသည္။
ရခ်ုိးလိုက္ေတာ့ လန္းဆန္းသြားသည္။ သူ စကပ္ အနက္ကေလးႏွင့္ အေပၚအက်ႌအနီေလးဝတ္သည္။
အိပ္ခန္းထဲ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့ ညေနက အရွိန္ ပ်က္သြားတာေလးကို သြားသတိရလိုက္သည္။ အံ့ျသစရာႏွစ္ေယာက္သား အျကည့္ခ်င္းဆံုသြားေတာ့ ျပိုင္တူ ျပံုးလိုက္ျကသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ့ကို အတင္းတြန္းလွဲကာကြ်န္ေတာ့အေပၚတက္ခြသည္။ ကြ်န္ေတာ့ ပုဆိုးကို ဆဲြခြ်တ္ကာ ေအာက္ဘက္သို့ တြန္းလိုက္သည္။
သူ ပင္တီဝတ္မထားတာ ထိမွ သိလိုက္သည္။ သူေအာက္ဘက္ ေလွ်ာဆင္းသြားျပီး လီးကို လက္ျဖင့္ ကိုင္ကာ နႈတ္ခမ္းျဖင့္ ေတ့နမ္းလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ ခဏအျကာစုပ္သည္။
မာတင္းလာမွ ကြ်န္ေတာ့ခါးကိုတက္ခြသည္… ကိုင္ကာ ေတ့သြင္းျပီး ထိုင္ခ်လိုက္ကာ ေလးငါးေျခာက္ခ်က္ေဆာင့္သည္။
ကြ်န္ေတာ္သူ့ကို တြန္းလွဲလိုက္သည္။ သူခ်က္ခ်င္း ေပါင္ကားေပးသည္။ သူ့ေပါင္ျကားထဲဝင္လိုက္ကာ
လက္ဝါးျပင္ျဖင့္ ေစာက္ပတ္ကိုတစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ပြတ္ေပးလိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ေအာက္သို့
ေလွ်ာဆင္းလိုက္ကာ သူ့ေစာက္ပတ္ကို အားပါးတရ လ်က္ေပးလိုက္သည္။ သူတအားေကာ့ကာ တအင္အင္းညည္းရာမွာ
အသံက်ယ္ေလာင္လာသည္။
ေကာ့တာလည္း အလြန္ျမန္လာသည္။ သူျပီးေတာ့မည္ကို သိလိုက္ေသာေျကာင့္ ခပ္သြက္သြက္ေလး
လ်က္ေပးလိုက္သည္။
သူတစ္ခါျပီးသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း အေပၚတက္သြားလိုက္ျပီး လီးကို ေစာက္ပတ္ဝေတ့ကာေဆာင့္သြင္းခ်လိုက္သည္။
“အားးး...အို့..အို...အိုးးး....အ...အ...အ...အ...အ...”
ေကာ့ကာေကာ့ကာ ဟတ္ယူေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ကိုလႊတ္ေပးကာ ေဆာင့္--ိုးေတာ့သည္။
ခဏျကာေတာ့ သူ ကြ်န္ေတာ့ခါးကို အတင္းဆဲြဖက္ကာ ေစာက္ပတ္ကို ဖိထားသည္။ ေပါင္ႏွစ္လံုးျဖင့္လည္းညွပ္ထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္လႈပ္မရ... ရပ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူတြန့္ကနဲ တြန့္ကနဲျဖစ္ျပန္သည္။
သူ့မ်က္ဝန္းတို့တြင္ မ်က္ရည္ဝဲေနသည္။
ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကေလး ဇေဝဇဝါ ျဖစ္သြားသည္။
“ေကာင္းလြန္းလို့…ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္ဟယ္…အီး…ပိုးစိုးပက္စက္ပဲ…ခ...ခဏေလး…”
“အင္း”
သူကြ်န္ေတာ့ကိုဆဲြကာ ႏႈတ္ခမ္းကို အငန္းမရစုပ္နမ္းေတာ့သည္။ ျပီးေတာ့ ငံု့ျပီး လီးကိုတပ္မက္စြာျကည့္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။
လီးကိုေစာက္ပတ္ထဲမွ ဆဲြႏႈတ္လိုက္ျပီး အေပၚဘက္တက္လိုက္ျပီး သူ့ပါးစပ္နားေတ့ေပးလိုက္သည္။
သူသိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ့ခါးကိုဆဲြယူကာ
အငန္းမရစုပ္ေတာ့သည္။ ခဏစုပ္ျပီး အျပင္ထုတ္ကာ သူ့မ်က္ႏွာအႏွံ့ဆဲြပြတ္ေတာ့သည္။ ျပီးမွ
လီးကိုလႊတ္ေပးလိုက္ျပီး....
“သိပ္ အလိုက္သိတာပဲ..ခ်စ္တယ္....ရျပီ ကိုကို--ိုးေတာ့… အတူတူျပီးရေအာင္ေနာ္…”
“အင္း”
ကြ်န္ေတာ္ဆက္--ိုးေတာ့သည္။ သိပ္ေတာ့မျကာလိုက္ သူ့ေစာက္ပတ္က ကြ်န္ေတာ့လီးကို အတင္းဆဲြညွစ္ေနသျဖင့္ မခံႏိုင္ျဖစ္လာကာ ျပီးခ်င္လာသည္။ သူ့ကိုျကည့္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကို မ်က္ခြံေလး ပင့္ကာေခါင္းညိတ္ျပသည္။ ေဆာင့္ခ်က္အရွိန္ျမွင့္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းျပန္ေနသည္။ သူလည္းအတူတူပင္… သူအေကာ့ျကမ္းလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဆက္ျပီး မထိန္းႏိုင္ေတာ့ေပ… ျပီးသြားသည္။
သူ့ေပၚေပ်ာ့ ညြတ္က်သြားသည္။ သူဆီးဖက္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ တုန္ေနေသာအသံျဖင့္
“ခ်စ္လိုက္တာ… ခ်စ္တယ္ကိုကိုရယ္… ခ်စ္တယ္လို့”
“ခ်စ္တာေပါ့…ဇာျခည္ေလးရ…သိပ္ခ်စ္တယ္…”
ကြ်န္ေတာ္ ခဏအျကာဒီအတိုင္းေနလိုက္ျပီး ေအာက္ဆင္းလွဲလိုက္ေတာ့ သူ့လက္လွမ္းကာကြ်န္ေတာ့လီးကို ကိုင္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူဗိုက္သားျပင္ေလး ပြတ္ေပးရင္းငိုက္လာသည္..
တျဖည္းျဖည္း အသက္ရွဴမွန္လာကာ… ဘယ္အခ်ိန္မွန္းမသိ ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ေပ်ာ္သြားျကေလသည္။
“အားးးးးးးးးးးးဝူးးးးးးးးးးးဝူးးးးးးးးးးးးး”
ေအာ္သံျကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လန့္ႏိုးသြားသည္။ ဇာျခည္တစ္ေယာက္ ေျခလက္တို့ ဆတ္ကနဲ ရုန္းေနသလိုျဖစ္ကာ… ထထိုင္လိုက္သည္။ သိပ္ေျကာက္လန့္ေနသလို မ်က္လံုးျပူးက်ယ္ ဝိုင္းစက္ေနသည္။
ကြ်န္ေတာ္သူ့ကို ဖက္လိုက္ကာ ေခါင္းေလးသပ္ေပးသည္။
“ကိုကို…ကိုကို...ဟို..”
“ကိုကို ဇာျခည့္အနား ရွိပါတယ္ကေလးရယ္… အိပ္မက္မက္ျပီး လန့္ႏိုးတာထင္တယ္…”
“ဟုတ္…ဟုတ္တယ္ကိုကိုရယ္…ဆ…ဆိုးလိုက္တဲ့ အိပ္မက္… ဘာေတြမွန္းလဲမသိဘူး…”
“..ျပန္ေပးဆဲြတာ ေတြေကာ Blackmail လုပ္တာေတြေကာ…”
“ျပီးေတာ့...ျပီးေတာ့...ကိုကိုဇာျခည့္ Laptop ကိုင္ေပါက္ျပီးေတာ့ ဇာျခည့္ကို တအား ေဒါသထြက္ေနတာေျကာက္စရာျကီး…”
“ေဟ…မေန့ကကိစၥေတြ...စိတ္ထဲဝင္ေနတာ… ဇာျခည့္ Lapatop ကိုကို ဘာလို့ကိုင္ေပါက္ရမွာတုန္း
ကေလးရ…”
“သိဘူးေလ…ကိုကို ဇာျခည့္ကုိ မုန္းေနျပီလားဟင္?”
“ေဟ...မိန္းမရယ္…ဘာကိစၥမုန္းရမွာတုန္းဟ…သိပ္ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္ဆိုတာထက္ေတာင္ ပိုခ်စ္တယ္”
“ကိုကိုရယ္…တကယ္ေနာ္…”
“ဟာ…ကေလးနွယ္…ခက္ေနျပီ…အိပ္မက္က အိပ္မက္ေလ…”
“အင္း…ဟုတ္တယ္…ကိုကိုဇာျခည့္ကိုခ်စ္တယ္…ဇာျခည္သိတယ္..”
“ကိုကိုဇာျခည့္ကို မမုန္းရဘူးေနာ္…”
“မမုန္းဘူး…တစ္သက္လံုးခ်စ္မယ္…”
“အင္း..ဇာျခည္လည္း တစ္သက္လံုးခ်စ္မယ္…ကိုကို့ေပၚအိပ္မယ္…”
ကြ်န္ေတာ္လွဲအိပ္လိုက္သည္။ သူကြ်န္ေတာ္အေပၚမွခြကာ အိပ္လိုက္သည္။ သူ့တကိုယ္လံုးေပ်ာ့ေခြေနသည္။
ကြ်န္ေတာ့မ်က္ႏွာကို စူးစမ္းသလိုျကည့္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ့ေခါင္းႏွင့္ ေက်ာကို သပ္ကာ
ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သည္။
သူစိတ္ထဲ စိတ္ခ်သြားသလိုျဖစ္သြားမွ ျပားကပ္ေအာင္ဖိဖက္ထားလိုက္သည္။
“ဇာျခည္ကိုကို့ကို အားျကီးခ်စ္တယ္…”
“ကိုကိုလည္း ဒီအရူးမေလး ခ်စ္တာထက္ ပိုခ်စ္တယ္…”
“ခ်စ္…အင္း ဒီအတိုင္းဖက္ထားေနာ္ မလႊတ္နဲ့ေနာ္…”
“မလႊတ္ပါဘူး...ဇာျခည္ေလးရ…စိတ္ေအးလက္ေအး အိပ္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုသိပ္ေပးမယ္…”
“အင္း...အိပ္မယ္...”
ခဏျကာေတာ့ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္…ကြ်န္ေတာ္လည္း မ်က္ေတာင္စင္းက်လာျပီး
အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။
မနက္ႏိုးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ႏွာသစ္ေရခ်ိုးကာ သူ ထူးထူးျခားျခား စီစဥ္ေသာ မနက္စာ စားျဖစ္၊ေက်ြးျဖစ္သည္။ သူ ေလ့လာထားသည့္ Massage နည္းသစ္ျဖင့္ စမ္းသပ္ႏွိပ္နယ္ေပးခ်င္ေနသည္ ေျပာလာသည္။ သူ့နည္းမွာ အင္မတန္ညင္သာေသာ္လည္း ညင္သာသေလာက္ ထိေရာက္သည္။ ကိုယ္လက္
ေပါ့ပါးကာ လန္းဆန္းသြားသည္။ အခုတေလာ ကြ်န္ေတာ့အတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းတို့ကို ပို့ခ်ေနသည့္ အျပင္သူ့အတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းတို့ကိုလည္း ရွာေဖြစုေဆာင္းကာ ေလ့က်င့္ေနသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ပါမွ ျဖစ္မည့္ေလ့က်င္းခန္းတို့ကို ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူေလ့က်င့္သည္။
ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ကို စာအုပ္ေကာင္းတစ္အုပ္ ေပးဖတ္ကာ စာအုပ္ထဲ စိတ္ထားဖို့မွာျပီးသူကေအာက္မွာ လီးကိုကိုင္ ေဆာ့လိုက္… ဥကိုပြတ္သပ္ေပးလိုက္… လီးေမြးတို့ကို ဘီးေသးေသးေလးျဖင့္ျပီးေပးလိုက္… ျပန္ဖြလိုက္… စုပ္လိုက္… ေပါင္ရင္းခြဆံုတစ္ဝိုက္ အေျကာတို့ကိုႏွိပ္နယ္ေပးလိုက္… လုပ္သည္ကြ်န္ေတာ္ အစပိုင္း စိတ္ထားရခက္သည္။ သူ့ဘက္လွည့္လွ်င္ သူလုပ္တာ ရပ္လိုက္ကာ စာအုပ္ထဲ
အာရုံျပန္ထည့္ဖို့ ေျပာျပန္သည္။ သိပ္မလြယ္ေသာကိစၥ… ေနာက္ေတာ့ အေလ့အက်င့္ အနည္းငယ္
ရလာသည္။ သိပ္ေတာ့ မဟုတ္ေသး…
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ သူ့က စာအုပ္ဖတ္ေနျပီး ကြ်န္ေတာ္ကို အလွည့္ေပးသည္။ သူ့ႏို့စို့လိုက္ဗိုက္ပြတ္လိုက္ ေစာက္ပတ္ကို တို့ထိကစားေပးလိုက္ လုပ္ရင္း သူ့တကိုယ္လံုးပြတ္သပ္ေဆာ့က စားသည္
ထိုသို့ ေဆာ့ကစားရင္း ေစာက္ပတ္နားေရာက္ျပီဆိုလွ်င္ စာအုပ္ထဲအာရံု လံုးဝထည့္မရေျကာင္း
ေျပာျပသည္… သိပ္သိသာသည္က လ်က္ျပီဆိုတာနွင့္ သူဘယ္လိုမွ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ စာအုပ္ပစ္ခ်ကာကြ်န္ေတာ့ေခါင္းကို ကိုင္ျပီးယုယေတာ့မည္။
ဒီလိုေဆာ့ကစားျခင္း၏ အဆံုးသတ္ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရြးခ်ယ္သည္… လီးကိုေတာ့ လံုးဝေပးမစုပ္ဘဲ ေစာက္ပတ္--ိုးျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူကမရ… --ိုးတုန္း အရွိန္ေကာင္း၍
သူသိပ္အားရသည့္ အခ်ိန္ေတာ့ အျပင္ထုတ္ခိုင္းကာ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ အားရေအာင္ စုပ္လိုက္ရမွ…
ေက်နပ္တတ္သည္။
ဒီလိုႏွင့္ မနက္ခင္း တစ္ေခါက္ ျပီးသြားေတာ့…
ႏွစ္ေယာက္သား ေရခ်ိုးလိုက္ျကသည္။ ေရခ်ိုးျပီး အဝတ္အစားေကာင္းတာ သူေရြးထုတ္ထုတ္ ေနသည္ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း ေကာင္းတာေလး တစ္စံုထုတ္ေပးသည္။ သူ့မွာ အစီအစဥ္တစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနျပီ။ဘာမွျပန္မေမးဘဲ သူေပးေသာအဝတ္တို့ကို ဝတ္လိုက္သည္။ ဝတ္စားတာျပီးသြားေတာ့ သူကြ်န္ေတာ့ကိုအားရပါးရဖက္သည္။ ျပီးေတာ့ မ်က္လံုးထဲျကည့္ကာ...
“ကိုကိုနဲ့အတူ ရုပ္ရွင္ျကည့္ခ်င္တယ္…လိုက္ျပမလားဟင္…”
သူရုပ္ရွင္ျကည့္ခ်င္ေနသည္ဟု ထူးထူးျခားျခား ေတာင္းဆိုသည္။ ရံုျကီးေတြမွာ ဘာဇာတ္ကားေတြတင္ထားမွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိ။ သူပူဆာသည့္ပံုစံက ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္။ ရုပ္ရွင္ရံုႏွင့္ ကင္းေဝးတာႏွစ္ေပါင္းအမ်ားျကီး ျကာခဲ့ျပီ ျဖစ္ေသာေျကာင့္ တစ္ေျကာင္း၊ သူ့စိတ္အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေစရန္ တစ္ေျကာင္းစိတ္ထဲမွာေတာ့ သေဘာတူလိုက္သည္။
“အင္း ဘာကားတုန္း”
“သိဘူး… ဘာကားျဖစ္ျဖစ္…ကုိကိုနဲ့ျကည့္ရရင္ျပီးေရာ…ဇာတ္ကားမေကာင္းလည္း မျငင္းရဘူးေနာ္…”
ကြ်န္ေတာ့ရင္ဘတ္ကို လက္ညွိုးေလးျဖင့္ထိထားျပီး ေျပာသည္…
“လိုက္ျပပါ့မယ္…ဇာျခည္ရ”
“ဟယ္…ေပ်ာ္လိုက္တာ…ဒါမွ တို့ကိုကိုကြ…အယ္…ဘာေတြစဥ္းစားေနျပန္ျပီလဲကိုကိုရာ… ဒါပဲေနာ္
အိမ္မွာမျကည့္ဘူးေနာ္ …ရုပ္ရွင္ရုံမွာျကည့္မွာေနာ္…”
“အင္းပါ မိန္းမရ ရုပ္ရွင္ရုံ လိုက္ျပမွာပါ စိတ္ခ်စမ္းပါ”
“ဟင့္အင္း…ဒါေတာ့မဟုတ္ဘူး...ဇာျခည္သိတယ္…ကိုကို့မ်က္ႏွာကို အေသအခ်ာ ျမင္လိုက္တယ္…ခုန…ကိုကိုတခုခုေတာ့ စဥ္းစားေနတာ…အဲဒါသိခ်င္တယ္...အခုေျပာျပ...”
“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ကေလးရ…”
“ကိုကိုမညာနဲ့ေနာ္…မေျပာခ်င္ရင္ မေျပာခ်င္ဘူးလို့… တည့္တိုးေျပာလိုက္…”
“ေဟ… မလြယ္ပါလား… ကဲေျပာမယ္…ေျပာရမွာလည္းရွက္တယ္…”
“ရွက္လည္းေျပာ…ဒီမိန္းမနဲ့ေတာင္ရွက္ရမွာလား ဘာျဖစ္ျဖစ္ေျပာျပ… ဇာျခည္ဆို ကိုကို့ကို ထိန္ခ်န္လို့လား?”
ကြ်န္ေတာ့ဘဝတြင္ မိန္းကေလးတစ္ဦးႏွင့္ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ဇာတ္ကားတဲြျကည့္ျဖစ္မွာ ယခုဟာ ပထမဆံုးျဖစ္ေျကာင္းကို ဝန္ခံရမွာရွက္ေနသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖြင့္ေျပာခ်လိုက္သည္…
“ကိုကို့တစ္သက္မွာ… မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ့ တဲြျပီးေတာ့… ရုပ္ရွင္ျကည့္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ဒါ ပထမဆံုးပဲ…အဲဒါေတြးမိသြားတာ…”
“ဟယ္…တကယ္?”
“တကယ္ေပါ့…အဲဒါေတြးျပီး…ရင္ခုန္သြားတာ…”
“ဟယ္…”
ဘာမွန္းမသိ သူသိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ရုပ္ရွင္လိုက္ျပမည္ လက္ခံေတာ့ ဒီေလာက္မဟုတ္ နားလည္၍မရ…သူမ်က္နွာတြင္ အံ့ျသရိပ္ဖံုးလႊမ္းသြားကာ ျကည္နူးရႊင္ျပံုးသြားသည္ ကြ်န္ေတာ့ကို ဖက္ထားတာ
သိပ္တင္းသြားသည္ နာက်င္သြားသည့္ အထိပင္။ ကြ်န္ေတာ့စိတ္ထဲ ပိုရွက္သြားသည္။ မေနတတ္ေတာ့သူကိုလုပ္မိလုပ္ရာ နမ္းေတာ့သည္။
“ေပ်ာ္လိုက္တာ ကိုကိုရယ္…ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္… ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္…အားးးးးးးးးးးးခ်စ္တယ္…”
သူ့ေပါင္ျဖင့္ ခြဖက္လိုက္ေတာ့သည္။
“ကိုကိုေတာ့ ဇာျခည္နဲ့ေပါင္းမွ ပ်က္စီးေတာ့မယ္…”
“ေဟ… ရုပ္ရွင္ျကည့္တာပဲ ပ်က္စီးစရာလား?”
“ဘာရမတုန္း… ဒီေန့ ကိုကို့ကို ကြမ္းယာဝယ္ေကြ်းျပီး ဖ်က္ဆီးမလို့…ျကံထားတယ္…”
“သြားရေအာင္ေနာ္…”
ကြ်န္ေတာ္တုိ့ႏွစ္ေယာက္ ျမို့ထဲရုပ္ရုင္ရံုေတြကို ပတ္ျကည့္ကာ သူေရြးသည့္ ရံုမွာျကည့္ဖို့ ကားကို Parkingထိုးေနတုန္း သူကြမ္းယာဆိုင္တစ္ဆိုမွာ ကြမ္းသြားဝယ္သည္။ တစ္ေခါက္ျပန္လာကာ
“ေျပာတာေတြလည္း စံုလိုက္တာ…ဘာနဲ့စားမတုန္း ေမးေနတယ္…ကိုကိုရ…”
“ေဆးေတြေျပာတာျဖစ္မွာပါဇာျခည္ရ…ထံုးကြမ္းသီးနဲ့ပဲယာလိုက္လို့…”
ကြမ္းယာရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို့ လက္မွတ္ျဖတ္ကာ ရုံထဲဝင္ေတာ့သည္။ အရင္တုန္းကႏွင့္ သိပ္ကြာျခားသည္။ရုပ္ရွင္ျကည့္ေနတုန္း သူကြ်န္ေတာ့ကို ခိုးနမ္းသည္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ့ကိုနမ္းလို့မရ ျဖစ္ေနသည္။
ကြမ္းေျကာင့္ျဖစ္သည္။ ခဏျကာေတာ့ ဒီကြမ္းက ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ကိုယ္လံုးေခြ်းျပန္လာသည္။ ပါးစပ္ထဲလည္း သိပ္စပ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ခဏေတာ့ေအာင့္ခံေသးသည္။
ျကာေတာ့မရ ပါးစပ္ထဲလည္း ကြမ္းတံေတြး ျပည့္ေနေသာေျကာင့္ စကားကလည္းေျပာလို့မရ။
ကြ်န္ေတာ္အမူအရာျဖင့္ အျပင္ခဏထြက္မည္ ေျပာေတာ့ သူလည္းလိုက္ထသည္… သန့္စင္ခန္းဝင္ကာေထြးခ်လိုက္သည္။ မရ ခံရဆိုးသည္။ သူ ေရတစ္ဘူး ဝယ္တိုက္သည္။ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ျပန္ဝင္ကာ
ဇာတ္ကားကိုျပီးသည့္ အထိဆက္ျကည့္၍ရသြားသည္။ ဇာတ္ကားျကည့္၍ျပီးေတာ့ ထမင္းဆိုင္ေကာင္းေကာင္းေလး ရွာျပီး ေန့လည္စာစား လုိက္ျကသည္။
ထမင္းစားျပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ခဲ့ျကသည္။
“ကိုကိုရယ္…အဲလိုရုပ္ရွင္ျကည့္ရတာ ေပ်ာ္လိုက္တာ… ခိုးနမ္းရတာလည္းေပ်ာ္တယ္…”
“ဟုတ္ပါ့…သူက်ေတာ့နမ္းျပီးေတာ့…ကိုကို့မွာအဲဒီကြမ္းေတြနဲ့…”
“အင္း…ဟုတ္တယ္…ကိုကို့ကို ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ကြမ္းမေကြ်းရဲေတာ့ဘူး…”
“ဇာျခည္က ဘာစိတ္ကူးထေပါက္ျပီး ကြမ္းေကြ်းတာလဲ”
“မသိဘူး…အဲလိုေကြ်းျကည့္ခ်င္ေနတာ…ဟိုေလ…ေျပာျပတတ္ဖူး…”
ကြ်န္ေတာ္နားလည္၍မရေသာ သူ့စိတ္ကူးကို ဆက္မေတြးေတာ့။ ေတြးလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဉာဏ္မွီမွာ
မဟုတ္ထင္သည္။ ဗိုက္ဝေနေသာေျကာင့္ ခဏလွဲအိပ္ခ်င္ေနသည္။ အိပ္ခန္းထဲ ဝင္သြားျကျပီးလဲွအိပ္လိုက္ရာ သူကြ်န္ေတာ့ကို ေဘးေစာင္းေလး ဖက္သည္။ အဲလိုဖက္ထားရင္းအိပ္ခ်င္သည္ေျပာလုိက္ေတာ့ သူကြ်န္ေတာ္ကိုယ္ကို တျဖည္းျဖည္း သပ္ေပးကာ သိပ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
ဇာျခည္ကြ်န္ေတာ့ကို ႏိႈးေတာ့မွ ႏိုးသည္ မမလာေျကာင္း ေျပာျပသည္။ သူသြားႏွင့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္မွ လိုက္ခဲ့မည္ေျပာလိုက္သည္။
“ဇာျခည္ေရ့… ေမာင္ေလးေရ့… ”
“ဟင္…မမ… ဘာျဖစ္လို့တုန္း?”
“သတင္းေကာင္း ေျပာမလို့ပါဟယ္…”
“ဟယ္… ဘာမ်ားတုန္း ေျပာေျပာ…”
“ေနပါအံုး ေမာင္ေလးေကာ… မရွိဘူးလား?”
“ကြ်န္ေတာ္လာပါျပီ မမရ…”
“အင္း… ေျပာပါအံုး ဘာေတြထူးတုန္း?”
“ရဲစခန္းကိစၥလည္း ျပတ္သြားျပီ…လက္မွတ္ေလးပဲ ထိုးေပးလိုက္ရတာ… ျပီးေတာ့ရွိ ေသးတယ္…ေျပာေသးဘူး…”
“အေအးတစ္ခြက္ေဖ်ာ္တိုက္မွ ေျပာမယ္…”
“ေနေန..ကိုကို ဇာျခည္သြားေဖ်ာ္မယ္…”
ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္ျပီး သူျပန္သြားေတာ့ ဇာျခည္ ထြက္ရမည့္ ခရီးအတြက္ ဝယ္စရာတို့ကိုစာရင္းလုပ္ေနသည္။ သူစာရင္းလုပ္ျပီးသြားေတာ့ ေဈးကိုတစ္ေခါက္ထြက္ရျပန္သည္… ဝယ္တာျခမ္းတာႏွင့္မိုးခ်ုပ္သြားသည္။ မနက္ျဖန္ ခရီးထြက္ရေတာ့္မည္…ဒါကို ဇာျခည္မွာ ေပ်ာ္တစ္ဝက္ မေပ်ာ္တစ္ဝက္ျဖစ္ေနတာ ေတြ့လိုက္ရသည္။
မမမ်က္ႏွာ သိပ္ျကည္လင္ေနသည္။ ျကည့္ရတာ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနသည္။ ေဖ်ာ္ရည္ကို ဇာျခည္သြက္သြက္ေလး ေဖ်ာ္လာသည္။ ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ကို ခ်ေပးလိုက္ေတာ့ မေသာက္ေသးဘဲ
ဆက္ေျပာသည္။
“နင့္ ပန္းခ်ီကားေတြဟယ္… ဒီေန့ မနက္က တစ္ေယာက္လာဝယ္တာ ေဈးလည္း မဆစ္ဘူး ေခၚေဈးအတိုင္းဝယ္သြားတာ… အကုန္ဆို အကုန္ဟယ္…တစ္ခ်ပ္မွ မက်န္ေတာ့ဘူး… ေနာက္ေလ… လိုခ်င္တဲ့ ပံုျကမ္းေတြေပးသြားေသးတယ္… ယူသြားတဲ့ ဟာထဲကလည္း ထပ္လို ခ်င္တာရွိ ေသးတယ္တဲ့ ေနာက္ ၆လျကာရင္ျပန္လာခဲ့မယ္တဲ့…ဆဲြထားျပီးသားရွိရင္ယူမယ္တဲ့…”
“ဟင္ ဟုတ္လား?”
“ေအးဟယ္…နင္တို့ေတာ့ မသိဘူး ငါေတာ့သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ…”
“ဟိုေကာင္မကို ျပန္ပို့မလို့ စီစဥ္ေနတာ စိတ္မခ်ဘူး…လူကိုယ္တိုင္ပဲ ပို့မွအဆင္ေျပမယ္… အဲဒါ..…
ေမာင္ေလးေကာ… သမီးေကာ…အဆင္ေျပရင္ ပို့ေပးျကမလားလို့... ငါကေတာ့ ေမာ္လျမိုင္သြားထားတာ မျကာေသးဘူး...
နင္တို့... အျပင္ကို ေအးေအးေဆးေဆး ခရီးမထြက္ျဖစ္တာလည္း ျကာေရာေပါ့....
ေရာက္ရင္လည္း ေပ်ာ္သေလာက္ေနခဲ့ေပါ့ဟယ္...”
“စိတ္ထဲပူမေနနဲ့…မမ ပို့ေပးပါ့မယ္… နက္ျဖန္စီစဥ္လိုက္မယ္”
“အင္း ငါျပန္မယ္…”
“ဟာ… ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္သြားအံုးေလ…”
ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္ျပီး သူျပန္သြားေတာ့ ယခုထြက္ရမည့္ ခရီးအတြက္ ဝယ္စရာတို့ကို စာရင္းလုပ္ေနသည္။
သူစာရင္းလုပ္ျပီးသြားေတာ့ ေဈးကိုတစ္ေခါက္ထြက္ရျပန္သည္… ဝယ္တာျခမ္းတာႏွင့္ မိုးခ်ုပ္သြားသည္။
မနက္ျဖန္ ခရီးထြက္ရေတာ့မည့္…ဒါကို ဇာျခည့္မွာ ေပ်ာ္တစ္ဝက္ မေပ်ာ္တစ္ဝက္ျဖစ္ေနတာကို
ေတြ့လိုက္ရသည္။
အားငယ္ေနေသာ သူ့မ်က္ႏွာေလးကို ကြ်န္ေတာ္ အနမ္းေလးႏွင့္ ႏွစ္သိမ့္လိုက္သည္။
သူ အသက္ရႈျမန္လာသည္.....
ခရီးဆိုသည္မွာ စတင္သည့္ ေနရာ တစ္ေနရာရွိတတ္သလို... အဆံုးသတ္ပန္းတိုင္ တစ္ေနရာရွိတတ္ေသာ္လည္း
အခ်စ္မွာေတာ့...အစသာရွိ၍အဆံုးမရွိဟုထင္ျမင္မိသည္...။
ျပီးပါျပီ။#copy ေလးေတပါဗ်
=============================
“ကိုကို… ဘာေတြငိုင္ေနတာလဲ?”
“မငိုင္ပါဘူးဇာျခည္ရာ… ရင္ေမာေနတာ… ကိုကိုဇာျခည့္လို စိတ္မထားတတ္ေသးဘူး မိန္းမရယ္…
ဒီအြန္လိုင္းကိစၥျကီးကို အစာမေျကျဖစ္ေနတာ…”
“ဟုတ္တယ္ကိုကိုရ… အဆိုးဆံုးက Cybersex ပဲ… ကိုကိုရ G-talk မသံုးနဲ့တားတာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ
အစကေတာ့ တစ္မ်ိုးထင္တာေပါ့… အခုဟာက ကိုကိုရယ္ မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး… ညေနက
ကိုကို့သူငယ္ခ်င္း ေျပာတယ္မဟုတ္လား Blackmail ကိစၥေလ… အဲဒါ သိတဲ့ထဲကဟာ
တစ္ေယာက္လည္းအဲလိုပဲ... ဘဝပ်က္ျပီ… သူ့ပံုေတြနဲ့ သူ့ကိုျခိမ္းေျခာက္ျပီး Blackmail လုပ္ေနတာ
ခံေနရတယ္… မိဘကိုလည္းျပန္မေျပာရဲ… ဇာျခည္ေတြးတာနဲ့တင္ ေမာလိုက္တာ…”
“ထင္ေတာင္မထင္ထားဘူးကြာ… ဗမာျပည္ သိပ္တိုးတက္ေနတာ… Social Policy ပံုစံမက်ျဖစ္တာ
ကလည္း ပါတယ္ဇာျခည္ရ… ဟိုး… လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလာက္က Social Politics
နည္းနည္းေတာ္ေသးတယ္... ဒီထက္ က်ပ္တည္းတဲ့ထဲမွာ ရွင္သန္ခဲ့ရတဲ့ ဘဝေတြ ဒီေလာက္စာရိတၱမပ်က္ခဲ့ဘူး… ဒါ ကိုကိုတို့ ျမင္ခဲ့တာပဲ… သိပ္ဖိႏွိပ္လြန္းေတာ့လည္း ကာယစိတၱ က်န္းမာမွုအတြက္
ေဘးျဖစ္ႏိုင္သလို… လြတ္လပ္လြန္း ျပန္ေတာ့လည္း အေနာက္တိုင္းမွာ ျဖစ္ေနသလိုျဖစ္လာမွာပဲ”
“အို… ျဖစ္ေနတာပဲ… ဗမာျပည္လည္း လြန္တဲ့ေနရာသိပ္လြန္လာျပီး ကိုကိုရ… ဒါေပမယ့္အသိတရားနဲ့ယွဥ္တဲ့ အျမင္ပဲ မတိုးတက္တာ… ကိုကိုေျပာသလုိ အေနာက္တိုင္း စရိုက္ေတြရွိပါ့ရွင္…
ကိုကိုအျပင္မထြက္လို့ မသိတာ… Media ကလည္း ဇာတ္လမ္းတဲြေတြထဲမွာ လူမႈေဖာက္ျပန္မႈေတြကို
ေဖာေဖာသီသီ ျပေနတဲ့ဟာ… ဇာျခည္ခဏပဲ ျကည့္လိုက္ရပါတယ္… ဖူးပြင့္အိမ္ကို သြားလည္ေတာ့ TV
ဖြင့္ထားတာ…ျကည့္ခဲ့ရတယ္…”
“ျပီးေတာ့ရွိေသးတယ္… ဒီက မႏူးမနပ္ေတြက သူတို့ကိုသူတို့ အနုပညာရွင္လို အမည္တပ္
ပတ္ဝန္းက်င္ေဘာင္နဲ့ ကင္းလြတ္ျပီးေတာ့ သရုပ္ပ်က္ဝတ္စား ေနထိုင္ျပတယ္… ဒါေတြဟာ ခုန
ကိုကိုေျပာတဲ့ ဆိုးတဲ့ Social Conditioning ေတြပဲေပါ့… အခု မိန္းမေတြ အျပင္မွာဝတ္ရဲလာတဲ့ အဝတ္အစားသက္သက္ကိုပဲ ျကည့္ရင္ သိသာတယ္…”
“ေပၚတင္ေသြးသားေဈးသည္ေတြ ရွိသလို ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဒါလုပ္ေနပါလားဆိုတာမသိတဲ့လူေတြလည္းရွိပါ့... ေရာင္းစားေနတဲ့ မိန္းကေလးေတြက ေပါမွေပါ… အဲဒီ အက်ိုးဆက္က AIDSျဖစ္လာတာ တိုးေနျပီးေတာ့ မသက္ဆိုင္တဲ့ ကေလးဘဝေတြပါ… ထိခိုက္ ဆံုးရွုံး ေနရတာ နည္းမွမနည္းပဲ…ဆိုးမယ္ေနာ္…ကိုကို…”
“ဇာျခည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ Cybercafe ဖြင့္ထားတယ္…ကိုကိုရယ္… သူ့မွာတစ္ေန့ တစ္ေန့
လာသံုးတဲ့ဟာေတြကိုေျပာျပေနတာ… ဇာျခည္ဆို အစက ယံုေတာင္မယံုခ်င္ဘူး… ကိုကိုထင္ ထားလား?၅တန္း ၆တန္းကေလးပိစိေလးေတြပါ သံုးေနၾကတာေနာ္…
“ကိုကိုခဏေစာင့္…ဇာျခည့္ Laptop သြားယူမယ္…”
“ဘာလုပ္မလို့လဲ…”
“ဇာျခည္ကိုကို့ကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ျပခ်င္လို့… တမ္းတမ္းတတကိုး သတိရသြားလို့ပါ ခံစားေရးထားတာ…
ထိထိရွရွရွိလြန္းတယ္ကိုကိုရ…”
“ဘာကဗ်ာတုန္း ဇာျခည္ရ…ညႊန္းလွခ်ည္လား”
“ကိုမားဆိုးရဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါကိုကိုရ ဇာျခည္ေလ ကိုမားဆိုးကို ေနာက္ထပ္ ဒီလိုကဗ်ာမ်ိုးေရးဖို့
ေတာင္းဆိုခ်င္ေနတာ…ေနပါ ဇာျခည္ဖတ္ျပပါ့မယ္…”
သူထသြားသည္… ကြ်န္ေတာ့ေခါင္းထဲ အေတြးေတြ အမွ်င္မျပတ္… မားဆိုး၏ ကဗ်ာဆိုေတာ့ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ဖူးတာ ကြ်န္ေတာ္တို့ ရန္ကုန္ျမို့ျကီးနဲ့ ပတ္သက္လို့ တစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးသည္။ တကယ္ထိ သည္။
ဇာျခည္အိမ္ထဲဝင္သြားတာ ေတာ္ေတာ္ေလးျကာသည္။ ျပန္လာေတာ့ သစ္သီးေဖ်ာ္ရည္ႏွစ္ခြက္
ေဖ်ာ္လာသည္။ အိမ္ထဲျပန္ဝင္ကာ ခံုပုေလးတစ္လံုးဆဲြယူလာျပီး ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ကို တင္လိုက္ကာ သူ့ Laptopဖြင့္သည္။ ခဏျကာမွ Window တက္လာေတာ့ ကဗ်ာကို ဖြင့္ကာ ….
“သူ့အရွိအတိုင္း ေရးထားတဲ့အတိုင္းဖတ္ျပမယ္ေနာ္…"
သံေနသံထားျဖင့္ ရြတ္ျပသည္….
ကဗ်ာေခါင္းစဥ္က...
“ညီမေလး ေစ်းေကာင္းရပါေစ”
#မားဆိုး
ေဆာရီးပဲ ညီမေလး ...
ကိုယ္ ဘာမွမတတ္နိုင္ဘူး။
မင္းအေမ ေနမေကာင္းတာ
မင္းေမာင္ေလး ညီမေလးေတြ ေက်ာင္းစားရိတ္လိုေနတာ
မင္းကိုယ္တိုင္အတြက္ ေရာင္းပန္းလွဖို႔၊ ေစ်းကြက္ဝင္ဖို႔
ပါတိတ္၊ သရီးစတပ္၊ မီနီစကပ္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီ ပါးနီ၊ ေအာ္ဒီကလံုး
ကိုယ္မတတ္နိုင္ဘူးကြဲ႔
မင္းတို႔က မပဋာဆိုရင္ ကိုယ္လည္းပဲ ေမာင္ဒါသပါကြယ္။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလးေရ ...
မင္းရဲ႕ ဘုရားေပး လယ္တပြဲ
ႏွမ္းပဲစိုက္စိုက္၊ ဘူးပဲပ်ဳိးပ်ဳိး
ေႏြစပါး၊ မိုးစပါးနဲ႔ သီးထပ္သီးညႇပ္
မျပတ္တမ္းစိုက္လည္း
ကိုယ့္မွာ ဓာတ္ေျမၾသဇာဖိုးမရွိ
ဟိုေကာင္ေတြဆီမွာေတာ့ အာသာငမ္းငမ္း အၾကည့္ေတြ
ရွိခ်င္ရွိလိမ့္မယ္
ဒါကိုေတာ့ မင္းလည္းသိတယ္၊ ကိုယ္လည္းအသိပဲ။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလးေရ ...
မင္းဟာ ႏႈတ္မေစာင့္ေသာ လိပ္မေလး ဆိုပါေတာ့
ယုတ္မာ႐ိုင္းစိုင္းတဲ့ ႏြားေက်ာင္းသားတခ်ဳိ႕
မင္းအတြက္ မီးဖိုေနၾကၿပီ
အားေပ်ာ့ေပ်ာ့ မင္းလက္ကေလးေတြ
ႏြမ္းဖတ္ေဖ်ာ့ေတာ့ မင္းႏႈတ္ခမ္းေလးေတြ
ေခြၽးစီးေၾကာင္းေလးနဲ႔ အနားသတ္ထားရွာတဲ့
မင္းရဲ႕ ပါးကြက္ပါးေလး
အဲဒါေလးကလည္း သစၥာတပါးပဲေပါ့
မင္းလိုအပ္ေနတဲ့ ထမင္းတနပ္အတြက္
မဲေမွာင္ေနတဲ့ မင္းရဲ႕ မနက္ျဖန္ေလးေတြကို
ေစ်းကြက္တင္ေခ်ဦး ညီမေလး။
မင္းအျပံဳးေလးေတြကို သူတို႔မွတ္တမ္းတင္လိမ့္မယ္
တခဏတာအတြက္ အသျပာရွိေပမယ့္
အရွက္သိကၡာ တေရြးသားမွ်မရွိရွာတဲ့ လူ႔ငႏြားေတြ
ေရနစ္ေနတဲ့ ေကာက္႐ိုးေလး မင္းကို
နိုကီရာ၊ ဆိုနီအဲရစ္ဆင္၊ ပင္နာဆိုးနစ္တို႔နဲ႔
ဝါးကူထိုးလိမ့္မယ္ စိတ္ခ်။
ဒီေကာင္ေတြမွာ ဘုရားရွိခ်င္ရွိမယ္
တရားေတာ့ ရွိမွာမဟုတ္ဖူး၊
ဒီေကာင္ေတြမွာ ကားရွိရင္ရွိမယ္
ေမတၱာထားဖို႔ ေတြးေခၚတတ္မယ္မထင္ဖူး၊
ဒီေကာင္ေတြဟာ ႏြားေတြ။
ဟုတ္တယ္ ႏြားေတြကြဲ႔
မင္းသိခ်င္မွ သိမယ္။
ဟိုစာမ်က္ႏွာမွာ၊ ဒီစာမ်က္ႏွာမွာ
(ေဟ့ ... ေဟး.... ေဟာဒီမွာ ျမန္မာေဟ့ ...)
အဲဒီလို မစားရ ဝခမန္း ေႂကြးေၾကာ္
လွ်ပ္ေပၚေလာ္လီခဲ့တဲ့ သူတို႔စာရိတၳေတြကို ထုတ္ႂကြားၾကတယ္။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလး ...
ကိုယ္လည္း ရင္နာရပါတယ္
မင္းတို႔ဘဝေလးေတြအတြက္ေရာ
သူမ်ားဆီမွာ ကြၽန္ခံ
ကိုယ့္အိမ္ေတာင္ ကိုယ္မျပန္ႏုိင္ေသးတဲ့ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ေရာေပါ့။
အရင္အခ်ိန္ေတြတုန္းက ကိုယ္တို႔ေျပာခဲ့တယ္ (တဘက္ႏုိင္ငံေတြကိုေပါ့)
( .. ) ႏိုင္ငံ ဆိုၿပီးေတာ့ေလ ...။
ခုမ်ား ၾကည့္စမ္း ... မင္းတို႔ေလးေတြေလ ...
မဲေဆာက္မွာ၊ မယ္ဆိုင္မွာ၊ ဘီေကေကမွာ၊ ၾကယ္ေဂါင္ေရႊလီမွာ
သတင္းေတြမွာ ဖတ္ရ၊ သတင္းေတြမွာ ၾကားရေတာ့
အပိုမေျပာဘူး ညီမေလးတို႔
ကိုယ္ မ်က္ရည္ဝဲတယ္။
ကိုယ့္ျပည္ကိုယ့္ရြာက ကိုကိုေတြကေတာင္
မင္းတို႔ကို ဘိုင္စကုပ္ထဲ ထည့္ေသးတာပဲ ...
အင္း ... ... ... ... ... ...
ဖဦးထုပ္ေတြ၊ နငယ္ေတြ၊ ဘကုန္းေတြ
ကိုယ့္ကို ဝိုင္းေျပာၾက
အခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ၾက
ေဟ့ ... အဲဒါ ဘီ႐ုမာ ေဟ့ ...။ ဘီ႐ုမာ ခ်ယ္နယ္ေဟ့ ...။
ေတာက္! ဘယ္ေလာက္ အသည္းနာဖို႔ေကာင္းလဲ
မိုးက်ေရႊကိုယ္၊ တိုလီမိုလီ၊ အခ်စ္ဇာတ္လမ္း၊ ေပါသြပ္၊
ဒီေကာင္ေတြကို ဘယ္သူေတြက လင္ခ့္ေပးလိုက္တာလဲ
မင္းတို႔အထင္ႀကီးတဲ့ ေရႊကိုကိုေတြေပါ့။
(ေဟ့ ... ဘီ႐ုမာ ဘယ္ေစ်းလဲ) အဲဒီလိုမ်ား အေမးခံရရင္ေလ
အသားတဆတ္ဆတ္တုန္ ေဒါသပုန္ထရတယ္
လူသတ္ခ်င္လာတယ္။
မင္း အထင္ႀကီးတဲ့ ကိုကိုေတြလည္း
ဗမာကားေဟ့ ... ဆိုတာနဲ႔
လွ်ာတသပ္သပ္၊ ပါးစပ္တျပင္ျပင္
သြားရည္ ေငါက္ေတာက္က်
ဘာကိုမွ မလုပ္ခ်င္ မကိုင္ခ်င္
ဖန္သားျပင္ေရွ႕ အခန္႔သားထိုင္
ဇာတိပုညဂုဏ္မာနေဟ့ ... ဆိုၿပီး
ဝံသာနုရကၡိတတရား လက္ကိုင္ထားခ်င္ၾကတယ္။
မင္းတို႔ေလးေတြကို
ႏႈတ္ခမ္းတလန္ ပန္းတလန္ လက္ညိွဳးေငါက္ေငါက္ထိုး
အျပစ္ေျပာတဲ့ ေမာင္ေမာင္ေတြ
သူတို႔ကေရာ ဘယ္ေလာက္မ်ား သန္႔စင္ၾကလို႔တုန္း
ေဟ့ ဒီမွာ ... ကိုယ္ေျပာမယ္ ညီမေလး
ေစ်းကြက္ဝယ္လိုအားေၾကာင့္ ေရာင္းကုန္ဆိုတာ ရွိေနတာ
သူတို႔ေတြ ေတာင္းဆိုေနတာ
သူတို႔ေတြ ေလာကအလွကို ဖ်က္ဆီးေနတာ
မင္းတေယာက္ထဲေၾကာင့္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး
မင္းကို အင္တာနက္ေပၚပို႔လိမ့္မယ္
သူတို႔မို႔ အရွက္မရွိ (ဘယ္ရွိပါ့မလဲ)
သူတို႔မ်က္ႏွာေလးမ်ားက်ေတာ့ ေပၚမွာေၾကာက္တတ္လိုက္တာ
ဟိုတယ္ေတြမွာ ကလပ္ေတြမွာ ေနာက္ဆံုး ဖိုရမ္စာမ်က္ႏွာေတြေပၚမွာ
ခပ္ႂကြားႂကြား ေျပာၾကလိမ့္မယ္။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလးေရ ...
မင္းရဲ႕ လက္ကေလးေတြကို ပုခက္မလႊဲခင္
မာဆတ္က ကိုယ္ေရႊကိုယ္မ်ိဴးေတြကို ေပ်ာ္ေတာ္ဆက္ေခ်ဦး
သတိေတာ့ထားကြဲ႔
ဒီေခတ္က နည္းပညာေခတ္ႀကီး
ကင္မရာေတြ အနီးအေဝး
ေစ်းႀကီးေပး ဝယ္ကိုင္လို႔ရၿပီ။
ေဆာရီးပဲ ညီမေလးေရ ...
ေရႊအိုေရာင္ညေနခင္းေတြမွာ မင္းဘဝကို ေရာင္းေစ်းတင္ေပါ့
မင္းေၾကာက္တဲ့ မနက္ျဖန္အတြက္
ဟိုတယ္တခုခုမွာ ကြၽဲ႐ိုင္းအခ်ိဳရည္
တခါသံုးဆပ္ျပာ၊ ေငြျခည္ေရာင္ ေရခဲေသတၱာ
ညလယ္စာ မွာစားရင္း ျဖတ္ေက်ာ္ဦးေပါ့။
အထည္ခ်ဳပ္ေတြ ပိတ္တာ ...
ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးတာ ...
ေငြႏွစ္ေသာင္းအတြက္ တိုက္ပြဲဝင္တာ ...
အရပ္ထဲမယ္ ကိုယ္ေလး ေခါင္းေလးေတာင္ လြတ္လြတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ မလႈပ္ဝံ့တာ ...
အားလံုးဟာ စက္ဝိုင္းတခုပါပဲကြယ္
မင္းအျပစ္ေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္ပါဘူး ညီမေလးရယ္။
မင္းတို႔လည္း မင္းတို႔ နိုင္တဲ့ဝန္ ထမ္းေနရတာ
အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ သိုးမည္းအုပ္ႀကီးထဲက ျပန္ထြက္ခဲ့ပါ ညီမေလးတို႔ရယ္။
မင္းတို႔ ကိုယ္စီ ဒုလႅဘတခုစီရွိတယ္
မင္းတို႔ဟာ ငွက္ကေလးေတြေပမယ့္ မင္းတို႔မွာ ဝမ္းေရးရွိတယ္
မင္းတို႔မွာ အနာဂတ္ကိုယ္စီရွိတယ္
မင္းတို႔မွာ ဘဝသစ္ေတြ ရွိေနမယ္
ေနာက္ၿပီးေတာ့ မင္းတို႔ဟာ ...
မင္းတို႔ဟာ ျမန္မာမေလးေတြျဖစ္တယ္။
ေဆာရီးပါ ညီမေလးရယ္ ...
ကိုယ္ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး
မင္းတို႔ခရီးမွာ ထီးမိုးမေပးႏိုင္ဘူး
ေလွာ္တက္တေခ်ာင္းနဲ႔ ဝင္မကူေပးႏိုင္ဘူး
ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာ တခုပဲ
တခုထဲပါပဲ ညီမေလးတို႔ရယ္ ...။
မင္းတို႔ေလးေတြ ေမာ္ေတာ္ကားေလးေပၚပါသြားတဲ့အခိုက္
ကိုယ့္မ်က္ႏွာ မင္းတို႔မျမင္ေအာင္ ငံု႔
ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းကို နာနာဖိကိုက္
ဘယ္သူမွ မၾကားေအာင္ ဆုေတာင္းေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။
ေဆာရီးပါ ညီမေလးတို႔ေရ ...။ ။
#မားဆုိး
၁၄၊ မတ္၊ ၂၀၁၀
“ဟူး...ဒီလူ့စာကေတာ့ ေျပာမေနနဲ့ကြာ…တကယ္ေစတနာပါတယ္… အြန္လိုင္းမွာ မ်က္ကမ္းတေစၦ
မေျကာက္ expose လုပ္ေနတဲ့ဟာေလးေတြ
အတြက္ ပညာေပး တစ္ပုဒ္ေလာက္ ပဲြေတာင္းေပးအံုးဇာျခည္ရ…ရရင္လည္း ေပးဖတ္ေနာ္…”
“ေျပာမွာပါ ကိုကိုရ… ခက္တာက ကိုကိုရာ… ဇာျခည္က အသင္းဝင္ျဖစ္တာမွ တစ္လေတာင္ မျပည့္ေသးဘူး...ဟိုေလ… အားနာတယ္ကိုကိုရ… ကိုကိုေျပာပါ့လား ကိုကိုက ဖတ္ပဲဖတ္ျပီး ေရးမွ မေရးတာ”
“ဟာ…ေရးတယ္ဆိုတာ မလြယ္ဘူးကြ… တာဝန္သိပ္ျကီးတယ္… ဝမ္းစာလည္းျဖည့္ဖို့ အမ်ားျကီးလိုေသးတယ္…”
“ဟယ္…ဒုကၡပဲ… ဇာျခည္ေတာ့…ကိုကိုေတြ့တဲ့အတိုင္းပဲ… ေရးပစ္တာပဲ… ဝမ္းစာလည္း မသိဘူး
ေတြ့ျကံုတာေရးလည္း စာတစ္မ်ိုးေတာ့ ျဖစ္တာပဲေလ…ေနပါအံုးကိုကိုရ ကိုကိုအဲလိုေျပာမွ ကိုယ့္စိတ္ထဲကိုယ္ မလံုေတာ့ဘူး…စိတ္ထဲလွ်ံတက္လာတာပဲ...သြန္ခ်ပစ္တာပဲ...ဘာမွကိုမသိတာ...”
“ဇာျခည္ ဇာျခည္… ကိုကိုေျပာမယ္… ကဲ အခု မင္ဘာေတြနဲ့ ခင္ျပီဆိုပါေတာ့… အိမ္လာလည္ခ်င္တယ္ ဆိုပါေတာ့ ဇာျခည့္စာဖတ္ဖူးတဲ့လူခ်င္း အိမ္လာလည္ဖို့ ဖိတ္ရဲလား?”
“ဟုတ္ပါ့ကိုကိုရယ္...မေတြးရဲဘူး…ဇာျခည္မိုက္တာ…ဟယ္ကိုကိုရယ္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ…”
“အင္း… ဇာျခည့္ Nic ကိုသတ္ပစ္လိုက္ရံုပဲရွိတာေပါ့… ဒါပဲေျပာတတ္တယ္ေလ…”
“ဟယ္... ကိုကိုရယ္... အစကေကာ ဘာလို့မတားတုန္း”
“ဟာ...ဇာျခည္ရာ...ဒါကေတာ့ ဇာျခည့္ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးေလ...”
သူေတာ္ေတာ္ ေတြေဝသြားသည္ ကြ်န္ေတာ္သူ့ကိုရင္ခြင္ထဲ ဆဲြဖက္လိုက္သည္။ အျပင္မွာနည္းနည္းေအးလာသည္။
“ဇာျခည္ေလး အိမ္ထဲဝင္ရေအာင္ကြယ္…”
သူအသံမထြက္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္လိုက္ထသည္… ဖန္ခြက္ႏွင့္ခံုပုေလးကို ကြ်န္ေတာဆဲြလိုက္ျပီး… သူ့ Laptopေလး သူသယ္ယူခဲ့ျပီး အိမ္ထဲဝင္ခဲ့ျကေလသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား မတိုင္ပင္ထားပဲ ေရခ်ုိးခန္းထဲ ေရာက္သြားက သြားတိုက္ျပီးေရအဝခ်ိုးလိုက္ျကသည္။
ရခ်ုိးလိုက္ေတာ့ လန္းဆန္းသြားသည္။ သူ စကပ္ အနက္ကေလးႏွင့္ အေပၚအက်ႌအနီေလးဝတ္သည္။
အိပ္ခန္းထဲ ျပန္ေရာက္သြားေတာ့ ညေနက အရွိန္ ပ်က္သြားတာေလးကို သြားသတိရလိုက္သည္။ အံ့ျသစရာႏွစ္ေယာက္သား အျကည့္ခ်င္းဆံုသြားေတာ့ ျပိုင္တူ ျပံုးလိုက္ျကသည္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ သူက ကြ်န္ေတာ့ကို အတင္းတြန္းလွဲကာကြ်န္ေတာ့အေပၚတက္ခြသည္။ ကြ်န္ေတာ့ ပုဆိုးကို ဆဲြခြ်တ္ကာ ေအာက္ဘက္သို့ တြန္းလိုက္သည္။
သူ ပင္တီဝတ္မထားတာ ထိမွ သိလိုက္သည္။ သူေအာက္ဘက္ ေလွ်ာဆင္းသြားျပီး လီးကို လက္ျဖင့္ ကိုင္ကာ နႈတ္ခမ္းျဖင့္ ေတ့နမ္းလိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ ခဏအျကာစုပ္သည္။
မာတင္းလာမွ ကြ်န္ေတာ့ခါးကိုတက္ခြသည္… ကိုင္ကာ ေတ့သြင္းျပီး ထိုင္ခ်လိုက္ကာ ေလးငါးေျခာက္ခ်က္ေဆာင့္သည္။
ကြ်န္ေတာ္သူ့ကို တြန္းလွဲလိုက္သည္။ သူခ်က္ခ်င္း ေပါင္ကားေပးသည္။ သူ့ေပါင္ျကားထဲဝင္လိုက္ကာ
လက္ဝါးျပင္ျဖင့္ ေစာက္ပတ္ကိုတစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ ပြတ္ေပးလိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ေအာက္သို့
ေလွ်ာဆင္းလိုက္ကာ သူ့ေစာက္ပတ္ကို အားပါးတရ လ်က္ေပးလိုက္သည္။ သူတအားေကာ့ကာ တအင္အင္းညည္းရာမွာ
အသံက်ယ္ေလာင္လာသည္။
ေကာ့တာလည္း အလြန္ျမန္လာသည္။ သူျပီးေတာ့မည္ကို သိလိုက္ေသာေျကာင့္ ခပ္သြက္သြက္ေလး
လ်က္ေပးလိုက္သည္။
သူတစ္ခါျပီးသြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ခ်က္ခ်င္း အေပၚတက္သြားလိုက္ျပီး လီးကို ေစာက္ပတ္ဝေတ့ကာေဆာင့္သြင္းခ်လိုက္သည္။
“အားးး...အို့..အို...အိုးးး....အ...အ...အ...အ...အ...”
ေကာ့ကာေကာ့ကာ ဟတ္ယူေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း စိတ္ကိုလႊတ္ေပးကာ ေဆာင့္--ိုးေတာ့သည္။
ခဏျကာေတာ့ သူ ကြ်န္ေတာ့ခါးကို အတင္းဆဲြဖက္ကာ ေစာက္ပတ္ကို ဖိထားသည္။ ေပါင္ႏွစ္လံုးျဖင့္လည္းညွပ္ထားသည္။ ကြ်န္ေတာ္လႈပ္မရ... ရပ္ေပးလိုက္ေတာ့ သူတြန့္ကနဲ တြန့္ကနဲျဖစ္ျပန္သည္။
သူ့မ်က္ဝန္းတို့တြင္ မ်က္ရည္ဝဲေနသည္။
ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ကေလး ဇေဝဇဝါ ျဖစ္သြားသည္။
“ေကာင္းလြန္းလို့…ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္ဟယ္…အီး…ပိုးစိုးပက္စက္ပဲ…ခ...ခဏေလး…”
“အင္း”
သူကြ်န္ေတာ့ကိုဆဲြကာ ႏႈတ္ခမ္းကို အငန္းမရစုပ္နမ္းေတာ့သည္။ ျပီးေတာ့ ငံု့ျပီး လီးကိုတပ္မက္စြာျကည့္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။
လီးကိုေစာက္ပတ္ထဲမွ ဆဲြႏႈတ္လိုက္ျပီး အေပၚဘက္တက္လိုက္ျပီး သူ့ပါးစပ္နားေတ့ေပးလိုက္သည္။
သူသိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ့ခါးကိုဆဲြယူကာ
အငန္းမရစုပ္ေတာ့သည္။ ခဏစုပ္ျပီး အျပင္ထုတ္ကာ သူ့မ်က္ႏွာအႏွံ့ဆဲြပြတ္ေတာ့သည္။ ျပီးမွ
လီးကိုလႊတ္ေပးလိုက္ျပီး....
“သိပ္ အလိုက္သိတာပဲ..ခ်စ္တယ္....ရျပီ ကိုကို--ိုးေတာ့… အတူတူျပီးရေအာင္ေနာ္…”
“အင္း”
ကြ်န္ေတာ္ဆက္--ိုးေတာ့သည္။ သိပ္ေတာ့မျကာလိုက္ သူ့ေစာက္ပတ္က ကြ်န္ေတာ့လီးကို အတင္းဆဲြညွစ္ေနသျဖင့္ မခံႏိုင္ျဖစ္လာကာ ျပီးခ်င္လာသည္။ သူ့ကိုျကည့္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကို မ်က္ခြံေလး ပင့္ကာေခါင္းညိတ္ျပသည္။ ေဆာင့္ခ်က္အရွိန္ျမွင့္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့တစ္ကိုယ္လံုး ေခြ်းျပန္ေနသည္။ သူလည္းအတူတူပင္… သူအေကာ့ျကမ္းလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ဆက္ျပီး မထိန္းႏိုင္ေတာ့ေပ… ျပီးသြားသည္။
သူ့ေပၚေပ်ာ့ ညြတ္က်သြားသည္။ သူဆီးဖက္လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ တုန္ေနေသာအသံျဖင့္
“ခ်စ္လိုက္တာ… ခ်စ္တယ္ကိုကိုရယ္… ခ်စ္တယ္လို့”
“ခ်စ္တာေပါ့…ဇာျခည္ေလးရ…သိပ္ခ်စ္တယ္…”
ကြ်န္ေတာ္ ခဏအျကာဒီအတိုင္းေနလိုက္ျပီး ေအာက္ဆင္းလွဲလိုက္ေတာ့ သူ့လက္လွမ္းကာကြ်န္ေတာ့လီးကို ကိုင္လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း သူဗိုက္သားျပင္ေလး ပြတ္ေပးရင္းငိုက္လာသည္..
တျဖည္းျဖည္း အသက္ရွဴမွန္လာကာ… ဘယ္အခ်ိန္မွန္းမသိ ႏွစ္ေယာက္သား အိပ္ေပ်ာ္သြားျကေလသည္။
“အားးးးးးးးးးးးဝူးးးးးးးးးးးဝူးးးးးးးးးးးးး”
ေအာ္သံျကားေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လန့္ႏိုးသြားသည္။ ဇာျခည္တစ္ေယာက္ ေျခလက္တို့ ဆတ္ကနဲ ရုန္းေနသလိုျဖစ္ကာ… ထထိုင္လိုက္သည္။ သိပ္ေျကာက္လန့္ေနသလို မ်က္လံုးျပူးက်ယ္ ဝိုင္းစက္ေနသည္။
ကြ်န္ေတာ္သူ့ကို ဖက္လိုက္ကာ ေခါင္းေလးသပ္ေပးသည္။
“ကိုကို…ကိုကို...ဟို..”
“ကိုကို ဇာျခည့္အနား ရွိပါတယ္ကေလးရယ္… အိပ္မက္မက္ျပီး လန့္ႏိုးတာထင္တယ္…”
“ဟုတ္…ဟုတ္တယ္ကိုကိုရယ္…ဆ…ဆိုးလိုက္တဲ့ အိပ္မက္… ဘာေတြမွန္းလဲမသိဘူး…”
“..ျပန္ေပးဆဲြတာ ေတြေကာ Blackmail လုပ္တာေတြေကာ…”
“ျပီးေတာ့...ျပီးေတာ့...ကိုကိုဇာျခည့္ Laptop ကိုင္ေပါက္ျပီးေတာ့ ဇာျခည့္ကို တအား ေဒါသထြက္ေနတာေျကာက္စရာျကီး…”
“ေဟ…မေန့ကကိစၥေတြ...စိတ္ထဲဝင္ေနတာ… ဇာျခည့္ Lapatop ကိုကို ဘာလို့ကိုင္ေပါက္ရမွာတုန္း
ကေလးရ…”
“သိဘူးေလ…ကိုကို ဇာျခည့္ကုိ မုန္းေနျပီလားဟင္?”
“ေဟ...မိန္းမရယ္…ဘာကိစၥမုန္းရမွာတုန္းဟ…သိပ္ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္ဆိုတာထက္ေတာင္ ပိုခ်စ္တယ္”
“ကိုကိုရယ္…တကယ္ေနာ္…”
“ဟာ…ကေလးနွယ္…ခက္ေနျပီ…အိပ္မက္က အိပ္မက္ေလ…”
“အင္း…ဟုတ္တယ္…ကိုကိုဇာျခည့္ကိုခ်စ္တယ္…ဇာျခည္သိတယ္..”
“ကိုကိုဇာျခည့္ကို မမုန္းရဘူးေနာ္…”
“မမုန္းဘူး…တစ္သက္လံုးခ်စ္မယ္…”
“အင္း..ဇာျခည္လည္း တစ္သက္လံုးခ်စ္မယ္…ကိုကို့ေပၚအိပ္မယ္…”
ကြ်န္ေတာ္လွဲအိပ္လိုက္သည္။ သူကြ်န္ေတာ္အေပၚမွခြကာ အိပ္လိုက္သည္။ သူ့တကိုယ္လံုးေပ်ာ့ေခြေနသည္။
ကြ်န္ေတာ့မ်က္ႏွာကို စူးစမ္းသလိုျကည့္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္သူ့ေခါင္းႏွင့္ ေက်ာကို သပ္ကာ
ႏွစ္သိမ့္ေပးလိုက္သည္။
သူစိတ္ထဲ စိတ္ခ်သြားသလိုျဖစ္သြားမွ ျပားကပ္ေအာင္ဖိဖက္ထားလိုက္သည္။
“ဇာျခည္ကိုကို့ကို အားျကီးခ်စ္တယ္…”
“ကိုကိုလည္း ဒီအရူးမေလး ခ်စ္တာထက္ ပိုခ်စ္တယ္…”
“ခ်စ္…အင္း ဒီအတိုင္းဖက္ထားေနာ္ မလႊတ္နဲ့ေနာ္…”
“မလႊတ္ပါဘူး...ဇာျခည္ေလးရ…စိတ္ေအးလက္ေအး အိပ္လိုက္ေတာ့ ကိုကိုသိပ္ေပးမယ္…”
“အင္း...အိပ္မယ္...”
ခဏျကာေတာ့ သူအိပ္ေပ်ာ္သြားေလသည္…ကြ်န္ေတာ္လည္း မ်က္ေတာင္စင္းက်လာျပီး
အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။
မနက္ႏိုးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္ႏွာသစ္ေရခ်ိုးကာ သူ ထူးထူးျခားျခား စီစဥ္ေသာ မနက္စာ စားျဖစ္၊ေက်ြးျဖစ္သည္။ သူ ေလ့လာထားသည့္ Massage နည္းသစ္ျဖင့္ စမ္းသပ္ႏွိပ္နယ္ေပးခ်င္ေနသည္ ေျပာလာသည္။ သူ့နည္းမွာ အင္မတန္ညင္သာေသာ္လည္း ညင္သာသေလာက္ ထိေရာက္သည္။ ကိုယ္လက္
ေပါ့ပါးကာ လန္းဆန္းသြားသည္။ အခုတေလာ ကြ်န္ေတာ့အတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းတို့ကို ပို့ခ်ေနသည့္ အျပင္သူ့အတြက္ ေလ့က်င့္ခန္းတို့ကိုလည္း ရွာေဖြစုေဆာင္းကာ ေလ့က်င့္ေနသည္၊ ကြ်န္ေတာ္ပါမွ ျဖစ္မည့္ေလ့က်င္းခန္းတို့ကို ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူေလ့က်င့္သည္။
ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္ေတာ္ကို စာအုပ္ေကာင္းတစ္အုပ္ ေပးဖတ္ကာ စာအုပ္ထဲ စိတ္ထားဖို့မွာျပီးသူကေအာက္မွာ လီးကိုကိုင္ ေဆာ့လိုက္… ဥကိုပြတ္သပ္ေပးလိုက္… လီးေမြးတို့ကို ဘီးေသးေသးေလးျဖင့္ျပီးေပးလိုက္… ျပန္ဖြလိုက္… စုပ္လိုက္… ေပါင္ရင္းခြဆံုတစ္ဝိုက္ အေျကာတို့ကိုႏွိပ္နယ္ေပးလိုက္… လုပ္သည္ကြ်န္ေတာ္ အစပိုင္း စိတ္ထားရခက္သည္။ သူ့ဘက္လွည့္လွ်င္ သူလုပ္တာ ရပ္လိုက္ကာ စာအုပ္ထဲ
အာရုံျပန္ထည့္ဖို့ ေျပာျပန္သည္။ သိပ္မလြယ္ေသာကိစၥ… ေနာက္ေတာ့ အေလ့အက်င့္ အနည္းငယ္
ရလာသည္။ သိပ္ေတာ့ မဟုတ္ေသး…
တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ သူ့က စာအုပ္ဖတ္ေနျပီး ကြ်န္ေတာ္ကို အလွည့္ေပးသည္။ သူ့ႏို့စို့လိုက္ဗိုက္ပြတ္လိုက္ ေစာက္ပတ္ကို တို့ထိကစားေပးလိုက္ လုပ္ရင္း သူ့တကိုယ္လံုးပြတ္သပ္ေဆာ့က စားသည္
ထိုသို့ ေဆာ့ကစားရင္း ေစာက္ပတ္နားေရာက္ျပီဆိုလွ်င္ စာအုပ္ထဲအာရံု လံုးဝထည့္မရေျကာင္း
ေျပာျပသည္… သိပ္သိသာသည္က လ်က္ျပီဆိုတာနွင့္ သူဘယ္လိုမွ မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘဲ စာအုပ္ပစ္ခ်ကာကြ်န္ေတာ့ေခါင္းကို ကိုင္ျပီးယုယေတာ့မည္။
ဒီလိုေဆာ့ကစားျခင္း၏ အဆံုးသတ္ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ေရြးခ်ယ္သည္… လီးကိုေတာ့ လံုးဝေပးမစုပ္ဘဲ ေစာက္ပတ္--ိုးျခင္းျဖင့္ အဆံုးသတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူကမရ… --ိုးတုန္း အရွိန္ေကာင္း၍
သူသိပ္အားရသည့္ အခ်ိန္ေတာ့ အျပင္ထုတ္ခိုင္းကာ ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ အားရေအာင္ စုပ္လိုက္ရမွ…
ေက်နပ္တတ္သည္။
ဒီလိုႏွင့္ မနက္ခင္း တစ္ေခါက္ ျပီးသြားေတာ့…
ႏွစ္ေယာက္သား ေရခ်ိုးလိုက္ျကသည္။ ေရခ်ိုးျပီး အဝတ္အစားေကာင္းတာ သူေရြးထုတ္ထုတ္ ေနသည္ကြ်န္ေတာ့္အတြက္လည္း ေကာင္းတာေလး တစ္စံုထုတ္ေပးသည္။ သူ့မွာ အစီအစဥ္တစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနျပီ။ဘာမွျပန္မေမးဘဲ သူေပးေသာအဝတ္တို့ကို ဝတ္လိုက္သည္။ ဝတ္စားတာျပီးသြားေတာ့ သူကြ်န္ေတာ့ကိုအားရပါးရဖက္သည္။ ျပီးေတာ့ မ်က္လံုးထဲျကည့္ကာ...
“ကိုကိုနဲ့အတူ ရုပ္ရွင္ျကည့္ခ်င္တယ္…လိုက္ျပမလားဟင္…”
သူရုပ္ရွင္ျကည့္ခ်င္ေနသည္ဟု ထူးထူးျခားျခား ေတာင္းဆိုသည္။ ရံုျကီးေတြမွာ ဘာဇာတ္ကားေတြတင္ထားမွန္း ကြ်န္ေတာ္မသိ။ သူပူဆာသည့္ပံုစံက ခ်စ္စရာေကာင္းလွသည္။ ရုပ္ရွင္ရံုႏွင့္ ကင္းေဝးတာႏွစ္ေပါင္းအမ်ားျကီး ျကာခဲ့ျပီ ျဖစ္ေသာေျကာင့္ တစ္ေျကာင္း၊ သူ့စိတ္အေျပာင္းအလဲျဖစ္ေစရန္ တစ္ေျကာင္းစိတ္ထဲမွာေတာ့ သေဘာတူလိုက္သည္။
“အင္း ဘာကားတုန္း”
“သိဘူး… ဘာကားျဖစ္ျဖစ္…ကုိကိုနဲ့ျကည့္ရရင္ျပီးေရာ…ဇာတ္ကားမေကာင္းလည္း မျငင္းရဘူးေနာ္…”
ကြ်န္ေတာ့ရင္ဘတ္ကို လက္ညွိုးေလးျဖင့္ထိထားျပီး ေျပာသည္…
“လိုက္ျပပါ့မယ္…ဇာျခည္ရ”
“ဟယ္…ေပ်ာ္လိုက္တာ…ဒါမွ တို့ကိုကိုကြ…အယ္…ဘာေတြစဥ္းစားေနျပန္ျပီလဲကိုကိုရာ… ဒါပဲေနာ္
အိမ္မွာမျကည့္ဘူးေနာ္ …ရုပ္ရွင္ရုံမွာျကည့္မွာေနာ္…”
“အင္းပါ မိန္းမရ ရုပ္ရွင္ရုံ လိုက္ျပမွာပါ စိတ္ခ်စမ္းပါ”
“ဟင့္အင္း…ဒါေတာ့မဟုတ္ဘူး...ဇာျခည္သိတယ္…ကိုကို့မ်က္ႏွာကို အေသအခ်ာ ျမင္လိုက္တယ္…ခုန…ကိုကိုတခုခုေတာ့ စဥ္းစားေနတာ…အဲဒါသိခ်င္တယ္...အခုေျပာျပ...”
“ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး ကေလးရ…”
“ကိုကိုမညာနဲ့ေနာ္…မေျပာခ်င္ရင္ မေျပာခ်င္ဘူးလို့… တည့္တိုးေျပာလိုက္…”
“ေဟ… မလြယ္ပါလား… ကဲေျပာမယ္…ေျပာရမွာလည္းရွက္တယ္…”
“ရွက္လည္းေျပာ…ဒီမိန္းမနဲ့ေတာင္ရွက္ရမွာလား ဘာျဖစ္ျဖစ္ေျပာျပ… ဇာျခည္ဆို ကိုကို့ကို ထိန္ခ်န္လို့လား?”
ကြ်န္ေတာ့ဘဝတြင္ မိန္းကေလးတစ္ဦးႏွင့္ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ဇာတ္ကားတဲြျကည့္ျဖစ္မွာ ယခုဟာ ပထမဆံုးျဖစ္ေျကာင္းကို ဝန္ခံရမွာရွက္ေနသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဖြင့္ေျပာခ်လိုက္သည္…
“ကိုကို့တစ္သက္မွာ… မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ့ တဲြျပီးေတာ့… ရုပ္ရွင္ျကည့္ေတာ့မယ္ဆိုတာ ဒါ ပထမဆံုးပဲ…အဲဒါေတြးမိသြားတာ…”
“ဟယ္…တကယ္?”
“တကယ္ေပါ့…အဲဒါေတြးျပီး…ရင္ခုန္သြားတာ…”
“ဟယ္…”
ဘာမွန္းမသိ သူသိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ရုပ္ရွင္လိုက္ျပမည္ လက္ခံေတာ့ ဒီေလာက္မဟုတ္ နားလည္၍မရ…သူမ်က္နွာတြင္ အံ့ျသရိပ္ဖံုးလႊမ္းသြားကာ ျကည္နူးရႊင္ျပံုးသြားသည္ ကြ်န္ေတာ့ကို ဖက္ထားတာ
သိပ္တင္းသြားသည္ နာက်င္သြားသည့္ အထိပင္။ ကြ်န္ေတာ့စိတ္ထဲ ပိုရွက္သြားသည္။ မေနတတ္ေတာ့သူကိုလုပ္မိလုပ္ရာ နမ္းေတာ့သည္။
“ေပ်ာ္လိုက္တာ ကိုကိုရယ္…ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္… ခ်စ္တယ္…ခ်စ္တယ္…အားးးးးးးးးးးးခ်စ္တယ္…”
သူ့ေပါင္ျဖင့္ ခြဖက္လိုက္ေတာ့သည္။
“ကိုကိုေတာ့ ဇာျခည္နဲ့ေပါင္းမွ ပ်က္စီးေတာ့မယ္…”
“ေဟ… ရုပ္ရွင္ျကည့္တာပဲ ပ်က္စီးစရာလား?”
“ဘာရမတုန္း… ဒီေန့ ကိုကို့ကို ကြမ္းယာဝယ္ေကြ်းျပီး ဖ်က္ဆီးမလို့…ျကံထားတယ္…”
“သြားရေအာင္ေနာ္…”
ကြ်န္ေတာ္တုိ့ႏွစ္ေယာက္ ျမို့ထဲရုပ္ရုင္ရံုေတြကို ပတ္ျကည့္ကာ သူေရြးသည့္ ရံုမွာျကည့္ဖို့ ကားကို Parkingထိုးေနတုန္း သူကြမ္းယာဆိုင္တစ္ဆိုမွာ ကြမ္းသြားဝယ္သည္။ တစ္ေခါက္ျပန္လာကာ
“ေျပာတာေတြလည္း စံုလိုက္တာ…ဘာနဲ့စားမတုန္း ေမးေနတယ္…ကိုကိုရ…”
“ေဆးေတြေျပာတာျဖစ္မွာပါဇာျခည္ရ…ထံုးကြမ္းသီးနဲ့ပဲယာလိုက္လို့…”
ကြမ္းယာရေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို့ လက္မွတ္ျဖတ္ကာ ရုံထဲဝင္ေတာ့သည္။ အရင္တုန္းကႏွင့္ သိပ္ကြာျခားသည္။ရုပ္ရွင္ျကည့္ေနတုန္း သူကြ်န္ေတာ့ကို ခိုးနမ္းသည္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ့ကိုနမ္းလို့မရ ျဖစ္ေနသည္။
ကြမ္းေျကာင့္ျဖစ္သည္။ ခဏျကာေတာ့ ဒီကြမ္းက ေတာ္ေတာ္ဒုကၡေပးလာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ကိုယ္လံုးေခြ်းျပန္လာသည္။ ပါးစပ္ထဲလည္း သိပ္စပ္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ခဏေတာ့ေအာင့္ခံေသးသည္။
ျကာေတာ့မရ ပါးစပ္ထဲလည္း ကြမ္းတံေတြး ျပည့္ေနေသာေျကာင့္ စကားကလည္းေျပာလို့မရ။
ကြ်န္ေတာ္အမူအရာျဖင့္ အျပင္ခဏထြက္မည္ ေျပာေတာ့ သူလည္းလိုက္ထသည္… သန့္စင္ခန္းဝင္ကာေထြးခ်လိုက္သည္။ မရ ခံရဆိုးသည္။ သူ ေရတစ္ဘူး ဝယ္တိုက္သည္။ ရုပ္ရွင္ရုံထဲ ျပန္ဝင္ကာ
ဇာတ္ကားကိုျပီးသည့္ အထိဆက္ျကည့္၍ရသြားသည္။ ဇာတ္ကားျကည့္၍ျပီးေတာ့ ထမင္းဆိုင္ေကာင္းေကာင္းေလး ရွာျပီး ေန့လည္စာစား လုိက္ျကသည္။
ထမင္းစားျပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ခဲ့ျကသည္။
“ကိုကိုရယ္…အဲလိုရုပ္ရွင္ျကည့္ရတာ ေပ်ာ္လိုက္တာ… ခိုးနမ္းရတာလည္းေပ်ာ္တယ္…”
“ဟုတ္ပါ့…သူက်ေတာ့နမ္းျပီးေတာ့…ကိုကို့မွာအဲဒီကြမ္းေတြနဲ့…”
“အင္း…ဟုတ္တယ္…ကိုကို့ကို ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ကြမ္းမေကြ်းရဲေတာ့ဘူး…”
“ဇာျခည္က ဘာစိတ္ကူးထေပါက္ျပီး ကြမ္းေကြ်းတာလဲ”
“မသိဘူး…အဲလိုေကြ်းျကည့္ခ်င္ေနတာ…ဟိုေလ…ေျပာျပတတ္ဖူး…”
ကြ်န္ေတာ္နားလည္၍မရေသာ သူ့စိတ္ကူးကို ဆက္မေတြးေတာ့။ ေတြးလည္း ကြ်န္ေတာ္ ဉာဏ္မွီမွာ
မဟုတ္ထင္သည္။ ဗိုက္ဝေနေသာေျကာင့္ ခဏလွဲအိပ္ခ်င္ေနသည္။ အိပ္ခန္းထဲ ဝင္သြားျကျပီးလဲွအိပ္လိုက္ရာ သူကြ်န္ေတာ့ကို ေဘးေစာင္းေလး ဖက္သည္။ အဲလိုဖက္ထားရင္းအိပ္ခ်င္သည္ေျပာလုိက္ေတာ့ သူကြ်န္ေတာ္ကိုယ္ကို တျဖည္းျဖည္း သပ္ေပးကာ သိပ္သည္။
ကြ်န္ေတာ္အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
ဇာျခည္ကြ်န္ေတာ့ကို ႏိႈးေတာ့မွ ႏိုးသည္ မမလာေျကာင္း ေျပာျပသည္။ သူသြားႏွင့္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္မွ လိုက္ခဲ့မည္ေျပာလိုက္သည္။
“ဇာျခည္ေရ့… ေမာင္ေလးေရ့… ”
“ဟင္…မမ… ဘာျဖစ္လို့တုန္း?”
“သတင္းေကာင္း ေျပာမလို့ပါဟယ္…”
“ဟယ္… ဘာမ်ားတုန္း ေျပာေျပာ…”
“ေနပါအံုး ေမာင္ေလးေကာ… မရွိဘူးလား?”
“ကြ်န္ေတာ္လာပါျပီ မမရ…”
“အင္း… ေျပာပါအံုး ဘာေတြထူးတုန္း?”
“ရဲစခန္းကိစၥလည္း ျပတ္သြားျပီ…လက္မွတ္ေလးပဲ ထိုးေပးလိုက္ရတာ… ျပီးေတာ့ရွိ ေသးတယ္…ေျပာေသးဘူး…”
“အေအးတစ္ခြက္ေဖ်ာ္တိုက္မွ ေျပာမယ္…”
“ေနေန..ကိုကို ဇာျခည္သြားေဖ်ာ္မယ္…”
ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္ျပီး သူျပန္သြားေတာ့ ဇာျခည္ ထြက္ရမည့္ ခရီးအတြက္ ဝယ္စရာတို့ကိုစာရင္းလုပ္ေနသည္။ သူစာရင္းလုပ္ျပီးသြားေတာ့ ေဈးကိုတစ္ေခါက္ထြက္ရျပန္သည္… ဝယ္တာျခမ္းတာႏွင့္မိုးခ်ုပ္သြားသည္။ မနက္ျဖန္ ခရီးထြက္ရေတာ့္မည္…ဒါကို ဇာျခည္မွာ ေပ်ာ္တစ္ဝက္ မေပ်ာ္တစ္ဝက္ျဖစ္ေနတာ ေတြ့လိုက္ရသည္။
မမမ်က္ႏွာ သိပ္ျကည္လင္ေနသည္။ ျကည့္ရတာ ေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနသည္။ ေဖ်ာ္ရည္ကို ဇာျခည္သြက္သြက္ေလး ေဖ်ာ္လာသည္။ ေဖ်ာ္ရည္ခြက္ကို ခ်ေပးလိုက္ေတာ့ မေသာက္ေသးဘဲ
ဆက္ေျပာသည္။
“နင့္ ပန္းခ်ီကားေတြဟယ္… ဒီေန့ မနက္က တစ္ေယာက္လာဝယ္တာ ေဈးလည္း မဆစ္ဘူး ေခၚေဈးအတိုင္းဝယ္သြားတာ… အကုန္ဆို အကုန္ဟယ္…တစ္ခ်ပ္မွ မက်န္ေတာ့ဘူး… ေနာက္ေလ… လိုခ်င္တဲ့ ပံုျကမ္းေတြေပးသြားေသးတယ္… ယူသြားတဲ့ ဟာထဲကလည္း ထပ္လို ခ်င္တာရွိ ေသးတယ္တဲ့ ေနာက္ ၆လျကာရင္ျပန္လာခဲ့မယ္တဲ့…ဆဲြထားျပီးသားရွိရင္ယူမယ္တဲ့…”
“ဟင္ ဟုတ္လား?”
“ေအးဟယ္…နင္တို့ေတာ့ မသိဘူး ငါေတာ့သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ…”
“ဟိုေကာင္မကို ျပန္ပို့မလို့ စီစဥ္ေနတာ စိတ္မခ်ဘူး…လူကိုယ္တိုင္ပဲ ပို့မွအဆင္ေျပမယ္… အဲဒါ..…
ေမာင္ေလးေကာ… သမီးေကာ…အဆင္ေျပရင္ ပို့ေပးျကမလားလို့... ငါကေတာ့ ေမာ္လျမိုင္သြားထားတာ မျကာေသးဘူး...
နင္တို့... အျပင္ကို ေအးေအးေဆးေဆး ခရီးမထြက္ျဖစ္တာလည္း ျကာေရာေပါ့....
ေရာက္ရင္လည္း ေပ်ာ္သေလာက္ေနခဲ့ေပါ့ဟယ္...”
“စိတ္ထဲပူမေနနဲ့…မမ ပို့ေပးပါ့မယ္… နက္ျဖန္စီစဥ္လိုက္မယ္”
“အင္း ငါျပန္မယ္…”
“ဟာ… ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္သြားအံုးေလ…”
ေဖ်ာ္ရည္ေသာက္ျပီး သူျပန္သြားေတာ့ ယခုထြက္ရမည့္ ခရီးအတြက္ ဝယ္စရာတို့ကို စာရင္းလုပ္ေနသည္။
သူစာရင္းလုပ္ျပီးသြားေတာ့ ေဈးကိုတစ္ေခါက္ထြက္ရျပန္သည္… ဝယ္တာျခမ္းတာႏွင့္ မိုးခ်ုပ္သြားသည္။
မနက္ျဖန္ ခရီးထြက္ရေတာ့မည့္…ဒါကို ဇာျခည့္မွာ ေပ်ာ္တစ္ဝက္ မေပ်ာ္တစ္ဝက္ျဖစ္ေနတာကို
ေတြ့လိုက္ရသည္။
အားငယ္ေနေသာ သူ့မ်က္ႏွာေလးကို ကြ်န္ေတာ္ အနမ္းေလးႏွင့္ ႏွစ္သိမ့္လိုက္သည္။
သူ အသက္ရႈျမန္လာသည္.....
ခရီးဆိုသည္မွာ စတင္သည့္ ေနရာ တစ္ေနရာရွိတတ္သလို... အဆံုးသတ္ပန္းတိုင္ တစ္ေနရာရွိတတ္ေသာ္လည္း
အခ်စ္မွာေတာ့...အစသာရွိ၍အဆံုးမရွိဟုထင္ျမင္မိသည္...။
ျပီးပါျပီ။#copy ေလးေတပါဗ်