ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္
ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္
ဒီေန႔ တစ္ေန႔လံုး ေနာင္ရဲ အလုပ္ရွုပ္ေနသည္။ ေဆးေက်ာင္းၿပီးထဲက ဆရာဝန္အလုပ္ မလုပ္ပဲ ႏိုင္ငံၿခားမွ အဆက္အသြယ္မ်ား ရယူကာ ၿမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ေဆးဝါး တင္သြင္းသည့္ အလုပ္ကို လုပ္ေနတာ ၁၀ စုႏွစ္ ေက်ာ္ေလၿပီ။ လူရယ္လို႔ ၿဖစ္လာရင္ စားဝတ္ေနေရး အတြက္ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွားရေပမည္။ ဆင္းရဲေသာ မိသားစုမွ ေပါက္ဖြားလာေသာ ေနာင္ရဲ ထပ္ၿပီးဆင္းရဲတြင္းမွာ မေနခ်င္၊ သူမ်ားေတြလို ဘြဲ႕ထူးခံမ်ား ရဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံၿခားသို႔ မသြားႏိုင္ေသာေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမွ တဆင့္ အဆက္အသြယ္မ်ားယူကာ ေဆးဆိုင္ေလး ဖြင့္ၿဖစ္သည္။ ထိုမွ တဆင့္ ယခုလို ေဆးဝါး တင္သြင္းခြင့္ရသည့္ Company ကို တည္ေထာင္လာႏိုင္ၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ဒီေန႔ ညေနမွာေတာ့ ေငြ အလြဲသံုးစား လုပ္မွဳၿဖင့္ တရားစြဲဆိုရန္ ၿပင္ဆင္ထားေသာ မန္ေနဂ်ာရဲ႕ မိန္းမ ဆိုသူၿဖင့္ ေတြ႔ဖို႔ ခ်ိန္းဆိုထားသည္။ ေငြ ပမာဏနည္းလွ်င္ ဘာမွ မေၿပာပဲ အသိေပး ဆံုးမမည္ ၿဖစ္ေသာ္လည္း ယခု အခ်ိန္မွာေတာ့ ေနာင္ရဲရဲ႕ ဦးေႏွာက္ကို အၾကီးၾကီး ေဖာက္စားခံလိုက္ရေသာ ေၾကာင့္ တရားစြဲရန္ ၿပင္ဆင္ေနၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ထိုမန္ေနဂ်ာကေတာ့ သူ႔ကိစၥ သူရွင္းမည္ဟု ဆိုကာ အခ်ိန္ ခဏဆိုင္းငံ့ခိုင္းထားသည္။ ထိုၿဖစ္စဥ္မ်ားကို သူ႔မိန္းမမွ သိကာ ေနာင္ရဲႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရန္ ေတာင္းဆိုၿခင္း ၿဖစ္သည္။
ရံုးခန္း တံခါးကို ဖြင့္ၿပီး ဝင္လာတာက ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားေသာ ငယ္ခ်စ္ဦး။ အသဲနင့္ေအာင္ ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ရည္းစားဦး။ ဟုတ္ပါသည္။ တခါတရံ သတိရတတ္ေသာ၊ ၾကည္ၿပာဦး။ သူႏွင့္ လမ္းခြဲလိုက္ထဲက မေတြ႔သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ပင္ ေက်ာ္ၿပီ ၿဖစ္သည္။ ေနာင္ရဲတို႔က ေမဂ်ာ မတူေသာ္လည္း သူမရိွရာ ကြန္ၿပဴတာတကၠသိုလ္ ကိုေတာ့ ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္ ေရာက္ၿဖစ္သည္။ ၿပတ္စဲသြားသည့္ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ပိုက္ဆံ မရိွေသာ ေနာင္ရဲကို သူ႔မိဘေတြက သေဘာမတူေသာေၾကာင့္ပင္ ၿဖစ္သည္။
“က်မ ကို ဝင္ခြင့္ၿပဳပါရွင္”
“မင္း...မင္း...ၾကည္ၿပာ မဟုတ္လား....”
ထိုအခါမွ ေနာင္ရဲကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ကာ မွတ္မိသြားဟန္ၿဖင့္
“ကို....ကိုေနာင္ လားဟင္”
“ဟုတ္ပါတယ္...ၾကည္ၿပာ....ဒါဆုိ လင္းထြန္းဦး ဆုိတာ ၾကည္ၿပာ့ ေယာက်္ားလား”
သူမ က ေခါင္းၿငိမ့္ၿပသည္။ ရိွခဲ့ၿပီးေသာ သံေယာဇဥ္ လက္က်န္ၿဖင့္ ၿပန္ဆံုမိတာကို ဝမ္းသာၿပီး အၿပံဳးေလး တစ္စကို ေတြ႔လိုက္ေပမယ့္ သူမ မ်က္ဝန္းေတြကေတာ့ ၿပိဳေတာ့မည့္ မိုး လိုပင္။
“ထိုင္ပါဦး...ၾကည္ၿပာ”
“ဟုတ္...”
ထို႔ေနာက္ သူတို႔ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းၿဖစ္ မ်ားကို ေနာင္ရဲမွ စတင္ကာ ေမးၿမန္းေၿပာဆိုရင္း အရင္လို ရင္းႏီွးတဲ့ အေငြ႔အသက္ေလးကေတာ့ ၿပန္ဝင္လာၾကသည္။ ဆက္လက္ၿပီး သူမ အမ်ဳိးသား အမွဳကိုလည္း မလုပ္ပါရန္ ေတာင္းဆိုေသာေၾကာင့္ ပလပ္ လိုက္သည္။ စိတ္ခ်မ္းသာစြာ ေနဘို႔လည္း ေနာင္ရဲက အတန္တန္ ေဖ်ာင္းဖ်ခဲ့သည္။ သူတို႔၏ ငုပ္လွ်ိဳးေနေသာ အခ်စ္စိတ္ေလးက ၿပန္ေပၚလာတာကို သူတို႔ကိုယ္တိုင္ မ်က္ကြယ္ၿပဳဖို႔ ၾကိဳးစားေနၾကသည္။
ထိုအၿဖစ္အပ်က္မ်ား ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ၂ ေယာက္ အဆက္အသြယ္ မၿပတ္ၾကေပ။ ဖုန္း ေန႔တိုင္းနီးပါး ဆက္ၿဖစ္သလို၊ တခါတရံလည္း အၿပင္မွာ ခ်ိန္းေတြ႔ၿပီး ထမင္းအတူစားၿဖစ္သည္။ မိတ္ေဆြရင္းပမာ ၿပဳမူဆက္ဆံေနထုိင္ၾကသည္။ သူ႔အမ်ဳိးသားႏွင့္လည္း သူတို႔ဟာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွဳ ပိတ္လိုက္ေၾကာင္း ေၿပာၿပီး၊ ပိုက္ဆံကိုလည္း အဆင္ေၿပရင္ ေၿပသလို ၿပန္ဆပ္ရန္ ေၿပာထားသည္။ အလုပ္ကိုလည္း ဆက္လက္ လုပ္ကိုင္ေစေသာေၾကာင့္ ေနာင္ရဲအေပၚကို ေက်းဇူးရွင္ ပမာ ၿပဳမူဆက္ဆံေလသည္။
နံနက္ခင္း တစ္ခုမွာေတာ့ ေနာင္ရဲဆီသို႔ ၾကည္ၿပာဦး ဖုန္းဆက္ေလသည္။
“ကိုေနာင္....ႏိုးၿပီလား....”
“ႏိုးပါၿပီ...ၾကည္ၿပာ....ေၿပာ...ဘာလုပ္ေပးရမလဲ”
“ကိုေနာင္ကေတာ့ေလ....ၾကည္ၿပာ့ကိုဆို အၿမဲ ၿဖည့္ဆည္းဖို႔ပဲ စဥ္းစားတယ္ေနာ္....ဘာမွ မလုပ္ေပးရပါဘူး...ေၿပာစရာ ရိွလို႔...တစ္ေနေနရာမွာ ေတြ႔ရေအာင္ေလ”
“အင္း...ကိုေနာင္ မနက္ခင္းေတာ့ မအားဘူး...ေန႔ခင္း ၁ နာရီဆို ၿဖစ္မလား...ေန႔လည္စာ သြားစားရေအာင္ေလ”
“ဟုတ္ကဲ့..ကိုေနာင္..”
“လင္းထြန္းဦးေကာ ေခၚလာရဦးမလား....ကိုေနာင္ အလုပ္ကေန လာမွာ ဆိုေတာ့ သူ႔ကိုပါ ေခၚလို႔ ရတာေပါ့”
“မေခၚနဲ႔...ကိုေနာင္....ကိုေနာင္ကို႔ တိုင္ပင္စရာ ရိွလို႔...”
“အင္း...ဟုတ္ပါၿပီ...ဒါဆို ေန႔လည္ တေခါက္ ဖုန္း ထပ္ေခၚၿပီး ခ်ိန္းလိုက္မယ္ေလ...တာ့တာ”
“ဟုတ္...ကိုေနာင္...တာ့တာ”
ေန႔ခင္းပိုင္း အလုပ္ကိစၥမ်ား ၿပီးသည္ႏွင့္ ၾကည္ၿပာ့ဆီ ဖုန္းဆက္ ခ်ိန္းကာ စားေသာက္ဆိုင္ တစ္ခုတြင္ ဆံုေတြ႔ၾကေလသည္။ ၂ ေယာက္ထဲ စားေသာက္ေနသည္ ၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရင္ေတာ့ ဖိုမိသည္။ အရင္ အခ်ိန္ေတြကို သတိရ ေအာက္ေမ့ကာ ယခု အခ်ိန္ေတြကိုလည္း ကိုယ့္ခ်စ္သူ ဟုပင္ ေနာင္ရဲ ထင္မွတ္မိသည္။ သာယာမိသည္။ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ ဆိုသည္မွာ အသက္မငယ္ေတာ့ေသာ္လည္း ၾကီးေနသည္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ သူမ်ား မယားဆိုေသာ္ၿငားလည္း ယခုလို ၂ ေယာက္ထဲ ရိွခ်ိန္၊ ရညး္စားဦးလည္း ၿဖစ္ၿပန္ဆိုေတာ့ ေနာင္ရဲတစ္ေယာက္ အသာယာၾကီး သာယာမိေနၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ထမင္း စားေသာက္ၿပီးေနာက္ ေဆးေသာက္ေနေသာ ၾကည္ၿပာကို ေတြ႔သၿဖင့္ ဘာၿဖစ္တာလဲဟု စိုးရိမ္စိတ္ၿဖင့္ ေမးၿမန္းမိသည္။ ဒီေတာ့မွ ၾကည္ၿပာ့တြင္ ႏွလံုးေရာဂါ ရိွေၾကာင္း သူသိလိုက္ရသည္။ ႏွလံုးအဆို႔ရွင္ က်ယ္ၿပီး မလံုၿဖစ္ကာ ေမာပန္းတတ္သည္တဲ့။ ထို႔ေနာက္တြင္မွ ေနာက္ဆက္တြဲ ႏွလံုးၾကြက္သားမ်ားက အလုပ္အရမ္း လုပ္ရေသာေၾကာင့္ ၾကီးမားလာကာ ႏွလံုးၾကီးၿခင္းလည္း ခံစားေနရသည္တဲ့။
“ၾကည္ၿပာရယ္...ဘယ္တုန္းထဲက ၿဖစ္တာလဲ”
“ၾကာၿပီ..ကိုေနာင္...ကိုေနာင္နဲ႔ ရည္းစားၿဖစ္ထဲက ေလးဘက္နာၿဖစ္တယ္ေလ...အဲ့ဒီအခ်ိန္ထဲက ေသခ်ာ မကုလိုက္ေတာ့...ေလးဘက္နာပိုးေတြက ႏွလံုးအဆို႔ကို ေရာက္ၿပီး ၿဖစ္တယ္လို႔ေတာ့ ဆရာဝန္က ေၿပာတယ္...”
“ၿဖစ္ရေလ...ၾကည္ၿပာရယ္...အခုေရာ..ဘာေတြ လုပ္ထားလဲ..ခြဲၿပီးၿပီလား...အဆို႔ရွင္ ၿပန္တပ္လို႔ ရတယ္ ၾကားတယ္...ကိုေနာင္ကလည္း ေဆးမကုၿဖစ္ေတာ့ သိပ္မသိေတာ့ေပမယ့္...သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီး ရိွတယ္...လိုအပ္တာကို ေၿပာ...ေနပါဦး..ေနာက္ရက္ အခ်ိန္ရရင္ ေဆးသြားစစ္ရေအာင္....”
ၾကည္ၿပာဦးသည္ အရည္လဲ့ေနေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားၿဖင့္ ေနာင္ရဲကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အရင္တုန္းက အတိုင္း သူ႔အေပၚ အရမ္း ဂရုစိုက္တတ္ေသာ ေနာင္ရဲကို ပိုခ်စ္လာမိသည္။ ယခု ယူလိုက္ရေသာ ေယာက်္ားမွာ မိဘမ်ားက စီစဥ္ေပးၿခင္း ၿဖစ္ေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ ခ်စ္လို႔ မရ။ အခ်ိန္တန္ရင္ေတာ့ သံေယာဇဥ္ ၿဖစ္မည္ဟု ထင္မွတ္ထားေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အဆင့္လိုပင္။ ဂရုစိုက္မွဳ ဆိုသည္မွာ ကိုေနာင္ႏွင့္ ယွဥ္လွ်င္ အသိသာၾကီး ကြာၿခားသည္။ ရင္ထဲနင့္ေအာင္ ဝင္ေနတဲ့ ဆူး ကို ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ထုတ္လို႔ မရေပ။
“ကိုေနာင္ရယ္...ၾကည္ၿပာ့ကို အခုလို ဂရုစိုက္တဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးပါ....”
“မလိုပါဘူး...ၾကည္ၿပာ....ကိုေနာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တာဆို လုပ္ေပးခ်င္ပါတယ္...”
“ကိုေနာင္.....”
“ေၿပာေလ....ၾကည္ၿပာ....”
“ကိုေနာင္ကို ဟိုအရင္က ပစ္ထားခဲ့သလို ၿဖစ္သြားတဲ့ အတြက္ ၾကည္ၿပာ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္....”
“ဒါေတြ ေၿပာဘို႔ မလိုပါဘူး..ၾကည္ၿပာ...လက္ရိွအခ်ိန္မွာ အဆင္ေၿပဘို႔ပဲ အေရးၾကီးတယ္...”
“ကိုေနာင့္ကို ေက်းဇူးတင္တဲ့အတြက္ေကာ...ပစ္ထားခဲ့တဲ့ အၿပစ္ေတြ ေၾကဘုိ႔ အတြက္ေကာ....အခု ၾကည္ၿပာ့ မိသားစု ဘဝကို ကယ္တင္ခဲ့တဲ့ အတြက္ေကာ...ၾကည္ၿပာ ဘာလုပ္ေပးရမလဲဟင္...ကိုေနာင္ လိုခ်င္တယ္ဆို ၾကည္ၿပာ့ ကိုယ္ကို ေပးပါ့မယ္....”
ေလတိုးသံ ပမာ ၿငင္သာစြာ ေၿပာေနတဲ့ စကားလံုးေတြက ေနာင္ရဲကို တုန္လွဳပ္သြားေစသည္။
“ၾကည္ၿပာ မင္း..ဘာေၿပာလိုက္တာ...ငါ အခု ကူညီေနတာေတြက မင္းကို လိုခ်င္လို႔ လုပ္ေပးေနတယ္လို႔ မင္း ထင္တာလား..”
“ကိုေနာင္...တိုးတိုး ေၿပာပါ...သူမ်ားေတြ ၾကားသြားမယ္...ရွက္စရာၾကီး...အဲ့လိုမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး....ကိုေနာင့္ကို ၾကည္ၿပာ ခ်စ္ေသးတယ္ေလ...ၿပီးေတာ့ အခုလည္း ၾကည္ၿပာ့ကို အစစ အရာရာ ဂရုစိုက္ေနေတာ့...ကိုေနာင့္ ကို ၿပန္ေပးစရာ ဆိုလို႔ ၾကည္ၿပာ့ အခ်စ္နဲ႔ ကိုယ္ခႏၶာပဲ ရိွတယ္...အဲ့ဒါေၾကာင့္ပါ ကိုေနာင္ရယ္...ေဒါသ မၿဖစ္ပါနဲ႔...”
ၾကည္ၿပာဦး ေၿပာေတာ့မွ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို သတိထားမိကာ လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ နီးရာ ေဘးဝိုင္းကေတာ့ လွမ္းၾကည့္ေနေပမယ့္ က်န္တာကေတာ့ ပံုမွန္လိုပင္။
“ဟုတ္ၿပီ....ဒါဆို ငါနဲ႔ လိုက္ခဲ့”
ေနာင္ရဲ သူ႔အိမ္ကိုပင္ ေခၚသြားလိုက္သည္။ အိမ္ေထာင္မရိွ၊ မိဘမရိွ၊ တစ္ေယာက္ထဲသမား အတြက္ အိမ္ေဖာ္ပင္ မလိုေသာေၾကာင့္ တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ အိမ္ခန္းတံခါး ဖြင့္တာႏွင့္ အေနာက္ကေန တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ လိုက္ပါလာေသာ ၾကည္ၿပာဦးကို အိမ္ထဲ ဆြဲေခၚလိုက္သည္။ အိပ္ခန္းထဲသို႔ တခါထဲ ေခၚသြားလိုက္သည္။
“လာခဲ့...မင္း ငါ့ေစတနာကို ေစာ္ကားတယ္...ေစာ္ကားခံရမွေတာ့ မထူးဘူး....မင္းေၿပာတဲ့အတိုင္း လုပ္လိုက္ေတာ့မယ္....”
“မဟုတ္ပါဘူး..ကိုေနာင္ရယ္...ၾကည္ၿပာ့ကို အဲ့လို မထင္ပါနဲ႔...ၾကည္ၿပာ ဘာမွ မေတြးတတ္ေတာ့ဘူး...”
“ဒါဆိုလဲ...တိတ္တိတ္ေန....”
ထို႔ေနာက္ ၾကည္ၿပာဦး ဝတ္ထားေသာ အက်ီမ်ားကို ဆြဲခၽြတ္ကာ ကုတင္ေပၚသို႔ တက္ေစလိုက္သည္။ ၾကည္ၿပာဦးလည္း ေစာင္ကို အၿမန္ ၿခံဳလိုက္သည္။ ေနာင္ရဲလည္း အဝတ္ေတြ အၿမန္ခၽြတ္ကာ ကုတင္ေပၚသို႔ တက္လိုက္သည္။ မည္သို႔ပင္ စိတ္လွဳပ္ရွားေစကာမူ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကိုယ္လံုးကို ၿမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ညီေလးက အလိုလို ေထာင္မတ္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ၇ လက္မခြဲခန္႔ ရွည္ေသာ သူ႔ညီေလးကို ၾကည္ၿပာဦးရဲ႕ ညီမေလး ဆီသို႔ ထိုးထည့္လိုက္သည္။ မၿမင္ဖူးေသာေၾကာင့္ အံ့ၾသၾကည့္ႏွင့္ ၾကည့္သည္။ နာလို႔ ၾကည္ၿပာဦး ေအာ္သည္။ အရည္မထြက္ေသးေသာ၊ လက္ရိွ စိတ္လွဳပ္ရွားေနေသာ အခ်ိန္မွာ အတင္း ထိုးထည့္ေသာေၾကာင့္ နာက်င္ၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ဒါေတြကို ေနာင္ရဲ ဂရုမစိုက္။ သူ႔ ေစတနာကို ေစာ္ကားသည္ ဆိုကာ အတင္း ထိုးထည့္သည္။ အရင္ ခ်စ္သူ ၿဖစ္တုန္းက မေတြ႔ခဲ့ဖူးေသာ ၾကည္ၿပာဦး ညီမေလးကို၊ အခု ေတြ႔ေတာ့လည္း ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ေဆာက္နဲ႔ ထိုးၿခင္း ၿဖစ္သည္။ နာက်င္ေသာေၾကာင့္ ကုတင္ေပၚမွ အိပ္ရာခင္းကို ကိုင္စြဲရင္း ေပါင္ကားေပးထားေသာ ၾကည္ၿပာဦး မ်က္ရည္စေတြႏွင့္။ မ်က္လံုးၾကီး မိွတ္ကာ အားမာန္ႏွင့္ ေဆာင့္သြင္းေနသည္က ေနာင္ရဲ။ နာက်င္မွဳေရာ၊ သူခ်စ္တဲ့သူက အခုလို ၿပဳမူတာကိုေရာေၾကာင့္ ၾကည္ၿပာဦး ေမာလာသည္။ ရင္ထဲ လွိဳက္ဖိုလာသည္။ အခ်ိန္ နည္းနည္းၾကာေတာ့ ညီမေလးက အရည္နည္းနည္း စို႔လာေသာေၾကာင့္ သိပ္မနာေပမယ့္ ရင္ထဲကေတာ့ နာက်င္ေနသည္။ ထိုစဥ္ ေနာင္ရဲမွာ ၿပီးေၿမာက္ၿခင္း အဆင့္သို႔ ေရာက္ေလၿပီ။ သုတ္ရည္ ပူပူမ်ားကို ညီမေလးထဲသို႔ ပန္းထည့္လိုက္သည္။ ၾကည္ၿပာဦး ခႏၶာကိုယ္ေဘးသို႔ ေနာင္ရဲ လိွမ့္ခ်လိုက္သည္။
“ကိုေနာင္...ေက်နပ္ၿပီလားဟင္....ကုိေနာင္ အခုလို ၾကည္ၿပာ့ကို ၿပဳမူတာကို စိတ္မဆိုးပါဘူး...တစ္ခုပဲ ဝမ္းနည္းတာ အရင္လို ဂရုစိုက္တတ္တဲ့ ကိုေနာင္ က ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ၿဖစ္သြားလို႔...”
ေဘးနားမွာ မ်က္ရည္လဲ့ၿပီး ေမာပန္းဟန္ ၿပေနေသာ ၾကည္ၿပာ့ကို အခုမွ ၾကည့္မိသည္။ ေနာင္ရဲ သူမွားသြားေၾကာင္း သိလိုက္သည္။
“ေဆာရီးပါ...ၾကည္ၿပာ...ကိုေနာင္...မွားသြားတယ္..ၿဖစ္ၿပီးသြားေတာ့မွ ေတာင္းပန္လည္း ဘာမွ မထူးေပမယ့္ ကိုေနာင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္...”
“နာသြားလား....”
“နာတာေပါ့....ကိုေနာင့္ဟာက အရွည္ၾကီးပဲ....ၾကည္ၿပာ မသိခဲ့ဘူး...”
“ေနာင္တ ရေနတယ္ေပါ့ေလ...ဟုတ္လား”
“ဟီး..ဟုတ္တယ္....အဲ့လိုမ်ဳိးေလးဆို ပစ္သိမ့္ၿပီး ေကာင္းမွာပဲလို႔ စဥ္းစားမိသား”
“ဟားဟား...အခုလည္း ရပါတယ္...ေပါက္တဲ့ နဖူးေတာ့ မထူးေတာ့ပါဘူး...”
“ကိုေနာင့္ သေဘာအတိုင္းပါရွင္”
ထိုစဥ္ ၾကည္ၿပာဦးထံသို႔ ဖုန္းဝင္လာသည္။
“ဟင္...ကိုေနာင္...လင္းထြန္းဦး ဆက္တာ....ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ...ဘာေၿပာရမလဲ...”
“ၾကည္ၿပာကလည္း...ကိုေနာင္တို႔ကို သူက ရိုးရိုးသားသားပဲ မွတ္တာေလ...ဘာမွ ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႔...ပံုမွန္အတိုင္း ဖုန္းေၿပာလိုက္...”
ကုတင္ေပၚမွ ဆင္းကာ ၾကည္ၿပာဦးသည္ ထဘီေလး ရင္လ်ားလိုက္ၿပီးေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ကာ ဖုန္းကို စပီကာဖြင့္ၿပီး ေၿပာလိုက္သည္။
“သစၥာမရိွတဲ့ မိန္းမ...မင္း...ဘာလုပ္ေနလဲ....”
ၾကည္ၿပာဦး အၿပင္ ေနာင္ရဲပါ လန္႔ၿပီး မ်က္လံုးၿပဴးသြားသည္။
“မင္းတို႔ ၂ ေယာက္ကို ေတြ႔တဲ့သူက ေတြ႔လို႔ ငါ့ကို ဖုန္းဆက္ေၿပာတာ...ငါကေတာ့ မင္းတို႔ကို ငယ္သူငယ္ခ်င္းပါဆိုၿပီး ယံုလိုက္ရတာ...ဟိုေကာင္...ေနာင္ရဲဆိုတဲ့ေကာင္....မင္းလည္း ငါ့အလုပ္ရွင္...ငါ့ေက်းဇူးရွင္ဆိုၿပီး ရိုေသလိုက္ရတာ...မင္းတို႔ ၂ ေကာင္ ငါနဲ႔ ေတြ႔မယ္...ငါ အခုလာၿပီ...မင္းတို႔ကို သတ္မယ္....”
“ကိုေနာင္..ၾကည္ၿပာတို႔ ဘာလုပ္မလဲ...လာေနၿပီတဲ့.....ၾကည္ၿပာေၾကာက္တယ္....အား...မူးတယ္...မူးတယ္....ရင္ထဲ လွ်ပ္လွ်ပ္လွ်ပ္နဲ႔ နာလာတယ္....”
ကုတင္ေဘးနားသို႔ ဖုန္းကိုင္လ်က္ၾကီး လဲက်သြားသည္။ ေနာင္ရဲ ကုတင္ေပၚမွ ေၿပးဆင္းလိုက္သည္။ အနားေရာက္သည္ႏွင့္ အသက္ မရွဴေတာ့တာကို ေတြ႔လိုက္သည္။ ေသခ်ာေအာင္ လက္ေကာက္ဝတ္ေသြးေၾကာစမ္းလိုက္သည္။ အသက္ရွဴ မရွဴ ႏွာေခါင္းဝနား တိုးကပ္ၿပီး နားေထာင္လိုက္သည္။ ရင္ဘတ္သို႔ ကပ္ကာ ႏွလံုးခုန္သံ နားေထာင္သည္။ ေၿခာက္ၿခားသြားကာ အိမ္မွာ ရိွေနေသာ နားၾကပ္ ေၿပးယူသည္။ တစ္ေခါက္ ၿပန္နားေထာင္သည္။ အသက္မရွဴေတာ့။ ႏွလံုး မခုန္ေတာ့။ နီးစပ္ရာ ေဆးရံုသို႔ ေဆးရံုကား အၿမန္လာဘို႔ ေခၚလိုက္သည္။ ေဆးရံုကား မလာခင္ သူသိထားေသာ ေရွးဦးသူနာၿပဳစုနည္းၿဖင့္ ႏွလံုးၿပန္ခုန္ေအာင္ ၿပန္လုပ္ေနမိသည္။ လတ္တေလာ ဦးေႏွာက္က ၾကည္ၿပာဦး အတြက္သာ စဥ္းစားေနမိသည္။ သူတို႔ကို သတ္ရန္ လိုက္လာေသာ လင္းထြန္းဦးကို မသိေတာ့။ သူ႔ကိုယ္ေပၚမွာ အဝတ္မကပ္ပဲ ၿဖစ္ေနတာကိုလည္း သတိမထားမိေတာ့။ ဘာဆက္ၿဖစ္မယ္ ဆိုတာကိုပင္ မသိေတာ့ေပ။ အရာအားလံုး ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္ ၿဖစ္သြားပံုပင္။
ခင္တဲ့
ေနာင္ရဲ